पुस्तकालयभाग २४

२० बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ निर्भय सिँघ दे गृह ४१ वुड लैंड गारडन नं० १० लंडन

नारद कहे धरनीए मैथों लै अगम्मी पर्ची, प्राचीन दा लेखा दयां जणाईआ। मैं फिरदा आया मन्दिर मसीतां विच चर्रीं, चारागाहां खोज खुजाईआ। मेरे कोल चार जुग दी सब दी पुराणी अर्ज़ी, जो बिन अक्खरां लेख बणाईआ। उह संदेशा देवे की परवरदिगार दी मर्ज़ी, करनी दा करता की खेल खिलाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा बणे दर्दी, दुखियां दर्द वंडाईआ। उठ खेल तक लै आपणे घर दी, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। की धार होवे नरायण नर दी, की आपणी कल वरताईआ। धरनी कहे नारदा मैं दिवस रैण डरदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण बिन कदमां तों चढ़दी, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। मैं खेल वेखां आपणे उत्ते हँकार गढ़्ह दी, हउमे विच ख़लक ख़ुदाईआ। किसे ख़बर नहीं चोटी जड़ दी, चेतन भेव ना कोए खुल्हाईआ। आत्म धार परमात्म नाम कोई ना पढ़दी, जगत विद्या होई हल्काईआ। त्रैगुण अन्दर सृष्टी मेरे उत्ते सड़दी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। शरअ दी धार वेख लड़दी, सीस धड़ रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे

धरनीए आपणा अन्दरों खोल्ह लै भेत पड़दा, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जुग जुग नवां घाड़न घड़दा, भन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। जो जोती जाता हो के साढे तिन्न हथ्थ अन्दर वड़दा, सम्बल आपणा धाम सुहाईआ। जो निरगुण निरवैर हो के नौ खण्ड पृथ्मी खड़दा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैं वी उसे दे कोलों डरदा, भय विच सीस झुकाईआ। भिखारी बण के अगम्मे दर दा, दरवेश हो के अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए मेरी बोदी दए इशारा, बुद्धीवान समझ कोए ना पाईआ। मेरा खेल सदा जुग चारा, जुग चौकड़ी मेरी दए गवाहीआ। मैं प्रभू दा भगत प्यारा, प्रेमणे तैनूं दयां सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा कुँवारा, जगत कन्नया ना कोए परनाईआ। मैं आदि जुगादि तूं मेरा मैं तेरा लाउँदा रिहा नाअरा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं तकदा रिहा निरगुण सरगुण खेल पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा लेख लिख सके ना काग़ज़ कलम विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव भेव कोए ना आईआ। उह निरगुण नूर ज़ाहर ज़हूर जोती जाता खेल करे दुबारा, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। जिस ने कलयुग मेटणा अन्ध अँधयारा, सतिजुग नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। तेरा मेटणहारा धूंआँधारा, धरत धवल धौल तूं फिरना चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। धरनी कहे नारद तूं बड़ा पुराणा पंडत, जगत विद्या तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। मैं उसे दर दी मंगत, भिखक हो के झोली डाहीआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मानस ज़ाती चाढ़्ह दे रंगत, रंग चलूल आप चढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। चार वरन बणा दे इक्को संगत, दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। मेरी निमाणी दी मन्ज़ूर करनी मिन्नत, निव निव लागां पाईआ। जे आ गयों लहिंदी सिम्मत, कूट आपणे लेखे लाईआ। मेरे विच नहीं कोई हिम्मत, कलयुग अन्तिम हौसला बैठी ढाहीआ। परम पुरख मेरी अन्दरों मेट दे चिन्नत, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मैं चाहुंदी मेरे भगवन्त मेरे उत्ते रहे कोई ना निन्दक, चुगली मुख ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा वक्त आप सुहाईआ। नारद कहे धरनीए उठ मना लै अगम्मा सगन, सगला भउ मिटाईआ। सच प्रीती विच हो जा मग्न, मगरला पन्ध रहे ना राईआ। नी तेरे लेखे लाए वजूद बदन, तन माटी रंग चढ़ाईआ। उह तक लै की लेखा होण वाला विच अदन, इन्साफ़ आपणा रिहा जणाईआ । मूसा की करे यतन, यथार्थ दयां दृढ़ाईआ। ईसा खोल्ह के वेखे अख़ीरी पतन, पत्रका पिछली हथ्थ उठाईआ। की खेल करे परवरदिगार सांझा यार जो सब दी डोरी आवे कटण,

कटाकश आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मेरी बोदी तों पुछ लै हाल, हालत तैनूं दए जणाईआ। जिस दी याद विच बीत गए कोटन काल, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। उह ख़लक दा ख़ालक खेल करे कमाल, कमलापाती आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी समझ सके कोई ना चाल, अवलड़ी चले थांउँ थाँईंआ। जो सुहावणहारा गगन मण्डल थाल, धवले तेरा पड़दा दए चुकाईआ। फल वेखे लख चुरासी वाले डाल्ह, पत्त टहणीआं खोज खुजाईआ। तूं बिना सुरती तों करीं ख्याल, बिना बुद्धी तों ध्यान लगाईआ। जिस दा सब ने दिता अहिवाल, संदेश्यां विच गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी लेखे पावे आदि जुगादि घाल, अगे घायल होण दी लोड़ रहे ना राईआ।

२१ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ हरचन्द सिँघ दे गृह ३९ टुडोर रोड साउथ हाल मिडऐकस लंडन

नारद कहे फर्श मैं नव सत्त भज्जां सारी रैण, बिन कदमां आपणा पन्ध मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक्कया साचा मिल्या कोई ना सज्जण सैण, मीत मुरार नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी आत्म परमात्म धार होई त्रफ़ैण, पारब्रह्म ब्रह्म संग ना कोए निभाईआ। मैं तैनूं सच संदेशा आया कहिण, कहि के दयां दृढ़ाईआ। वक्त सुहञ्जणा तक लै जो बाल्मीक इशारा दिता विच रमायण, राम रामा ध्यान लगाईआ। मैनूं वेख के मूल ना आया चैन, हैरानी विच मेरी दुहाईआ। उह तक लै अवतार पैग़म्बर गुर दीनां मज़्हबां धार इक दूजे नाल खहण, कलमा नाम करे लड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट वहिन्दा वहिण, जीवां जंतां साधां सन्तां रिहा रुढ़ाईआ। धर्म दा नाता रिहा ना मात पित भाई भैण, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे फर्श मैनूं अर्श तों परे सतिगुर शब्द मारीआं आवाज़ां, ज़िमीं असमानां बाहर हुक्म दिता दृढ़ाईआ। उठ तक लै निरगुण धार शाह पातशाह शहिनशाह धुर दा राजा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिस आदि आदि सृष्ट सबाई साजण साजा, विष्न ब्रह्मा शिव आपणे हुक्म विच चलाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं अनहद शब्द वजाउँदा रिहा वाजा, आपणी धुन आप प्रगटाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम आपणा रचणवाला काजा, करनी दा करता आपणा

हुक्म वरताईआ। उस नूं सब ने निरगुण धार मन्नया ग़रीब निवाजा, निरगुण निराकार निरँकार आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं दो जहानां फिरे भाजा, भजन बन्दगी तकां ख़लक ख़ुदाईआ। दिवस रैण घड़ी पल ना सोया ना जागा, जागरत जोत बिन वरन गोत इक्को आपणा रूप दरसाईआ। जो वेखणहारा सृष्टी दृष्टी अन्दर अन्तष्करन वैरागा, गृह गृह अन्दर काया माटी खोज खुजाईआ। जिस दी तार सितार अगम्मी होए रबाबा, जगत साज वंड ना कोए वंडाईआ। उस दा हुक्म सुण लै जो देवणवाला विच काअबा, मकबरयां विच मुर्शद माटी ख़ाक लैण अंगड़ाईआ । जो शाहो भूप सुल्तान दरगाह साची बण नवाबा, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे फर्श मैं धुरदा दस्सां फ़रमाना, फ़रमाबरदार हो के सुणना चाँईं चाँईंआ। उह वेख की खेल करे वाली दो जहाना, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा सतिगुर शब्द शब्द बलवाना, बिन तन वजूद माटी ख़ाक सोभा पाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण खेल दीन दुनी विच जहाना, जागरत जोत इक्को इक डगमगाईआ। सो परम पुरख परमात्म बदलणहार विधाना, बिध आपणी इक समझाईआ। जिस दा तुरीआ तों बाद इक्को इक तराना, त्रैगुण अतीता आप दृढ़ाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुर दस के गए निशाना, निशाना आपणा नाम चलाईआ। सो परम पुरख परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह पहर के साचा बाणा, महिबान बीदो आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा बिना अक्खरां लेख जग नेत्र नज़र ना आए जो हुक्म हुक्म देवे फ़रमाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फर्श कहे नारद मेरा मिट्टी ख़ाक तन वज़ूद, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नज़री आईआ। मेरा मालक ख़ालक हक हकीकत वाला इक महबूब, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दी मंज़ल अगम्मी बैठा हक मकसूद, मुश्किल मेरी हल कराईआ। जिस दा इशारा दिता पैग़म्बरां विच हज़ारा दारूद, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। सो हर घट हर थाँ दिसे मौजूद, गृह गृह अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जिस मेरे उत्तों दीन दुनी दी मेटणी दूज, शरअ शरअ दा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म भेव खोल्हणा गूझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म बख्शणी सूझ, सोई सुरती शब्द उठाईआ। भाग लगा के काया बुत, बुतखानयां करे सफ़ाईआ। जिस कलयुग अन्दर सतिजुग सुहाउणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सो पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जो मेरे उत्ते मेहरवान हो के पए तुठ, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया जड़ देवे पुट, पटने वाला सतिगुर शब्द शब्द नाल मिलाईआ। अमृत जाम धरनी धरत धवल धौल अंमिओं रस

देवे घुट, बिन रसना रस चखाईआ। जिस नाल हरि हिरदे धर्म दी धार पए फुट, फुटकल दिसे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। फर्श कहे नारद मैं उस नूं उडीकदा, थित वार वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग जांदा बीतदा, सदी चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं वणजारा होणा अन्तिम उस दे इक्को गीत दा, जो गोबिन्द सोहला ढोला दए सुणाईआ। मेरे उत्तों झगड़ा मिटणा मन्दिर मसीत दा, काअबा कायनात रहिण कोए ना पाईआ। मैं प्यासा आत्म परमात्म प्रीत दा, प्रीतम मेला मेले सहिज सुभाईआ। मैं रूप तकणा ठांडे सीत दा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। इक्को माण तकणा हस्त कीट दा, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। रंग चढ़ाउणा अगम्म मजीठ दा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। रस बख्शे जो आपणे मीठ दा, बिन रसना जिह्वा दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। नारद कहे फ़र्श, सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण वेख वखावेगा। एकँकारा भेव चुकावेगा। आदि निरञ्जण नूर रुशनावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान डगमगावेगा। पारब्रह्म रूप प्रगटावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। सचखण्ड खण्ड दुआर सुहावेगा। दरगाह साची दर दरवाज़ा आप खुल्हावेगा। ग़रीब निवाज़ा आपणा हुक्म वरतावेगा। तेरा खेल तके शाहो भूप बण राजा, शहिनशाह आपणा पर्दा आप उठावेगा। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द वाला बाज़ा, बाज़ी दीन दुनी उलटावेगा। जो मानस मानव मानुख बुद्धी हो गई वांग कागा, काग हँस रूप बदलावेगा। हर हिरदे अन्तर बख्श अगम्म वैरागा, वैरी अन्दरों बाहर कढावेगा। शब्द धुन सुणा के अनादी वाजा, अनहद आपणा आप वजावेगा। जोती जाता हो के जावे जागा, जागरत जोत डगमगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हावेगा। नारद कहे फ़र्शा मेरे कोल बहुत पुराणी हदीसा, हज़रतां तों बाहर दयां जणाईआ। जिस विच खेल इक इक्कीसा, बीस बीसा नाल मिलाईआ। जो संदेशा दिता बिन अक्खरां नूर अलाही ईसा, इस्म आज़म इक जणाईआ। जो गोबिन्द धार कहि के गया जगदीसा, जगदीश्र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे भय विच आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब ने पीसण पीसा, सेवक हो के सेव कमाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा होणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल विच उनीसा, एका नाया मिल के वजे वधाईआ। इक्को छत्र झुल्ले साहिब दे सीसा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे फ़र्शा मेरे कोल नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दीआं पूरब किताबां, कुतबख़ान्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दे विच ब्रह्मण्ड खण्ड दीआं महिराबां, शरअ

दी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस विच संदेशा देवे इक अगम्म अहिबाबा, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जिस दा सब दे नाल निरगुण धार होया वायदा, इकरार इकरार विच्चों प्रगटाईआ। उह आपणा हुक्म वरते बाकायदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आह तक लै सचखण्ड निवासी जो जोती जाते कीता मुआयदा, मेहरवान हो के आपणा हुक्म वरताईआ। पता नहीं कोटां विच्चों किस नूं मिलणा फ़ायदा, जगत गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक दरसाईआ। नारद कहे फर्श मेरे कोल चिठ्ठी बिन अक्खरां वेख लै लिखी, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। जिस विच गोबिन्द धार नज़री आवे सिक्खी, बिन जग नेत्रां वेखणा चाँईं चाँईंआ। जिस दी समझ सके कोए ना थिती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। उह मित्र प्यारे दी याद विच अगम्मी मिती, जो यारड़ा सेज दए गवाहीआ । हकीकत नाल बिन कलम शाही काग़ज़ तों गोबिन्द ने हाहे उत्ते लाई टिप्पी, हँ ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म दृढ़ाईआ। जिस दी धार उत्ते जोत निरँकार सदा लिटी, आत्म सेजा सेज सुहाईआ। जिस दी बनावट बणे कदे ना पत्थर नाल इट्टी, पाहिनां गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जदों वेखो जोती नूर नूर नूर दी धार चिट्टी, दूजा रंग ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे फ़र्शा गोबिन्द फड़ के मुखी तीर, दन्दां हेठ दिती दबाईआ। फेर कट के शरअ ज़ंजीर, कड़ी कड़ी दिती बदलाईआ। इशारा दे के भगत कबीर, चरण कवल ल्या बुलाईआ। नानक बाणा पहर फ़कीर, फ़िकरा इक्को ढोला गाईआ। मुहम्मद आप पढ़ी तकबीर, तकरीर सुणन कोए ना पाईआ। ईसा नेत्र वहा के नीर, छहबर नैण लगाईआ। मूसा कहि के शाह जज़ीर, ज़ोमूउल ज़ुमा नज़मूअर ज़ुम नूरे ज़वा रौशने नुमा नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे फर्श मेरे कोल वेख होर निशानी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं समझे ना कोए अक्ल विद्या विद्वानी, विद्दत वंड ना कोए वंडाईआ। मंज़ल हक ना आए रुहानी, रूह बुत रोवण मारन धाहीआ। गोबिन्द हथ्थ रख के उत्ते पेशानी, पेशीनगोई दिती सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मानव ज़ाती पुरख अकाला सब दा होणा बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। नानक मूसा ईसा मुहम्मद किहा विच हैरानी, हैरत नाल सुणाईआ। गोबिन्द उह वक्त सुहेला जिस वेले आवे नूर अलाह नुरानी, इक इकल्ला अकल कलधारी आपणा वेस वटाईआ। धरनी धरत धवल धौल चार कुण्ट दहि दिशा वधी होवे बेईमानी, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। दीनां मज़्हबां अन्दर होवे शैतानी, शरअ संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे फर्श निगाह मार लै इकी बैसाख, बिना अक्खां अक्ख तकाईआ। जो चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुर गए आख, अक्खरां नाल अक्खर मिलाईआ। उह मेरे अन्तष्करन विच अगम्मी बात गई भाख, भाख्या तैनूं दयां सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल करना लोकमात विच बैसाख, साख्यात आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। फर्श कहे मेरे कोल नारदा हुक्म तहरीरी, गुर अवतार पैग़म्बर उंगलां नाल गए लिखाईआ। कलयुग अन्त शरअ दी टुटणी ज़ंजीरी, मज़्हबां गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। लेखा रहे ना ग़रीब अमीरी, दीन दुनी रंग वख ना कोए रंगाईआ। जो संदेशा दिता लोई नूं कबीरी, कबरां तों बाहर जणाईआ। रविदास आपणे वस्त्र पाटे वेख के चीरी, चिरी विछुंनयां गया जणाईआ। पैग़म्बरां अन्त होणी दिलगीरी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। झगड़ा वेखणा हस्त कीड़ी, कीट कीटां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा साहिब इक गुसाँईंआ। फर्श कहे नारदा मेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी ओट, ओड़क दयां जणाईआ। मेरे विच अवतार पैग़म्बर गुरु हो गए कोटन कोट, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। नाम शब्द दी लाउँदे गए चोट, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लँघदे वेखे बहुत, भज्जे वाहो दाहीआ। खेल तकदा रिहा निरगुण निराकार अगम्मी जोती जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस नूं पोह सके ना आदि जुगादि कोई मौत, मलकल बैठी सीस निवाईआ। शरअ विच होवे कोई ना फ़ौत, फ़तवा सके ना कोए लगाईआ। सो मालक स्वामी कन्त कन्तूहल इक्को दिसे ख़ौंत, ख़सम ख़समाना इक अख्वाईआ। जिस नूं गा सकण ना बुल्ल्ह होंट, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त आप वरताईआ। फर्श कहे नारदा मैं जुग जुग सुणदा रिहा संदेश, सँध्या सरघी ध्यान लगाईआ। चार जुग दे शास्त्रां वेख्या उपदेश, उपनिशदां देण गवाहीआ । मैं अक्खर अक्खर घोख्या चारे वेद, चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाल मिलाईआ। मेरे परम पुरख दा अन्त पा सके कोई ना भेत, भेव भाव कहिण किछ ना आईआ। जो आदि जुगादि अछल अछेद, वल छलधारी इक अख्वाईआ। जुग बदलणा जिस दी खेड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग डेरा ढाहीआ। उस दा नाम संदेशा सब तों वखरी डेड, रागां नादां बाहर दए जणाईआ । जो कलमा कायनात रिहा भेज, भजन बन्दगी इक दृढ़ाईआ। जो मानणहारा भगतां आत्म सेज, सुहञ्जणी इक्को इक वखाईआ। जिस दा जोती जल्वा तेज, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद बिन ज़बान तों बोलदा, फर्श ख़ाकी तैनूं दयां जणाईआ। सुण हुक्म संदेशा मेरे माही ढोल दा, जो निरअक्खर धार विच्चों जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा नहीं कला सोल दा, हटवाणा वंड ना कोए वंडाईआ। उह नाम निधाना देवणहारा इक दुआरा खोल्हदा, ख़ालक ख़लक इक समझाईआ। जो हर घट अन्दर मौलदा, मौला हो के दिसे नूर अलाहीआ। जिस दा प्रेम हकीकी चोहल दा, चोजी हो के संग निभाईआ। उस दा नज़ारा तक लै आपणे अन्तर कोल दा, कुल मालक हो के पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आपणे आप उठाईआ। झट नारद ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस के रिहा जणाईआ। फ़र्शा मैं तेरे कोल आया नस्सया, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। मेरे कोल तक लै होड़ा उपर सस्सया, सो पुरख निरञ्जण दिता वखाईआ। जिस तीर अणयाला दो जहानां कसिआ, कसम खा के दयां जणाईआ। जिस तेरे उत्तों कलयुग रैण अन्धेरी मेटणी मसिआ, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। जो भगतां अन्दर होवे वस्या, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जिस दे हुक्म नाल जगत जहान त्रैगुण माया डसिआ, नव खण्ड विख उतर कोए ना जाईआ। माया ममता मोह विकारे मानस मानव मचिआ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जिस अन्तिम भन्न्हणा काया माटी कच्चया, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। उह लेखा पूरा करे मनूए मन जो साढे तिन्न हथ्थ अन्दर नच्चया, नटुआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फर्श कहे नारदा मैं बिन हथ्थां करां अरदास, निमाणा हो के सीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे आ जा पास, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी अन्तर निरंतर पवण तक स्वास, साह साह खोज खुजाईआ। सुरती शब्द तक लै रास, गोपी काहन वेख वखाईआ। निगाह मार लै पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। तेरी सृष्टी ख़ाली दिसे लाश, नाम वस्त नज़र कोए ना आईआ। मनुआ घर घर होया बदमुआश, बदी दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। पंच विकारा भोग बिलास, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। तेरा मित्र प्यारा बणे कोई ना ख़ास, ख़ालस रूप नज़र कोए ना आईआ। निरगुण हो के कर तलाश, नव सत्त वेखणा चाँईं चाँईंआ। जीवां जंतां बुद्धी होई फ़ाहश, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। जोती नूर दिसे ना कोई प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। तेरे उत्ते रिहा किसे नूं नहीं विश्वाश, विश्व दे मालक मेरा लेखा देणा मुकाईआ। फर्श कहे मैं धरती रूप होया उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं भर भर दए ग्लास, अमृत रस ना कोए चखाईआ। माया ममता पूरी होवे किसे ना ख़ाहिश, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। तेरा धर्म मेरे उत्तों होया नास, नास्तक रूप दिसे

लोकाईआ। पन्ध मुके ना किसे दस दस मास, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां आप कर तलाश, लख चुरासी चारे खाणी घट घट अन्तर निरंतर वेख वखाईआ।

२१ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ प्यारा सिँघ दे गृह
३० बाल फ़ोर रोड साऊथ हाल लंडन

इक्की बैसाख कहे नारद पाउँदा आवे रौला, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले अगम्म सुणाईआ। माटी ख़ाक रूप फर्श तक लै आपणा मौला, निरगुण निराकार निरँकार अगम्म अथाहीआ। बिन मति बुद्धी समझ ला उस दा इकरार कौला, जो वअदे अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल रखाईआ। जिस दा खेल होणा उपर धरनी धरत धवल धौला, धर्म दी धार वेख वखाईआ। नव सत्त जिस भार करना हौला, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जिस दे गृह घर दा निरगुण सरगुण नानक बणया गोला, गोबिन्द ढोला गाया धुर दे माहीआ। उस दा सतिगुर शब्द दो जहानां बण विचोला, विचला भेव रिहा चुकाईआ। जो संदेशा देवे निरअक्खर धार अगम्मी ढोला, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आप जणाईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा बणे तोला, तोलणहार एकँकार इक अख्वाईआ। जिस ने सच दुआर इक्को होवे खोल्हा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द उस दा सुण ला बोला, अनबोलत की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी चरण धूड़ लाए शंकर नाथ भोला, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाईआ। बैसाख कहे नारदा तूं किधरों आया दौड़ा, धर्म दी धार जणाईआ। नारद कहे मैं वेख के आया दीन दुनी रस मिट्ठा कौड़ा, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म मेल मिले ना किसे जोड़ा, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। मैं संदेशा देवण आया नौ खण्ड पृथ्मी ससे उपर होड़ा, जो होका देवे थांउँ थाँईंआ। जो हँ ब्रह्म कलयुग अन्तिम होवे बौहड़ा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दे हुक्म विच अगला पन्ध रह गया थोड़ा, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक पावे लोहड़ा, लुड़ींदा सज्जण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं दस्सण आया खेल अतीत, त्रैगुण अतीता की जणाईआ। जिस दी वखरी सब तों रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। जो लेखा मुकाए मन्दिर मसीत, काअब्यां

खोजे चाँईं चाँईंआ। जिस सृष्टी दृष्टी लैणी जीत, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी परखे नीत, नीतीवान नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव होवे भय भीत, आपणा बल ना कोए दरसाईआ। उह स्वामी साहिब अनडीठ, जोती जाता नूर अलाहीआ। जो लहिणा देणा पूरा करे हस्त कीट, ऊचां नीचां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे मेरा गुसाँईं साहिब सुल्तान, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि नौजवान, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुर कीते प्रधान, हुक्मनामे नाम कलमे वाले हथ्थ फड़ाईआ। जोती नूर दे महान, महिमा कथ कथ समझाईआ। अक्खरी अक्खर दे ज्ञान, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। सो लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत नूर अलाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप बैठे सीस निवाईआ। जो आदि जुगादि धुर दा काहन, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ मेटे शैतान, धर्म ईमान इक दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोले सारे गाण, तूं ही तूं ही राग दृढ़ाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले आण, तन मन्दिर अन्दर आपणा डेरा लाईआ। सुरती शब्द करे परवान, परम पुरख आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, फर्श ख़ाकी धरनी धरत धवल दयां जणाईआ। संदेशा देवे बेपरवाहया, जो बेपरवाह रिहा दृढ़ाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाया, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जिस नूं रागां नादां विच सब ने गाया, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। तिस रूप अनूपा आपणा वेस वटाया, शाहो भूप इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे त्रैगुण माया, रजो तमो सतो संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब हुक्म वरताईआ। फर्श कहे सुण नारद मुन पंडे, जगत विद्या तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। निगाह मार लै चारे खाणी जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज ध्यान लगाईआ। खेल तक लै विच ब्रह्मण्डे, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। की लहिणा देणा दीन दुनी वरभण्डे, सृष्टी दृष्टी खोज खुजाईआ। की खेल करना शब्दी धार गोबिन्द खण्डे, खड़ग खड़गां पड़दा लए चुकाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ के वेख आपणे डण्डे, आपणी डण्डावत लै बदलाईआ। नव सत्त तक चण्ड प्रचण्डे, प्रचण्डका आपणा रूप बदलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं वक्त कन्ढ्ढे, कलयुग अन्तिम दए गवाहीआ। सदी चौधवीं अख़ीरी आई कन्ढ्ढे, मुहम्मद कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। इशारा देवे सूर्या तारा चन्दे, चन्द चांदनी नाल मिलाईआ। धर्म ईमान रिहा ना विच किसे बन्दे, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। सति सरूप

दिसे ना प्यारे पंजे, पंजा नानक रिहा दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघे, पूरब आपणा पन्ध मुकाईआ। उह लेखा जाणे साहिब सूरा सरबंगे, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस भेव चुकाउणा यमुना सरस्वती गोदावरी गंगे, गंगोत्री वंड ना कोए वंडाईआ। जिस लेखे लाउणे रविदास दे टुट्टे छित्तर गंढ्ढे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दया कमाईआ। जिस लेखे पूरे करने गोबिन्द धार पुरी अनन्दे, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप समझाईआ। सच भेव समझाएगा। भेद अभेदा भेव खुल्हाएगा। चारे वेदां वेख वखाएगा। अछल अछेदा वेस वटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाएगा। झट धरनी कहे नारदा की लै के आया संदेशा, पंडत पांध्या बिन रसना जिह्वा दे जणाईआ। की हुक्म संदेशा कहे नर नरेशा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। की भेव जणाए गोबिन्द दस दस्मेशा, दहि दिशा की दृढ़ाईआ। झट नारद हस के कहे जो मालक सद रहे हमेशा, हम साजण इक अख्वाईआ। जुग बदलणा उस दा पेशा, पेशीनगोई दयां दृढ़ाईआ। जिस पन्ध मुकाउणा मुल्ला शेखा, मुसायकां डेरा ढाहीआ। सृष्टी दा रूप करना धारी केसा, केसगढ़्ह दा लहिणा झोली पाईआ। हुक्म वरते देस परदेसा, नव सत्त वजे वधाईआ। ख़ुशी विच गीत गाए बाशक विष्नूं सेज शेषा, सहिसर मुख दो सहिसर जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप प्रगटाईआ । नारद कहे धरनीए तूं होणा चुकन्नी, चारे कन्नीआं लै उठाईआ। मेरी इक बेनन्ती मंनीं, मनसा जगत ना कोए रखाईआ। इक्को पुरख अकाला आपणा समझणा तनी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जो तैनूं आपणी धारों रिहा जनी, आदि जुगादि बणे जणेंदी माईआ। तेरा लेखा वेखे छप्पर छन्नी, शहिनशाह हो के फेरा पाईआ। तूं ख़ुशी विच फिरीं भन्नी, भज्जीं वाहो दाहीआ। ना ख़ुशी रखीं ना ग़मी, ग़मखार मिल के वजे वधाईआ। फेर उह मेटे तृष्ना तमी, तृष्ना कलयुग कूड़ी दए गंवाईआ। सतिजुग धार चलावे नवीं, नवखण्ड धुर दा हुक्म चलाईआ। जिस दा संदेशा दे के गए बवन्जा धार कवी, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द ढोला गाईआ। सो लहिणा देणा लेखा पूरा करे अवतार चवी, चौबीसा जगदीसा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं उस दी सरन सरनाई पवीं, बिन सीस सीस निवाईआ। इक्को दा ढोला गवीं, जो गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। इक्को दी सेजा सवीं, जिथ्थों सुत्तयां ना कोए उठाईआ। उह वक्त याद कर लै धरनीए जिस वेले अर्जन इशारा दिता उत्ते तती तवी, चौदां तबकां बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । धरनी कहे नारद मैं उडीकां रखदी, जग नज़र किसे ना आईआ। मेरी सैनत नहीं कोई अक्ख दी, जगत

इशारा ना कोए जणाईआ। मैं प्रेमण उस अलखणा अलख दी, जो लख लख आपणा रूप बदलाईआ। उस दे अगे वास्ता घतदी, रो रो दयां दुहाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले धार रही नहीं कोई धर्म सति दी, सति सतिवादी विच ना कोए समाईआ। सृष्टी प्यासी हो गई दीन मज़्हब दी रत दी, रत्न अमोलक हीरा गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। वणजारन हो गई कूड़ी क्रिया मन मति दी, गुरमति अन्दरों गई भुलाईआ। उठ के खेल तक लै अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध तत अठ्ठ दी, अठ्ठ दस दा लेखा तेरे अगे टिकाईआ । धार वेख लै मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दी, गुरुदुआर गुरदेव रहे कुरलाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हुक्म विच रही नठदी, भज्जां वाहो दाहीआ। अमृत बूँद रही ना अठसठ दी, तीर्थ तट किनारे रो रो रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आस पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर दे तृष्ना, तृखावन्त हो के दयां दुहाईआ। जो संदेशा दे के गए ब्रह्मा शिव विष्ना, विश्व दे धार तेरे चरणां विच टिकाईआ। जो भेव खुल्हाया रामा कृष्णा, काहनां दे काहन तेरी बेपरवाहीआ। जो पैग़म्बरां किहा तेरा नूर अलाही ज़व ज़ितना, ज़ूज़े ज़मा ज़कीउल तेरा नूर नूर रुशनाईआ। गुरुआं संदेशा दिता सुणा, गोबिन्द ढोला गया गाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत करे रुशना, दो जहानां डगमगाईआ। जिस नूं सब ने किहा नूर अलाह, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। उह धरनीए तेरा लहिणा देणा दए चुका, पूरब लेखा झोली पाईआ। कलयुग अन्त पन्ध दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ । दीन दुनी दा झगड़ा रहे ना राअ, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा मालक ख़ालक इक्को होवे रहिनुमा, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर दा डेरा देवे ढाहीआ। तेरे नालों कदे ना होवे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। उह महबूब होवे दिलरुबा, रहमत विच आपणी दया कमाईआ । तेरे उत्ते सति धर्म दी करे अलल सुबा, सुबा शाम वक्त ना कोए जणाईआ। आत्म धार सब दा बणे मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। इक्को इक जपाए नाँ, नाउँ निरँकारा इक दरसाईआ। इक्को धरनी धरत तेरा सुहाए थाँ, थनंतर देवे माण वड्याईआ। अन्तिम झगड़ा मेट के सूर गाँ, गायत्री मन्त्र दा लेखा पूर कराईआ। मानस मानव कूड़ बुद्धी रहिण ना देवे काँ, काग हँस रूप बदलाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू वाह वाह, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं ढोले लवां गा, गावत गावत गावत ख़ुशी बणाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया देणी मिटा, मिट्टी ख़ाक ख़ाक शौह दरया रुढ़ाईआ। सतिजुग सति सतिवादी मार्ग देणा ला, लहिणा देणा मेरी झोली पाईआ। मैं धर्म दी धार सब दी बणां माँ, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी बिन हथ्थां सिर मेरे देणी ठण्डी छाँ, छहबर आपणा प्रेम प्रेम प्रेम बिन मेघ मेघ बरसाईआ।