पुस्तकालयभाग २४

१९ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ भाग सिँघ दे गृह ४० प्रीअरी इवेनिउँ हेरनसे लंडन ८

अर्श कहे फ़र्शा ख़ुशीआं विच हो ख़ुशहाल, बिन मस्ती मस्ती अन्तर चढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल वेख सची धर्मसाल, सच दुआर एकँकार आप सुहाईआ। तेरी जुग चौकड़ी दी पूरी करे घाल, कीती घाल आपणे लेखे पाईआ। सोहणयां कुझ आपणा दस्स लै हाल, हालत बीती दे जणाईआ। जिस साहिब दी सारे करदे रहे भाल, खोजदे रहे थांउँ थाँईंआ।

जो आदि जुगादि इक इकल्ला परम पुरख अकाल, अकल कलधारी अगम्म अथाहीआ। तेरी बेनन्ती सुणे ते आपणा अगला दस्स सवाल, ख़ाहिश दीन दुनी जगत नाल मिलाईआ। जो वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। जिसदी जुग चौकड़ी जगत समझ तों बाहर अवलड़ी चाल, मार्ग पन्ध समझ कोए ना पाईआ। उह जल्वागर तैनूं देवे नूर जलाल, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दी सम्बल विच सारे करदे भाल, खोजत खोजत खोज खुजाईआ। उह दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध ठाकर आपणी दया कमाईआ। जो जुग जुग तैनूं देवे नाम सच्चा धन माल, अतोट अतुट ख़ज़ीना आप वरताईआ। जुग चौकड़ी लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग सच हुक्म वरताईआ। अर्श कहे फ़र्शा आपणी ख़ुशीआं नाल लै अंगड़ाई, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तक नूर अलाही, अर्श फर्श दा मालक इक्को नज़री आईआ। जिस दा हुक्म संदेशा सब ने सुणना जून जुलाई, जुलाहा कबीर इशारे नाल दृढ़ाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु रहे ध्याई, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सो वेखणहारा तेरे उत्ते ख़लक ख़ुदाई, ख़ुद मालक हो के भेव चुकाईआ। सतिगुर शब्द बण के धर्म धार दा राही, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जिस कलयुग तेरी दुरमति मैल धोणी शाही, शहिनशाह हो के करे सफ़ाईआ। जिस नूं सारे लभदे थल अस्गाही, महीअल खोजण थांउँ थाँईंआ। सो परम पुरख पुरखोतम आपणा भेव रिहा चुकाई, चुकन्ना हो के आपणी अक्ख लैणी उठाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा मैं देवां चाँईं चाँईं, ख़ुशीआं ख़ुशीआं ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरा मालक अगम्म गोसांई, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। वक्त सुहञ्जणा मैं तैनूं दयां वधाई, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण नूर जोत करे रुशनाई, अन्ध अन्धेरा दीन दुनी मिटाईआ। अर्श कहे फ़र्शा ख़ुशीआं दे विच नच, तेरा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। मैं तैनूं बचन सुणावां सच, संदेशा देवां धुरदरगाहीआ। जो लूं लूं अन्दर हर घट गया रच, लख चुरासी विच समाईआ। जो लहिणा देणा वेखे काया माटी कच्च, ततव ततां फोल फुलाईआ। जिस दे हुक्म विच कोई ना सके बच, बचपन सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अर्श कहे फ़र्शा निगाह मार लै आपणे चारों कुण्ट, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की खेल करे जिस नूं सारे कहिंदे वासी बैकुण्ठ, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ । जो दीन दुनी दो जहानां देवे कुट्ठ, कुटलता कढ्ढे कूड़ लोकाईआ। अरबां खरबां विच्चों हरि भगत सुहेले मेले इक्को मुठ्ठ, मुठ्ठी भर सृष्टी चरणां हेठ रखाईआ। एह खेल प्रभू दा कलयुग अन्तिम होणा अतुट,

बेअन्त हो के आप वरताईआ। सृष्टी भाग जाणे निखुट, खोट्टयां खरे ना कोए बणाईआ। आत्म धार प्यार जाणे तुट, टुटयां गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब दी जड़ देणी पुट्ट, पटने वाला सतिगुर शब्द आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे उत्ते शरअ दी होणी फुट्ट, फुटकल दिसे कूड़ लोकाईआ। सब नूं हलूणा देदे फड़ के गुट, बाहू बल आप प्रगटाईआ। दीन दुनी शरअ शरीअत इक दूजे नाल जाणे जुट, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अर्श कहे फ़र्शा मैं ख़ुशीआं दे विच हसदा, हस्ती तक बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दस्सदा, देवत सुर बचया रहिण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोल बोल जैकारा अलख दा, अलख अलख कहि के सीस निवाईआ। उह वेखो तक्को बिन पुरख अकाले किसे दी पत कोए ना रखदा, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। जगत वणजारा रूप तके अन्तिम कक्ख दा, लख करोड़ी रोवण मारन धाहींआ। परमात्म खेल दरसाए आपणा प्रतख दा, पृथ्मी आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी करनी कार कमाईआ। अर्श कहे फ़र्शा वेख लै नूर अलाही झलक, झल्लया आपणी होश लै बदलाईआ। मालक वेख लै अर्शी प्रीतम जो वसे उत्ते फ़लक, ज़िमी असमानां बाहर डेरा लाईआ। जिस दी लख चुरासी ख़लक, ख़ालक हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा भेव पा सके कोई ना पलक, पलकां दा मालक आपणी कार भुगताईआ। निरगुण धार जोती नूर वेख लै डलक, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा उडीके मौत मलक, मलकुलमौत बैठी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । अर्श कहे तैनूं कहिंदे ख़ाक मिट्टी, फ़र्शा तेरी की वड्याईआ। जुग चौकड़ी सृष्टी तेरे उत्ते पिट्टी, दुखी हो के सर्ब कुरलाईआ। प्रभू दा रूप वेख लै पत्थर इट्टी, पाहनां बैठे सीस निवाईआ। सुरती तन अन्दर किसे ना टिकी, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। ·षी मुनी फिरदे खुल्ही लिटी, साचा सीस ना कोए गुंदाईआ। निरअक्खर धार दिसे कोई ना चिट्टी, चेटक कूड़ जगत ना कोए चुकाईआ। उह तक लै अन्तिम इक्को हाहे उत्ते टिप्पी, जो टीका टिपणी मेटे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अर्श कहे फ़र्शा मेरी लै सलाह, सज्जणा दयां जणाईआ। पुरख अकाल मंन लै इक मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। जो फिरे जलां थलां अस्गाह, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस नूं सब ने किहा वाह वाह, वाहिगुरु कहि के सीस निवाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां मन्नया नूर अलाह, आलमीन इक्को इक ख़लक ख़ुदाईआ। सो तेरा गृह सुहञ्जणा दए सुहा, सेज सुहञ्जणी दए बणाईआ।

तूं सेवा करनी नाल चाअ, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। धूड़ी ख़ाक लैणी रमा, रमता वेखणा धुर दा माहीआ । जिस तेरे उत्ते दीन दुनी दा समां देणा बदला, समाप्त करे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। अर्श कहे फ़र्शा मैं संदेशा देवां अगम्मा, जिस दी सार कोए ना पाईआ। धुर संदेश दयां दृढ़ा, दृढ़ विश्वाश नाल समझाईआ। मेरा मालक इक ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी सृष्टी मज़्हबां विच कीती जुदा, जुज़ वखरा वंड वंडाईआ। सो अन्तिम सब दा लहिणा देणा पूरा दए करा, करनी दा करता पूरा दए कराईआ। सब दी कबूल करे दुआ, पैग़म्बर बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त बेअन्त बेपरवाह, बेपरवाही आपणी विच समाईआ।

२० बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ हरनेक सिँघ दे गृह

अर्श कहे फ़र्शा आपणे तक लै नव खण्ड, बिन खण्डे खड़ग ध्यान लगाईआ। किस बिध सतिगुर शब्द वंडां रिहा वंड, हिस्सा दीन दुनी बणाईआ। फेर निगाह मार लै विच वरभण्ड, वरभण्डी दा मालक की आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा इशारा तक लै उत्ते ब्रह्मण्ड, पुरीआं लोआं तों बाहर दयां वखाईआ। फिरनी दरोही जेरज अंड, मित्रा उत्भुज सेत्ज दए दुहाईआ। शाह सुल्तानां नंगी होणी कंड, सीस हथ्थ ना कोए रखाईआ। सीने पए किसे ना ठण्ड, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। उह तक लै कलयुग औध गई हंड, अगे अवर ना कोए वधाईआ। फर्श कहे अर्शा मैं वी कूड़ी क्रिया पापां चुकी पंड, बोझल हो के दयां दुहाईआ। मेरे उत्ते सृष्टी दृष्टी अन्दर हो गई रंड, हरि कन्त सुहाग ना कोए हंडाईआ। आत्म धार टुट्टी सके कोई ना गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी नज़र किसे ना आईआ। मैं वी निर्धन हो के मंगां रिहा मंग, मांगत भिखक हो के झोली डाहीआ। मेरे साहिब सुल्तान नौजवान आपणी धारों आपे बाहर लँघ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सच स्वामी हो के देणा संग, सगला संग रखाईआ। निगाह मार लै गोदावरी गंग, यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ । भेव खुल्ल्हे ना किसे ब्रह्म हँ, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा तक लै तत पंज, पंचम शब्द ना कोए शनवाईआ। हर हिरदे अन्दर रंज, रंजश दूर ना कोए कराईआ। मेरी नेत्र वगे हंझ, रो रो दयां दुहाईआ। दरोही नव सत्त तेरे हुक्म दा

होण वाला जंग, खण्डा खड़के थांउँ थाँईंआ। तेरा समझे कोई ना ढंग, किनारा वेखण कोए ना पाईआ। कलयुग किनारा तक लै कन्ढ्ढ, कन्ढ्ढी बैठे अवतार पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब दया कमाईआ। अर्श कहे फ़र्शा खेल तक लै सुदीआं वदीआं, पख पक्खां विच्चों बदलाईआ। जगत धार वेख लै नदीआं, कूड़े वहिणां वहिण वहाईआ। कलयुग बीतदीआं तक लै सदीआं, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। शाह सुल्तानां मिटदीआं वेख लै गद्दीआं, गदागर होवे ख़लक ख़ुदाईआ। शरअ दीआं अन्त रहिणीआं नहीं हद्दीआं, हदूदां वंड ना कोए वंडाईआ। मनसां मज़्हबां रहिण ना बध्धीआं, बन्धन सारे रिहा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फर्श कहे मेरे अर्शी मीत मुरार, मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। बिन नेत्र नैणां निगाह लैणी मार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। दीन दुनी तक संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। अर्शी प्रीतम की हुक्म संदेशा देवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धवल जणाईआ। हलूणा दे दे शब्दी शब्द तेई अवतार, पैग़म्बरां आपणा रंग वखाईआ। गुरु गुरदेवां दे हुलार, हलूणा धुर दा नाम लगाईआ। सचखण्ड दा खोल्ह किवाड़, कुण्डी खिड़की बन्द ना कोए रखाईआ। पुरख अकाले कर निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जो मालक ख़ालक जोती जाता नूर उज्यार, धरनी धरत धवल धौल आपणा डेरा लाईआ। मेरी पावण आया सार, महासार्थी हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। मैं करां दरस दीदार, ईद चन्द नूर रुशनाईआ। जो मेरा लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ मेरा लेखा झोली पाईआ। नव सत्त मेटे धूंआँधार, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। जिस दा इक्को निरअक्खर धार होवे जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दए सुणाईआ। जिस दा सोहे बंक दुआर, एकँकारा इक्को इक वखाईआ। सच सति दा देवे आप अधार, आदर्श आपणा इक वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए निवार, निरगुण हो के आपणा हुक्म वरताईआ। फर्श कहे मैं उस प्रभू दे चरण कवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। धूड़ी माटी ख़ाक लावां छार, मस्तक टिक्के अगम्म रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब दया कमाईआ। अर्श कहे फ़र्शा मैं सचखण्ड दुआरे विच्चों तकदा, धरनी धरत ध्यान लगाईआ। साचा खेल वेखणा हकीकत हक दा, जो धुर मालक आप कराईआ। मेरा तेरा वअदा आदि जुगादी कौल इकरार पक्क दा, कच्ची गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। धुर दा साहिब वेस करे नटूए नट दा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। नव खण्ड कूड़ी क्रिया जड़ वेख लै पटदा, पाटल हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जो वणजारा बणे धुरदरगाही अगम्मी हट्ट दा, नाम वस्त इक वरताईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश लट लट

दा, दो जहानां डगमगाईआ। जो लहिणा देणा जाणे तेरे उत्ते तीर्थ तट दा, मन्दिर मस्जिद खोजे थांउँ थाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्म वरते आपणा समरथ दा, दूसर नज़र कोए ना आईआ।

२० बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ मुखत्यार सिँघ दे गृह ७८ मुसविल हिल रोड लंडन नं० १८

अर्श कहे फ़र्शा तक लै जोती जाता, निरगुण निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आदि जुगादि वेख लै पित माता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ध्यान लगाईआ। निराकार निरँकार जो सदा सुहेला इक इकांता, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। उह तेरे उत्ते सरगुण बंधाए आपणा नाता, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर समझाईआ। सच सच दी देवणहारा दाता, दाता दानी दया कमाईआ। जो दो जहानां पन्ध मार के वाटा, दर तेरा इक सुहाईआ। तूं सुहञ्जणी रखणी आपणी खाटा, खटीआ अवर ना कोए जणाईआ। तेरा चीथड़ वेखे कलयुग अन्तिम पाटा, पारब्रह्म प्रभ आपणा ध्यान लगाईआ। धरनी धरत धवल धौल दा तके खुल्हा झाटा, मेंढी सुहाग सीस ना कोए गुंदाईआ । जिस लहिणा देणा लेखा पूरा करना गोबिन्द धार अमृत बाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अर्श कहे फ़र्शा तक लै जल्वा नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दा दो जहानां वड ज़हूर, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। जो लेखा जाणे मण्डल मण्डप चन्द सितार सूर्या सूर, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। सब दी आशा मनसा करे पूर, पूरन ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। शब्द अनादी दे के तूर, तुरत सुरत सोई लए जगाईआ। कलयुग लेखा लए ज़रूर, ज़रूरत धरनी धरत धवल आपणे नाल मिलाईआ। जन भगतां हो हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक वेखे चाँईं चाँईंआ। कोटन कोटि जन्म दे बख्श कसूर, बिन कसर इशारीए दए उडाईआ। जिस दीन दुनी करनी मजबूर, मजबूरी विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी कार अगम्म कमाईआ। अर्श कहे फ़र्शा मेरे अन्दर ख़बरां अगम्मीआं भाखीआं, बिन जगत विद्या दयां दृढ़ाईआ। जो सतिगुर शब्द गल्लां निरअक्खर धार आखीआं, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जो तेरे उत्ते गुर अवतार पैग़म्बरां लिखीआं साखीआं, सुख़न धुर दे गए दृढ़ाईआ। उन्हां सब ने परम पुरख दीआं मन्नणीआं आखीआं, सिर सर जगत गए झुकाईआ। सो साहिब स्वामी लहिणा देणा देवे बाकीआ, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। तूं नव खण्डां दीआं खोल्ह के रखणीआं ताकीआं, सत्तां दीपां पड़दा आप चुकाईआ। जिस कलयुग अन्त मेटणीआं वाटीआं,

वारस हो के वेख वखाईआ। उह तेरीआं मंज़लां तके घाटीआं, घट घट वसणहारा धुरदरगाहीआ। निरगुण नूर जोत जगाए नूर ललाटीआं, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। फर्श कहे अर्शा मैं उसे दा तकां राह, जो रैहबर धुरदरगाहीआ। जो लख चुरासी बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। तेरा लहिणा देणा मेरे उत्ते जाणे थल अस्गाह, समुंद सागर टिल्ले पर्वत अस्गाहां खोज खुजाईआ। जिस दा सब ने अक्खरां विच गाया नाँ, नाउँ निरँकार कहि के सीस निवाईआ। उह अन्त कन्त भगवन्त मेरी पकड़े बांह, साजण हो के होए सहाईआ। मैं उस दे बलि बलि जां, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो मेरी धरत सुहञ्जणी करे पवित्र थाँ, थनंतरां देवे माण वड्याईआ। मेरा पवित्र करे गराँ, खेड़ा सच दा सच दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। फर्श कहे अर्शा मैं उसे दा राह तकदा, तकवा इक्को उत्ते रखाईआ। जो मालक हकीकत हक दा, हाकम दिसे नूर अलाहीआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि यक दा, यके बाद दीगरे गुर अवतार पैग़म्बर गए सुणाईआ। तूं सत्त दीप मंज़लां कटदा, कटाकश आपणा नाम लगाईआ । मैं उसे दी सरन सरनाई ढठ्ठ दा, निव निव लागा पाईआ। जिस उलटा देणा गेड़ा कलयुग कूड़ी लठ दा, नव सत्त सत भुआईआ। बुरज हँकारी वेखां ढठदा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दा, गुरुदुआरा इक्को रंग चढ़ाईआ। उस दा खेल तकणा आत्म परमात्म धार मानव ज़ाती इक्ट्ठ दा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जो भगतां अन्दर प्यार विच सतिजुग त्रेता द्वापर आया नठदा, कलयुग अन्तिम आपणा पड़दा दए चुकाईआ। मैं उसे दा नाम रटदा, जो रट्टा मेटे खलक ख़ुदाईआ। मैं ओट उसे ते घतदा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह आप सुहाईआ। अर्श कहे फ़र्शा सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। दीन दयाल वेस वटावेगा। काल महाकाल नाल मिलावेगा। जगत जहान बेमिसाल खेल खिलावेगा। जाणी जाण हो के वेख वखावेगा। शब्द बाणी डंक वजावेगा। आत्म परमात्म हाणी जोड़ जुड़ावेगा। शाह सुल्तानी भूप इक्को आपणा हुक्म वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव चुकावेगा । आप आपणा भेव चुकावेगा। पर्दा ओहला दो जहान उठावेगा। साचा सोहला नाम दृढ़ावेगा। काया चोला रंग चढ़ावेगा। मौला हो के मेल मिलावेगा। पूरब कीता कौल इकरारा वेख वखावेगा। प्रगट हो के उपर धवला, धरनी धरत धौल जोत चमकावेगा। जिस नूं सब ने कहिणा नूर अलाही अवला, आलमीन हो के वेख वखावेगा। जिस दा इशारा दे के गया काहन सँवला,

साँवल सुंदरीआ रूप अनूप प्रगटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरतावेगा। अर्श कहे फ़र्शा तेरी तकां फ़रमाबरदारी, फ़ारग़ हो के वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं आदि जुगादि मंनी इक्को ताब्यादारी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तेरा नाता नाल जोत निरँकारी, जो निरवैर नूर अलाहीआ। जिस ने तेरे उत्ते सृष्टी पसारी, पसर पसारी हो के वेख वखाईआ। जिस जुग चौकड़ी पार उतारी, कोटन कोटि गए पन्ध मुकाईआ। सो वेखे विगसे पावे सारी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला जिस दा रूप ना पुरख ना नारी, नर नरायण इक्को नज़री आईआ। तूं आपणा खोल्ह के रखीं दर दरवाज़ा जिथ्थे मिले मित्र मुरारी, मोहण माधवा आपणा दरस दिखाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारी, बिन सीस सीस निवाईआ। उह पावे तेरी सारी, सर्ब घट वासी दया कमाईआ। तूं निव निव करें निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ । फर्श कहे अर्शा मैं उस दा होणा शुकर गुज़ारी, शुकराने विच लागां पाईंआ। धन्न भाग जो निरगुण खेल कीता दुबारी, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कवल बिना धूड़ तों लावां छारी, बिना मस्तक मस्तक ख़ाक रमाईआ।