६ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ अर्जन सिँघ दे गृह डीटराइट २२१ फ़ारचून यू० ऐस० ए०
धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा छे बैसाख, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे अन्तष्करन अगम्मी आई भाख,
जिस नूं जगत विद्या अक्खरां विच ना कोए गाईआ। जो सच संदेशा नर नरेशा बिन तन वजूद बावन गया आख, बिन रसना जिह्वा ढोले सोहले शब्द सुणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त खेल करे अलखणा अलाख, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा खेल खिलाईआ। मैं बेनन्ती कीती निमाणी हो के अनाथन नाथ, दीनन हो के सीस झुकाईआ। किरपा कर मेरे परम पुरख समराथ, पारब्रह्म भेव अभेद खुल्हाईआ। मैं ख़ाली बिना हथ्थां उठाए हाथ, धरनी कहे आसमानां बाहर ध्यान लगाईआ। झट शब्द अगम्मी सुणी बात, जिस दा चार जुग दे शास्त्र भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैं निव निव टेकया माथ, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं नाल चरण कवल कीती डण्डावत, बन्दना विच सीस निवाईआ। परम पुरख चरण धूड़ देणी निआमत, निराकार निरँकार आपणा रंग रंगाईआ। मेरे अन्तर तेरे प्यार दी रहे अमानत, जुग चौकड़ी सके ना कोए मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक नूर नुराना सही सलामत, साहिब स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी मेरे उत्ते क्यों हुन्दी रही क्यामत, नव सत वेखणा थांउँ थाँईंआ। मेहरवाना महबूबा तेरे हुक्म नाल मेरी बणी बनावट, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण समझ कोए ना पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मेरे अन्तष्करन आवे थकावट, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। दरोही क्यों मेरे उत्ते होई बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे जिस वेले बावन निरगुण शब्दी धार मेरे उत्तों लँघया, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा ख़ुशीआं नाल अंगन गया रंगया, लाल गुलाल अगम्म रंग रंगाईआ। प्रेम प्यार ”च दासी हो इक्को प्यार मंगया, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे परम पुरख परमात्म दीन दुनी सच चढ़ाउणा चंदिआ, बिन सूर्या चन्द करे रुशनाईआ। बावन ख़ुशी विच किहा जिस वेले सतिजुग त्रेता द्वापर लँघया, कलयुग अन्त वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द खेल करे पुरी अनंदिआ, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रंग रंगाईआ। जिस दा लहिणा देणा अन्तिम होणा नव खंडया, सत्त दीप सोभा पाईआ। जो वेखे विगसे दो जहान ब्रहमंडया, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। लेख मुकाए अन्तिम उत्भुज सेत्ज जेरज अंडया, चारे खाणी खोज खुजाईआ। नाम निधान वखाए खण्ड खंडया, खड़ग इक प्रगटाईआ । जिस ने दीन दुनी विच जगत जहान वन्डया, नाम कलमे संग बणाईआ। उह धरनीए तेरा वेखे अन्तिम कंढया, कन्ढ्ढी घाट आपणा डेरा लाईआ। सतिगुर धार एकँकार भेव खुल्हाए अगम्मी डंडया, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। तेरा धर्म सुहाग होण ना देवे रंडया, शाहो भूप मेहर नज़र उठाईआ। उस वेले निशान होणा तारा चंदिआ, सूर्या भान पर्दा परदयां विच्चों
चुकाईआ। धवल तेरा मेटणा हद्द बन्नया, धरनी वेखणा चाँईं चाँईंआ। मानव धार मन मनसा होणी गंदिआ, सच सति विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ विकार होणा धंदिआ, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। मानस मानस प्यार होवे ना किसे बंदिआ, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं उस वेले वक्त होणा लँघया, पिछला पन्ध ना कोए जणाईआ। फिरनी दरोही जंगल जूह उजाड़ बेले डूँग्घे डलया, शौह दरया देण दुहाईआ। जगत नेत्र जहान होणा अंध्या, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अमृत रस रहिणा नहीं गंगया, गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। नवखण्ड तेरे उत्ते वधे पखंडया, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। कूड़ कल्पना होवे घुमंडया, निम्रता विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं बावन अगे कीती मिन्नत, बिन आसा जगत जणाईआ। निगाह मारी मेरी सिम्मत, दिशा कूट वंड ना कोए वंडाईआ। जिस वेले तेरी सृष्टी होई निन्दक, सच विच ना कोए समाईआ। धर्म दी रहे कोई ना हिम्मत, हौसला हथ्थ किसे ना आईआ। मेरी कल्पणा वाली मेटणी चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । धरनी कहे मेरी ख़ुशीआं वाली डेट, डीटरोट विच ध्यान लगाईआ। मैं चार जुग कीता वेट, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। किस वेले मेरा महबूब माही आवे खेवट खेट, ख़ालक ख़लक नूर अलाहीआ। मैं दर्शन करां नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जो निरगुण सरगुण करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मेरा पूरब खोल्हे भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैं सच दस्सां जिस कारन गुर अर्जन सीस पुआई तत्ती रेत, तत्ती तवी सोभा पाईआ। तन वजूद करके खेत, पंजां ततां संग छुडाईआ। उह होका दे के गया संदेश, संदेशा धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्त किरपा करे नर नरेश, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। जिस दे अगे सारे होए पेश, पेशीनगोईआं आपणीआं हथ्थ उठाईआ। उह करे अवलड़ा भेस, भेखाधारी आपणा वेस वटाईआ। जिस दा नज़र ना आए मुच्छ दाढ़ी केस, केसगढ़्ह दा लेखा गोबिन्द नाल मिलाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची सोभा पाईआ। सो धरनीए तेरे उत्तों मेटे कलेश, कलि कल्की आपणी कल वरताईआ। इस दा इशारा सो दिता गोबिन्द दस दस्मेश, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । धरनी कहे मैं बावन अगे कीती अरदास, बिन सीस सीस निवाईआ। मेरी बेनन्ती सुण उत्ते आकाश, आकाश आकाशां तों परे ध्यान लगाईआ। मैं तेरी मण्डल मण्डप तकां रास, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। मेरे
परम पुरख परमात्म तूं आउणा मेरे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। सतिगुर शब्द संदेशा दिता ख़ास, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। धरनीए तूं ना होईं उदास, उदासी चिन्ता ना कोए जणाईआ। उह वेख की आशा रखी बैठा शंकर उत्ते कैलाश, कलधारी आपणा ध्यान लगाईआ। जिस वेले सति सच प्रभू दा नाम रिहा ना किसे विच स्वास, साह साह ना कोए ध्याईआ। नव सत्त कूड़ विकार होवे विलास, बिस्मिल रूप ना कोए दरसाईआ। शरअ दा शरअ करे नास, नाम कलमा कलमे नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे जिस वेले मैं बावन वल्ल तक्कया, निगाह ज़िमीं असमान तों बाहर रखाईआ। मेरा संसा रिहा ना शक्कया, भरमां भरम ना कोए भुलाईआ। मेरा अन्तष्करन होया पक्कया, धीरज धीर विच प्रगटाईआ। मैनूं हुक्म संदेशा मिल्या यकया, वाहिद इक्को इक सुणाईआ। धवले निगाह मार लै बिना परम पुरख तों तेरा पड़दा किसे ना ढकया, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। पुश्त पनाह हथ्थ किसे ना रखया, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बणे कोए ना सख़िआ, सगला संग ना कोए निभाईआ। दीन दुनी जगत जहान जुग जुग तेरे उत्ते जाणे मथिआ, मथन हुन्दी रहे लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा लेखा रसना जिह्वा बत्ती दन्द शब्दी धार नाल जावे कथया, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलदा जावे रथिआ, रथवाही होवे धुरदरगाहीआ। उह वेख लै त्रेता द्वापर कलयुग जांदा नट्ठया, भज्जे वाहो दाहीआ। अन्तर माण रहिणा नहीं तीर्थ अठ्ठ सट्ठया, चारों कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। नेत्र रोवे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठया, गुरुदुआर सार कोए ना पाईआ। कलयुग सब दा खेड़ा करना भट्ठया, अग्नी कूड़ कुड़यार तपाईआ। किसे दी कीमत रहिणी नहीं टका वट्टया, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। भाग लग्गे ना किसे काया मट्टया, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा थान सुहञ्जणा, बैसाख छे मिले वड्याईआ। किरपा करे प्रभ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, सागराँ पार मेरे उत्ते दया कमाईआ। जिस दी चरण धूड़ नाल मेरे नेत्र प्या अंजणा, लोचन अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं चार जुग दा मिल गया साक सज्जणा, मीत मुरारा अगम्म अथाहीआ। जिस दा नव सत्त इक्को नाम दा डंका वजणा, वजह सके ना कोए समझाईआ। जिस दा नूरी दीपक जोत चार कुण्ट जगणा, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जिस दे हुक्म विच शाह सुल्तान भज्जणा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जिस दे हुक्म विच कूड़ कुड़यारा वञ्झणा, वञ्झी हाथ किसे ना आईआ। जिस दे हुक्म विच पैंडा पन्ध लँघणा, बीस बीस हरि जगदीश आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे अंगीकार सब ने लगणा, गोदी गोद इक सुहाईआ।
जिस ने शरअ दी मेटणी हद्दना, हदूद रहिण कोए ना पाईआ। गोपाल स्वामी मध मदना, मध सूदन जिस नूं सारे सीस निवाईआ। जिस ने आत्म धार कराउणा हज्जना, मक्के काअबे वेखण नैण उठाईआ। सच दुआर दा इक्को पदना, दरगाह साची इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं बावन चरण झुकदी, निव निव सीस निवाईआ। मैं आवाज़ सुणी अगम्मी तुक दी, जिस नूं रसना जिह्वा सके ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दे नाल मेरी जुग चौकड़ी मुकदी, सतिजुग त्रेता द्वापर बैठण पन्ध मुकाईआ। जिस खेल खिलाउणी मानस ज़ाती उलटे रुक्ख दी, तन वजूदां फोल फुलाईआ। मेरे उत्ते दर्द वंडाउणी मानस मनुख दी, मनुक्खता वेखे थांउँ थाँईंआ । अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जुग चौकड़ी रही पुछदी, सुनेहड़े शब्द शब्द वाले जणाईआ। की खेल होणी उस अबिनाशी अचुत दी, जो चेतन सब नूं दए कराईआ। जिस खेल सुहाउणी आपणी सुहञ्जणी रुत दी, रुतड़ी प्रेम वाली महकाईआ। रख्या करनी मेरी खुल्ही गुत्त दी, गौतम दी आशा वेख वखाईआ। जिस फ़रयाद सुणनी गोबिन्द सुत दी, पिता पूत हो के गोद उठाईआ। जिस कलयुग कूड़ी शरअ मेटणी लुट्ट दी, लुटेरा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे नेत्रां वगिआ नीर, हंझूआं हार बणाईआ। मैं बावन अगे रखी आपणी तकदीर, जगत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैनूं तकणा नाल आपणी तदबीर, तरीका अवर ना कोए जणाईआ। किस बिध मेरा लहिणा देणा होवे नाल शाह हकीर, शाह सुल्तानां रंग रंगाईआ। उस इशारा दिता धरनीए उह खेल तक गुणी गहीर, गहर गवर की दृढ़ाईआ। जो तेरे उत्ते दीन मज़्हब करने तामीर, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गंढ्ढ पुआईआ। मानव मानुख मानस देणे चीर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। आपणे हुक्म दा अणयाला ला के तीर, दो जहान विंन्हे थांउँ थाँईंआ। तेरे उत्ते पंज ततां शरअ दे पा ज़ंजीर, नाम कलम्यां बंध बंधाईआ। एह खेल बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। तूं लहिणा देणा लैणा अन्त अख़ीर, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ । जिस नूं सब ने मन्नणा पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस दी दो जहान जागीर, आदि जुगादि जागरत जोत डगमगाईआ। उह तेरे बिना मुख तों अमृत रस पावे सीर, कूड़ कुड़यार अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं बावन तक्कया नूर अलाह, तन वजूद माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जो बणया बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। दोए करमां विच मिणया मेरा थाँ, थान थनंतर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं उस दा सुण अगम्मी नाँ, नाअरा इक्को दिता सुणाईआ। तेरे कदमां बलि बलि जां, चरण कवल तेरी सरनाईआ।
तूं होणा मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा पवित्र करना थाँ, थनंतर देणी सरनाईआ। झट शब्द सतिगुर संदेशा दिता आ, आनन फ़ानन गया समझाईआ। धरनी तक लै जल थल नैण उठा, महीअल ध्यान लगाईआ। उह वेख सतिजुग त्रेता द्वापर अन्तिम कलयुग जावे पन्ध मुका, भज्जे वाहो दाहीआ। किरपा करे आप ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। तैनूं कदे ना करे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं जुग बदलण दी अदा, अदावत तेरी दए मिटाईआ। सदी चौधवीं बणके आवे रहिनुमा, रहमत तेरे उत्ते कमाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां कहिणा साडा नूर अलाह, अमाम अमामा इक अख्वाईआ। जोती जाता हो के पुरख बिधाता हो के आवे वेस वटा, रूप अगम्म अथाहीआ। धरनी धरत धवल तेरा लेखा दए चुका, चुकन्नी हो के रहिणा थांउँ थाँईंआ। तेरे सीने चरण कवल दए टिका, धूड़ी टिक्के तेरे मस्तक ख़ाक रमाईआ। तैनूं कूड़ कुड़यार दीए मुरदीए दए जवा, जीवन जीवन विच बदलाईआ। धरनी कहे मैं झट शुकर ल्या मना, शुकराने विच लागी पाईआ। बिना ज़बान तों कहि के वाह वाह, वाहवा कहि के तेरे ढोले गाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरी कलयुग अन्तिम पकड़ीं बांह, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन किहा धरनीए सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण नैण उठावेगा। एकँकार वेख वखावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान खेल खिलावेगा। पारब्रह्म आप अख्वावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान भेव चुकावेगा। त्रैगुण माया पंज तत लख चुरासी खेल खिलावेगा। सृष्टी दृष्टी अन्दरों वेखे ब्रह्म मति, पारब्रह्म आपणा भेख वखावेगा। तेरे उत्ते धर्म दा फेर बीज बीजे वत, बेवतने वतन तेरा फेर वसावेगा। चरण प्रीती जोड़ के नत, नाता आपणे नाल रखावेगा। जिस उत्ते गोबिन्द यारड़े सथ्थर जाणा घत, सो साहिब सुल्ताना तेरा रंग रंगावेगा। तूं ख़ाली रखणे हथ्थ, झोली तेरी आप भरावेगा। जिस नूं सब ने कहिणा पुरख समरथ, सो साहिब तेरा सगला संग निभावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। बावन किहा धरनीए इक्को पुरख अकाल दी रखीं ओट, ओड़क तैनूं वेख वखाईआ। बेशक तेरे हिस्से दा नाम होणा डीटरोट, जगत अक्खरां संग बणाईआ। उस वेले दीन दुनी डिग्गी होणी आलणयों बोट, फड़ बाहों ना कोए टिकाईआ। शब्द नाम दी लाए चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जिस दा नूर होवे निर्मल जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो सतिगुर शब्द दो जहानां इक्को बहुत दूसर लोड़ रहे ना राईआ। तेरी दुरमति मैल जाए धोत, पतित पावन दया कमाईआ। जिस सारी सृष्टी तेरे उत्ते
आत्म परमात्म इक्को करनी गोत, दूसर वरन बरन रहिण कोए ना पाईआ। सच प्यार मुहब्बत विच कमलीए कोझीए होणा मोहत, मुहब्बत प्रभ दे नाल रखाईआ। तेरे नव खण्ड दे अन्तर अन्तर खोल्हे सोत, सुतीए तैनूं लए जगाईआ। तेरा मालक ख़ालक इक्को इक अगम्मा खौंत, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस दी जुग जुग होवे धौंस, धौंसा नाम वाला वजाईआ। जिस दा वज़न कोई नहीं विच पौंड औंस, गणती गणत ना कोए रखाईआ। उस ने सतिजुग सति चलाउणी रौंस, कलयुग कूड़ कुड़यार मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा साचा संग बणाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच हस्सी, बावन दिती वड्याईआ। मैं बिन कदमां तों नस्सी, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। फेर मैं वेखी आपणे उत्ते चारे खाणी चार नाल अस्सी, चुरासी सोभा पाईआ। मैं बेख़बरां ख़बर अनोखी दस्सी, दहि दिशा दिशा दृढ़ाईआ। दीन दुनी अन्तिम प्रभ ने बन्न्हणी दीन मज़्हब वाली रस्सी, गंढ्ढ शरअ वाली पवाईआ। मन कल्पणा सृष्टी होणी फसी, फ़ैसला हक ना कोए सुणाईआ। कलयुग धार वेख के मैनूं पै गई गशी, होश मति ना कोए रखाईआ। मैं चड़दी दिशा निगाह मारी मैनूं खेल दिस्या पोशी, बेअन्त बेपरवाह दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैनूं बावन दिता भरोसा, भरवासे विच समझाईआ। मेरा अन्तर नहीं होया होछा, होछी मति ना कोए जणाईआ। मैं चार जुग दे शास्त्रां सुणदी रही पोथा, अक्खरां अक्खरां ध्यान लगाईआ। मेरी बदल ना सकी होशा, बुद्धी जगत ना कोए समझाईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां जगत खेल खेलया अन्त हो ख़ामोशा, पर्दा पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदी रही सोचा, समझ समझ विच्चों उठाईआ। कवण वेला मेरा परम पुरख परमात्म मेरी पूरी करे लोचा, लोचन आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेरा लेखा पूर कराईआ। धरनी कहे मैं आशा विच रखी उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। निमाणी हो के मंगदी रही भीख, भिखक हो के झोली डाहीआ। मेरा साहिब स्वामी मेरे आउणा नज़दीक, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा दर्शन करां लाशरीक, शरअ तों बाहर वेख वखाईआ। ख़ुशीआं नाल करां तारीफ़, ढोले सोहले राग जणाईआ। मेरी आयू होण ना दईं ज़ईफ़, ज़इफ़ल उमर ना कोए रखाईआ। तेरा नाम कलमा सुणां अगम्म हदीस, हज़रतां तों बाहर देणी पढ़ाईआ। मेरा लहिणा देणा तेरे नाल जगदीश, जगदीश्र तेरी ओट तकाईआ। तेरी सिफ्त सलाह बाहर राग छतीस, अक्खर अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीस, दो जहान श्री भगवान बैठण सीस निवाईआ। मेरा लेखे लाउणा चार जुग दा पीसण पीस, पिसर पिदर तेरी आस रखाईआ। तूं मालक
स्वामी मेरा इक जगदीश, जगदीश्र तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब दा मित्र प्यारा मीत, साजण इक अगम्म अथाहीआ। धन्न भाग मेरे उत्ते धर्म दी बदले रीत, मन्दिर मसीत पन्ध मुकाईआ। मानस मानव मानुख करके पतित पुनीत, पतित पावन आपणी दया कमाईआ। केते जुग चौकड़ीआं गए बीत, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। अन्त मेरी काया कर दे ठांडी सीत, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। तूं मेहरवान महबूब त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। मैं तेरा ढोला सोहला गावां एकँकारा गीत, गोबिन्द मेला मेलया सहिज सुभाईआ। मेरा बिना सीस तों तेरे कदमा झुके सीस, बिन धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि लेखा एकँकार निराकार इक इकीस, इक इकल्ले तेरी आस आस विच्चों रखाईआ।
८ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ भाग सिँघ दे गृह ४० परीओरी ए० वी० ई० होरनसे लंडन नं० ८ इंगलैंड
धरनी कहे मेरे साहिब श्री भगवाना, भगवन्त कन्त प्रभ तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वाली दो जहाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परवरदिगार शाह सुल्ताना, अगम्म अथाह नूर अलाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं देंदे रहे तेरा पैग़ामा, निरअक्खर धार अक्खरां विच बदलाईआ। तूं किरपा निधान नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। मैं कलयुग अन्त अन्तष्करन विच होई हैराना, हैरानी विच मेरी दुहाईआ। चार कुण्ट नवखण्ड मेरे उत्ते कूड़ होया प्रधाना, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे ज्ञाना, पारब्रह्म प्रभ मेल ना कोए मिलाईआ। आदि जुगादि जाणी जाणा, जानणहार एकँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं अन्त मेरा कर कल्याणा, कायनात दा कलमा दे बदलाईआ। मेरे रहमान रहीम रहमाना, रहमत मेरे उत्ते कमाईआ। मेरी मिट्टी ख़ाक पवित्र कर अस्थाना, धवल धरत हो के मंग मंगाईआ। तूं मर्द मर्दान वड बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। सति सच मेरी झोली पा दे दाना, दाते दानी मेहर नज़र उठाईआ। कोझी कमली मातलोक देणा माणा, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे साहिब सतिगुर सरबग, शाहो भूप तेरी सरनाईआ। मेरी धार ना करीं अलग, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। निगाह मार लै चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, नवखण्ड अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैं कूड़ कल्पना विच गई दग्ग, दग़ा फ़रेब करे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग जीव बपड़े हो गए बग, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। दिवस रैण मोह विकार
तती वाअ रही वग, पवण रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी दुहाई निगाह मार लै आपणी दीन दुनी जग, जागरत जोत बिन वरन गोत वेख वखाईआ। मानस मानव मानुख तेरा दरस करे ना उपर कोई शाह रग, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नद, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। मेरे महबूबा दीन मज़्हब शरअ मेट दे हद्द, हदूद आपणी दे समझाईआ। लख चुरासी तेरी निरगुण धार यद, यदप आपणा पड़दा दे उठाईआ। कलयुग कूड़ कल्पना रहे ना मध, मोहन माधव देणी माण वड्याईआ। मेरे उत्ते सतिजुग त्रेता द्वापर गए लद, कलयुग अन्त वेखणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सुण पुकार, बेनन्ती बिनै तेरे चरण कवल टिकाईआ । सो पुरख निरञ्जण सांझे यार, हरि पुरख निरञ्जण तेरी आस रखाईआ। एकँकारे दे अधार, आदि निरञ्जण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते पा सार, श्री भगवान हो सहाईआ। पारब्रह्म मेरा बेड़ा कर दे पार, ब्रह्मा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द मेरा लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। मैनूं संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, रामा कृष्णा अक्ख अक्ख नाल बदलाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद कीती गुफ़तार, गुफ़त शनीद तेरा भेव चुकाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकार, तेरा सोहला ढोला दिता सुणाईआ। मैं संदेशे सुणे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी अक्ख उठाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले अन्त मेरी पाउणी सार, महासार्थी होणा आप सहाईआ। मेरे उत्ते मेट दे धूंआँधार, धरनी धरत धवल धौल कूक कूक सुणाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, बिन नैणां अक्खीआं नीर वहाईआ। मेरी मंज़ल वेख दुष्वार, दुश्मण गृह गृह नज़री आईआ। तेरा करे ना कोई दीदार, दीद ईद ना कोए रुशनाईआ। तन वजूदां अन्दर तक पंच विकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। शब्द अनादी सुणे ना कोई धुन्कार, ब्रह्मादी भेव ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। तूं मालक ख़ालक अमाम अमामा अगम्म सिक्दार, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता कलि कल्की अवतार, कल कलेश दा लेखा दे चुकाईआ । तेरे चरण कवल धूड़ी ला के छार, मस्तक टिक्के नाम वाले रमाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते भगत सुहेले होण उज्यार, उजल मुख देणा कराईआ। अमृत रस निझर झिरनिउँ बूँद स्वांती देणा ठंडा ठार, अग्नी तत तत बुझाईआ। घर मन्दिर गृह सुहाउणा बंक दुआर, दुआरका वासी कृष्ण जिस दा इशारा गया कराईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा कागज़ कलम शाही तों बाहर, रसना जिह्वा सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। मैं मांगत हो के मंगां तेरा दुआर, धर्म दी धर्म आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच
दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं कलयुग अन्तिम बणी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी निरअक्खर धार दी पंगती, पारब्रह्म जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तेरे दुआर ते भुखी नंगती, दरवेश हो के सीस निवाईआ। मेरा लहिणा तक लै सदी चौधवीं जांदी लँघदी, मुहम्मद बैठा अक्ख उठाईआ। की धारा वहिणी कूड़ी गंग दी, गहर गम्भीर देणा समझाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं बीस बीसे हरि जगदीशे अन्तिम आशा रखी जंग दी, जगह जगह आपणा नैण उठाईआ। मेरे उत्ते किस बिध निशानी मिटणी तारा चन्द दी, चन्द चांदना कवण रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पुश्त पनाह ना होवे नंगण, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। भागहीण ना होवां मंदन, मंदभाग देणी वड्याईआ। मेरा नेत्र नैण रहे ना अन्धण, लोचन तेरा दर्शन पाईआ। धूड़ी ख़ाक रमा के साहिब स्वामी चन्दन, चन्द सितारे दयां सुणाईआ। जिस नव खण्ड पृथ्मी भरमां ढाउणी कंधन, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म टुट्टी आवे गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा दो जहानां विच ब्रह्मण्डण, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेखे चाँईं चाँईंआ। मैं उसे निमस्कार करां चरण बन्दन, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघण, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। मैनूं देवे सच अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। गोबिन्द दी धार लेखा जाणे कंगण, तन वजूदां फोल फुलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा मैनूं तेरा जणाए अगम्मा छन्दन, पारब्रह्म प्रभ मेला मेले सहिज सुभाईआ। धरनी कहे मैं भाग भरी होवां विच लंडन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बिुध अठ्ठ दा अठ्ठ रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर इक वैराग, वैरी कलयुग देणा मिटाईआ। दुरमति मैल धोणा दाग़, पतित पुनीत देणा बणाईआ। बुद्धी कूड़ रहे ना काग, हँस रूप देणा दरसाईआ। त्रैगुण तत बुझाउणी आग, रजो तमो सतो डेरा ढाहीआ। मेरे गृह जगाउणा चराग़, जोती जाते कर रुशनाईआ। मेरे गृह धरनी कहे लगाउणा भाग, भगवन भाग सिँघ संग आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे प्यार विच परम पुरख होणा विस्माद, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।
९ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ मलकीअत सिँघ दे गृह ३२ करानबोरन रोड लंडन नं० १०
मुसुरल हिल
नारद कहे धरनीए मैं प्रभ दा भगत चिरां का, चिरी विछुन्नीए तैनूं दयां जणाईआ। मेरे कोल जुग चौकड़ी पुराणा साका, जो निरअक्खर धार विच आपणे कंध उठाईआ। जिस विच्चों हुक्म संदेशा सुणया भविख्त वाका, अवतार पैग़म्बर गुर दीद शनीद ध्यान लगाईआ। मैं हैरान हो गया पुरख अकाले दीन दयाले हुक्म दिता शब्द अगम्मी काका, कलयुग कलकाती ध्यान लगाईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी सब नूं मारे हाकां, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। तूं चार कुण्ट दहि दिशा खोल्ह के रखीं ताका, कुण्डी खिड़की बन्द ना कोए कराईआ। उस दा रूप अनूप बिन अक्खीआं तकणा बांका, छौहर बांका दो जहानां नज़री आईआ। जो ज़िमीं ज़मा वेखणहारा ख़ाका, ख़लक ख़ालक पड़दा आप उठाईआ। अगम्मी अस्व चढ़या होवे राका, जगत जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं प्रभ दा भगत पुराणा एक, एकँकार दिती वड्याईआ। बिना तन वजूद रखी टेक, हड्ड मास नाड़ी रंग ना कोए रंगाईआ। मन मति बुद्ध बाहर आपणा अन्तर रख्या बिबेक, मनसा जगत ना कोए रखाईआ। बिना शरअ तों बणया रिहा नेक, हुक्म विच्चों हुक्म सुणां चाँईं चाँईआ। तेरा कलयुग कूड़ी क्रिया तकां सेक, ममता मोह अग्न तपाईआ। मैं सच दा सच खोल्हण आया भेत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। उठ के धर्म दी धार नाल वेख, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जिस बिध लहिणा देणा मुकणा मुलां शेख़, मुसायक बैठण पन्ध मुकाईआ । तेरे उत्ते धर्म दी धार बदलणी रेख, ·षी मुनी ·षीशर जगदीश्र ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै सम्बल देश, देस देसातरां पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरा साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी शाहो भूप नर नरेश, एकँकार इक इकल्ला आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए मैं प्रभ दा आदि जुगादी सुत, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। मेरा मालक खालक अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दयां कराईआ। जिस तेरी वेखणी कलयुग अन्तिम रुत, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। तूं सावधान हो के उठ, आप आपणी लै अंगड़ाईआ। निगाह मार लै पश्चिम वाली गुठ, की खेल खेले बेपरवाहीआ। जो अन्त कन्त भगवन्त रिहा तुठ, मेहरवान महबूब आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा पाए लुट, लुटेरा कलयुग नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मेरी आशा जुग जुग प्रभ ने सोधी,
विशा जगत ना कोए जणाईआ। मेरी ज़िमीं असमानां बाहर हिलदी बोदी, अन्त कहिण किछ ना आईआ। मैं खेल खेलया अगम्मी गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द मेरी दए गवाहीआ। मैनूं जुग चौकड़ी प्रभ ने दिती सोझी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। मैं चार जुग दा पुराणा बोधी, बुद्धी तों परे मेरी पढ़ाईआ। तूं की सोचणा उंगल रख के उत्ते ठोडी, ठोकर लग्गे थांउँ थाँईंआ। मैं पुराणा पंडत मेरे हथ्थ ला लै गोडी, गुड मारनिंग कहि के सीस निवाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा जोगी, जुगती प्रभ ने दिती चाँईं चाँईंआ । तेरे नाल मेल होया कलयुग अन्त संजोगी, जुग विछड़ीए दयां समझाईआ। क्यों कलयुग मानव ज़ाती माया ममता होई भोगी, आत्म रस नज़र कोए ना आईआ। तेरे उत्ते भार वध्या बोझी, हौला सके ना कोए कराईआ । तूं तृष्ना दी होई रोगी, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। की हुक्म संदेशा देवे प्रीतम चोजी, दो जहानां बाहर रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होणा सहाईआ। नारद कहे धरनीए बेख़बरे मार झाकी, तैनूं पूरब भेव खुल्हाईआ। की तेरा लहिणा देणा बाकी, बाकायदा दयां दृढ़ाईआ। की नवीं चलणी साखी, हुक्म संदेशा की सुणाईआ। किस बिध तेरी मैल जाणी काटी, दुरमति मैल रहे ना राईआ। धर्म दुआर दी खुल्ल्हे हाटी, हटवाणा दिसे इक्को माहीआ। धर्म दी मंज़ल दस्से वाटी, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। लेखे लावे गोबिन्द रस अमृत वाली बाटी, पारब्रह्म प्रभ आपणा संग बणाईआ। जोत जगाए मस्तक तेरे नूर ललाटी, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सच सुहञ्जणी करे सेजा खाटी, बिन पावे चूल दए वड्याईआ। पवित्र होवे तेरी नव सत्त दी माटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी वेख वखाईआ। नारद कहे धरनीए मैं आ गया फिरदा फिरदा, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। नी तेरा लहिणा देणा पुराणा चिर दा, चार जुग दा लेखा दयां समझाईआ। बिना अक्खां तों वेख आपणा हिरदा, बिन नैणां नैण तकाईआ। की खेल पुरख अकाल गिरवर गिर दा, गहर गम्भीर की समझाईआ। तेरा खेल सुहञ्जणा रूप तक लै नरायण निर दा, निराकार वेखणा चाँईं चाँईंआ। जिस दे हुक्म नाल गेड़ा गिढ़दा, चारे जुग आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए मैं प्रभू दा सज्जण मीत, साजणूआ दए वड्याईआ। जिस तैनूं करना ठांडी सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। बख्शणी हक प्रीत, प्रीतम मेला मेले धुरदरगाहीआ। मेरे कोल लेखा अगम्मा जिस दी सारे करन तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। जिस दा बणे कोई ना फ़रीक, शरक्त विच ख़लक ख़ुदाईआ। उस दी सारे करन उडीक, घड़ी पल खोज खुजाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा आया नज़दीक, नेरन नेर नेर अख्वाईआ। जिस दा मार्ग अति बारीक, कदम सके ना कोए टिकाईआ। उह
खेले खेल लाशरीक, वाहिद इक्को नूर अलाहीआ। जिस दी पैग़म्बरां कीती तबलीक, अलिफ़ ये सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल अगम्मा कोश, कुशा दीप ध्यान लगाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी रिहा रूपोश, पेशीनगोईआं विच भेव ना कोए खुल्हाईआ। जिस दी धार विच सारे होए मधहोश, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। जिस सारे कीते ख़ामोश, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जिस अन्त दीन दुनी लाया दोष, दोसत मित्र मित्र ना कोए बणाईआ। उह वेखणहारा काया माटी पोश, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक खिलाईआ। नारद कहे धरनीए आह वेख लै हाहे उत्ते टिप्पी, टीका टिपणी समझ किसे ना आईआ। आह वेख लै सम्मत शहिनशाही मिती, इक इक नाल मिलाईआ। आह तक लै जिस दी धार जाए ना जिती, दो जहानां संग ना कोए बणाईआ। उस दी सुहञ्जणी वेख लै थिती, घड़ी पल आपणा संग बणाईआ। जिस दी धार अगम्मी निक्की, दो जहानां मुख छुपाईआ। झट धरनी आपणी आशा सिट्टी, बलहीण हो के रही जणाईआ। नारदा मेरी खुल्ही वेख लै लिटी, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मैं दुहथ्थड़ मार के पिट्टी, पटने वाल्या तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। मेरा झगड़ा मेट दे पत्थर इट्टी, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल पुराणा लेख, जगत अक्खर ना कोए वखाईआ। जिस विच होणा अवल्लड़ा भेस, भेखाधारी आपणा रूप बदलाईआ। दीन दुनी सके कोई ना वेख, लोचन नैण जगत ना कोए चतुराईआ। जो मालक ख़ालक साजण रहे हमेश, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। सो उह सुहञ्जणा करे तेरा देस, परदेसी हो के वेख वखाईआ। जिस कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटणा कलेश, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। सो स्वामी बण नरेश, नर नरायण आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं उस दे होणा पेश, पेशीनगोईआं पिछलीआं नाल मिलाईआ। जिस नूं सतिगुर शब्द सब ने कहिणा दस दस्मेश, दहि दिशा दा मालक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए आह तक लै मेरे कोल पुराणी लिख्त, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। जिस विच शब्द गुरु दा भविख्त, दूसर समझ किसे ना आईआ। जो लेखा जाणे सबाए सृष्ट, श्रृेष्ट आपणा भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म दस्से इष्ट, ईश जीव जगदीश दए समझाईआ। जो संदेशा दिता राम नूं वशिष्ट, विषयां तों बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ।
नारद कहे धरनीए मैनूं मूल ना जाणी पुराणा ब्राह्मण, ब्रह्म विद्या मेरी पढ़ाईआ। मैं प्रभ दा पकड़या दामन, दामनगीर इक रखाईआ। मैं चार जुग दी तृष्ना तकी तामन, आशा मनसा नाल मिलाईआ। तूं दर्शन करना साहिब दा आमन साहमन, सनमुख हो के वेख वखाईआ। जिस खेल खिलाया राम रामन, राम रामा बेपरवाहीआ। जिस संग निभाया कृष्णा काहनन, घनईया सईआ वड वड्याईआ। जिस पैग़म्बरां मेटी अन्धेरी शामन, शमअ नूर जोत कीती रुशनाईआ। जिस गुरु गुरदेव बणाया पतित पावन, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। सो तेरे उत्ते मेहरवान नाम निधाना मेघ बरसे सावण, सावरीआ आपणी दया कमाईआ। भाग लगाए काया माटी चामन, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे तृष्ना तामन, तृखा माया ममता दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल होर पुराणीआं चिठ्ठीआं, बिन अक्खरां लेख जणाईआ। जग नेत्र किसे ना डिठीआं, पुस्तकां वंड ना कोए वंडाईआ। उस विच ख़बरां अगम्मी मिट्ठीआं, रसना रस ना कोए चखाईआ। जिस कोटन जुग चौकड़ीआं नजिठ्ठीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे पन्ध मुकाईआ। मैं अन्त आशां उसे ते सिटीआं, जो सट्टेबाज़ी वेखे खलक ख़ुदाईआ। तूं वी उस दे चरणां विच लिटी आं, लम्मी पै के दे दुहाईआ। वक्त लँघा ना लईं गिण के गिटीआं, वेला गया हथ्थ ना आईआ । आह वेख लै जिस दीआं धारां आदि जुगादि चिट्टीआं, काला रंग ना कोए चढ़ाईआ। जिस दी आशा विच गुर अवतार पैग़म्बरां ख़ाहिशां टिकीआं, तृष्ना अवर ना कोए जणाईआ। उह वेखणहारा जुग चौकड़ी वार थितीआं, घड़ी पल तेरीआं पलकां पिच्छे खोज खुजाईआ। जिस ने तैनूं वड्याईआं दितीआं, देवणहार अगम्म गुसाँईंआ। उह अन्तिम करे हितीआं, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। नारद कहे धरनी इक अगम्मी सुण लै बात आह तक लै की लेख लिख्या पुरातन अज्ज दी रात, नव नव दा भेव चुकाईआ। जिस दा लहिणा देणा नहीं नाल किसे काग़ज़ात, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे उत्तों झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन दुनी आपणा भेव खुल्हाईआ। मालक ख़ालक बण के कमलापात, पतिपरमेश्वर बणे नूर अलाहीआ। सब नूं अन्तर निरंतर अमृत बूँद दए स्वांत, निझर झिरने नाभी कवल विच आप प्रगटाईआ। तेरा लहिणा देणा वेखे लोकमात, मातृ भूमीए तैनूं दयां जणाईआ। अन्त तेरी पुछे वात, वारस हो के वेख वखाईआ। धरनी धरत धवले धौले तेरा बंधाए नात, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। नारद कहे धरनीए आह वेख लै बिन अक्खरां दे धार, धर्म धार जणाईआ।
उह कलि कल्की अवतार, निहकलंका नूर अलाहीआ। जिस नूं सारे रहे चितार, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। गुर अवतार बोल जैकार, ढोले सोहले राग सुणाईआ। उह वसणहारा सचखण्ड दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा निर्मल नूर जोत उज्यार, जोती जाता इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द सुत दुलार, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। तेरा दुखड़ा दए निवार, दुखियां दर्द गंवाईआ। तूं ख़ुशीआं विच जिस दा कीता इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। उह तेरे मस्तक धूड़ी लावे छार, टिक्का नज़र किसे ना आईआ। तूं चरण कवल जाणा बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जिस तेरा लहिणा देणा पूरा करना विच साल दो चार, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। नारद कहे मैं पंडत पुराणा मेरा मेला नाल ओस निरँकार, जो निराकार अख्वाईआ। मैं तैनूं दस्सां नाल प्यार, प्रीती विच समझाईआ। जिस तेरी धरनी धरत धवल धौल दिता अधार, उदर दा लेखा रिहा ना राईआ। धरनी कहे नारदा मैं जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो आदि जुगादी मीत मुरार, ब्रह्म ब्रह्मादी इक अख्वाईआ। जुग जुग भगत सुहेले करे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। मैं उस नूं करां निमस्कार, निव निव लागां पाईंआ। जो शाहो भूप दो जहानां सिक्दार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए सुण मैथों असलीअत, असल दयां जणाईआ। मेरे कोल जुग चौकड़ी दी वसीयत, बिन अक्खरां अक्ख आप उठाईआ। जिस दा लेखा समझ सके ना कोए वलदीयत, वलद वालदा नज़र कोए ना आईआ। बुद्धी विच विचार सके ना कोए नीअत, नैण वेखण कोए ना पाईआ। मेरे साहिब दी इक हैसीयत, जिस दा हासल ज़रब अंक नज़र कोए ना आईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त दो जहान उस दी मलकीअत, जो मलकीत सिँघ दए वड्याईआ। जिस तेरे उत्तों झगड़ा मेटणा शरीअत, शरअ शुरू दी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शब्द अनादी नौजवान मर्द मर्दान श्री भगवान इक अख्वाईआ।
१० बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ रणजीत सिँघ दे गृह ९ गुडविंन वेल रोड
मुसविल हिल नं० १० लंडन
धरनी कहे नारद मेरीआं रोंदीआं अक्खीआं, ब्राह्मणा ब्रह्म विद्या बाहर जणाईआ। की खेल करे मेरा साहिब सुल्तान
अलखीआ, अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। आत्म धार प्यार विच विछड़ीआं सख़ीआँ, सख़ी सुल्तान नौजवान नज़र किसे ना आईआ। मैं जुग चौकड़ी आशां ख़ाहिशां सांभ के रखीआं, बिन परदिउँ परदयां विच टिकाईआ। मैं इक वार निरगुण धार गोबिन्द गोबिन्द दस्सीआं, सरगुण संग ना कोए जणाईआ। जिस विच जुग चौकड़ीआं वसीआं, वास्ता प्रभ दे नाल रखाईआ। नाल तकदी रही अन्धेरी मसीआं, अमावस आपणा रूप बदलाईआ। मेरीआं ख़ाहिशां बिना कदमां तों फिरीआं नस्सीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। मैं शरअ ज़ंजीर तके बिना रस्सीआं, तन वजूदां बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे नारदा मैं रोंदी मार के उभी, धीरज नज़र कोए ना आईआ। मैं कमलया फस गई कूड़ कुड़यार विकार दे कीचड़ खुभ्भी, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। दरोही मेरे उत्ते पवित्र रही कोए ना बुद्धी, बुधहीण होई लोकाईआ। धर्म दी धार दिसे कोए ना सुध्धी, शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। उह तक लै की खेल होणा नव सत्त मेरे उत्ते युद्धी, युधिष्टर दी आशा काहन कारन पूर कराईआ। धरनी धरत धवल धौल मैनूं सब ने किहा बसुधी, बेसुध हो के दयां सुणाईआ। अन्तिम सति दी आशा पुज्जी, पाँधी पन्ध ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते वसदी रहे कोए ना झुग्गी, झगड़ा दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ । इक्को जोत निरँकार एकँकार होणी उग्घी, उगण आथण वेखे चाँईं चाँईंआ। मेरी होश हवास आपणी आप उडी, हवस विच समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा रिहा ना धीरज यत, सति विच ना कोए समाईआ। मेरी चारों कुण्ट लथ्थी पत, पतिपरमेश्वर दयां सुणाईआ। मेरे स्वामी मेरा लेखा पूरा कर दे वत, बेवतनां दे मालक दया कमाईआ। मैं तेरा सथर बैठी घत, घायल हो के रही सुणाईआ। दीन दुनी तेरे उत्ते उबले रत, हड्ड मास नाड़ी सांतक सति ना कोए कराईआ। चार जुग दे शब्द संदेशे निरअक्खर धार वेख लै ख़त, जगत ख़तूतां वंड ना कोए वंडाईआ। परम पुरख परमात्म सच दिसे ना कोई ब्रह्म मति, पारब्रह्म तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा ख़ालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए तूं किस बिध नीर वहाउँदी, वैणां धार बणाईआ। किस बिध ढोले गांदी, गहर गम्भीर रही सुणाईआ। क्यों कलयुग अन्तिम थक्की मांदी, बलहीण रूप वटाईआ। किथे आशा गई तेरी सृष्ट सबाई माँ दी, ममताहीण क्यों अख्वाईआ। अन्त खेल तक लै तेरे उत्ते होणी सूर गाँ दी, शरअ शरअ नाल टकराईआ। कलयुग जीवां बुद्धी तक लै काँ दी, कूक कूक रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारदा
मैनूं जुग जुग सब ने दिता भरवासा, धीरज जगत वाली धराईआ। मैं रखदी रही आशा, आशा आशा विच्चों प्रगटाईआ। मैं तकां उपर आकाशा, बिन नैणां नैण उठाईआ। किस बिध मेहर करे मेरा शहिनशाह शाहो शाबाशा, पातशाह नूर अलाहीआ। जो धर्म दी धार पावे रासा, आत्म परमात्म गोपी काहन नचाईआ। मैं उस नूं खोल्ह के दस्सां ख़ुलासा, ख़ालस आपणा पड़दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा घर इक सुहाईआ। नारद कहे धरनी उह परम पुरख बेपरवाह, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि दो जहान मलाह, बेड़ा निरगुण सरगुण आपणे कंध उठाईआ। जो दीन दुनी जुग जुग बदले राह, रैहबर बणे नूर अलाहीआ। जिस नूं सब ने कहिणा वाह वाह, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार गया आ, आदम रूप शाहो भूप समझ कोए ना पाईआ। जिस दा रसना जिह्वा ढोला सारे गए गा, सिफ्तां वाला सिफ्त सालाहीआ। उह सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी बण के नूर अलाह, आलमीन आपणा रंग रंगाईआ। जो निथावींए तेरी पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे नारदा मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी थक्की मांदी, बलहीण हो के दयां दुहाईआ। मैनूं इक्को ओट उस प्रभू दे नाँ दी, जो नाम निधाना आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिस दी धार मेरे उत्ते उस अगम्मी छाँ दी, जिस दा हथ्थ ना कोए उठाईआ । जिस खेल मुकाउणी अन्तिम मेरे उत्तों धर्म धार गाँ दी, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। मेरी ख़ुशी बणाउणी चाअ दी, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे धरनीए तैनूं सुणावां ख़बर अज्ज दी, सचखण्ड धार विच्चों प्रगटाईआ। की खेल होणी उस सूरे सरबग दी, जो शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस कला मेटणी कूड़ी अग्ग दी, अग्नी तत बुझाईआ। पैज रखणी सृष्टी पग दी, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। शरअ मेटणी दीन मज़्हब हद्द दी, हदूदां डेरा ढाहीआ। वड्याई बख्शणी आत्म परमात्म यद दी, यदी आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं सारी सृष्टी फिरनी लभदी, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए बेसबरे आपणा कर लै सबर, धीरज धर्म धार जणाईआ। उह मालक ख़ालक ज़ाहर ज़हूर ज़बर, जबराईल जिस नूं बैठा सीस निवाईआ। जिस दा नूर अलाही अगम्मा शेर बब्बर, बाबल दो जहान इक अख्वाईआ। उस दी नाम धार धुन सुण लै मधुर, धुन धुन विच्चों शनवाईआ। जिस तेरे उत्ते दीन दुनी धार पाउणा ग़दर, गदागर करे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी आशा मनसा वेखे सध्धर, पर्दा परदयां
विच्चों उठाईआ। मेहरवाना मेहरवाना महबूब करे नदर, महिबान बीदो आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए धवले धौल माज़ीज़ल माज़ूल तुल ज़मी कुज़ाह नूरे अलाह ज़बहीज़ूमा ज़ुफ़तो ज़मी शाहो ज़कूआ नूरे ज़वा ज़बले ख़ुदा मेहरवान महबूब महिबान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे नारदा मैनूं ख़बर अगम्मी दस्स, दास्तान दे समझाईआ। जिस साहिब दा होणा जस, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। किस बिध हर हिरदे जाए वस, वास्ता तन वजूद रखाईआ। मेरे उत्तों मेटे अन्धेरा मस, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। शब्द अणयाला तीर मारे कस, बिना कमंद उठाईआ। कूड़ कुड़यार हँकार बुरज जाण ढठ, गढ़्ह रहिण कोए ना पाईआ। मेहर निगाह नाल गेड़ के उलटी लठ, पासा दीन दुनी बदलाईआ। मैं उस दी सरन चरण कवल जावां ढठ, मिट्टी ख़ाक हो के ख़ाक रमाईआ। जिस मेरा पन्ध मुकाउणा नठ नठ, निरगुण हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे धरनीए ना पा उच्ची रौला, कूक कूक सुणाईआ। उह मालक ख़ालक धुर दा मौला, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। जिस दा सब दे नाल इकरार कौला, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दा रूप अलाही अवला, आलमीन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक प्रगटाईआ । नारद कहे धरनीए तेरी वेखे सच प्रीत, प्रीतम हो के खोज खुजाईआ। उह मालक त्रैगुण अतीत, त्रैगुण अतीता इक अख्वाईआ। तूं अन्तर निरंतर गाउणा गीत, बिन रसना जिह्वा ढोला ढोल्यां विच्चों जणाईआ। तेरी काया करे ठांडी सीत, अमृत निझर झिरना रस झिराईआ। बेशक कोटन जुग चौकड़ी तेरे उत्ते गए बीत, नव नव चार पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम बदले रीत, सतिजुग सच सच चमकाईआ। झगड़ा मेटे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। जिस दा नाम नगारा दो जहान गोबिन्द धार वजे रणजीत, रणजीत सिँघ नाम वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हथ्थ रखे तेरी पुश्त पनाह पीठ, भय भाउ अवर रहे ना राईआ।