११ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ निर्भय सिँघ दे गृह ४१ गुड लैंड गारडन नं० १० लंडन
इक इकल्ले इक एकँकार, इक इक मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तूं आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद नूरी नूर जोत उज्यार,
प्रकाश प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरी धुन्कार, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान करनी शनवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दरगाह साची सच स्वामी परवरदिगार, दरगाह साची नूर अलाह अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी बेनन्ती सुणी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक सदा जुग चार, जुग चौकड़ी तेरी सेव कमाईआ। मैं ख़ादम हो के मंगां धूड़ी छार, चरण चरणोदक देणा जाम प्याईआ। निरवैर हो के मेरे उत्ते निगाह मार, निर इच्छत आपणी अक्ख उठाईआ। मैं धवल दब्बी पापां भार, कूड़ कुड़यार बैठी सीस निवाईआ। मैनूं संदेशा दे के पैग़म्बर गए गुर अवतार, अवतरी तेरी ओट तकाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दार, हुक्म हुक्म विच्चों दे बदलाईआ। नव सत्त मेरी वेख लै गिरयाज़ार, गृह मेरा खोज खुजाईआ। रुत बसन्त रही ना कोए बहार, बहार ख़िज़ां आपणा रूप बदलाईआ। तेरी चुरासी महकी दिसे ना कोए गुलज़ार, गुलशन रूप सच रंग ना कोए रंगाईआ। मैं कोझी कमली रोवां ज़ारो ज़ार, ज़ाहर ज़हूर धुर दे नूर तेरे अगे वास्ता पाईआ। मेरा लहिणा देणा कलयुग अन्तिम दे निवार, निवाज़श विच बैठी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे वल्ल कर ध्यान, वेखणा चाँईं चाँईंआ। तूं मालक ख़ालक दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरी सरनाईआ। मैं पूरब दयां ब्यान, अक्खर अक्खरां नाल जणाईआ। मैनूं बावन दे के गया दान, पहला कदम मेरे उत्ते टिकाईआ। पूरब भाषा इंगनाम दस्स के गया इंगलिसतान, चौथा जुग जुग समझाईआ। त्रेते राम सुणाया बिना कान, शब्दी शब्द शब्द धार प्रगटाईआ। भेव खोल्ल्हया घनईए आप काहन, काहन कान्हा तेरा पड़दा आप चुकाईआ। पैग़म्बरां तेरा नूर जोत दस्सया महान, नूर नुराने नूर अलाहीआ। नानक निरगुण सरगुण बग़दाद खेलया खेल महान, दजला शहादत रिहा भुगताईआ। गोबिन्द चिल्ला खिच्च के तीर कमान, कामल मुर्शद वंड वंडाईआ। मैं निमाणी तूं मेरा जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। मेरी धरनी पवित्र तेरा अस्थान, अस्थिल आपणा रंग रंगाईआ। मैं ख़ुशीआं ढोले गीत गावां गाण, तेरी तेरी सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरा पुरातन लेखा इंग, पुराण सकंद दए गवाहीआ। जिस दा इशारा कीता शंकर धार लिंग, पाहनां बाहर वंड वंडाईआ। निगाह मारी गोबिन्द कुण्ड हेम, हम साजण हो के वेख वखाईआ। मेरा बावन नाल नेम, निमस्कार डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मेरा लेखा नाल कामधेन, चौदां रत्नां वेखणा चाँईं चाँईंआ। मैं इशारा दिता भगत रविदास नाल सैण, सैनापत तेरी ओट रखाईआ। मेरे ते निगाह रखी जिस वेले पैग़म्बरां हरफ़ लिख्या ऐन, ऐन दिता दृढ़ाईआ। मैं तेरा ढोला गीत गाउँदी रही गायण, गा
गा शुकर मनाईआ। कवण वेला मेरा माही महबूब मैं तक्कया नैण, नेत्र नेत्रां नाल मिलाईआ। मैं दर दुआर सच बेनन्ती आई कहिण, कहि कहि दयां दृढ़ाईआ। मेरा बुरज कलयुग अन्त लग्गा ढहण, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक रमाईआ। मोह विकार शौह दरयाए रोड़्हना वहिण, वञ्झीधार हाथ कोए ना आईआ। मेरे परमात्म आत्म धार देवां देण, देवणहार तेरी सरनाईआ। मेरा लेखा तक लै जो इशारा कीता राम दी धार बाल्मीक विच रमायण, राम रामा खोज खुजाईआ। मैनूं त्रेता द्वापर कलयुग मूल ना आया चैन, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मेरे परम पुरख परमात्म झगड़ा मेट दे दूई द्वैत र्तफैण, तरफ़दार पारब्रह्म ब्रह्म दे समझाईआ। उह लेखा तक लै करबला जो कलमा सुणाया हुसैन, अबास आपणा हुक्म वरताईआ। जो संदेशा दिता रिखव देव जिस धार बन्न्ही उजैन, उजल तेरा नाम कराईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे चरण कवल तकदी रही बिन नैण, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं ला लै आपणे अंगी, अंगीकार तेरी सरनाईआ। मेरी चोटी होवे ना नंगी, चोटी चढ़ के वेखणा चाँईं चाँईंआ। जिस नूं गुर तेग़ बहादर किहा फ़रंगी, फ़ैसला शब्द गुर सुणाईआ। गोबिन्द धार पंज पंज किहा पंझी, पचीसे तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस निरगुण धार नानक ख़ज़ाना किहा गंजी, बेअन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस दा संदेशा दिता कवी धार बवंजी, बावन आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे मेहरवाना मेरी अक्ख होण ना देवीं अन्धी, अन्ध अज्ञान दे मिटाईआ। जिस कारन मार के आयों पन्धी, पाँधी हो के फेरा पाईआ। उह तक लै मेला योरोशलम दी नाल संधी, सँध्या सरघी वक्त वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी छाती कमलापाती करनी ठण्डी, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मेरी आशा मूल ना होण देवीं रंडी, कन्त सुहाग तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादि मेरी टुट्टी गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। उह निशाना तक लै जो धर्म धार दा जंगी, जगत जहान समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे निगाह मार लै मेरी गाइल, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। सच प्यार मुहब्बत विच कर लै काइल, कादर कुदरत आपणा रंग रंगाईआ। मेरे उत्तों कूड़ कुड़यार मेट दे वाइल, विशा विकार रहिण ना पाईआ। धर्म दा धर्म नौ खण्ड प्रिथवीं जावे फैल, सति दा सति रंग चढ़ाईआ। तेरा नाम निधाना सतिगुर होवे छैल, छैल छबीला इक्को नज़री आईआ। हर हिरदे तेरा होवे डाइल, सिर सके ना कोए उठाईआ। भगत उधारना मेहरवान हो के निर्भयल, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आवण
जावण पतित पावन लख चुरासी जम की फाँसी राय धर्म दी कटणी जेल, दरगाह साची सचखण्ड दुआर एकंकार देणी सरनाईआ।
११ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ प्यारा सिँघ दे गृह ३० बलफ़ोर रोड
साउथ हाल मिडलसऐकस लंडन
धरनी कहे मेरे श्री भगवाना, भगवन भगवन्त भाग मैनूं देणा लगाईआ। नूर प्रकाश दे अगम्मी चन्ना, चन्द चांदनी नव सत्त कर रुशनाईआ। उह लेखा तक लै गोबिन्द वाला कन्ना, कायनात दा लहिणा देणा झोली पाईआ । जिस दी शहादत देवे चौदां सौ तीह अंक दा पन्ना, पारब्रह्म प्रभ वेखणा थांउँ थाँईंआ। जिस दी याद करावे ग़रीब निमाणा जट धन्ना, वड धनाढ ध्यान लगाईआ। मेरा तन वजूद हिस्सा तक लै खंना खंना, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जीव जंत मन मनसा वेख लै मना, तन वजूदां अन्दर ध्यान लगाईआ। नव खण्ड प्रिथवीं मेरा गृह तक लै छप्पर छन्ना, महल अटल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे परम पुरख गोबिन्द कन्ना की की कहिंदा, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। तेरी सरन सरनाई पैंदा, पारब्रह्म धूड़ी ख़ाक रमाईआ। की लेखा होणा दिशा लहिंदा, चढ़दिउँ आपणी अक्ख उठाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद होए खहन्दा, ख़ालक ख़लक की तेरी बेपरवाहीआ। लाल गुलाला रंग चढ़े महिन्दा, जगत नज़र किसे ना आईआ। दीन मज़्हब तेरा भाणा होवे सहिंदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। धरनी कहे मेरा पाटा चीथड़ वेख लै लहिंगा, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ। कन्ना कहे मैं गोबिन्द रूप अपारा, अपरम्पर दिती माण वड्याईआ। मेरा रूप अनूप साकारा, शाह पातशाह बैठण सीस निवाईआ। मैं खेल खेलणा विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण थांउँ थाँईंआ। मेरा लहिणा देणा नाल चवीआं अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा अन्त समझ सके कोई ना दाइरा, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। मेरा लेख ग्रन्थ शास्त्रां तों बाहरा, बहरहाल दयां समझाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द दिता इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। मैं हो गया हुशियारा, सवाधानी विच लई अंगड़ाईआ। मैं लेखा तक्कया चन्द सितारा, सत्हा बुलंदी खोज खुजाईआ। मैं धरनी तकी धूंआँधारा, धर्म निशान ना कोए उठाईआ। मैं कूक कीती पुकारा, पुरख अकाल दिता सुणाईआ। तेरा हक दा हक लाए कोई ना नाअरा, नर नरायण तेरी ओट ना कोए
तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दीन मज़्हब कीता ग़द्दारा, गदागर होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा वक्त आप सुहाईआ। कन्ना कहे जिस वेले गोबिन्द मेरी बणाई बणत, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा नाता जोड़या नाल अगम्मी कन्त, जो पुरख अकाल धुर दा माहीआ। जिस दा भेव पाए कोई ना सन्त, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा जाणे जीव जंत, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस नूं बोध अगाधी सब ने कहिणा पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिस दी आत्म परमात्म निरगुण निरगुण धार संगत, दीनां मज़्हबां लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कन्ना कहे जिस वेले मैं बिना कलम शाही लग्गा, लग मातर नज़र कोए ना आईआ। मेरा रूप होया काला बग्गा, बग बपड़ा डेरा ढाहीआ। मैनूं नज़र आया कलयुग अन्तिम अग्गा, आगमन विच ख़ुशी मनाईआ। मैनूं सति सति दी मिली जगह, जागरत जोत नूर रुशनाईआ। मैं दीनां मज़्हबां अगे बन्द कीती हद्दा, हदूद अवर ना कोए रखाईआ। इक्को पुरख अकाल दा दस्स के पदा, पतिपरमेश्वर दिता दृढ़ाईआ। जिस दी चार जुग चुरासी लख यदा, यदी यदप आपणा हुक्म वरताईआ। धुर दा नाम सुणावे नदा, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ । कन्ना कहे मेरा बावन धार कर चेता, चरण चरण वेख वखाईआ। जिस ने इक्को दृढ़ाया नेता, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। बलि दुआर खुल्हा भेता, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। कलयुग अन्तिम कर लै हेता, शब्दी शब्द समझाईआ। मैं उस दी रखी टेका, टिक्का मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दा रूप आदि जुगादि अनेका, एकँकारा इक अख्वाईआ। जिस आत्म धार जगत जहान करना एका, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं उस दी होया भेंटा, आप आपणा भेंट कराईआ। जिस गोबिन्द बणाया बेटा, सुत दुलारा गोद सुहाईआ। बण के खेवट खेटा, बेड़ा बिना वञ्झ मुहाणयों आप उठाईआ। मैं उस दी धार लेटा, सुख आसण आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा वक्त आप सुहाईआ। कन्ना कहे मेरा लहिणा देणा नाल निरँकार, निराकार दिती सरनाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आया विच संसार, चार जुग नज़र किसे ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर करां ख़बरदार, बिन रसना जिह्वा ढोला दयां सुणाईआ। कलयुग वेला वक्त लओ विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। जो आसा रख के गए तेई अवतार, त्रैगुण अतीता आप समझाईआ। पैग़म्बर गुरुआं गोबिन्द खेड कीती अपार, अपरम्पर आपणा भेव चुकाईआ। मैं कूक कहां ललकार,
ढोला गावां थांउँ थाहींआ। नव सत्त वेखां हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बावन चरण छुहाया धरनी तेरा कीता उधार, धर्म दी धार नाल दृढ़ाईआ। जिस दी पा सके कोई ना सार, समझ विच ना कोए समझाईआ। कन्ना कहे मैं उस प्रभू नूं करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। जिस दी चार जुग करदे रहे इंतज़ार, बिना अक्खां नैण उठाईआ। उह शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म रूप अलाहीआ। मैं उस दा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। मेरा रूप नहीं पुरख नार, तन वजूद ना कोए रखाईआ। मैं मांगत बणां भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। किरपा करनी आप करतार, कुदरत दे कादर दया कमाईआ। गोबिन्द दी धार विच्चों बख्शणा प्यार, प्यार प्यारे लाल लाल रंग रंगाईआ। जन भगतां लेखे लाउणी घाल, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम करना हल्ल सवाल, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
१२ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ दे गृह ८२ रनेलाघ रोड
साऊथ हाल मिडऐकस इंगलैंड
नारद कहे धरनीए मेंढी गुंद लै सीस, पट्टी पटने वाले दे वखाईआ। निगाह मार लै की खेल करे जगदीस, हरि जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, घायल हो के सेव कमाईआ । जिस दे प्यार विच लख चुरासी भार चुक्कया आपणे सीस, सरगुण आपणा संग बणाईआ। निगाह मार लै की लेखा तेरा लिख्या नाल दन्द बतीस, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। दीन मज़्हब वाली तक हदीस, हज़रतां हज़ूर की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए कज्जल पा लै अगम्मे नैण, लोचण जगत ना कोए रखाईआ। परम पुरख तक लै साक सैण, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जो जुग जुग देवणहारा देण, लहिणा सब दी झोली पाईआ। जिस दा लेखा शरअ विच नहीं कोई त्रफ़ैण, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं उस दा संदेशा आया कहिण, बिन रसना दयां सुणाईआ। उहदा नूर तक लै ऐन दा ऐन, जोती जाता सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए आपणा साहिब तक मरगिंदी, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। कमलीए ख़ुशीआं विच मस्तक ला लै बिन्दी, जो वृंदावन विच काहन
गया दृढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल हिन्दी, खेल खेले थांउँ थाँईंआ। जिस ने लेख मुकाउणा शंकर धार पिण्डी, तेरा पड़दा आप चुकाईआ। जो आशा रखी जीउ पिण्ड इंडी, ब्रह्मण्डां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए आपणे तन सुहा लै अंगी, अंगीकार इक्को नज़री आईआ। याद कर लै जो सतिजुग धार मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जिस दे हुक्म विच तेरे उत्ते आउण वाली तंगी, तंग दस्त होए लोकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा होणा अन्धी, धुँदूकार दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा मुकण वाला कलयुग पन्धी, जगत मुसाफ़र रहिण कोए ना पाईआ। शरअ वाली टुट्टण लग्गी बन्दी, बन्दीख़ाना रहिण कोए ना पाईआ। उह तक लै की आसा रख के बैठी गोदावरी यमुना सरस्वती गंगी, गोबिन्द वल्ल ध्यान लगाईआ। जो कलयुग अन्तिम सब दे आवे कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढण पतण घाट फोल फुलाईआ। नव सत्त तके पाखण्डी, पर्दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। जिस दे हुक्म नाल खड़कणी चण्ड प्रचण्डी, चण्डका चण्ड रूप बदलाईआ। बिना भगतां आत्मा परमात्मा जाए किसे ना गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा सच हुक्म वरताईआ। नारद कहे धरनीए उह तक अवतार पैग़म्बर गुरु मारदे झातीआं, सचखण्ड बैठे ध्यान लगाईआ। भविख्तां वालीआं कढ के पातीआं, पतिपरमेश्वर चरणां विच टिकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले झगड़ा मेट दे ज़ात पातीआं, दीनां मज़्हबां लेखा आपणे नाल मिलाईआ। शब्द निराले तीर मार कातीआं, कत्लगाहां दा डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया दे वफ़ातीआ, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। तूं सतिगुर देवणहारा दातीआ, वस्त अगम्म दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच सच सुहाईआ। नारद कहे धरनीए उह वेख अवतार पैग़म्बर गुरु तकदे, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। आपणे हकूक मंगण हक दे, हकीकत विच्चों आस रखाईआ। साडे शरअ ज़ंजीर कट दे, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। वणजारे बणा लै इक्को नाम हट्ट दे, वस्त अनमुल अतुल दे वरताईआ। तैनूं भेद लख चुरासी घट घट दे, जानणहार तेरी सरनाईआ। दीपक जोत जगा दे लट लट दे, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। परम पुरख परमात्म जे तन वजूद घेरे आएयों जट्ट दे, जटाधारीआं लेखा रहे ना राईआ। असीं डोरी तेरे उत्ते सटदे, आसा तेरे चरण टिकाईआ। झगड़े मेट दे दीन मज़्हब वट्ट दे, मेहरवान महबूब मेहर नज़र इक उठाईआ। जीव जंत तेरा नाम कलमा होवण जपदे, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। सांतक सति शरीर कर दे तपदे, अग्नी कूड़ ना लागे राईआ। लहिणे मुका दे मन मति दे, गुरमति इक जणाईआ। संसे रहिण ना बूँद रत दे, रक्त बूँद आपणा रंग वखाईआ। असीं वास्ता तेरे चरण कवल घतदे, गहर
गम्भीर बेनज़ीर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह आप सुहाईआ। नारद कहे धरनीए गुर अवतार पैग़म्बर तेरे वल ध्यान लगाउँदे, जगत नैण ना कोए उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले इक शब्द सुणाउँदे, तूं ही तूं ही राग जणाईआ। निरगुण जोती धार इष्ट मनाउँदे, पंज तत ना कोए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सुहाउँदे, दरगाह साची सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम खोज खुजाउँदे, चारे कूटां वेखणा चाँईं चाँईंआ। अन्तिम सब दे नेत्र नैण शरमाउँदे, शरअ शरीअत रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ । नारद कहे धरनीए मेरी सुण ख़ुशख़बरी, बेख़बरे दयां जणाईआ। प्रभू दा खेल होणा ज़बरी, ज़ाबर ज़बर रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा नूर ज़हूर तकणा सब दे उपर अम्बरी, असमानां ध्यान लगाईआ। जो आशा पूरी करन वाला पैग़म्बरी, पीरन पीर नूर अलाहीआ। उस खेल खिलाउणा तेरे जूह कंदरी, टिल्ले पर्वतां वेख वखाईआ। तेरे अन्तष्करन दा तोड़े जंदरी, कुंजी आपणा नाम लगाईआ। तूं कोझीए कमलीए इक मंग मंग लईं, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले दया कमाउणी गोबिन्द चन्न लई, चन्द चांदना इक चमकाईआ। खेल खिलाउणा साढे तिन्न हथ्थ धार तत पंज लई, पंचम आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। नारद कहे धरनीए निगाह मार लै जल्दी, जल धारा बाहर ध्यान लगाईआ। की खेल होणी कलयुग कल दी, कलि कल्की की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस आशा पूरी करनी बलि दी, बावन मिल के वजे वधाईआ। जिस खेल मिटाउणी जल थल दी, महीअल वेखे चाँईं चाँईंआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, की पलकां दे ओहले बहि के हुक्म वरताईआ। ज़रा धार तक लै छल दी, अछल छलधारी की आपणा वेस वटाईआ। किस बिध आत्म परमात्म जन भगतां जोती रलदी, रल मिल इक्को रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारद मेरा साहिब गुणी गहिन्दा, गहर गवर अख्वाईआ। जो मेटे मेरी चिन्दा, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर रखाईआ। मैं उस दी निरगुण धार सरगुण बिन्दा, बिन्दी टिप्पी मेरा रंग बदलाईआ। जिस दे प्यार विच जगत जहान ज़िंदा, ज़िंदगी उसे दे चरण टिकाईआ। जिस दा खेल होणा विच हिन्दा, हिन्दी आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब सहिज सुखदाईआ। धरनी कहे नारदा मैं उसे दी रखी आशा, आहिस्ता आहिस्ता दयां जणाईआ। जिस नूं तकदे उपर आकाशा, आकाश आकाशां खोज खुजाईआ। जिस दा हुक्म मन्नण वाला शंकर कैलाशा, कलाधारी ध्यान लगाईआ। मैं उस नूं गाउँदी
स्वास स्वासा, साह साह समाईआ। मेरा उस दे अगे इक्को अरदासा, जे बेनन्ती सुणे धुर दा माहीआ। मेरी चार जुग दी पूरी करे ख़ाहिशा, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी मिरतक होण ना देवे लाशा, चरण छोह नाल लए उठाईआ। मेरे उत्ते नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जिस इक चलाउणी भाषा, लिपी आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म नाल नव सत्त उलटणा पासा, करवट आपणी लए बदलाईआ। मैनूं ख़ुशीआं विच आउँदा हासा, हस्ती तकां अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। धरनी कहे नारदा मैं घालणा रही घाल, कलयुग अन्तिम सेव कमाईआ। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। मेरी सुरत लए संभाल, सम्बल दा मालक दया कमाईआ। झगड़ा मेट के शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को रंग रंगाईआ। नाम निधान दे के धन माल, ख़ाली झोली दए भराईआ। जन भगतां हल्ल करे सवाल, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। फल लगावे काया डाल्ह, पत्त टहणी आप महकाईआ। जो सदा सुहेला वसे नाल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोगिंदर सिँघ बिना जोग जुगत बणा के आपणा लाल, लालन आपणी गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा होए प्रितपाल, प्रितपालक हो के आपणी गोद उठाईआ।
१३ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ ईश्र कौर दे गृह २३ ए बेले वाक मोसैली बिरमिनगोम १३ लंडन
सतिगुर शब्द जन भगतां सदा रंगदा, अन्तर निरंतर आपणा रंग चढ़ाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत करनों कदे ना संगदा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के नज़र उठाईआ। जगत तरीका रखे आपणे ढंग दा, भेव अभेद आपणे विच्चों खुल्हाईआ। स्वामी हो के अन्तरजामी हो के जन भगतां अन्दर लँघदा, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। शब्द सुणाए अनाद अगम्मी मृदंग दा, तन्द सितार अवर ना कोए हिलाईआ। अमृत सरोवर बख्शे निझर धारा गंग दा, बूँद स्वांती नाभी कवल कवल उलटाईआ। भेव खुल्हाए सागर गागर काया मुहाणे वञ्झ दा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द रंग चाढ़्हे अगम्मा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लेखे लावे पवण स्वासी दमा, दामनगीर हो के मेला मेले सहिज सुभाईआ। भाग लगावे काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी अन्दरों दए बदलाईआ। भेव खुल्हाए आत्म धार रस देवे परमानंदा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दीन दयाल हो के बदल देवे
जन्मा, जन्म जन्म विच्चों दरसाईआ। साची धार बख्शे धर्मा, धर्म दी धार आप प्रगटाईआ। झगड़ा मुका के वरना बरना, पारब्रह्म ब्रह्म प्रभ मेला मेले सहिज सुभाईआ। निज नेत्र खोल्हे हरना फरना, लोचण इक्को इक दरसाईआ। जिस दे नाल नज़री आवे सतिगुर चरणा, चरण कवल देवे माण वड्याईआ। भेव खुल्हाए अलाही नूर अवला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द साचा रंग जोग, जुगती नाल हथ्थ किसे ना फड़ाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म मेला मेले सच संजोग, धुर संजोगी आप अख्वाईआ। माया ममता मोह विकार अन्तर कटे रोग, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। नाम निधान श्री भगवान बख्शे साची चोग, चुगली निंदया अन्तर रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेज सुलखणी परमात्म अगम्मा दस्से भोग, भगवन आपणा संग बणाईआ। जिस नूं समझ सके कोई ना जोग, जगत विद्या वेखण कोए ना पाईआ। साचे रंग दी जीउंदयां हो के देवे मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। घट स्वामी अन्तर वड़ के करे चोज, चोजी प्रीतम आपणा पड़दा लाहीआ। सच स्वामी सदा दर्शन देवे रोज़, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां चाढ़्हे रंग चलूल, काया चोली आप रंगाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी कदे ना जावे भूल, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। कन्त सुहागी बण कन्तूहल, कुदरत दा कादर लहिणा देणा देवे अगम्म अथाहीआ। जो आदि आदि दा जाणे मूल, अन्त अन्त विच समाईआ। जिस दी याद रख के गए पैग़म्बर रसूल, बिस्मिल हो के ध्यान लगाईआ। उह जन भगतां सूफ़ीआं सन्तां आपणे दर करे कबूल, किबलेअज़ पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर चाढ़्हे रंग जगत जगदीश्र, दयावान दया कमाईआ। जिस नूं लभदे कोटन कोटि तपीश्र, सुरती अन्दर भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दी आशा रख के गए रखीशर, बिन नैणां नैण उठाईआ। सो साहिब स्वामी जन भगतां काया करनहारा सीतल, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। काया गढ़्ह कंचन करे पीतल, पतित उधारी आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म बण के मीतल, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। भगत उधारना जिस दी रीतल, जुग जुग आपणा संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गीतल, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच विच समाईआ। सतिगुर शब्द रंग चाढ़्हे अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अमृत आत्म रस देवे मिठ, बिन रसना रस चखाईआ। पन्ध मुका के सवा गिठ, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। सच सिँघासण अबिनाशण हो के जाए लिट, बिन तन वजूद सोभा पाईआ। दीन
दयाल हो के दर्शन देवे नित, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। ठगौरी रहिण ना देवे चित, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। तन क्यारी देवे सित, नाम निधाना मेघ बरसाईआ। जिस दी सुहञ्जणी घड़ी सुहावी होवे थित, घड़ी पल आपणी बणत बणाईआ। सो लेखे लावणहारा बूँद रित, रक्त बूँद आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर बख्शणहारा चरण धूड़, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, मन ममता दूर कराईआ। विशा विकार अन्दरों कढ्ढे कूड़, क्रिया कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। शब्द अनादी बख्शे तूर, तुरीआ दा पड़दा आप उठाईआ। जोती जाता हो के देवे नूर, ज़हूर नूर इक चमकाईआ। मस्ती नाम बख्शे सरूर, सुरती शब्द शब्द समाईआ। जो पन्ध मारे नेड़े दूर, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धूड़ कहे मैं रूप प्रभू चरण, चरणोदक रूप दरसाईआ । मेरा ना कोई ज़ात बरन, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं इक्को साहिब दा फड़या लड़न, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मैं निरअक्खर धार ढोले लग्गी पढ़न, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। मंज़ल अगम्मी लग्गी चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मैं भगतां आत्मा लगी फड़न, बिन हथ्थां हथ्थ रखाईआ। अनोखी सेवा लगी करन, करनी दा करता आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं तक्कया सुहावणा घरन, गृह मन्दिर वजदी वेखी वधाईआ। मेरा खुल्ल्हया नेत्र हरन फरन, फ़ुरनयां तों बाहर दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संगी इक अख्वाईआ। रंग कहे मेरा रंगणहारा इक स्वामी, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादि अन्तरजामी, हरिजन वेखे थांउँ थाँईंआ। जो अन्तर रस देवणहारा ठण्डा पाणी, झिरना आपणा आप झिराईआ। जिस दा लहिणा देणा चारे बाणी, चारे खाणी आपणा संग निभाईआ। उह शाहो भूप बण सुल्तानी, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दा संदेशा दे के गए ज़बानी, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। उह जल्वागर नूर नुरानी, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। जो वेखणहारा जन भगतां अन्तर अन्तर निशानी, निशाने दीन दुनी तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। रंग कहे मैं ख़ुशी नाल चढ़दा अन्तर जन भगत, सतिगुर शब्द चढ़ाईआ। जुग जुग निशान मेरा दिसे जगत, रवीदास कबीर दए गवाहीआ। मेरा लहिणा देणा आत्म धार नाल फ़कत, फ़िकरा इक्को इक समझाईआ। अज्ज सुहञ्जणा होया वक्त, ईश्र कौर ईश्वर नाल दयां मिलाईआ। लेखा मुक जाए बूँद रक्त, पंज तत ततां विच समाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को नूर शक्त, शख्सीयत अवर ना कोए रखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां दर खोल्हणा, बन्द किवाड़ रहिण ना पाईआ। बिन रसना जिह्वा बोलणा, शब्द अनादी करां शनवाईआ। बिन कंडे तराज़ू तोलना, नाम निधाना हथ्थ उठाईआ। भगत सुहेला धर्म दी धार विच्चों विरोलणा, आप आपणे रंग रंगाईआ। मेल मिला के नाल माही साचे ढोलणा, दर घर साचा दयां जणाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म इक्को रूप होवणा, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मीत इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां चाढ़्हना रंग अनोखा, निरगुण धार धार नाल मिलाईआ। कलयुग करना अन्त मूल नहीं धोखा, कूड़ क्रिया ना कोए हल्काईआ। मेहरवान हो के मार्ग दस्सया सौखा, जगत मंज़ल पन्ध ना कोए भुआईआ। मनुआ मन होण नहीं देणा थोथा, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। प्रकाश करना काया कोठा, साढे तिन्न हथ्थ होवे रुशनाईआ। नाम जपाउणा बिना बुल्ल्हां होठां, अजपा जाप विच रखाईआ। प्रकाश दे के निर्मल जोता, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। रंग कहे मैं भगतां चढ़ना ज़बरदस्ती, बिन हथ्थां गलवकड़ी लैणी पाईआ। सच ख़ुमारी देणी मस्ती, मस्ती मस्ती विच्चों प्रगटाईआ। नाल मिलाउणा प्रभू दी हस्ती, हस्त कीट दा डेरा ढाहीआ। अन्दर इक्को नूर नज़र आवे शरती, साख्यात सोभा पाईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड फिरे उह भगतां अन्दर वसदी, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। खेल मुक जाए जगत कहाणी जस दी, बिन सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। धार देवे आपणे अमृत अगम्मे रस दी, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आपणे विच्चों प्रगटाईआ। रंग कहे प्रभू भगतां आसा करदे पूरी, पूरन ब्रह्म दे समझाईआ। तूं मालक ख़ालक हाज़र हज़ूरी, शाहो भूप तेरी सरनाईआ। आपणा नूर बख्श दे नूरी, नूर नुराने डगमगाईआ। तुरीआ दा पड़दा लाह दे तूरी, तुरत मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ । रंग कहे अज्ज भगत नूं तारना ज़रूरी, राम राम राम दशरथ दे बेटे दे संग दी वेख वखाईआ। बेशक एह जगत जहान दुनिया कूड़ी, लालच लोभ विच हल्काईआ। हरिजन बख्श दे आपणी धूड़ी, टिक्के नाम नाम ख़ाक रमाईआ। तूं आदि जुगादि बड़ा दस्तूरी, शाहो भूप अगम्म अथाहीआ। सब दी लेखे ला लै जन्म जन्म दी मज़दूरी, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मन्दिर आप सुहाईआ। सतिगुर शब्द रंग कहे मैं इक्को इक मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं स्वामी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागराँ पार कराईआ। तैनूं सब ने किहा गोपाल मूर्त मदना, मधसूदन इक अख्वाईआ। आत्म धार
बख्श दे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सच दुआर एकँकार कबूल करे बन्दना, बन्दगी आपणे लेखे पाईआ। तूं आदि जुगादी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। बिन तेरी किरपा सच दुआर किसे ना लँघणा, सचखण्ड मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे रंग, साचे रंग ज़रूर चढ़ावांगा। जगत अन्धेरा मेट के अन्ध, अन्ध अज्ञान दा डेरा ढाहवांगा। काया मन्दिर अन्दर नौ दुआर दा मेट के पन्ध, दस्म दुआर आप टिकावांगा। अमृत धार चवा के बिना दन्द, बिन रसना रस चखावांगा। जोती जाता हो के जावां लँघ, सच सिँघासण इक सुहावांगा। बिन पावा चूल वेख पलँघ, सोभावन्त हो के डेरा लावांगा । दिवस रैण नूरी चाढ़्ह के चन्द, जोती जाता हो के डगमगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणावांगा। सतिगुर शब्द कहे ईश्र कौर आत्मा तारी, तन वजूद जगत दी चोली जगत रखाईआ। सच आत्मा ना पुरख ना नारी, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। घर मन्दिर अन्दर सोहे महल अटारी, छप्पर छन्न दा पन्ध मुकाईआ। किरपा करे आप बनवारी, बसन कसुंभड़ा रंग ?बदलाईआ?। धूड़ दे के मस्तक छारी, टिक्के सच सच रमाईआ। आवण जावण पन्ध दए निवारी, चुरासी फाँसी जम रहिण कोए ना पाईआ। राय धर्म ना लेख दस्से लिखारी, चित्रगुप्त ना कोए चतुराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख सकण ना नैण उग्घाड़ी, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर ख़ुशीआं नाल देवण प्यारी, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड बंक वखाए जिथ्थे जगे जोत अपर अपारी, अपरम्पर स्वामी सोभा पाईआ। फेर जन्म लैणा पए ना दूजी वारी, आवण जावण रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर इक वखाईआ। आत्मा कहे मैं सच घर जावांगा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आकाशां पन्ध मुकावांगा। नाम निधाना श्री भगवाना, बिन रसना जिह्वा गावांगा। बण के सूरबीर मर्द मर्दाना, बिन कदमां कदम उठावांगा। जो खेल करे मेरा मेहरवाना, तिस नूं आपणी झोली पावांगा। जा के दर्शन करां उस कान्हा, जिस काहन नाल मिल के सख़ी रूप ना फेर वखावांगा । इक्को गृह मन्दिर घर सचखण्ड होवे मकाना, दरगाह साची सोभा पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेल आप मिलावांगा। आत्मा कहे मेरे अन्तर हुन्दा चाउ घनेरा, जो रम्ईआ राम गया जणाईआ। मैं गोबिन्द धार सतिगुर शब्द दा बणया चेरा, जो चिरीं विछुंनयां मेल मिलाईआ। मेरा काया काअबा मन्दिर बणाया साचा दयोहरा, दोहरा आपणा रंग रंगाईआ। मैं पिच्छे होर दा बण गया होरा, अगे अवर दा अवर रूप वखाईआ। लेखा रिहा ना तोरा मोरा, मोर तोर
दा रूप ना कोए वटाईआ। मैं सतिगुर शब्द दा बण के बांका छोहरा, जोबनवन्ता हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा आवण जावण लख चुरासी पन्ध मुक गया धरनी धरत धवल धौल उत्ते अन्धघोरा, गर्भ निवास रहिण ना पाईआ। अगे शरीर दा वक्त रह गया थोड़ा, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा परमात्म नाल निरगुण निरगुण होणा जोड़ा, जुड़या जोड़ ना कोए तुड़ाईआ। मैनूं बिना अक्खां तों नज़र आउँदा सस्से उत्ते होड़ा, हाहे टिप्पी हँ ब्रह्म रूप रूप दरसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। रंग कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। मेरे भगत वछल गिरधार, मेहरवान महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। चरण कवल उपर धवल देणा सहार, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतां पूरब लहिणा देणा झोली देणा डार, मकरूज़ कर्ज़ा सब दा देणा मुकाईआ। उह तक चारों कुण्ट अन्ध अँधयार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण होवे ना कोए रुशनाईआ। नव सत्त हाहाकार, हउमे हंगता भरी लोकाईआ। निगाह मार लै जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। नव सत्त धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। चार जुग दे शास्त्र करन पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तीर्थ तट रोवण ज़ारो ज़ार, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवण मारन धाहींआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ पाए कोई ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। पंज तत ब्रह्म मति दए ना कोए अधार, उदर दा लेखा ना कोए मुकाईआ । रंग कहे प्रभू आप निरँकार, निरवैर हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले अन्तर आत्म परमात्म धार करने मेले, मिलणी हरि जगदीश आपणे नाल कराईआ।
१३ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ सोहण सिँघ दे गृह ६५ केरनस सटरीट वालसाल सटाफ़ लंडन
सतिगुर शब्द कहे विष्नूं लै अंगड़ाई, बाशक सेजा सांगोपांग तजाईआ। विश्व दी धार तक दुहाई, दरोही फिरी ख़लक ख़ुदाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई निर्मोही, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। प्रभू दा भगत प्यारा दिसे कोई, कोटां विच्चों सूफ़ी सन्त फ़कीर नज़री आईआ। नाल तक लै अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी पेशीनगोई, लिख्त भविख्त नाल मिलाईआ। सुरती उठे किसे ना सोई, शब्द नाद धुन ना कोए शनवाईआ । अमृत बूँद निझर झिराए ना कोई, बिन रसना रस जगत वखाईआ। धर्म दी धार पत गई खोही, सति सच ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, सच दुआर ना कोए सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे ब्रह्मे वेख लै ब्रह्म मति, मातलोक ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै पंज तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। धीरज रिहा कोई ना जत, सति सतिवाद रंग ना कोए रंगाईआ। विकार हँकार विच उबले रत, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं भविख्तां वाले दिते ख़त, ख़तूतां पढ़ के ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म प्यार रिहा ना नत, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । सतिगुर शब्द कहे निगाह मार लै शंकर कैलाश, कलाधारी की खेल खिलाईआ। लख चुरासी जीव जंत तक लै लाश, हड्ड मास नाड़ी फोल फुलाईआ। पवण पवणी वेख स्वास, साह साह ध्यान लगाईआ। प्रभू उत्ते रिहा नहीं किसे दा विश्वाश, विषयां विच ख़लक ख़ुदाईआ। काया मण्डल पाए ना कोए रास, गोपी काहन सुरत शब्द नाच ना कोए नचाईआ। नूरी दीपक जोत दए ना कोए प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ। नव सत्त दिसे प्रभास, प्रभ दा रंग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने लाह के वेखो पड़दा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। खेल वेखो चोटी जड़ दा, की चेतन आपणा संग बणाईआ। जगत जहान वेखो सड़दा, बिन अग्नी तत तपाईआ। बिन शत्रुआं वेखो लड़दा, मन मनसा होई हल्काईआ। नव खण्ड गृह बणया हँकार गढ़्ह दा, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। निशाना तको सीस धड़ दा, तन वजूदां फोल फुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे सतिगुर शब्द मैं तक्कया संसार, बिन अक्खीआं वेख वखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ । सृष्टी दृष्टी अन्दर हाहाकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। माण रिहा ना किसे पैग़म्बर गुर अवतार, चार जुग दे शास्त्र रोवण मारन धाहीआ। दरोही फिरी अठसठ तीर्थ मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआर, काअबा दो दो आबा मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत रस किसे मिले ना ठंडा ठार, बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। मानस मानव मानुख धरनी धरत धवल धौल उत्ते होण ख्वार, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। विश्व दा मालक मिले ना किसे निरँकार, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मैं बिना अक्खीआं तों दो जहान निगाह लई मार, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। मेरी इक बेनन्ती बिना अक्खरां तों गुफ़तार, गुफ़त शनीद दयां सुणाईआ। निगाह मार लै जो वायदे कीते नाल पैग़म्बर गुर अवतार, शब्दी शब्द शब्द संदेश सुणाईआ। सो लहिणा देणा मकरूज़ कर्ज़ा दे उतार, उत्तर पूरब पश्चिम
दक्खण झोली ख़ाली दे भराईआ। जगत मंज़ल महबूब वाली होई दुष्वार, मुकद्दस हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा इक रखाईआ। ब्रह्मा कहे सतिगुर शब्द आदि जुगादि पारब्रह्म, ब्रह्म वेता हो के दयां जणाईआ। सति सच दा रिहा कोई ना धर्म, धरनी धरत धवल धौल उत्ते दुहाईआ। निहकर्मी हो के दीन दुनी दा वेख लै कर्म, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। निगाह मार लै काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी भरी दिसे लोकाईआ। भाण्डा भन्ने कोई ना भरम, भय भउ ना कोए रखाईआ । फिरी दुहाई वरन बरन, ज़ात पात प्रेम ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब इक दूजे नाल लड़न, नाम कलमे झगड़ा रहे पाईआ। साची विद्या जगत जिज्ञासू मूल ना पढ़न, सोहँ सति सरूप ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म फड़े कोई ना लड़न, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। भय विच मूल ना डरन, हँकार विच ख़लक ख़ुदाईआ। तूं स्वामी करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। महिमानत हो के मंगां तेरे दरन, दरवेश हो के अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। शंकर कहे सतिगुर शब्द की दस्सां खेल अपारी, भेव अभेद जणाईआ। बेशक मैं लख चुरासी दा सँघारी, जीवत रहिण कोए ना पाईआ। मेरा भय रिहा ना विच संसारी, सहिंसिआं विच दीन दुनी नज़री आईआ। चारों कुण्ट हाहाकारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। आत्म परमात्म दिसे कोए ना यारी, यराना सतिगुर शब्द ना कोए निभाईआ। प्यार रिहा ना पुरख नारी, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। जिधर तकां हाहाकारी, हैरत विच मेरी दुहाईआ। मैं सदा तेरी रहां विच ताब्यादारी, निव निव सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी मेटां दीन दुनी ग़द्दारी, गदा तेरा नाम भवाईआ। मैं वक्त तकणा की संदेशा दिता पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतरी की जणाईआ। चारों कुण्ट करां ख्वारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव उठो लओ अंगड़ाई, ग़फ्लत रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द दा वक्त लँघया वेखो सदीआं ढाई, ढईआ आपणा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं दोवें भुजां रही उठाई, चौदां तबकां ख़ाली हथ्थ वखाईआ। सदी बीसवीं रो रो मारे धांही, बिन नैणां नीर वहाईआ। किरपा करीं मेरे गुसांई, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। जिस कारन गोबिन्द बूटा पुटया काई, कायनात दा लेखा देणा मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखणी धरनी वाली थाँईं, थनंतरां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मार्ग आप दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव वेखो आपणा पिछला वक्त कदीम, कुदरत दे कादर की जणाईआ। जो मालक ख़ालक वाली दो जहान अज़ीम, आलीज़ाह
शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस ने जुग चौकड़ी कीती तकसीम, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। उह ते करन वाला तरमीम, तरतीब आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा सके कोई ना चीन, बुद्धी विच समझ कोए ना आईआ। उस दा मार्ग अगम्म महीन, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उह प्रगट हो के उत्ते ज़मीन, ज़िमीं ज़मां वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा रूप नहीं नर मदीन, नर नरायण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सतिगुर शब्द असीं उस दे बरदे, बन्दगी विच सारे सीस निवाईआ। सेवक सेवादार उस दे घर दे, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। आदि जुगादि रहे डरदे, भय विच बैठे सीस निवाईआ। भिखारी रहे अगम्मे दर दे, ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। साडे भण्डारे भर दे, दो जहान दे वरताईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर आपणी कर दे, करता पुरख तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त वस्त वरताईआ । सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव पुरख अकाला करे इन्साफ़, अदली इक्को इक अख्वाईआ। दीन दुनी तके गुस्ताख़, सृष्टी दृष्टी अन्दर वेख वखाईआ। बिना भगतां कदे किसे करे ना मुआफ़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । शंकरा तूं ख़बरदार रहिणा उत्ते कैलाश, कलधारी आपणी कल वरताईआ। धरनी उत्ते चढ़नी कूड़ कुड़यारी लाश ते लाश, लशकर नज़र कोए ना आईआ। माया ममता करनी नास, मोह विकार देणा मिटाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म दी करनी तलाश, भज्जणा वाहो दाहीआ। विष्नूं विश्व दा भेव खोल्हणा शहिनशाह शाहो शाबाश, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्न शिव ब्रह्मा तिन्ने करन सलाह, मशवरा सतिगुर शब्द नाल बणाईआ। सब दा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाह, आलमीन कहि के सीस निवाईआ। जिस नूं गुरुआं किहा वाह वाह, वाहिगुरु तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस नूं अवतारां किहा राम रामा अगम्म अथाह, अगम्मढ़ी खेल खिलाईआ। सो वेखणहारा दो जहां, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलाईआ। सुणे पुकार जगत धरनी माँ, की आपणा हाल जणाईआ। कलयुग अन्तिम दीन दुनी तके बुद्धी काँ, जो काग वांग कुरलाईआ। अन्त झगड़ा वेखे सूर गाँ, गोबिन्द हो के धुर दा माहीआ। कोटां विच्चों जन भगतां पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं अन्त करे हक न्याँ, हकीकत दा मालक हो के वेख वखाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग दए बदला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक दरसाईआ। विष्नूं कहे मैं देवां रिज़क सबा, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं ब्रह्म नूर करां रुशना, पारब्रह्म
भेव खुल्हाईआ। शंकर कहे मैं लहिणे देणे दयां मुका, दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल दा इक्को राह, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादि बणे मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ । जो सब दा होवे पिता माँ, पूत सपूते आपणी गोद टिकाईआ। निरगुण धार सरगुण दृढ़ा के धुर दा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाईआ। सदा सुहेला हो के देवे ठण्डी छाँ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां नित नवित पकड़े बांह, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तिस साहिब कोलों सतिगुर शब्द कहे आदि जुगादि बलि बलि जां, विष्न ब्रह्मा शिव निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे तिन्ने करो विचार, जगत अक्ल ना कोए रखाईआ। बिन नेत्रां निगाह लओ मार, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जिस दे हुक्म विच सेवा कीती नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण सरगुण हो के बणे रहे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीता इज़हार, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे अपर अपार, अपरम्पर हो के आप खिलाईआ। जिस नूं सब ने किहा कलि कल्की अवतार, निहकलंक आपणा रूप प्रगटाईआ। सब दा लहिणा देणा झोली देवे डार, पूरब लेखा आप मुकाईआ। उठो वेखो दीद दरस करो दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सतिगुर शब्द साडी इक बेनन्ती, जगत तृष्ना ना कोए रखाईआ। सानूं याद आदि दी उस दी इक पंगती, जो शास्त्रां ग्रन्थां बाहर दृढ़ाईआ। जिस ने सतिगुर शब्द तैनूं बोध अगाध बणाया पंडती, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। उह खेल जाणे ब्रह्म हँ दी, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस दी धार विच्चों साडी धार जम्मदी, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। जिस खेल खिलाई त्रैगुण माया पंज तत काया माटी चम्म दी, चारे खाणी रंग रंगाईआ। जिस दा हुक्म दो जहानां धार मंनदी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस आशा पूरी करनी अन्त आपणे गोबिन्द चन्न दी, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। पैज रखणी आपणे भगत जन दी, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। खेल मुकाउणी छप्पर छन्न दी, जूह जंगल उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत समुंद सागर वेख वखाईआ। इक्को अवाज़ आउणी जिस दे नाम धन्न धन्न धन्न दी, धरनी धरत धवल धौल निव निव लागे पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग खेल मुकाए ग़म दी, ग़मखार हो के आपणा हुक्म वरताईआ।
१४ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ प्रकाश राम दे गृह १०३ रालघ सटरीट वालसाल सटाफ़ लंडन
विष्न ब्रह्मा शिव प्रभ दर बण सवाली, भिखक हो के ध्यान लगाईआ। किरपा कर निरगुण नूर जोत अकाली, अक्ल कल धारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी दीन दुनी सति धर्म विच्चों होई ख़ाली, ख़लक दे ख़ालक ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। तूं आदि जुगादि लख चुरासी माली, मालक मेहरवान नूर अलाहीआ। तेरे हुक्म विच जुग चौकड़ी घाल घाली, घायल हो के सेव कमाईआ। तूं निगाह मार के वक्त तक लै हाली, हालत वेख थांउँ थाँईंआ। नाम कलमा शरअ करे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान मेहरवान आपणी मेहर कर दे शाली, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। निगाह मार लै जीवां जंतां काया गगन मण्डल ख़ाली, मण्डप आपणा ध्यान लगाईआ। आत्म धार तेरे प्यार विच किसे ना ढाली, ढईआ गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। नव सत्त दिसे रैण अन्धेरी काली, कलि कल्की तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ । निगाह मार लै शरकन शमाली, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीती कमाली, कामल मुर्शद तेरे अगे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आशा तेरे चरण टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभ कूड़ी क्रिया तक लै दरब, दीनन आपणा ध्यान लगाईआ । जन संख्या वेख लै अरब ख़रब, खेरया पर्दा आप चुकाईआ। हुण ज़ीरो नाल ज़ीरो दे के ज़रब, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। सानूं तेरी मेहर दी इक्को ग़रज़, दूसर आस ना कोए तकाईआ। साडी बेनन्ती मन्ज़ूर कर अर्ज़, आरज़ू तेरे चरण रखाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी असचरज, अचरज लीला तेरी नज़री आईआ। दीन दुनी दे मालक साडी वंड दर्द, दुखी हो के रहे सुणाईआ। जगत शरअ वेख लै छुरी करद, कातिल मक्तूल रूप वटाईआ। जो योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, शहिनशाह इक अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सति दी पुट्ठी हो गई नरद, पासा दीन दुनी उलटाईआ। असीं कूक सुणाईए गरज, दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू निगाह मार लै उत्ते फ़लक, आसमानां बाहर ध्यान लगाईआ। तेरा नूर अलाही अगम्मा झलक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। आह तक लै आपणी ख़लक, ख़ालक पड़दा आप चुकाईआ। तेरा मेल होवे ना किसे पलक, पलकां ओहले नज़र आए ना धुर दा माहीआ। नूर ललाटी लग्गे किसे ना तिलक, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। नाम ख़ुमारी करे कोई ना मस्त, मस्ती विच ना कोए समाईआ। झगड़ा तक लै कीट हस्त, कीट कीटां खोज खुजाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा कर दे दस्त, हथ्थो हथ्थ लेखा दे मुकाईआ। जो इशारा दे गया मुनी अगसत, सप्तस ·षीआं संग बणाईआ। जिस कारन
अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरी सृष्टी विच कीती गशत, बिन कदमां कदम उठाईआ। अन्त सब नूं आउँदी वेख शकसत, जित बैठी मुख छुपाईआ। धर्म दी धार रही कोई ना वस्त, अमुल नाम ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभ साडी वेख लै हालत, हाल अहिवाल तैनूं दईए जणाईआ। धर्म दी धार कर अदालत, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। नाम वस्त रही ना कोए अमानत, ख़ाली दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। ईमान विच रिहा ना कोए सलामत, सुल्हकुल नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे बग़ावत, बग़लगीरां संग तुड़ाईआ। अंमिओं रस मिले ना कोए निआमत, अनरस ना कोए चखाईआ। सानूं सच दस किस वेले दीन दुनी उत्ते आउणी क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। सति कूड़ दी होए मुज़ाहमत, मसला समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक खेल खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण असीं प्रभ आदि आदि दे भिखारी, जुग जुग मंग मंगाईआ। तूं देवणहार दातारी, दया निध इक अख्वाईआ। साची तेरे चरण कवल निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। कलयुग मेट रैण अँधयारी, अन्ध आत्म पड़दा लाहीआ । निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, उजाला दो जहान वखाईआ। असीं रहीए विच तेरी ताब्यादारी, जुग जुग सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। इक बेनन्ती सुण हमारी, हम साजण हो के दईए जणाईआ। शंकर कहे मैं जल्दी करां तैयारी, त्रैगुण अतीते देणी माण वड्याईआ। लाड़ी मौत देवां शृंगारी, सोहणी मेंढी सीस गुंदाईआ। नैण पावां कज्जल धारी, मस्तक बिन्दी तेरा हुक्म वरताईआ। संदेशा देवां फिर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत वेख वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत मानव ज़ाती आपणी फ़सल तकणी हाढ़ी, हाढ़ सतारां थित नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेले इक इकेले साडी लाज रखणी चरण छुहाई दाढ़ी, दाढ़ां हेठ पीसे ख़लक ख़ुदाईआ।
१४ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ केसर सिँघ दे गृह ६७ केरनज़ सटरीट
वालसाल सटाफ़ इंगलैंड
विष्न ब्रह्मा शिव कहे प्रभू तूम्बी दीआं वेख लै तिन्न लड़ीआं, रजो तमो सतो खेल खिलाईआ। तेरीआं जुग चौकड़ीआं लँघीआं बड़ीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। निरअक्खर धार दे मालक तेरीआं अक्खरां वालीआं पोथीआं
पढ़ीआं, ग्रन्थ शास्त्रां ध्यान लगाईआ। दो जहान नौजवान मर्द मर्दान तेरीआं तकीआं पल घड़ीआं, बरस मास बैठे पन्ध मुकाईआ। कोटन कोटि आत्म धारां तेरे दर खड़ीआं, अनन्त आपणी आस प्रगटाईआ । मेहरवान महबूब तेरे शब्द दीआं वेखीआं जड़ीआं, बन्धन दीन दुनी बंधाईआ। तेरे प्यार दीआं तकीआं कड़ीआं, कुण्डा सके ना कोए खुल्हाईआ। जगत वासना विच तन वजूद दीआं वेखीआं नड़ीआं, नाड़ी नाड़ी ध्यान लगाईआ। त्रैगुण दे मालक त्रैलोकी धार तेरा खेल सीस धड़ीआं, तन वजूदां वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तूम्बी कहे मेरीआं तिन्ने लड़ीआं दे तक लओ मोती, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जिन्हां नूं तूं रूप दिता निरगुण धार अगम्मी जोती, जोती जाते दया कमाईआ। मेरी कोझी कमली दी सुरत उठाई सोती, मैं सुत्तयां लई अंगड़ाईआ । जां निगाह मारी मैनूं भगत सुहेले सारे दिसे गोती, गौतम दा लेखा पिछला याद कराईआ। जिस साहिब नूं लभदे कोटन कोटी, जुग चौकड़ी खोजण थांउँ थाँईंआ। उह चढ़ के आए मंज़ल हक हकीकी चोटी, हरिजन अन्तर आपणा डेरा लाईआ। जिस दा लबास ना टिक्का ना धोती, वस्त्र तन ना कोए छुहाईआ। उह खेल वेखणहार एकँकार इक इकलौती, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जिस दे विछोड़े विच दो जहान आशा रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। मोती कहिण विष्न ब्रह्मा शिव साडा वेख होया मेल, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। जिस दा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेल, निरगुण सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। जो लख चुरासी नालों आप हो के वेहल, संसारी भण्डारी सँघारी तुहाडी सेवा दिती लगाईआ। दीपक जोती बाल बिना बाती तेल, त्रैगुण अतीता आपणा खेल खिलाईआ। आप वस के सचखण्ड धाम नवेल, दरगाह साची सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द शब्द बणा के चेल, दीन दुनी वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लड़ीआं कहिण साडे अन्दर तको कच्चा धागा, तन्दी तन्द ध्यान लगाईआ। साडा अन्तष्करन वेखो जागा, आलस निंद्रा दूर कराईआ। साडे अन्दर अगम्मी वैरागा, बिरहो विछोड़े विच प्रभ दा ध्यान लगाईआ। साडा रूप रिहा ना कागा, हँस बण के मोती चोग चुगीए चाँईं चाँईंआ। साडा जन्म जन्म दा धोया गया दाग़ा, दुरमति मैल दिती मुकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला घर मिल गया कन्त सुहागा, स्वामी ठाकर इक्को नज़री आईआ। साडे हो गए वड वड भागा, भागहीण ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धागा कहे मेरा प्यार नाल सितार, तन्दी तन्द तन्द जणाईआ। जो तूं ही तूं ही गाए नर निरँकार,
निरवैर कहि के सीस निवाईआ। असीं ख़ुशी नाल सुणीए गुफ़तार, गुफ़त शनीद जो पड़दे रही खुल्हाईआ। मस्ती विच चढ़े ख़ुमार, हस्ती तक्कीए धुरदरगाहीआ। जिस दा रूप ना पुरख ना नार, जोती जाता नज़री आईआ। जिस दा सचखण्ड सच्चा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। बिना सीस जगदीश करीए निमस्कार, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ । जो देवणहार अधार, धीरज धीर इक धरवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। तूम्बी कहे मेरी विष्न ब्रह्मा शिव तक लओ तार सितार तन्दी, तन्दूए दा पूरब लेखा रही नाल सोभा पाईआ। जो वसे धरनी दी धार तों सदा उत्ते बुलंदी, आकाश आकाशां परे डेरा लाईआ। जिस नूं सीस निवाउँदे तारा चन्दी, सूर्या झुक झुक लागे पाईआ। उहदा शब्द संदेशा मेरे विच्चों निकलया छन्दी, सोहला ढोला राग सुणाईआ। मैनूं प्रेम दी आई सुगंधी, जगत वासना रहिण कोए ना पाईआ। मेरी अन्तर आशा सीतल धार होई ठण्डी, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। मेरी तृष्ना रही ना रंडी, रंडेपा दो जहान कटाईआ। मेरी पूरब पिछली टुट्टी गंढ्ढी, तन्दूआ वेखे चाँईं चाँईंआ। एह राग सुणया गोबिन्द ने जिस दिन पहले हथ्थ उठाई चण्डी, प्रचण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। तन तूम्बी दी धार जिस दी अन्तर शब्द गुंजार प्रभ मिलण दी सिध्धी डण्डी, डण्डावत दीन दुनी बदलाईआ। जो पार करावे एथे उथे दो जहाना कन्ढ्ढी, अद्ध विचकार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। तूम्बी कहे मैं प्यार नाल वजदी, सुर ताल आप बणाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच गज्जदी, कूक कूक दृढ़ाईआ। मेरी कथा कहाणी नहीं कोई अज्ज दी, नारद मेरी सुर ताल गया बणाईआ। ब्रह्मा मैनूं दात दिती जग दी, विष्नूं विश्व दी धार हो के सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। शंकर ने खेल सुणाई उपर शाहरग दी, नवां दवारयां पन्ध मुकाईआ। पर मैं वणजारन सां काया माटी अन्दर जिथ्थों वेखयां किसे ना लभदी, खोजण खोज ना कोए खुजाईआ। मैनूं सप्तस ·षीआं दस्सी गल्ल सच दी, सच सच नाल मिलाईआ। नी तूम्बीए एह काया माटी सदा रहिणी भजदी, थिर रहिण कोए ना पाईआ। नहीं कोई मुनिआद सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जग दी, जुग जुग बैठण पन्ध मुकाईआ। तूं ते कोझीए कमलीए सिफ्त करनी उस परमेश्वर पति दी, जिस नूं दो जहान बैठण सीस निवाईआ। तेरी बनावट नहीं कोई हड्ड मास नाड़ी रत दी, लकड़ी काठ तेरा वजूद नज़री आईआ। तूं संसारीआं नूं फिरीं ठगदी, ते भगतां दे अन्दर वड़ के आपणी सितार देणी वजाईआ। फेर मस्ती लईं उस अगम्मी मदि दी, जो मधुर धुन सति सच दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तूम्बी कहे जन भगतो मेरी तुसां वजदी वेखी सितार, उंगली
उंगली सोभा पाईआ। पर मेरे विच्चों जिस लभणा ते लभणा मेरे प्रभू दा प्यार, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जो भेव खुल्हाए काया मन्दिर अन्दर दस्म दुआर, दहि दिशा दा डेरा ढाहीआ। अमृत आत्म निझर झिरन्उँ देवे ठण्डा ठार, बूँद स्वांती कवल नाभी विच टपकाईआ। शब्द अनादी दए धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोती नूर करे उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। अन्त कन्त भगवन्त जन भगतां लै के जाए सचखण्ड दुआर, दरगाह साची मुकामे हक हकीकत दा मालक आपणे विच मिलाईआ। तूम्बी कहे मेरा अज्ज दा अजब निराला विवहार, विवहारी हो के दयां सुणाईआ। मैं उस मालक दी सेवादार, जो जुग जुग सेव कमाईआ। जिस कारन मेरा नाता नानक नाल जोड़या दातार, दयावान दया कमाईआ। मैं फिरदी विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव दयां सुणाईआ। मेरी उस साहिब नूं निमस्कार, नमों नमों कहि के सीस झुकाईआ। जो भगतां मीता भगतां दए दीदार, निरगुण सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। तूम्बी कहे जिस तरह मेरा केसर सिँघ नाल प्यार, सतिगुर शब्द एसे तरह केसर रंग जन भगतां देणा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण पावणहारा सार, महासार्थी हो के वेखे चाँईं चाँईंआ।
१४ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ तीर्थ सिँघ दे गृह नं० १८ पूल रोड
टरैच टैलेफ़ोरड शरुप शिर लंडन
कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा, दूल्हा लोकमात सोभा पाईआ। चारों कुण्ट तक मेरा हुलारा, नव सत्त धरनी धरत धवल धौल हलाईआ। हँकार विकार तक मेरा जैकारा, हंगता गढ़्ह नाल वड्याईआ। कूड़ी क्रिया वेख पसारा, घट घट अन्तर दिता टिकाईआ। मानस मानव अन्तर कीता अन्ध अँधयारा, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। तेरा शब्द अनादी सुणे ना कोए धुन्कारा, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस किसे मिले ना ठण्डा ठारा, बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण मेरा खेल वेख अपारा, अपरम्पर स्वामी दयां वखाईआ। मैं माण रहिण नहीं दिता तेई अवतारा, राम कृष्ण बैठे सीस निवाईआ। पैग़म्बरां नूरी चन्द ना दिसे कोई चमत्कारा, ज़हूर रहिण कोए ना पाईआ। गुरुआं मिले ना कोई मीत मुरारा, मन मति कीती जगत हल्काईआ। दरोही फिरी मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआरा, चर्च चरागाहां रहे कुरलाईआ। तीर्थ तट अमृत रस नज़र ना आए कोई तेरा प्यारा, पारब्रह्म तेरे रंग ना
कोए समाईआ। मैं चौथा जुग तेरा पूत सपूता तेरा मंगां सहारा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। उह तक लै मैनूं सतिगुर शब्द दए इशारा, बिन नेत्र अक्ख सैनत रिहा लगाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल कलि कल्की अवतारा, कलयुग आपणी लए अंगड़ाईआ। मैं सवाधान हो के होया हुशियारा, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत बड़ा बलकार, बलधारी इक अख्वाईआ। मैं नव सत्त कहां ललकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी चले ना कोए चतुराईआ। मैं माण रहिण दिता नहीं पैग़म्बर गुर अवतार, एह मेरी बेपरवाहीआ। तेरा बण के फ़रमांबरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। सृष्टी दृष्टी भरी नाल कूड़ विभचार, कर्म कांड समझ किसे ना आईआ। नव सत्त ब्रह्म मति विच कीता धूंआँधार, मानस मानव मानुख पड़दा ना कोए उठाईआ। मैं तेरे चरण कवल करां पुकार, निव निव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी पुश्त पनाह दे दे थापी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आह तक मेरे कोल सतिगुर शब्द दी अगम्मी कापी, जिस दी नकल नज़र कोए ना आईआ। जिस दा हुक्म मन्नया लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल भज्जया वाहो दाहीआ। मेरे खेल वेख लै झगड़ा पाया दीन मज़्हब ज़ात पाती, नाम कलमे शरअ शरअ नाल टकराईआ। नव नव चार वेख अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पवित्र रहिण नहीं दिती किसे दी हयाती, मानस जन्म सुफल ना कोए कराईआ। मेहरवाना श्री भगवाना मैनूं होर बख्श दे दाती, दयावान हो के आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा नन्हा जेहा बच्चा, बचपन तेरे चरण टिकाईआ। मैं बचन बोलां सचा, सच सच दयां दृढ़ाईआ। मैं कूड़ी क्रिया नाल पंज तत भरया काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह नज़र कोए ना आईआ। मैं घट घट दे अन्दर वड़ के नच्चा, मन चंचल नाल बणाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां अन्दर रचा, साढे तिन्न करोड़ मेरी दए गुवाहीआ। आत्म धार तेरा किसे नूं लग्गण नहीं दिता पता, पतिपरमेशवर तेरा दरस कोए ना पाईआ। हर हिरदे अन्दर मेरी वेख लै फ़तह, फ़तिह दा डंका दिता वजाईआ। कूड़ बीजया आपणे वता, सच दी जड़ दिती उखड़ाईआ। धर्म दी धरती उत्ते करके हत्ता, हत्या कीती थांउँ थाँईंआ। बिन तेरे मैनूं भय नहीं कोई रता, गुर अवतार पैग़म्बरां डर के सीस ना कोए निवाईआ। तेरे अगे वास्ता घत्तां, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी मनसा वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी तक लै मनसा, ख़ाहिश
तेरे चरण टिकाईआ। कलयुग जीव काग बणाए हँसा, माणक मोती चोग चुगण कोए ना पाईआ। पंच विकार बणा के आपणे बंसा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कीता हल्काईआ। मेरे अन्तर निरंतर रहे कोई ना संसा, संसा जगत देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे उत्ते किरपा होर कर दे, किरपन आपणी दया कमाईआ। मेरे ख़ाली भण्डारे भर दे, वस्त अमुल अतुल वरताईआ । खेल वेख लै मेरे सुहञ्जणे घर दे, लोकमात ध्यान लगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे कोलों जीव मूल ना डरदे, भय विच ना कोए समाईआ। मन कल्पणा विच सारे लड़दे, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मैं भरांत भुलेखे रखे चोटी जड़ दे, चेतन समझ कोए ना आईआ। घर घर किले बणाए तेरे हँकारी गढ़्ह दे, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। मेरी कूड़ दी अग्नी विच सारे वेख लै सड़दे, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं प्यार नाल बठा लै आपणी गोदी, गोदावरी लेखा गोबिन्द वाला पूर कराईआ। उह तक लै नारद हिलाउँदा आ गया बोदी, बिन पवणां पवण उडाईआ। नाले बोलदा आवे तेरा प्रभू खेल बड़ा अमोघी, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। तेरी सृष्टी जगत मूल ना जाए सोधी, सुदी वदी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं सुत तेरा जोबनवन्ता, जवानी विच लवां अंगड़ाईआ। माण रहिण देणा नहीं किसे पंडता, अक्ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। मैं खेल खिलाउणा जेरज अण्डजा, उत्भुज सेत्ज हलूणा देणा थांउँ थाँईंआ। मेरा रूप नहीं कोई तत पंज दा, पंचम संग ना कोए रखाईआ। मेरा दिल करदा सदी चौधवीं अन्त खेल वेखां नौ खण्ड पृथ्मी जंग दा, सत्तां दीपां नाल मिलाईआ। डण्डावत बन्दना सजदा करके पुरख अकाले इक्को मंग मंगदा, परवरदिगार सांझे यार मेरी झोली देणी पाईआ। उह वेख लै मूसा ईसा वक्त जांदा लँघदा, सारे तकण थांउँ थाँईंआ। तूं खेल वेख लै गोबिन्द आपणे फ़र्ज़ंद दा, फ़ाज़ल हो के ध्यान लगाईआ। जिस लेखा पूरा करना पुरी अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। उह वेख इशारा मिलदा तारा चन्द दा, चन्द सितार की सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं सेवा करां अपार, अपरम्पर स्वामी देणी वड्याईआ। मेहरवान हो के मेरे उत्ते निगाह मार, महिबान तेरी ओट तकाईआ। मैं खेलां खेल विच संसार, संसा जगत रहे ना राईआ। तूं मेरा होणा मददगार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हलूणा देवां एका वार, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। मैं आपणा खेल वखाउणा
चाहुंदा विच साल दो चार, बहुती मंग ना कोए मंगाईआ। दरोही फेरां विच पुरख नार, नर नरायण दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै गिरयाज़ार, गिराबान हो के ध्यान लगाईआ। मैं तेरा सुत दुलारा मांगत बणां भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। मेरे ख़ाली भर भण्डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे उत्ते कर मेहरवानी, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। मैं चारों कुण्ट कूड़ दी दस्सां निशानी, निशाना धर्म रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदे अन्दर तकां बेईमानी, बेवा करां ख़लक ख़ुदाईआ। नूर नज़र ना आए असमानी, इस्म आज़म समझ कोए ना पाईआ। चारे कुण्ट कुण्ट करां परेशानी, पश्चाताप विच दिसे लोकाईआ। सब नूं दस्सां जूह बेगानी, घर मन्दिर ना कोए सुहाईआ। मंज़ल रहे ना किसे रूहानी, रूह बुत दोवें रोवण मारन धाहीआ। मेरे मालक ख़ालक मेरा लेखा लिख दे बिना कलम कानी, कायनात विच्चों मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं दिवस रैण तेरी सेव करदा, करता पुरख देणी सरनाईआ। मैं मालक बणया घर घर दा, हर घट अन्दर डेरा लाईआ। मेरे प्यार विच तेरे नाल प्यार कोई ना करदा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। मेरा नाता लहिणा नाल पंज दल दा, दूसर संग ना कोए बणाईआ। कूड़ कुड़यार मेरा परवार वेख लै फलदा, फलीभूत देणा कराईआ । मैं माण रहिण दिता नहीं तीर्थ अठसठ जल दा, जलधार अमृत रूप ना कोए समाईआ। स्वास पवित्र रहिण दिता नहीं काया माटी खल दा, ख़ालक ख़लक तेरी ओट तकाईआ। मेरा लहिणा देणा तक लै जल थल दा, महीअल खोज खुजाईआ। धरनी उत्ते दीपक रहे कोई ना जलदा, जागरत जोत नज़र किसे ना आईआ। मैनूं तेरा सतिगुर शब्द सुनेहउड़े घलदा, बिन रसना जिह्वा सुणाईआ। भाणा मेटणा पुरख अकाल अटल दा, जो निहचल बैठा आसण लाईआ। लेखा पूरा करना नानक वाली इक गल्ल दा, जिस दा पड़दा सके ना कोए चुकाईआ । कलयुग कहे प्रभू मेरा वक्त सुहञ्जणा अछल छल दा, छलधारी देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं ख़ुशीआं दे विच नठ्ठा, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं सतिजुग त्रेता द्वापर करदे ठठ्ठा, मख़ौल रहे उडाईआ। मैं हस के किहा सोहणिओ मैं उस परम पुरख दा पठ्ठा, जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। मैं उस दी शरन शरनाई ढठ्ठा, बिन कदमां सीस निवाईआ। जिस ने नौ खण्ड पृथ्मी दीन मज़्हब करके इक्ट्ठा, इक्को हुक्म देणा समझाईआ । मेरे अन्त श्री भगवन्त उलटी गेड़नी लठा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ।
झट सतिगुर शब्द अगम्मी धार प्या हस, हस हस के रिहा जणाईआ। कलयुग कुझ आपणी होर हकीकत दस्स, दहि दिशा दा पड़दा लाहीआ। की कूड़ विकार दा वरताया रस, रस्ता कवन कवन वखाईआ। केहड़ा दीन मज़्हब तेरे विकार विच गया फस, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द उह तक लै चारों कुण्ट अन्धेरी मस, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ । प्रभू दा कर सके कोई ना जस, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं कूड़ कुड़यारी माया नाल हर हिरदा दिता डस, नागणी हो के आपणा डंग चलाईआ। सूरबीरां शाह सुल्तानां करके कूड़ दे वस, वास्ता ममता नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । कलयुग कहे सतिगुर शब्द मेरा सुण लै कूड़ दा डंका, डौरु दिता वजाईआ। माण रहिण नहीं दिता राउ रंका, राज राजान शाह सुल्तान बचया नज़र कोए ना आईआ। सति दा रूप बणाया धार पंज ??गवका, वजूद महबूब नज़र किसे ना आईआ। प्यार रिहा ना तेरे नाल जगत जन का, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। खेल खेलया माया ममता मोह विकार अनका, अनक कल आपणी दिती वरताईआ। तेरे नाम नाल लोभ लालच वधाया धन का, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। प्यार रहिण दिता नहीं किसे नूं ब्रह्म का, ब्रह्म विद्या पढ़न कोए ना पाईआ। डर रिहा नहीं शंकर वाले जम का, लाड़ी मौत भय ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे इक्को सहारा तेरे चरण का, चरण कवल उपर धवल देणी सरन सची सरनाईआ।
१५ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ दर्शन सिँघ दे गृह २५ होली रोड
थोरटन लोझ हुडेरसफ़ीलड लंडन
कलयुग कहे प्रभू मेरा बणना सका, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार मेरा नाता जोड़ना पक्का, पारब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। मैनूं हुक्म संदेशा इक्को दे दे यका, वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे हुक्म विच दीन दुनी लावां धक्का, धरनी धरत धवल धौल दयां हलाईआ। हलूणा दे के बूरा कक्का, करबले काअब्यां लवां उठाईआ। शरअ शरीअत हलूणा देवां मदीनां मक्का, मकबरे पैग़म्बरां दे देण गवाहीआ। तूं परवरदिगार नूर अलाह मालक हका, हकीकत तेरी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप समझाईआ। कलयुग कहे प्रभू तेरे हुक्म दी अगम्मी लोड़, लुड़ींदे सज्जण दयां जणाईआ। मैं कूड़ कुड़यार दे
चढ़ां घोड़, बिन कदमां भज्जां वाहो दाहीआ। तेरी कायनात फल करां मिट्ठा कौड़, रसना रस रहिण कोए ना पाईआ। बेशक तैनूं वेद व्यासे किहा आवे ब्राह्मण गौड़, ब्रह्म तों परे पड़दा आप चुकाईआ। अन्त कलयुग तैनूं जावे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा मार्ग होवे बड़ा सौड़, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरा कूड़ सब दा बणे मुदई, मुद्दा समझ किसे ना आईआ। मैं खेल खिलावां बण के शरअ दा शरई, शरीअत आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी आशा पूरी करनी जो राम संदेशा दिता त्रेते जुग कैकेई, मतरेई आपणा हुक्म वरताईआ। कृष्ण अर्जन नाल पाई सेई, सहिज सहिज आपणा भेव चुकाईआ। मुहम्मद नूं संदेशा दिता जबराईल वही, मेकाईल असराईल असराफ़ील वेख वखाईआ। गोबिन्द इशारा दिता लहिणा तक लै ढईआ ढई, लोकमाती आपणा पन्ध मुकाईआ। उसे वेले राय धर्म सब दा लेखा कढ्ढके वेखे वही, चित्रगुप्त नाल मिलाईआ। लाड़ी मौत आपणी खेल करे नई, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। तेरे हुक्म विच जुग लँघ गए केतड़े कई, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं वस्त अगम्म दई, देवणहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरीआं पूरीआं कर मुरादां, मुर्शद बण के धुरदरगाहीआ। अगे सतिजुग त्रेता द्वापर मेरीआं रहिण यादां, गुण सके ना कोए भुलाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादा, ब्रह्मांड तेरी वड वड्याईआ। तूं निरगुण धार बोध अगाधा, बुद्धी तों परे देणी पढ़ाईआ। मैनूं जिस कारन लडाया लाडा, आपणी गोद टिकाईआ। उह वक्त याद कर लै जिस वेले ईसा तैनूं किहा गाॅडा, गुड गाॅड कहि के तैनूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आशा पूर कराईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी इक्को इक आशा, असल वसल यार दयां कराईआ। तूं शहिनशाह ते शाहो शाबाशा, पातशाह नूर अलाहीआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरा दिता भरवासा, भगवन तेरा राह जणाईआ । मैनूं संदेशा देवे शंकर उत्तों कैलाशा, बिन रसना जिह्वा रिहा दृढ़ाईआ। कलयुगा दीन दुनिया उलटा दे पासा, पेशीनगोईआं पिछलीआं नाल मिलाईआ। शरअ दा रहे ना कोए बदमुआशा, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तैनूं गावां स्वास स्वासा, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। उह तक लै तेरे हुक्म विच लाड़ी मौत करदी हासा, आपणा नाच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दे साहिब मेरे गुसाँईंआ। शंकर कहे कलयुग सोहणया आपणी कलाधार, कलकाती हो के लै अंगड़ाईआ । निगाह मार विच संसार, गृह गृह अन्दर वेख वखाईआ। तेरा
लहिणा देणा नाल पुरख नार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। प्यार रहिण देणा नहीं नाल किसे पैग़म्बर गुर अवतार, प्रीती विच नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं तक लै मुहम्मद दी आशा करे इज़हार, इसतगुफ़ार कहि के सीस निवाईआ। मेरे मेहरवान महबूब मैं तेरा करां इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मेरा नूर अलाह बेपरवाह परवरदिगार, सांझा यार इक अख्वाईआ। तेरी कदमबोसी विच आपा देणा वार, हउ घोली घोल घुमाईआ। मेरे बाकी रहिंदे गिणती दे कोई साल दो चार, पंज सत्त दा लेखा देणा मुकाईआ। मैं मांगत हो के बणां भिखार, दरवेशण हो के झोली डाहीआ। कलयुग कहे मैं बणां उस दा मीत मुरार, साजण सजणूआ इक अख्वाईआ। मेरा वायदा मुहम्मद नाल कौल इकरार, शहादत चार यार रहे भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे मेरा मालक अज़ी, अर्शे आलीज़ाह नूर अलाहीआ । लेखा याद कर जो आशा रखी मसीह, मसला तेरे कदम कदम टिकाईआ। जिस दी बिना ज़बान तों कीती तशरीह, बिन कलम शाही लेख बणाईआ। उहदी आशा कहिंदी की, कायनात की जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। कलयुग कहे ईसा सदी बीसवीं मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैनूं करना कार अंगी, आप आपणी गोद उठाईआ। जिस वेले तूं जल धारा होवे लँघी, चौथे आपणे कदम टिकाईआ। मेरी उम्मत ईमान वाली होवे फ़रंगी, फ़ैसला हक देणा कराईआ। तूं बाप मेरा मेरी याद विच अन्तिम वेखीं मेरी तंगी, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरा लेखा होवे धार दो कंधी, कायनात वंड वंडाईआ। तेरे शब्द दी बिना नुहार तों चमके चण्डी, आपणा रूप बदलाईआ। दरोही फेरनी विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड खण्ड हल्काईआ। तेरा रूप अनूप शाहो भूप सतिगुर शब्द अनन्त होवे जंगी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा कौल इकरार परवरदिगार मीत मुरार गल फाँसी वाली संधी, सलीब शहादत दए भुगताईआ। उस वेले सदी बीसवीं विच साल रहिंदे होणे पंझी, पंजां दे मालक मेरा लहिणा देणा मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा लहिणा पूर कराईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे नेत्रां नीर डुल्हदा, बिन अक्खीआं रिहा वहाईआ। तूं मालक स्वामी कुल दा, अगम्म अथाह धुरदरगाहीआ। मेरा लहिणा देणा होया कोई नहीं भुल दा, भुल्लयां मार्ग आप लगाईआ। मेरा इक्को बचन मुल्ल दा, करनी कीमत देणी चुकाईआ। मेरा कूड़ कुड़यार दुआर तेरे हुक्म नाल खुल्हदा, जिस नूं बन्द ना कोए कराईआ। मैं लख चुरासी तेरा बूटा वेखां हुलदा, फल फुल्ल सिम्मल वाले नज़र कोए ना आईआ। तेरे हुक्म विच मेरा कूड़ निशाना होवे झुलदा, झलक तके ख़लक ख़ुदाईआ। मैं प्यासा तेरे चरण कवल धुल दा,
धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेरा मोह विकार विच संसार होवे फुलदा, पत्त टहणी देणी महकाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी चरण प्रीती कोई ना घुलदा, घोली घोल ना कोए घुमाईआ। तूं प्यारा आदि जुगादि मालक सुल्हकुल दा, कुल मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं माण रहिण देणा नहीं किसे रसना जिह्वा बात बुल्ल्ह दा, बत्ती दन्द दन्द ना कोए वड्याईआ।
१६ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ हरभजन कौर दे गृह नं० २ बासिल सटरीट
हुडरज़ फ़ीलड लंडन
नारद कहे सुणो पैग़म्बर गुर अवतार, चार जुग दे रैहबरो तुहानूं दयां सुणाईआ। सतिगुर शब्द दा खेल वेखो अपार, अपरम्पर हो के की आपणा खेल खिलाईआ। पुरख अकाल दी तको अगम्मी धार, धरनी धरत धवल धौल उत्ते की अक्ख उठाईआ। जोती जाता हो के फिरे विच सर्ब संसार, नव सत्त आपणे खेल वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा शब्द संदेशा दे के आए वारो वार, उह वारस तुहाडे लहिणे रिहा मुकाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण जिस दी मौलण वाली बहार, रुत आपणे हुक्म नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप समझाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो की होया ग़ज़ब, हैरानी विच मेरी दुहाईआ। प्रभू ने तुहाडे कोलों निक्के निक्के बणा के मज़्हब, हिस्से मानव ज़ाती दिते बणाईआ । दीन दुनिया तों तुहाडे पूज करा के कदम, मिट्टी ख़ाक पंज तत रंग रंगाईआ। मैं हो गया वेख तअजुब, परेशानी विच दयां सुणाईआ। उस तुहानूं अन्त सब नूं आपणे विच कर लैणा जज़ब, जुज़ वखरी वंड रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं चार जुग उस दी समझ ना सके रमज़, जो इशारयां विच इशारे गया कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे पैग़म्बरो तुसीं पहलों तको आपणा वक्त, वक्तन फ़वक्तन जिस दा ध्यान लगाईआ। जिस लहिणा देणा लेखा नाल जगत, जुगत तुहाडी वेखे थांउँ थाँईंआ। वक्त सुहञ्जणा बीसवीं सदी चौधवीं फ़कत, फ़िकरे सब दे पूर कराईआ। अन्तर अन्तर सब दी आपणे विच मिलाए शक्त, शक्तीशाली रहिण कोए ना पाईआ। जो चरण छुहाए तुहाडी लैंड होवे धरत, उह धरत धवल दा मालक बेपरवाहीआ। झट ईसा निगाह फेर के वेख्या परत, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। उह मेरा मालक ख़ालक फ़ादर जिस नाल अगम्मी शर्त, शरतीआ मेरा लेखा पूर कराईआ। दीन दयाल हो के वंडे दर्द, दयावान हो के
दया कमाईआ। जिस दे कोल कोटन आदि जुगादि गुर अवतार पैग़म्बर वाली फ़रद, फ़ैसले हक हक हक सुणाईआ। उह साडी बेनन्ती मन्ज़ूर करके अर्ज़, आरज़ू सब दी लेखे लाईआ। जिस नूं आदि जुगादि नहीं कोई ग़रज़, ग़रज़ जगत जहान पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक प्रगटाईआ। नारद कहे पैग़म्बरो आपणा खोल्ह के वेखो ताक, तकवा इक्को इक रखाईआ। ईसा आपणा बिन नेत्रां वेख कलाक, जो कलाधारी दिता दृढ़ाईआ। जो बिन कदमां करदा वाक, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस तेरा लेखा पूरा करना इंगलैंड वाले बलाक, बलैक पर्दे आप खुल्हाईआ। अन्त शरअ दा शरअ ने देणा तलाक, शरीअत बैठी मुख भुआईआ । उह वेख मानस मानव जिस दा रूप दिसे बहुभांत, तन वजूद माटी ख़ाक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे हज़रत हाज़र वेख हज़ूर, मालक नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म करना पए मन्ज़ूर, सिर सके ना कोए उठाईआ। जुग बदलणा जिस दा दस्तूर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। उह पन्ध मुका के नेड़ा दूर, दो जहानां तके चाँईं चाँईंआ। जिस दे कोलों कोई हो ना सके मफ़रूर, ओहला नज़र कोए ना आईआ। पता नहीं उन किस बिध सब नूं बणाउणा वार कसूर, लेखा कसर इशारीए नाल उडाईआ। उह वेख लै की अवाज़ देंदा मूसा उत्ते कोहतूर, तुरत आपणी लए अंगड़ाईआ। मेरा ख़ुदा इज़हमी आवे ज़रूर, ज़िमीं ज़मां ज़ाएज़ूम आपणा रंग रंगाईआ । मुहम्मद शुकराने विच कहे गाफ़ूर, गज़ीमान जुमाअ मेरा मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा जाणे सर्ब कला भरपूर, भरपूर आपणा हुक्म वरताईआ।
१७ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ दे गृह १११ सटरीट अवडरी ५ रोड
बारहिंग ऐसऐकस लंडन
धरनी कहे मैं भुजां उठावां बांही, बिन हथ्थां दयां दुहाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण धार मेरे माही, महबूब तेरी आस रखाईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरी देण गवाही, शहादत धर्म धार भुगताईआ। सतिगुर शब्द बणा दे राही, रैहबर इक्को इक प्रगटाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा तक लै गोबिन्द दा लँघया ढईआ ढाई, ढौंके विच आपणा पन्ध मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दीन मज़्हब शरअ बणी कसाई, कातिल मक्तूल दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छाई, साचा
चन्न नज़र कोए ना आईआ। मैं वास्ता निर्धन हो के रही पाई, सरधन वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरा लहिणा देणा पुरख अकाले देणा पूर कराई, सो पुरख निरञ्जण तेरे हथ्थ वड्याईआ। हरि पुरख निरञ्जण तेरे चरण कवल आस रखाई, एकँकारे होणा आप सहाईआ। आदि निरञ्जण दर्द दु:ख भय भञ्जण मेट अन्धेरा छाही, नूर नुराना इक चमकाईआ। अबिनाशी करते मेरी कट दे बिन रस्सीआं वाली फाही, फ़ैसला हक सुणाईआ। अबिनाशी करते तेरे चरण धूड़ ख़ाक रही रमाई, बिन ख़ाक ख़ाक उठाईआ। पारब्रह्म मेरा पूरब लेखा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा झोली देणा पाईआ। मैं आपणा आप तेरे कदमां हेठ बैठी विछाई, विश्व दे मालक वेख अक्ख उठाईआ। सतिगुर शब्द मेरे उत्ते भेजणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक रखाईआ। मैं विष्न ब्रह्मे शिव संदेशा देवां बिना पवन हवाई, तेरा नाम नाम दृढ़ाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं देणा सुणाई, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दे ग्रन्थां नाल मिलाई, शास्त्र सगला संग बणाईआ। तीर्थ तटां सुत्तयां लवां उठाई, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। नौ खण्ड मेरा सत्त दीप तेरे अगे दए दुहाई, दो जहानां मालक तुध बिन अवर ना कोए गुसाँईंआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां हलूणा देणा थांउँ थाँईं, गुरुदुआर गुरदेव देणा दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख परमात्म लख चुरासी सुनेहड़ा देवां तेरा सहिज सुखदाई, इक्को इक एकँकार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मैं पुरख अकाले कूकदी, दर तेरे वास्ता पाईआ। आसा पूरी कर दे गोबिन्द दुलारे सुत दी, जो सुत्तयां लए जगाईआ। खेल वेख लै काया पंज भूत दी, तन वजूदां फोल फुलाईआ। दरोही तक लै मेरे उत्ते चारे कूट दी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। वस्त तक लै कलयुग कूड़ी क्रिया झूठ दी, घर घर बैठी डेरा लाईआ। मेरी मनसा दिवस रैण बिना घड़ी पल तों चूकदी, आलस निंद्रा गई तजाईआ। कलयुग जीवां आशा वेख लै कूकदी, अग्नी काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। मेरी छाती भरी दु:ख दी, तुध बिन दर्द ना कोए मिटाईआ। मेरे उत्ते घड़ी सुलखणी कर दे सुख दी, सूख़म रूप आपणा दे समझाईआ। मैं ख़बर सुणना चाहुंदी कलयुग वक्त मनसूख़ दी, मनसा तेरे चरण रखाईआ। मैनूं खेल वखा दे सतिगुर शब्द अगम्मे दूत दी, दुतीआ भाउ दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे भगवान मेरे तक लै ख़ाली हथ्थ, हथेली तेरे अगे टिकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाल साहिब समरथ, अन्तरजामी स्वामी धुरदरगाहीआ। तेरी महिमा आदि जुगादि अकथ, जुग चौकड़ी कोई कथ सके ना राईआ। तूं कलयुग चलावणारा रथ, रथ रथवाही धुरदरगाहीआ। मेरे उत्तों कूड़ कल्पणा किरपा कर दे मथ, मथन कर ख़लक ख़ुदाईआ।
तेरी शरन शरनाई जावां ढठ, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। वेखीं किते कलयुग आयू वध करीं ना साल अठ्ठ, अठ्ठां ततां पन्ध मुकाईआ। मैं तेरा नूर ज़हूर तकां लट लट, जोती जाते डगमगाईआ। मेहरवान हो के धर्म दी धार खोल्ह दे हट्ट, नाम वस्त सति वरताईआ। कूड़ क्रिया डोरी देणी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी हर हिरदा तेरा नाम लए रट, साह साह तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा घर देणा सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे वेख लै पुट्ठे सिध्धे गुट, घुटने टेक के दयां दुहाईआ। तेरा प्यार सब दे अन्दरों गया टुट, टुटयां सके ना कोए मिलाईआ। सुरत शब्द प्रीती गई छुट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना कूड़ी क्रिया मेरे अन्दरों कढ दे कुट, कुटलता दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। दीनां मज़्हबां मेट दे फुट, फुटकल रूप ना कोए वखाईआ। अमृत जाम प्या दे आपणा घुट, अंम्यों रस बिन रसना आप चखाईआ। मेहरवान हो के जाणा तुठ, दीन दयाल वेखणा थांउँ थाँईंआ। निगाह मार लै मेरी चारे गुठ, चारे कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन वेख लै आप, आपणी दया कमाईआ। तेरयां तेरा भुलया जाप, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। नव सत्त वध्या पाप, पतित होई लोकाईआ। झगड़ा तक लै ज़ात पात, नाम कलमा दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़े कोई ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, अन्ध अज्ञान ना कोए गंवाईआ। साची देवे कोई ना दात, वस्त सच ना कोए वरताईआ। दरोही फिर गई लोकमात, मातृ भूमी हो के वास्ता पाईआ। मेरी कोई ना पुछे वात, वारस नज़र कोए ना आईआ। तूं परम पुरख मेरा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन वेख लै उत्ते जग, जागरत जोत ध्यान लगाईआ। तेरे तेरे नालों होए अलग, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। कूड़ कुड़यार ने हँस रूप कीते कग, कलयुग काती आपणा खेल खिलाईआ। मेरे चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरे दीन दयाले तेरे परसे कोई ना पग, पाहना पूजे जगत लोकाईआ। तेरा दरस होवे ना किसे उपर शाहरग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। मेरा रूप तक लै हो गया बपड़ा बग, सरबग तेरा संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं मीटीआं वेख लै मुठ्ठीआं, बिन हथ्थां दयां वखाईआ। मैं जगत विकारे अन्तिम कुट्ठी आं, तन वजूद हक नज़र कोए ना आईआ। कलयुग रीतां वेख लै पुट्ठीआं, सति
सच विच ना कोए समाईआ। जगत जिज्ञासुआं विचारां होईआं झूठीआं, मनसा मन मन हल्काईआ। भाग लग्गा दिसे ना काया पंज भूतीआं, ततव तत रंग ना कोए रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर रूहां वेखीआं सुत्तीआं, शब्दी लए ना कोए अंगड़ाईआ। ख़ाली दिसे काया भाण्डे पंज बुतीआं, बुतख़ाने देण दुहाईआ। मेरे उत्ते होईआं खिज़ां दीआं रुतीआं, रुत बसन्त ना कोए महकाईआ । जीवां जंतां साधां सन्तां आसा होईआं दो चितीआं, चेतन तेरे रंग ना कोए समाईआ। मैनूं भाग लग्गया नहीं कलयुग अन्तिम धर्म धार दी पुतीआं, पूत सपूता नज़र कोए ना आईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मैं कलयुग गई लुट्टी आं, कलयुग चौथा जुग लुटेरा नज़री आईआ। पवित्र रहीआं नहीं किसे दीआं कुटीआं, काया गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। तेरा नाम निधान गावे कोई ना दो तुकीआं, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ । वाटां दिसण किसे ना मुकीआं, चुरासी पन्ध ना कोए चुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सतिगुर शब्द दूल्हे दुलारे दे दे छुट्टीआं, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। जिस दे हुक्म नाल कलयुग जड़ां जाण पुट्टीआं, पटने वाला संगी साथी नाल सोभा पाईआ। मैं चाहुंदी तेरे नाम दीआं नवीआं लिखीआं जाण पट्टीआं, अक्खर अक्खरां नाल रलाईआ। मैं ख़ुशी विच तेरे दर ते आवां नठ्ठीआं, भज्जां वाहो दाहीआ। सति धर्म दीआं सतिगुर पूरे खोल्ह दे गठ्ठीआं, गंढ्ढ आपणी आप खुल्हाईआ। मेरे उत्ते उलटी गेड़ दे लठीआ, सतिजुग सच लए अंगड़ाईआ। औह वेख लै पैग़म्बरां सदीआं जादीआं टप्पीआं, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी मेरे उत्ते दीन मज़्हब दीआं रहिण कोई ना पत्तीआं, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। तेरा नाम निधान होवे ना कोई तोले मासे रतीआं, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। उह लेख पूरा कर दे जो आशा रखीआं रागां छत्तीआं, छतीसे बतीसे तेरे अगे मेरी दुहाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी मेरे उत्ते हर हिरदे विच तेरे प्यार दीआं जगदीआं होण बत्तीआं, जोत जोत विच्चों रुशनाईआ। आत्मा तेरे चरण कवल होण रतीआं, रत्न अमोलक हीरे हरिजन आप बणाईआ। मैं तेरे चरण सरन आपणा सथर बैठी घती आं, यारड़े आपणी सेज देणी सुहाईआ । कलयुग कूड़ कुड़यार मेटणीआं मतीआं, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। जन भगतां बीज बीजणा आपणे वतीआ, नाम निधान इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे दीन दयाले बख़शिंद, बख्शिश रहमत देणी कमाईआ। मैं तेरी धर्म धार दी बिना मात पित तों बिन्द, रूप अनूप तेरा नज़री आईआ। मेरा पवण स्वास तेरी चरण कवल जिंद, ज़िंदगी जगत ना कोए रखाईआ। मैं आस रखी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग विच हिन्द, हिन्द दे मालक दया देणी कमाईआ। तेरा रूप अनूप सागर सिन्ध, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। जन भगतां लेखे ला लै जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड आपणा रंग रंगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी रखीं लाजा, लाजवन्त अख्वाईआ। जन भगतां पूरा करना काजा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। तूं शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तैनूं सब ने किहा ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ । सतिगुर शब्द हो के नौ खण्ड फिरना भाजा, बिन कदमां कदम उठाईआ। सतिजुग सति धर्म चलाउणा रिवाजा, रवाइत आपणी देणी दृढ़ाईआ। जिस कारन निरगुण धार आयों देस माझा, सम्बल आपणा थान सुहाईआ। जिस बिध जन भगत उठाए मार के अवाज़ा, शब्दी शब्द कीती शनवाईआ। सीस पहन अगम्मी ताजा, तख्त निवासी होणा सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरे उत्ते बणाउणा इक समाजा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस बिध तेरा भगत सुहेला जुगिंदर सिँघ जागा, ?जोत? बिन वरन गोत दीन दुनी देणी जगाईआ।
१९ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ रणजीत सिँघ मनजीत कौर दे गृह
गुड वीनज़ वले नं० १० इंगलैंड
ख़ुशी नाल उत्तों तके अर्श, अर्शी प्रीतम आरश तेरी ख़ुशी मनाईआ। तेरा जल्वा नूर वेखां उत्ते फ़र्श, ज़िमीं ज़मां दे मालक ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी मिटावणहारा हरस, हवस सब दी पूर कराईआ। जन भगतां उत्ते करके तरस, रहमत निरगुण धार कमाईआ। जोती जाते दे के दरस, तृष्ना तृखा जगत कूड़ बुझाईआ। ख़ुशीआं वाला सुहञ्जणा दिसे बरस, बरसी चार जुग दी नाल मिलाईआ। तेरा खेल अनोखा असचरज, अचरज लीला वेख वखाईआ। मैं कूक के बोलां गरज, ब्रह्मण्ड खण्ड दयां सुणाईआ। वेखो जिन अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंनी अर्ज़, आरज़ू आपणे चरणां हेठ टिकाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए मुकाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। कलयुग शरअ शरीअत मेटे करद, कत्लगाह दा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अन्धेरा गरद, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़ाज़ल हो के आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। अर्श कहे मेरा मालक उत्ते मिट्टी ख़ाक, ख़ाकी जगत जहान वेख वखाईआ। शब्दी अस्व चढ़े राक, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। सच दुआर खोल्ह के ताक, भगत भगवान मेल मिलाईआ।
आत्म परमात्म बणा के साक, साजण हो के वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते मारे झाक, निरगुण हो के अक्ख खुल्हाईआ। जो ईसा करके गया टाक, तिस दा लेखा झोली दए टिकाईआ । बिन कदमां करके वाक, लैंड इंगलैंड वाली सुहाईआ। जिस दा लेखा हुक्म वाला अगे शारट, शूट करे ख़लक ख़ुदाईआ। जो वेखणहारा जगत जहान वड्डे छोटे पारट, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा सब तों वखरा होणा आरट, अटैनशन हो के तके ख़लक ख़ुदाईआ। उस दा बिन अक्खरां वाला पढ़ सके कोई ना कार्ड, भेव सके ना कोई खुल्हाईआ। जो सचखण्ड निवासी सब दा जारज, मालक दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अर्श कहे मेरे मालक गाॅड दा इक्को पोल, सतह बुलंदी नज़र कोए ना आईआ। जो निरगुण धार करे आपणा रोल, रोल नम्बर पिछले सब दे फोल फुलाईआ। जिस दा रूप रंग रेख नज़र आए ना किसे विच्चों होल, होली सोली आपणा खेल खिलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे उपर आपणा धौल, धरनी धार धार जणाईआ। सच दुआरा एकँकारा रिहा खोल्ह, गृह दुआरा इक्को इक सुहाईआ। सब दे लेखे पूरे करे कौल, इकरार इक इकल्ला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अर्श कहे मेरा मालक बिन रसना जिह्वा दए रस सवीट, गुण अवगुण समझ किसे ना आईआ। जो निरगुण धार आत्म करे टरीट, टंग वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी सोल धार दी हीट, अग्नी अग्ग अग्ग वखाईआ। सो भगतां पहुंच के उत्ते बीट, बिटवीन दा लेखा दए मुकाईआ। जिस दी सब तों मुश्किल सटरीट, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। हरिजन बख्श के आत्म धार सीट, सिट सटैंड दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार एकँकार धरनी धरत धवल धौल भेव खुल्हाए आपणा मार्ग धुर दी रीत, रीतीवान दया कमाईआ।