२६ चेत शहिनशाही सम्मत ११ सुरजीत सिँघ दे गृह रात वेले ४७१६ सटरौम टैरस कनेडा
हरिजन सदा जाए आपणे घर, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जिस दा खुल्हा रहे सदा दर, नौ दुआरे वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तर निरंतर मिले सरोवर सर, बूंद स्वांती सोभा पाईआ। घर दीपक जोत प्रकाश करे नरायण नर, बिन
तेल बाती कमलापाती डगमगाईआ। बिन कदमां सच दुआरे जाए चढ़, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। दरगाह साची तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला लए पढ़, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सच स्वामी लाए आपणे लड़, पल्लू गंढ्ढ नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। गुरमुख जावे आपणे मन्दिर, गृह साचे वजे वधाईआ। भाग लगे डंघी कंदर, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मनुआ मन दहि दिशा उठ ना धाए बन्दर, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। बजर कपाटी तुटे जंदर, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। घर प्रकाश मिले बिना सूर्या चन्द्र, जोती जाता दया कमाईआ। सन्त सुहेले घर आपणे साचे लँघण, अगे हो ना कोए अटकाईआ। बिना पावे चूल सिँघासण वेखण मंजण, बिस्तर लेफ़ तलाई ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट दीपक जगण, नूर नुराने डगमगाईआ। स्वामी मिल के घर साचे होवे मग्न, सुरती सुरत ना कोए चतुराईआ। सच प्रीती लगे लग्न, लग मातर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे इक सुहाईआ। गुरमुख गृह आपणे सदा जांदा, आवण जावण खेल बणाईआ। शब्द अनादी ढोला गांदा, बिन रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। सर सरोवर धुर दे नहांदा, दुरमति मैल मैल धुआईआ। अमृत रस बूंद स्वांती पींदा खांदा, निझर झिरना टपके अगम्म अथाहीआ। सच दुआरे बणे पांधा, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। जगत वासना जाए ढांदा, कूड़ी क्रिया ख़ाक मिलाईआ। गृह मन्दिर जिस स्वामी सतिगुर आप वखाउँदा, मार्ग दूर कराईआ। फड़ सुरती राहे पाउँदा, शब्दी शब्द नाल जुड़ाईआ। मंज़ल हकीकत हक चढ़ाउँदा, दरगाह साची सच टिकाईआ। सखखण्ड दुआर वसाउँदा, विछोड़ा जिथ्थे रहे ना राईआ। जोती जाता डगमगाउँदा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। घर मन्दिर इक वखाउँदा, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक सुहाईआ। गुरमुख आपणे गृह जावे भज्ज, बिन कदमां कदम उठाईआ। जगत वासना जाए तज, दीन दुनी ना रंग रंगाईआ। बिन काअब्यों करे हज्ज, हज़रत मेले धुर दा माहीआ। जो पर्दे लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर्शन देवे रज्ज रज्ज, तृष्ना दो जहान मुकाईआ। माण वड्याई देवे विच जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। घर वखा के उपर शाहरग, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया बुझा के अग्ग, गृह मन्दिर करे सफ़ाईआ। घर वसाए सूरा सरबग, हरि करता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच घर इक सुहाईआ। हरिजन वेखे घर सुहञ्जणा, काया माटी तन वजूद। जिथ्थे वसे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलाही महबूब। जो अन्दर बाहर साक सज्जणा, जगत शरअ मेटे हदूद। दो
जहाना रखे लजणा, घर आपणे रखे महिदूद। जिस दा डंका नाम निधाना वजणा, आलीशान अगम्म अरूज। निरगुण धार सतिगुर प्यार हो के सद्दणा, जिस दा इशारा देवे हज़ारा दरूद। सच सिँघासण गुरमुख बहि बहि सजणा, भाग लगे काया माटी तन वजूद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस दी मंज़ल इक मकसूद। घर सुहावणे हरिजन जांदे, भज्जण वाहो दाहीआ। रातीं सुत्तयां पन्ध मुकाउँदे, जागदयां वंड ना कोए वंडाईआ। पुरीआं लोआं पार कराउँदे, ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। करोड़ तेतीसा वेख वखाउँदे, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द दे ढोले गाउँदे, बिन अक्खरां सिफ्त सलाहीआ। बिन पल्लू लड़ फड़ाउँदे, भज्जण वाहो दाहीआ। दरगाह साची सचखण्ड आपणे घर सुहाउँदे, जिस गृह इक्को मिले सच्चा माहीआ। सच सुहञ्जणी सेजा डेरा लाउँदे, आलस निंद्रा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर इक वखाईआ। सच घर जावां आपणे भज्ज, भजन बन्दगी नाल मिलाईआ। सच मुहब्बत विच पड़दा लैणा कज, ओढण सीस नाम टिकाईआ। शब्द जैकारा बोलणा गज्ज, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना जाणी तज, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। सच सिँघासण सौणा रज्ज, सुत्तयां फेर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच घर करे रुशनाईआ। सच घर जिन्हां जाण दा चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। पन्ध मुकावणा थल अस्गाह, जल थल महीअल पार कराईआ। पुरीआं लोआं पन्ध मुका, भज्जण वाहो दाहीआ। निज नेत्र लोचण नैण उठा, वेखण थांउँ थाँईंआ। कवण गृह मन्दिर जिस घर स्वामी ठाकर स्वामी लए बुला, शब्द अगम्मी अवाज़ लगाईआ । जो संदेशा देवे मालक हो के कुला, कुल्ली काया भाग दए लगाईआ। जिस घर मन्दिर गृह जाण विच उत्ते लैणा पए ना जुल्ला, जगत वस्त्र लोड़ रहे ना राईआ। घर सिँघासण मिले अनमुला, आत्म सेजा सोभा पाईआ । जिस दा वेहड़ा सदा सदा सद खुल्हा, खिड़की दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच घर इक सुहाईआ। घर कहे मैं बणया बिना चार दीवार, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। सानूं वेखण पैग़म्बर गुर अवतार, भगत सन्त नैण उठाईआ। साडा लहिणा देणा नहीं विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग ना कोए चलाईआ। साचा दर सच्चा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण इक्को नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादी सांझा परवरदिगार, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत होवे उज्यार, तेल बाती ना कोए चतुराईआ। उह भगतां दा सदा सुहञ्जणा सचखण्ड सच्चा दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे सन्त सुहेले
आउँदे वारो वार, लोकमात आपणा पन्ध मुकाईआ। सति विच सौंदे पैर पसार, सुत्तयां फेर ना कोए जगाईआ । सो घर सुहावा जिथ्थे वसे आप करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। उस गृह जाण दा सारे करो इंतज़ार, दिवस रैण भज्जो वाहो दाहीआ। सो अन्तर निरंतर आत्म परमात्म कीता कौल इकरार, वायदा वाअदयां विच्चों वेख वखाईआ। जे घर लभणां ते लभ्भो एकँकार, जिथ्थे इक इकल्ला बैठा सब दा हक गुसांईआ। छब्बी चेत कहे अज्ज दी थित सुहञ्जणी ते सुहञ्जणा दिसे वार, वारता आदि जुगादि दी चली आईआ। सुरजीत सिँघ दा काया मन्दिर जिस मन्दिर विच सदा ख़ुशीआं वाली बहार, ख़िज़ां नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण वेखे विगसे वेखणहार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार अगम्म अथाह इक इकल्ला नूर अलाहीआ।
२७ चेत शहिनशाही सम्मत ११ गुरबचन सिँघ धामी दे गृह
४६१९ सटरौम टैरस कनेडा विखे
सतिगुर शब्द मेटणहारा शंका, भेव अभेद आदि जुगादि खुल्हाईआ। जो सुहावणहारा सचखण्ड दुआर बंका, थिर घर आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा नाम निधाना दो जहानां डंका, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे शनवाईआ। जो निरगुण सरगुण धार लाए तनका, तन वजूद हक महबूब वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जो जुग चौकड़ी भुआवणहारा मन का मणका, मानस मानव मानुख आपणा हुक्म वरताईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत धरनी धवल धरत धौल धन का, खोजणहारा बेपरवाहीआ। जो सरोता बणे सरवन कन्न का, कायनात आपणा हुक्म वरताईआ। जो रूप अनूप धारे अनेक अनका, अकल कलधारी आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा लहिणा देणा कलयुग अन्तिम तारा चन्न का, सूर्या लेखा लए लगाईआ। जो भेव खुल्हावे आत्म परमात्म ब्रह्म का, पारब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। जो मालक ख़ालक होवे सच धर्म का, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। जो लहिणा देणा जाणे जन भगत सुहेले जरम का, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। जो सहायक नायक होवे काया माटी चर्म का, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। जो भन्न्हणहारा भाण्डा भरम का, भय भाउ आपणा इक दरसाईआ। जो सहारा देवणहारा चरण का, चरणोदक अगम्मा जाम प्याईआ। जो इशारा देवे नेत्र हरन फरन का, फुरनयां तों बाहर आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जो मालक महबूब होवे जम्मण मरन का, चुरासी वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जो भेव चुकाए चोटी
जड़न का, जड़ चेतन आपणा रंग रंगाईआ। जो निरअक्खर धार रूप बणे अक्खर पढ़न का, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। जो साहिब सुल्तानां नौजवाना मालक होवे मंज़ल चढ़न का, चारे कुण्टां आपणा पन्ध मुकाईआ । जो शस्त्र तीर अणयाला होवे लड़न का, घाउ दो जहान लगाईआ। जो मालक बण के भन्न्हण घड़न का, जुग जुग आपणी वंड वंडाईआ। जो लेखा मुकावे सीस धड़न का, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द जुग जुग शंका कढ्ढे आप, आप आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण बण के माई बाप, पिता पुरख अकाल हो के वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखणहारा तीनो ताप, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस दी जगत शास्त्र दस्सदे अगम्मी बात, बातन भेव दए खुल्हाईआ। जो निरगुण सरगुण खेल करे लोकमात, धरनी धरत धौल आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे नाम कलमे सति सच सौग़ात, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप वरताईआ। जिस दे हुक्म संदेशे पाक, पत्रिका नाम वाली वड्याईआ। जिस दा खेल बहु बिध भांत, वेस अनेका आपणा रूप धराईआ। जो जुग जुग पुछणहारा वात, वातावरण तके ख़लक ख़ुदाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग तके अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सच वक्त ना रिहा प्रभात, प्रभाती रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द झगड़ा वेखे मुकदा, शंका जगत जहान ना कोए रखाईआ। जो निरगुण सरगुण लुकायां कदी ना लुकदा, पर्दा जगत ना कोए रखाईआ। उहदा निधाना नाम इक्को तुक दा, तुख्म तासीर सब दी दए बदलाईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा ढुकदा, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। उहदा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा खेल अगम्मे सुत दा, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। जो संदेशा देवे अबिनाशी अचुत दा, पारब्रह्म की समझाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना काया माटी पंज भुत दा, तन वजूद भेव चुकाईआ। उस दा वक्त सुहञ्जणा होणा रुत दा, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ । जो भगत सुहेले जुग जुग गोदी चुकदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग जुग शंका कढदा, अवतर मेरा ध्यान लगाईआ। धर्म निशाना गडदा, दो जहान ध्यान लगाईआ। बिन कदमां अगे वधदा, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। मेरा भेव पाया नहीं किसे हद्द दा, हदूद समझ कोए ना आईआ। मेरा सुत दुलारा इक्को यद दा, यदप यदी दिती माण वड्याईआ। मेरा नूर अलाही रब्ब दा, यामबीन कहि के सारे सीस निवाईआ। मेरा खेल सूरे सरबग दा, हरि करता इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा
देणा आदि जुगादि मध दा, सति सति आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा शंका कोए ना करदा, बुद्धी मति मन ना कोए चतुराईआ । अवतार पैग़म्बर गुर मेरा बरदा, जुग जुग धुर दी सेव कमाईआ। भेव खुल्हावां साचे घर दा, सच घर पड़दा आप उठाईआ। रूप दरसा के नरायण नर दा, नर हरि हो के आपणा रंग रंगाईआ। हुक्मे अन्दर सब कुछ करदा, करता पुरख इक अख्वाईआ। ना जीवत ना मरदा, जीवन मरन वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जाता हो के जगदा, नूर नुराना डगमगाईआ। रहिणा आपणा वखरा दस्सदा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जिस दा शब्दी धार परवार वधदा, आत्म आपणा खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लधदा, भज्जे वाहो दाहीआ। उहदा लेखा नित नवित कद दा, कदीम दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा खोजयां किसे नहीं लभदा, नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। उहदा मेला नाल सबब दा, साहिब सुल्तान आपणा खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे सब दा शंका कीता दूर, निरगुण सरगुण भेव खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे के जोती नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द अनादी दे के तूर, तुरीआ तों बाहर दिता दृढ़ाईआ। हाज़र हो के हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे मालक कीती पढ़ाईआ। नाम कलमा दीन दुनी दस्तूर, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। सच सति मस्ती दे सरूर, रस रस नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे शंके दा लेखा नहीं नाल प्रभ, भगवान संग ना कोए रखाईआ। अनुभव दृष्टी विच्चों मूल पए ना लभ, शंका रूप नज़र कोए ना आईआ। जिस दा आदि जुगादि दो जहान किछ सभ, मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। उस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त जाणे कोई ना हद्द, हदूद नज़र कोए ना आईआ। जो निरगुण सरगुण खेल खेले विच जग, जागरत जोत डगमगाईआ। जुग जुग दीन दुनी मेटणहार काया अन्दर लग्गी अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ आपणी दया कमावेगा। परम पुरख प्रभ खेल खिलावेगा। अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हावेगा। धरनी धरत धवल धौल पड़दा लाहवेगा। चार जुग दे शास्त्रां अक्खर अक्खर वेख वखावेगा। जिस कारन गोबिन्द यारड़े लथ्था सथर, सो सूली सेज रंग रंगावेगा। जिस दा प्यार विच प्यार वगिआ अथ्थर, नेत्र हंझूआं गंढ्ढ पुआवेगा। जिस दी महिमा सदा कथन, कथ कथ आपणा हुक्म सुणावेगा। जो आदि जुगादि चलाए रथन, रथ रथवाही वेख वखावेगा। कलयुग अन्तिम
आवे मथन, नाम मधाणा हथ्थ उठावेगा। जिस दे हुक्म नाल हँकारी बुरज ढठ्ठण, हंगता गढ़्ह तुड़ावेगा। कूड़ कुड़यार चारों कुण्ट नठ्ठण, धुर दा हुक्म आप वरतावेगा। कूड़ी क्रिया करे भठ्ठण, त्रैगुण माया अग्न जलावेगा। लेखा मुके अठ्ठ सठ्ठण, तीर्थ तट ना वंड वंडावेगा। खेल करे पुरख समरथण, जीव जंत भेव ना आवेगा। सब दा लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थण, चार जुग दा पूरब उधार मंगावेगा। दीन दुनी दी उलटी गेड़ के लठ्ठण, गेड़ा शब्द नाम गिढ़ावेगा। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी टप्पण, उह टापूआं पन्ध मुकावेगा। जो इशारा कीता गोबिन्द पाटल पटन, पटने वाला वेख वखावेगा। जिस दा सच दुआर इक्को होवे हट्टण, वणज सच नाम करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हावेगा। सतिगुर शब्द कहे मेरे उत्ते शंका करे कोई की, भेव सके कोई ना पाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत पुतले जगत जीअ, जीवण समझ किसे ना आईआ। जिस कारन लहिणा देणा बणया साढे तिन्न हथ्थ सींअ, रविदास चमार जिस दी दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाम कलमे वाली चलाई लीह, लाइन ऐन सतिगुर शब्द शब्द समझाईआ। की गुरदास इशारा दिता वीह इकीह, बीस बीसा हरि जगदीसा की आपणा हुक्म वरताईआ। की संदेशे दिन्दे कलमे वाले सपारे तीह, तीस बतीसा की खेल खेले आप गुसाँईंआ। जिस कलयुग विच सति धर्म दी रखणी नींह, निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां अन्दर प्रेम प्यार दा बीज के बीअ, फुल फुलवाड़ी तन वजूद आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप कराईआ । सतिगुर शब्द कहे मेरा शंका आदि जुगादि, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जिस नूं सारे रहे अराध, उदर दे अन्दर बैठे सारे ध्यान लगाईआ। जो हर घट अन्दर सारे रहे विस्माद, बिस्मिल आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा नाम अगम्मा नाद, बिन सरवणां करे शनवाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना कलयुग मेटणहारा वाद विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, शब्दी शब्द दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा चार जुग दे शास्त्र देण इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, रसना जिह्वा ढोले बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। शब्द अनादी नाद जणा जैकारा, जै जैकार गए समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अमाम अमामा नूर नुराना शाहो भूप हरि जगदीशा आए निरँकारा, निरवैर निराकार हो के आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा लहिणा देणा एथे उथे दो जहान सदा जुग चारा, चारे खाणी चारे बाणी आपणा रंग रंगाईआ। जो बीस बीसा जगत जगदीशा हो के पावे सारा, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ। जिन्हां लहिणा देणा
पूरब सब दा देणा उधारा, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को दस्स के नाअरा, नर नरायण आपणा रंग रंगाईआ। जो दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां ऊचां नीचां राउ रंकां वसे बाहरा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची परवरदिगार पारब्रह्म सांझा यार आपणा गृह सुहाईआ। जिस दी याद विच उस किहा उह मालक ख़ालक नूर अलाह अमाम अमामा मेहरवान महबूब सब दा होवे सिक्दारा, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल होवे अवल्ला, जगत समझ कोए ना पाईआ। वेस वटावां इक इकल्ला, एकँकारा नूर अलाहीआ। जो वसणहारा जल थला, महीअल आपणा खेल खिलाईआ। दीपक जोत प्रकाश हो के आपे आप बला, तेल बाती लोड़ रहे ना राईआ। सच संदेशा शब्दी धार घल्ला, जगत अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्यार विच इक बोला हल्ला, हालत विगड़े ख़लक ख़ुदाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर किसे दा फड़े कोई ना पल्ला, पलकां दे ओहले दिसे कोए ना माहीआ। भाग लग्गा रहिण ना देवे काया माटी खल्ला, पंज तत वजे ना कोए वधाईआ। सदी चौधवीं अन्त सतिगुर कहे मेरा महबूब मचाए तरथल्ला, थल अस्गाह रोवण मारण धाईआ। जो गोबिन्द इशारा दे के गया डल्ला, लेखा बिन कलम शाही लिखाईआ। जो कृष्ण ने बिना तीर तों लाया सल्ला, निशाना निशाने विच्चों बदलाईआ। जो राम ने राम नूं संदेशा घल्ला, त्रेते आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जो बावन हो के झल्ला, झलक आपणी गया वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म अगम्म फ़रमान, जगत शास्त्र समझ कोए ना आईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव करन परवान, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान मन्नण आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को हुक्म संदेशा वरते शाहो भूप श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। इक्को मालक होवे हुक्मरान, रईयत इक्को रंग रंगाईआ। इक्को इष्ट होवे जीव जहान, गुरदेव इक दरसाईआ। इक्को मंज़ल होवे मकान, काअबा इक्को इक समझाईआ। इक्को धर्म होवे ईमान, इक्को प्रेम वजदी रहे वधाईआ। इक्को पीण होवे खाण, इक्को रंग दए रंगाईआ। इक्को हुक्म सब ने करना परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने बीस इकीसा हो के बदल देणा विधान, विद्या दी लिपी इक जणाईआ। जिस नूं पैग़म्बर वेखण नाल ध्यान, अवतार नैण नैण उठाईआ। गुरु गुरदेव ख़ुशीआं ढोले गाण, वाहवा वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। नव खण्ड पृथ्मी धरनी धरत धवल लेखा
मुके जगत जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर निगाह मारो जल्दी, जल थल महीअल ध्यान लगाईआ। वेखो खेल कलयुग कल दी, की करता हुक्म वरताईआ। किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल दी, पर्दा पड़दा ना कोए उठाईआ। की आशा राजे बलि दी, बावन नाल गया मिलाईआ। की मूसा धार संदेशा घलदी, बिन सैनत सैनत लगाईआ। की इशारा देवे फाँसी ईसा गल दी, सत रंग रंग वड्याईआ। मुहम्मद पुकार करे मेरे अन्त क्यामत सदी चौधवीं मूल ना टल्दी, चार यार बैठे सीस निवाईआ। गोबिन्द धार कहे प्रभ दी खेल आदि जुगादि अगम्मे छल दी, वल छल आपणी कार कमाईआ। जिस दी निरगुण जोत हर घट अन्दर रलदी, जोती जाता हो के डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा धरनी नाल लहिणा, लहिणेदार इक अख्वाईआ। मैं धुर दा हुक्म कहिणा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। मेरे पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड निवासी साचे धाम बहणा, जिस नूं सम्बल कहि के सारे गाईआ। जिस नूं तक सके ना नाल कोई नैणां, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ । उस दा खेल नहीं कोई त्रफ़ैणा, तरफ़दारी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा इशारा दिता बाल्मीक विच रमायणा, राम दा राम बेपरवाहीआ। जिस कारन अर्जन काहन दा मन्नया कहिणा, कहि के गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों नारदा आवें नठिआ, सोहणया मैनूं दे समझाईआ। प्रभू दे भगत प्यारे पट्ठया, पाठका की तेरी वड्याईआ। झट नारद बिना सीस तों चरणी ढट्ठया, बिना चरणां सीस निवाईआ। मस्तक धूड़ी लाया घट्टया, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। दुहाई दिती मेरे सतिगुर शब्द क्यों सृष्टी करन लग्गा ज़ीरो नाल ज़ीरो बटया, अंक नज़र कोए ना आईआ। उह वेख कलयुग हँकार बुरज जांदा ढट्ठया, ढहि ढहि ढेरी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ । सतिगुर शब्द किहा नारदा मैं लोकमात अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे आया वटया, अन्त मेरा कोए ना पाईआ । जिस दा कलमा नाम नबी रसूलां रटया, ढोले शरअ शरीअत वाले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द सुण मेरीआं उडीकां, नारद रिहा जणाईआ। मेरे कोल चार जुग दीआं तरीकां, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए सुणाईआ। जिस दा लेख लिख्या बिन कलम शाही काग़ज़ लीकां, लाइनां वंड ना कोए वंडाईआ। जिंन्हां विच हक तौफ़ीकां, तोहफ़े मेरी झोली गए भराईआ। उह तेरे हुक्म वाली हदीसा, हज़रतां दे मालका दयां सुणाईआ। इक्को छत्र झुला अगम्मा सीसा,
छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। आह वेख लै की इशारा कीता ईसा, ईसउल सलाम की सुणाईआ। मुहम्मद की तकदा मार के नीझां, बिन नैणां नैण उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दीआं पूरीआं करनीआं रीझां, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द तेरा कलमा कायनात हकीकत हक, सति सच नाल वड्याईआ। उह वेख मुहम्मद इशारा देंदा नूर अलाही यक, यकमुल वज़ी अरज़े वज़ू नूरे चिशा जमिंनज़े अलाह मवज़लू ख़ुद मालक अगम्म अथाहीआ। पोज़िसती पवन चूज़े चुकसत नज़रे बेदज़ शहिनशाहे शवज शुरफ़ा ए अज़मी उल्माए अज़ी तवीउल जकाऊ जमुसते मज़ा मेहरवान मेहरवान मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म की सुणाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द उह तक ईसा उठावे हैंड, हैंडज़ अप वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी ख़ाली होणी लैंड, लैंडमारक आपणी रिहा जणाईआ। तेरा हुक्म संदेशा तेरे विच्चों किस नूं होणा सेंड, अगे हो ना कोए अटकाईआ। पता नहीं की भेव अभेदा तेरा अगम्म बीहाईंड, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द मूसा कहे मसवली ज़ब ज़मी रोज़े शबा सीउमज़ुल मुफ्ते ज़वा कोशे अवद शमसे शमी जमीउल ज़वा नूरे अलाह ज़कमो ज़विद तासीनो सदि गुसतो गवा फ़रिश्तो दुआ महबूबे निवा शाहे सुवा शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। नारद कहे सतिगुर शब्द नानके नज़ू अर्शे मज़ू मुहबते मिज़ा सुसकते ज़िवा शमीउल शिबे बहिश्तुल वज़ी सदके सुदा अदबे ख़ुदा नूरे नूर आपणा हुक्म वरताईआ। ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
२८ चेत शहिनशाही सम्मत ११ महिन्दर सिँघ तक्खर दे गृह २-५००८ पारक ऐवेनिउ टैरस कनेडा
टैरस कहे मेरा जुगां बाद आया टरम, टरमीनल समझ किसे ना आईआ। धन्न भाग सतिजुग पिच्छों कलयुग विच होया मेरा जरम, त्रेता द्वापर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेहरवान प्रभ मेरे उत्तम कीते कर्म, जगत कांड वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा दूर कीता भुलेखा भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पुरख अबिनाशी बख्शी सरन, सरनगति इक जणाईआ।
जो मत्तस दिता वरन, जल धारा विच गया रुढ़ाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा मैं ख़ुशीआं विच ढोले लग्गा पढ़न, बिन रसना जिह्वा गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरे उत्ते छुहाए चरण, बिन चरणां चरण टिकाईआ। मेरा खोल्ल्हया हरन फरन, निज नेत्र करी रुशनाईआ। मेरा लेखा नहीं किसे ज़ात पात बरन, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। टैरस कहे मेरी धरती जुग चौकड़ी पुराणी, पुराण अठारां देण गवाहीआ । मेरे उत्ते लाई रिखप देव निशानी, अवतार अठ्ठवां दए गवाहीआ। ईसा संदेश दिता ज़बानी, लेख लिख्या बिन कलम शाहीआ। नानक निरगुण धार कर ध्यानी, बिन सैनत सैनत गया समझाईआ। सतिगुर गोबिन्द कीती मेहरवानी, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया वधी बेईमानी, बेवा रूप दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। सलामत रहे ना कोई ईमानी, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। नव सत्त होए हैरानी, हैरत घर घर आपणा डेरा लाईआ। माण रहे ना किसे ग्रन्थ शास्त्र बाणी, बाण अणयाला तीर प्रभ आपणा हुक्म चलाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखां चाँईं चाँईंआ। सो शाहो भूप सुल्तानी, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। जन भगत सुहेले गुरमुख विरोले अमृत रस अगम्मा पाणी, जिस दा रूप नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। टैरस कहे मेरा लहिणा देणा अजीब, रिग वेद दए वड्याईआ। मुहम्मद इशारा कीता विच कुरान मजीद, मुत्तलाअ करके गया समझाईआ। भगत कबीर कीती तमहीद, ख़ुशीआं ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मनसूर आपणी ख़ुशी विच हक दस्सी ईद, ईदुल फितर नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द खोल्हे नींद, धुर दा कलमा लए अंगड़ाईआ। सब दी आशा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना पिछली दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। टैरस कहे मत्तस मेरे उत्ते रखया कदम, कदीम दा भेव दयां जणाईआ। की लेखा जाणे मोहन माधो मदन, मध सूदन आपणी धार प्रगटाईआ। जिस नूं कलयुग अन्तिम अवतार पैग़म्बर गुरु सद्दण, सद्दे धुर नाम कलमे वाले लए लगाईआ । जो दीन दुनी शरअ दी मेटे हद्दन, हदूद इक्को इक प्रगटाईआ। नाम निधान वजाए नदन, दो जहान करे शनवाईआ। जिस दे लख चुरासी जीव जंत दीपक जोती जगण, जोती जाता डगमगाईआ। उह अन्त कन्त भगवन्त मेरी बुझावण आए अगण, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। जन भगतां नाल आत्म परमात्म पावे सगन, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सति सच दे के भजन, घड़न भन्न्हणहार आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण धार नेत्र पाए अंजण, नर नरायण करे रुशनाईआ। एथे उथे बणे सज्जण, सगला संग रखाईआ। सन्त सुहेला आवे पड़दे
कज्जण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। टैरस कहे मैं उस दे चरण धूड़ी करां मजन, आप आपणा चरण कवल टिकाईआ। जिस कलयुग कूड़ कुड़यार करना दझण, मिट्टी ख़ाक ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। टैरस कहे मेरी धरती होई पवित्र, पतित पावन दए वड्याईआ। घर स्वामी मिल्या मित्र, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा खेल अनोखा बचित्र, बचित्र नाटक विच गोबिन्द गया जणाईआ। जो निरगुण धारों आवे नितर, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जो सब दा स्वामी पित्र, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा मत्तस दसवें अवतार ने कीता ज़िकर, ज़करीआ जिस नूं आशा विच गया गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। टैरस कहे मैं जुग जुग रिहा तकदा, तकदीर प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ । मेरा मनसा बणया रिहा हक दा, हकीकत आपणे विच टिकाईआ। मैं खेल तकणा ओस अलख दा, जो अलख अगोचर नूर अलाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी सतिगुर शब्द मार्ग दस्सदा, नव सत्त सत समझाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर दो जहान वसदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। उह मालक ख़ालक होवे घट घट दा, घट भीतर वेख वखाईआ। जोत प्रकाश होवे लट लट दा, निरगुण नूर डगमगाईआ। वणजारा होवे नाम अगम्मी हट्ट दा, वस्त इक्को इक वरताईआ। जो प्यार विच हर हिरदा होवे फटदा, सलल आपणा तीर चलाईआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नट दा, स्वांगी आपणा रूप बदलाईआ। उस दे प्यार विच टैरस कहे मैं ख़ुशीआं दे विच टपदा, भज्जां नठ्ठां वाहो दाहीआ। दिवस रैण बिन रसना जिह्वा मिट्टी ख़ाक दे तूं मेरा मैं तेरा नाम जपदा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैनूं सहारा मिल्या इक परमेश्वर पति दा, जो पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जो जुग जुग जन भगतां पैज रखदा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। टैरस कहे मेरी परम पुरख अगे अरज़ोई, जन भगतो दयां जणाईआ। जिस मेरी आशा उठाई सोई, सुत्तयां ल्या जगाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई, पड़दा सके ना कोए खुल्हाईआ। मैं उस दे नाम दी देवां दरोही, दो जहानां दयां सुणाईआ। जो इशारा दिता कबीर ने लोई, लोयणा तों बाहर बाहर दृढ़ाईआ। इस दे प्यार विच धरनी धरत जाणी मोही, मुहब्बत आपणे विच्चों प्रगटाईआ। उस दी सब ने देणी पेशीनगोई, पैग़म्बर आसा गए रखाईआ। जिस दे प्यार विच अमृत धार जाणी चोई, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मैनूं समझो ना मिट्टी ख़ाक, ख़ाकी बंदयां दयां जणाईआ। मेरा जुग जुग खुल्हदा ताक, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आप खुल्हाईआ।
मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सुणे भविख्त वाक, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए सुणाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी दा मेरे उत्ते आउण दा होवे इत्फिाक, इत्फिाकीआ आपणा फेरा पाईआ। जो दीन दुनी आत्म परमात्म बणाए सज्जण साक, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर जणाईआ। रूह बुत तन वजूद करे पाक, पतित पुनीत आप अख्वाईआ। जुग जुग दा मेरा पूरा पिछला करे घाट, मत्तस दा लेखा नाल मिलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जोती जाता शब्दी धार पन्ध मुका के वाट, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। मैं निरगुण नूर सच ज़हूर तकां जोत ललाट, लिलाटी आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह गाउँदे गए भाट, भटनागर आपणा हुक्म वरताईआ। जो आत्म सेज सुहावे सुहञ्जणी खाट, खटीआ आपणी आप सुहाईआ। मेरी दुरमति मैल धरनी कहे देवे काट, पापां करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब होए सहाईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग रखी आस, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। मैं तकदी रही उत्ते आकाश, गगन मण्डल बाहर वेख वखाईआ। कवण वेला मेरा साहिब करे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। मेरे उत्ते निरगुण धार करे वास, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जिस नूं सीस झुकाए शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा विष्न निव निव लागण पाईंआ। जिस दे आदि जुगादि सारे दासी दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। जिस दी मण्डल मण्डप वेखां रास, गोपी काहन नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। मेरा लहिणा देणा अन्तिम पूरा करे आप अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस अगे मेरी बेनन्ती इक ख़ास, ख़सूसीअत समझ किसे ना आईआ। मेरा दुखड़ा करे नास, दलिद्री डेरा ढाहीआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ मेरे टिल्ले वेखे प्रभास, समुंद सागराँ फोल फुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तके हड्ड नाड़ी मास, अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरी जुग जुग ख़ाहिश अगम्मी, जगत विद्या समझ किसे ना आईआ। किसे जनणी कुक्खों मूल ना जन्मी, शास्त्र वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी पूरी कर सके ना कोए कमी, कामल मुर्शद नज़र कोए ना आईआ। बेशक मैनूं सारी सृष्टी कहिंदी अम्मी, अम्मी कहि के सीस निवाईआ। मेरा लेखा नहीं काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी ना कोए रखाईआ। मैं ब्रह्मा धार नहीं कोई ब्रह्मी, पारब्रह्म दिती वड्याईआ। मेरी वंड नहीं कोई बरनी, वरना रंग ना कोए रंगाईआ । मैं इक्को पुरख अकाल दी समझां करनी, जो करता पुरख इक अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादि ढठ्ठां चरणी, बिन चरणां सीस निवाईआ। कलयुग अन्त उसे मेरी बांह फड़नी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी मंज़ल हक हकीकी चढ़नी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिस लेख मुकाउणा तन वजूद धरनी, सीस जगदीस फोल
फुलाईआ। जिस दी इक्को तुक सति धार विच सब ने पढ़नी, दूजा इष्ट सृष्टी ना कोए वखाईआ। सो तोड़नहारा हँकार गढ़्हनी, हउमे हंगता दए गंवाईआ। जन भगत सुहेले जिन्हां धुर दी मंज़ल चढ़नी, दरगाह सच सच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ । टैरस कहे मेरी मिट्टी ख़ाक वाली धरत, धर्म नाल जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा पूरब वाली शर्त, मत्तस आपणा भेव खुल्हाईआ। परम पुरख परमात्म तेरे उत्ते आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। तेरी आसा मनसा पूरी करे हवस, हरस अवर ना कोए जणाईआ। शाह शहाना इक इक दा होवे बरस, जगत बरसी वंड ना कोए वंडाईआ। नूर नुराना तेरा धाम सुहाए फ़र्श, अर्शी प्रीतम आपणा खेल खिलाईआ। तेरा लहिणा देणा चार जुग दा झोली पाए कर्ज़, मकरूज़ आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मैनूं पुराणी ग़रज़, आशा विच ध्यान रखाईआ। मैं हैरान होई किस बिध खेल होया असचरज, अचरज लील्हा दिती वरताईआ। मेरा नाम सतिगुर शब्द नाम वाला कीता दरज, दरजा आपणा आप समझाईआ। कलयुग अन्त होण नहीं दिता हरज, हरिजन पिछले वेख वखाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को अर्ज़, आरज़ू विच सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां नाल वंडीं दर्द, दुखियां दर्द आपणे विच समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कत्ल करे किसे ना करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी सच वस्त वरताईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते लग्गा भाग, वडभागण हो के दया कमाईआ। जोती जाते जगाया चराग़, बिन तेल बाती कीती रुशनाईआ। जुग जुग दी बुझाई आग, तृष्ना तृप्त कराईआ। मेरे अन्तर बख्शे इक वैराग, बिरहों तीर तीर लगाईआ। मेरे उत्ते फुल्ल फुलवाड़ी धर्म दी धार महके बाग़, गुलशन आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन हँस बणाए फड़ फड़ काग, दुरमति मैल मैल धुआईआ। धरनी कहे जिस वेले गोबिन्द पहले दिन उडाया बाज़, बाज़ां वाला मेरे उत्ते अक्ख उठाईआ। जो दसवें अवतार ने दिती अवाज़, मत्तस गया सुणाईआ। उस दा लहिणा देणा दीन दुनी कलयुग अन्त जगत दा बदले रवाज, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । टैरस कहे सुण लै धरनी मईआ, मम्मीए अम्मीए तैनूं दयां जणाईआ। पूरब लेखा कढ के वेख लै विच वहीआ, वहिणां गहणां तों बाहर तेरा लेखा नज़री आईआ। की हुक्म संदेशा देवे धुर दा सईआ, श्री भगवान साहिब सुल्तान नौजवान की समझाईआ। जिस दे प्यार विच बुल्हे ने गाया थईआ थईआ, थईआ थईआ कहि के सीस निवाईआ। जिस दा इशारा दिता राम रम्ईआ, बनवासी हो के सीआ गया जणाईआ। जिस दा निशान लगाया काहन घनईया, काहन कान्हा दा मालक इक अख्वाईआ।
जिस लहिणा देणा पूरा करना गोबिन्द वाला ढईआ, ढौंका वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। टैरस कहे मेरा पिछला नाम टिंनमली, रिगवेद मेरी दए गवाहीआ। मेरा मालक खालक ज़ूए अज़ ज़मी, पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। मेरी पिछली वेख तशरीह, जो सिफ्तां नाल सलाहीआ। मेरा लहिणा देणा जग विच की, क्यों करता कीमत पाईआ। तूं बलि बलि धरनीए उस साहिब तों थी, जो थिर दा मालक इक अख्वाईआ। जो अमृत धार नाम दा बरसे मींह, मेघला इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब बड़ा मेहरवान, मेहरवान इक अख्वाईआ। जो जुग जुग देवे दान, दाता दानी ख़ाली झोली दए भराईआ। एथे ज़रूर धर्म दा धर्म झुलेगा निशान, जिस दा निशान ना कोए मिटाईआ। सतिजुग विच ज़रूर होवेगा प्रधान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा लेखा नाल ज़िमीं असमान, दो जहान वेखे चाँईं चाँईंआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला टैरस दी धरती करे परवान, जिस दा परवाना जगत लेख ना कोए जणाईआ। धरनी कहे धर्म दी धार मेरा अज्ज दा दिवस महान, महिमा विच प्रभ दे ढोले गाईआ। गुरमुखो गुरसिखो उस सतिगुरु दा धरो ध्यान, जो अन्तर निरंतर सब दे अन्दर वस्या धुर दा माहीआ। जिस गृह सतिगुर नानक गोबिन्द मिले आण, पीर पैग़म्बर अवतार बैठे आसण लाईआ। बिना रसना जिह्वा बत्ती दन्द शब्द अगम्मी गीत गाण, गा गा आपणी ख़ुशी वखाईआ। सच दुआर बंक सोहे अगम्मा मकान, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। धरनी कहे मेरी अन्तर आशा मेरे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार हरि हिरदे अन्दर आपणे प्यार दा दे ज्ञान, अज्ञान अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तूं आत्मा गोपी दा परमात्मा साचा काहन, आत्म परमात्म गोपी काहन हो के वजे वधाईआ। मैं तेरा शुकर शुक्रिए विच जगत आई मनाण, मन दी मनसा ना कोए रखाईआ । मेरी बेनन्ती बेपरवाह करीं परवान, परम पुरख तेरे चरण कवल टिकाईआ। जन भगतां गुरमुखां सब नूं सच प्रीत दा देवीं दान, दाते दानी काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। मन कल्पना कूड़ ना फिरे शैतान, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। निज घर वासी निज गृह निज मन्दिर निज आत्म परमात्म बख्शीं माण, निमाणयां आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे जुग जुग तेरा खेल महान, महिमा अकथ कथनी कथ सके ना राईआ।