पहली बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ मुकन्द सिँघ दे गृह विनीपैग कनेडा
बैसाख कहे प्रभ नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल तक्कया आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण तेरी लख चुरासी वेखी रीत, रीतीवान अगम्म अथाह तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। आत्म परमात्म शब्द नगारा सुणदा रिहा गीत, ढोला सोहला रसना जिह्वा नाल जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणदा रिहों मीत, मित्र प्यारे आपणा खेल खलाईआ। जुग चौकड़ी हर घट जाणदा रिहों नीत, नीतीवान तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरी दस्सदे गए प्रीत, प्रीतम तेरा भेव चुकाईआ। खेल खलाउँदा रिहों मन्दिर शिवदुआले मठ गुरुदुआर मसीत, चर्चां चरागाहां दे वड्याईआ। बिन तेरी किरपा पुरख अकाले दीन दयाले कोए करे ना सांतक सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तूं मालक ख़ालक एकँकारा जग जीत, जग जीवण दाते तेरी बेपरवाहीआ। बैसाख कहे प्रभू मैं कलयुग अन्तिम होया भय भीत, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जगत जिज्ञासुआं करे ना कोए पतित पुनीत, पावन तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। बैसाख कहे प्रभू मेरे सूरे सरबंग, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। निराकार निरँकार ला ला आपणे अंग, अंगीकार आपणी दया कमाईआ। मेरी ख़ाहिश तमंना नव नव चार दी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं बाल निधाना तेरा भुयंग, बृद्ध रूप ना कोए दरसाईआ। तेरे शब्द दा देखदा रिहा तुरंग, जो तुरीआ तों बाहर भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी केते गए लँघ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं वेख वेख हुन्दा रिहा दंग, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। मेरे अन्तर निरंतर कदे ना आया रंज, रंजश विच ना कोए दुहाईआ। मैनूं याद आउँदी जिस वेले कलयुग गोबिन्द धार बणाई प्यारे पंज, पंचम आपणी गंढ्ढ पुआईआ। फिर ख़ुशीआं विच नेत्र वगे हंझ, हंझूआं हार बणाईआ। मैं वेखां जगत जहान मंझ, मँझधारा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साची आस रखाईआ। बैसाख कहे प्रभू मेरा नव नव चार तों वखरा प्रविष्टा, पारब्रह्म दयां जणाईआ। मेरा तेरे उत्ते इष्टा, इष्ट देव गुर स्वामी इक्को इक रखाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार आपणी दीन दुनी नव खण्ड तक ला सृष्टा, श्रृेष्ट आपणा ध्यान लगाईआ। तेरे उत्ते धर्म दा रिहा किसे ना निस्चा, प्रेम विच ना कोए समाईआ। चारे कुण्ट अन्धेरा दिसदा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं लेख दस्सां किस किस दा, अवतार पैग़म्बर गुर सारे वेखण थांउँ थाँईंआ। हितकार रिहा ना किसे परमेश्वर पित दा, पारब्रह्म तेरी ओट ना कोए तकाईआ। मेरे कोल लहिणा देणा तेरा नित नवित दा, जुग चौकड़ी
आपणे विच छुपाईआ। औह लेखा वेख लै गोबिन्द वाले हित दा, जो हितकारी हो के गया समझाईआ। अन्त प्यार रहिणा नहीं किसे मित दा, मित्र प्यारे जिस तेरी सेज हंढाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा बैसाख कहे मेरे वाली थित दा, घड़ी पल अवर वंड ना कोए वंडाईआ। जगत जिज्ञासू ठगौरा प्या मनूए चित दा, चेतन सुरत ना कोए कराईआ। प्यार रिहा ना एकँकार तेरा इक दा, इक इकल्ले मेल ना कोए मिलाईआ। मनुआ मन किसे ना टिकदा, दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। खेल वेख लै बूँद रित दा, रक्त बूँद खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। बैसाख कहे प्रभू मेरे कोल सतिगुर शब्द दा अगम्मी पत्र, जिस दी काग़ज़ कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। जगत नज़र आवे कोई ना सतर, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। जिस विच लेखा गोबिन्द धार दो सत्त सत्त दा पिछला दो सौ सततर, सति सतिवादी तेरे रंग रंगाईआ। जिस नूं समझ सके ना सुघड़ स्याणा चतुर, जगत विद्या कम्म कोए ना आईआ। जिस दा लेखा नहीं नाल गृह नक्षत्र, घड़ी पल वंड कोए ना वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। बैसाख कहे मेरा पत्र की कुछ लिखदा, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। जग नेत्र किसे नहीं दिसदा, लोचन वेखण कोए ना पाईआ। जिस विच भेत अगम्मा भविख दा, भविख्त चार जुग दा फोल फुलाईआ। अन्त प्यार रहिणा नहीं गुरु गुरदेव किसे सिख दा, मुर्शद मुरीद संग ना कोए बणाईआ। धर्म कलयुग कूड़ी क्रिया विच होणा विकदा, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। जगत झगड़ा होवे पत्थर इट्ट दा, पाहन दीन दुनिया वेख बिगसाईआ। बैसाख कहे मैं एस दिवस नूं वेख के पिट्ट दा, पटने वाल्या दयां सुणाईआ। मेरा लहिणा तक लै इक चिट दा, जिस दे चिट्टे उत्ते काला अक्खर ना कोए टिकाईआ। मेरा खेल तेरी धार विच्चों नित दा, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। बैसाख कहे मेरी चिठ्ठी बहु पुराणी, पुराण अठारां सार कोए ना पाईआ। जिस दी बोध अगाध कहाणी, वेद शास्त्र वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं गा सके ना कोए ज़बानी, जिह्वा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी मंज़ल हथ्थ ना आए रुहानी, रूह बुत ना वेख वखाईआ। कातब लिखे कोए नाल ना कानी, कायनात ना कोए चतुराईआ। जिस दा खेल नहीं जिस्मानी, तन वजूद ना रंग चढ़ाईआ। बैसाख कहे मेरे परम पुरख तेरा हुक्म इक इस्मानी, इस्म आज़म तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी मंज़ल पन्ध निरबानी, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। बैसाख कहे प्रभू मेरी लिख्त दा वेख ला सिरलेख, निरगुण
धार धार जणाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां पेख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा केहड़ा होवे भेख, रूप अवलड़ा की वटाईआ। की नाम कलमा दएं संदेश, संदेशा धुरदरगाहीआ। केहड़े वसें अनोखे देश, दिशा आपणी दे जणाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मेरे उत्ते तक कलेश, कलकाती बणी लोकाईआ। तूं वेखणहारा आदि जुगादि हमेश, हम साजण तेरी बेपरवाहीआ। जिस कारन मैनूं माण दिता गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा आपणा रंग रंगाईआ। उस दा इशारा देवे विष्न दी धार थल्ले शेष, सहंसर मुख नाल दृढ़ाईआ। औह तक लै अवतार पैग़म्बर सारे प्रभ दे हुन्दे अग्गे पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। बैसाख कहे प्रभू मेरा नाम धरया बैसाखी, विखम दा मार्ग इक दृढ़ाईआ। मैं गोबिन्द मंनी आखी, जो सहिज नाल गया सुणाईआ। मैं तेरी करां राखी, रक्षक हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरे अन्तष्करन इक ख़बर अगम्मी भाखी, भाख्या दे के दयां सुणाईआ। चारों कुण्ट मेरे सतिगुर वेख अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जीवण विच्चों बदले ना कोए हयाती, ज़िंदगी हथ्थ किसे ना आईआ। चार जुग दे शास्त्रां दा लहिणा तक लै काग़ज़ाती, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मेरी इक बेनन्ती ते इक्को निक्की जेही बाती, बातन पड़दा देणा चुकाईआ। तेरे धर्म दा रिहा ना कोए जमाती, साचा संग ना कोए वखाईआ। अमृत रस रिहा ना किसे प्रभाती, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। निगाह मार लै लोकमाती, मातृ भूमी नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। झट सतिगुर शब्द कहे सुण बैसाख मेरे मीता, मित्रा दयां जणाईआ। औह वेख लै की इशारा दिता राम ने सीता, सति सति विच समझाईआ। कृष्ण संदेशा दे के विच गीता, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। मूसा बिन रसना कहे हदीसा, ईसा इस्म आज़म इक समझाईआ। मुहम्मद सदी चौधवीं दस्सी हक तौफ़ीका, तोफे दिते खलक ख़ुदाईआ। नानक निरगुण धार बदल दिती तवारीखा, तारीख शब्द वाली जणाईआ। गोबिन्द खण्डे धार मार के लीकां, लाइन लाइन विच्चों वखाईआ। बैसाखीए तेरे धर्म धार दी रीता, मन्दिर मसीतां बाहर समझाईआ। इक्को रंग रंगाउणा हस्त कीटा, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाईआ। नाम अमृत रस दे के मीठा, अनरस दयां चखाईआ। अगला खेल कराए अनडीठा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे बैसाखी खेल तक लै बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जो बणया रिहा मलाह, खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। जिस ने अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दस्सया राह, रस्ता नाम कलमे वाला
जणाईआ। सुरती शब्द दिती सलाह, मशवरा आपणा हुक्म रखाईआ। अन्तर कहि के वाह वाह, वाहिगुरु शब्द दिता दृढ़ाईआ। खेल दस्स के थल अस्गाह, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर भेव अभेदा आप तों खुल्हा, ख़ालक ख़लक दिता समझाईआ। अवतार पैग़म्बरां पन्ध मुका, गुरुआं गोबिन्द जोत कीती रुशनाईआ। अमृत रस आत्म धार चुआ, रस रस विच्चों प्रगटाईआ। खण्डा खड़ग खड़ग छुहा, शौहर बांके दए वड्याईआ। वरन बरन मेट मिटा, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। सच सच दा रंग रंगा, रंगत नाम वाली वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले आपणे अंग लगा, अंगीकार आप हो जाईआ। पंजां ततां पंचम मेला लए मिला, पंचम मीता होए सहाईआ। पंचम शब्द नाद धुन जणा, अन्तर आत्म राग दृढ़ाईआ। पंच विकारा मोह चुका, अमृत रस रस भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा साचा वक्त सुहाईआ। बैसाख कहे सतिगुर शब्द जुग केते गए लँघदे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर गए मंगदे, प्रभ अगे झोलीआं डाहीआ । खेल वेखदे रहे तत पंज दे, पंचम पंचम फोल फुलाईआ। अन्तिम जो खेल खिलाए गोबिन्द नूरी चन्द दे, चन्द चांदनयां बाहर रुशनाईआ। जिस भेव खुल्हाए ब्रह्म हँ दे, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। जिस धारो आदि जुगादि निरगुण धार भगत सन्त गुरमुख गुरसिख जम्मदे, आप बणे जणेंदी माईआ। खेल खिला के काया माटी चम्म दे, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। लेखे पूरा कर दे पवण स्वासी दम दे, दामनगीर आप अख्वाईआ। संसा रहे ना हरख सोग ग़म दे, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बैसाख कहे सतिगुर शब्द मेरे कोल लेख जिस दा कोई ना जाणे अक्खर, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। आह वेख जिस दे गोबिन्द लथ्था सथ्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। नेत्र विरोलया मूल ना अथ्थर, हंझूआं हार ना कोए रखाईआ। जिस नूं कथनी करे कोई ना कथन, कथ कथ ना कोए समझाईआ। बैसाख कहे मेरे उत्ते भेद आया दस्सण, बैसाखी गोबिन्द वाली नाल मिलाईआ। जिस लेख मुकावणा हथ्थो हथ्थण, जगत उधार ना कोए जणाईआ। जिस मेरी धार आउणा मथण, रिड़के ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा रोग आवे कटण, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। बैसाख कहे सतिगुर शब्द मेरी वेख अगम्मी तकदीर, कुदरत दे कादर दिती जणाईआ । जिस नूं कर सके ना कोए तहरीर, तारीख विच ना सिफ्त सलाहीआ। जिस नूं लख सके ना कोई फ़कीर, फ़िकरे ढोले ना कोए गाईआ। जिसदा खेल तक्कया कबीर, कबरां तों बाहर वेख वखाईआ। अन्त कहि के बेनज़ीर, नज़रीआ आप भुआईआ। शब्द किहा उह मालक पीरां दा पीर, पैग़म्बरां
दा पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस नूं कहिंदे लातस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जिस दा नाम खण्डा शमशीर, शरअ शरअ विच्चों उलटाईआ । उह लेखा जाणे शाह हकीर, हकीकत आपणी इक प्रगटाईआ। जो निरगुण धार शहिनशाह ते सम्मत शहिनशाही जिस दा वज़ीर, वज़ारत जगत दए बदलाईआ। जो गोबिन्द धार अमृत रस चखाए सीर, अंमिओं रस आप चुआईआ। उह मालक गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। जिस दा खेल बिना शरीर, तन वजूद सोभा पाईआ। जिस ने अन्त चरणा दूर रखणे समुंद सागराँ नीर, जलां थलां भेव कोए ना आईआ। धरनी धरत धवल धौल कीमत रहे ना कोए कसीर, कसीरा रविदास दा दए गवाहीआ। अन्त शरअ दे तोड़े ज़ंजीर, शरीअत आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। बैसाखी कहे प्रभू मैं गोबिन्द दी धार आई दो सौ सततर साल बाद, बादे सहर सीस निवाईआ। मैं अज्ज वखरी मंगणी दाद, दीदा दानिस्ता तेरे अगे वास्ता पाईआ। तूं स्वामी मेरा आदि जुगादि, जुग जुग तेरी ओट रखाईआ। तेरा नाम सुणदी रही नाद, कलमे कलम्यां नाल शनवाईआ। तेरा खेल तक्कया मोहण माधव माध, माधव तेरे हथ्थ वड्याईआ। निगाह मार लै सति धर्म मेरे उत्ते होया बर्बाद, सच विच ना कोए समाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मैनूं कर दे आज़ाद, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। मेरे अन्तष्करन मेट दे वाद विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मेरे वड वड कर भाग, वडभागण होवां विच ख़लक ख़ुदाईआ। सुत्ती दी खोल्ह दे जाग, विच लोचन नैण कर रुशनाईआ। आपणी सृष्टी दृष्टी अन्दर तक लै बणी काग, काग हँस ना कोए रूप बदलाईआ। रसना जिह्वा कूड़ी क्रिया बुझाए कोई ना आग, गोबिन्द अमृत हथ्थ किसे ना आईआ। बैसाखी कहे मैं लूल्ही लंगड़ी होई अपाहज, कदम सकां ना अगे उठाईआ। मेरे साहिब सतिगुर परम पुरख परमात्म कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों बदल दे राज, रंग आपणा इक रंगाईआ। सच प्यार बख्श दे इक समाज, समग्री इक्को इक वरताईआ। तूं मालक अगम्म अथाह गोबिन्द धार जिस खेल खेलया विच पंज आब, पंचम मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तैनूं पैग़म्बरां किहा जनाब, मैं वी जनाबेआली कहि के सीस निवाईआ। मैनूं दे ख़ताब, ख़ता मेरी मुआफ़ कराईआ। उह लेख वेख जो नानक दस के आया विच बग़दाद, बग़लगीर बग़लीआं बग़ल विच रखाईआ। ... ... ... ... ... ... ... ... ...