२२ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ जुगिंदर सिँघ दे गृह ३८ रनले रोड साउथ हाल लंडन
धरनी कहे प्रभू मेरे दीन दयाल, ठाकर स्वामी अन्तरजामी तेरी ओट तकाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना मेरी लेखे लाउणी घाल, सरगुण हो के निरगुण तेरे अगे वास्ता पाईआ। मेरा निर्धन रूप मातलोक कंगाल, कोझी कमली हो के सीस निवाईआ। तूं साहिब सतिगुर मेरी करनी संभाल, सम्बल दे मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द आपणा विचोला दे दलाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे उत्ते हकीकत वेख हक हलाल, दीन दुनी खोजे थांउँ थाँईंआ। मेरी बेनन्ती मंन सुआल, मांगत हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै दिवस रैण, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं दुखी हो के लग्गी कहिण, बेनन्ती तेरे चरण टिकाईआ। उह आशा पूरी कर दे जो बाल्मीक रखी विच रमायण, राम रामा ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरा साक सज्जण सैण, स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते कूड़ी क्रिया कलयुग वहिन्दा वेख लै वहिण, जगत जहान दीन दुनी रिहा रुढ़ाईआ। प्यार रिहा ना मात पित भाई भैण, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। माया राणी नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बणी डैण, साधां सन्तां जीवां जंतां रही खाईआ। निरगुण धार एकँकार नुकता तक लै आपणा ऐन नाल ग़ैन, ग़मख़ार हो के वेख वखाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं दिवस रैण ना आवे चैन, बेचैनी विच मेरी दुहाईआ। मानव मानव मानव मेरे उत्ते इक दूजे नाल खहण, ख़ालस रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धर्म कहे मेरे मालक आदि जुगादि ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड तेरा ध्यान लगाईआ। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागराँ मेरा बेड़ा पार कराईआ। तूं मेहरवान महबूब मेरा पड़दा आउणा कज्जण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर रिहा ना तेरा भजन, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट कूड़ नगारे वज्जण, शब्द अनादी धुन ना कोए शनवाईआ। जगत जिज्ञासू कूड़ी माया विच दझण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरा इक्को इक मन्नणा बचन, बचपन तेरे चरण टिकाईआ। तूं आदि जुगादी शाहो भूप सो पुरख निरञ्जण, हरि पुरख निरञ्जण तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा ख़ाकी धार मिट्टी वेख लै बदन, तन वस्त्र ना कोए रखाईआ। बौहड़ी दरोही फिरन
वाली विच अदन, काअबे रोवण मारन धाहीआ। किसे दा चले कोई ना यतन, यथार्थ तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे हुक्मरान, दो जहानां वाली तेरी इक सरनाईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, जोबनवन्ते तेरी बेपरवाहीआ। आह तक लै की संदेशा दे के गया सीआ नूं राम, काहन कान्हा की दृढ़ाईआ। की पैग़म्बरां किहा पैग़ाम, अलिफ़ ये सिफ्त सलाहीआ। की संदेशा दिता नानक गोबिन्द दो जहान, दोहरी आपणी कल वरताईआ। तेरा खेल होवे ख़लक विच महान, महिमा कथ कथी ना जाईआ। धरनी कहे मैं बाली बुद्ध अंजाण, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धरत धवले कर ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। धुर दा कलमा सुण फ़रमान, अणसुणत तैनूं दए सुणाईआ। किरपा करे श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। तेरी बेनन्ती करे परवान, परम पुरख आपणी जगह जोत डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जगत शैतान, निशाना सति धर्म झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी होई मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। इक्को नाम सुणा दे आपणी पंगती, आत्म परमात्म आपणा भेव खुल्हाईआ। कल्पणा रहे ना कूड़े मन दी, मनसा मन ही मन छुपाईआ। सृष्टी धार बणा दे जन दी, आप बण जणेंदी माईआ। मिट्टी ख़ाक लेखे ला लै तन दी, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। आसा पूरी कर दे सूर्या तारा चन्न दी, चन्द चांदनी दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी पुरख अकाल दया कमावेगा। दीन दयाल वेख वखावेगा। सो पुरख निरञ्जण वेस वटावेगा। हरि पुरख निरञ्जण फेरा पावेगा। एकँकारा रंग रंगावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान हुक्म सुणावेगा। पारब्रह्म वेख वखावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। त्रैगुण खेल आप खिलावेगा। पंजां ततां भाण्डा भरम भन्नावेगा। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गंढ्ढ रखावेगा। योद्धा सूरबीर बलवान, आपणा हुक्म चलावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशान, निरगुण आपणा रंग रंगावेगा। सतिजुग सच कर प्रधान, परम पुरख आप प्रगटावेगा। तैनूं दे के नाम निधान, ख़ाली झोली आप भरावेगा। आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर होवे गाण, तूं मेरा मैं तेरा रंग चढ़ावेगा। साचा शब्द देवे धुन्कान, अनहद नादी नाद वजावेगा। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता ब्यान, लेखे सब दे पूर करावेगा। निगाह मार के उत्ते असमान,
धरनीए तेरा पन्ध चुकावेगा। कलयुग होणा नहीं अन्त हैरान, हैरानी विच खेल खिलावेगा। जगत आशा वेख शैतान, शरअ शरीअत डेरा ढाहवेगा। तूं सुणना बिना कान, कायनात वेख वखावेगा। जिस नूं कहिंदे वाली दो जहान, दोहरा रूप आपणा बदलावेगा। कमलीए तूं उस दी करीं पहचान, बेपहचान आपणा पड़दा लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलावेगा। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं चरण जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। मैं वेखां नैण उग्घाड़ी, बिन नेत्रां अक्ख उठाईआ। मैं चार जुग दी करदी रही इंतज़ारी, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। मेरे कोल लेखा तेई अवतारी, जो अवतर गए दृढ़ाईआ। मैनूं पैग़म्बरां कीता इशारी, बिन सैनत सैनत लगाईआ। नानक गोबिन्द दिता अधारी, सहिज नाल समझाईआ। धरनीए धौले तेरे उत्ते अन्तिम आवे कलि कल्की अवतारी, निहकलंका नूर अलाहीआ। जिस दा नूर होवे जोत उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। तूं उस नूं करीं निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। मिट्टी ख़ाक बणीं पनिहारी, पनघट इक्को वेख वखाईआ। नी उस दा रूप तकीं ना पुरख होवे ना नारी, नर नरायण इक्को नज़री आईआ। तूं आपणा वक्त संभालणा नाल हुशियारी, सम्बल बहि के आपणी खेल वेख वखाईआ। तेरे नौ खण्ड वेखे हट्ट बाज़ारी, सत्तां दीपां ध्यान वेख वखाईआ। नी उह शब्दी शब्द दा होवे खिडारी, खण्डे खड़गां हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिस अगे वास्ता पाउणा विष्नूं विश्व भण्डारी, शंकर निव निव लागे पाईआ। ब्रह्मा जिस दा नूर जोत उज्यारी, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी उह माही महबूब अगम्मा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जनणी कुक्खों कदे ना जम्मा, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। जिस लालच नहीं कोई तमअ, मोह विकार ना कोए रखाईआ । ना ख़ुशी ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जिस दी ताब्यादारी विच विष्न शिव ब्रह्मा, ब्रह्मांड बैठे सीस निवाईआ। तेरे उत्ते कलयुग कूड़ दा मेटे कुकर्मा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सतिजुग सति दा दस्स के धर्मा, धरनीए तैनूं दए समझाईआ। मेटे वरना बरना, ज़ातां पातां नज़र कोए ना आईआ। तूं ओट रखणी उस प्रभू दे चरणां, जो चरणोदक तैनूं जाम प्याईआ। जिस तेरा ख़ाली भण्डारा भरना, वस्त अतोल अतुल दए वरताईआ। नेत्र खोल्हे हरिजन हरना फरना, निज लोचन करे रुशनाईआ। तूं अन्त सदी चौधवीं मूल ना डरना, भय विच ना कोए रखाईआ। इक्को ढोला पढ़ना, गीत गाउणा धुर दे माहीआ। जिस दे हुक्म विच सृष्ट सबाई होवे लड़ना, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। उस ने तेरे उत्ते नवां घाड़न घड़ना, घड़नहार आपणी दया कमाईआ। किस बिध अगला साल चढ़ना, चढ़दा लहिंदा वेख
वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द निगाह मार लोकमात, मेहरवान हो के दया कमाईआ। जन भगतां मेरे उत्ते दे अगम्मी दात, बिन हथ्थां आप वरताईआ। तूं पिता तूं ही मात, पुरख अकाल तेरा रूप नज़री आईआ। अन्त कन्त मेरी पुछ वात, वारस हो के हो सहाईआ । मेरी लेखे ला लै अज्ज दी रात, बैसाख बाई दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरी कर दे पूरी आशा, तृष्ना तेरे अगे टिकाईआ। जन भगतां लेखे लाउणा स्वास स्वासा, जो साह साह तेरे विच समाईआ। धर्म दी धार देणा भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ निरगुण नूर जोत कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेरा देणा गुआईआ। सुरती शब्द गोपी काहन हो के पा रासा, मस्त ख़ुमारी दे चढ़ाईआ। मेरी बेनन्ती मन्ज़ूर कर लै गोबिन्द आपणा अरदासा, अर्ज़ आरज़ू तेरे अगे टिकाईआ। तेरा गृह बेशक उपर आकाशा, धरनी कहे मेरे दर दईं वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी चिन्ता मेट दे सोग, ग़मी रहिण कोए ना पाईआ। हउमे वाला कट दे रोग, हंगता गढ़्ह दे तुड़ाईआ। जन भगतां मेला मेल धुर संजोग, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। अगे होवे ना कदे वियोग, लख चुरासी डेरा देणा ढाहीआ। तेरी धार आत्म परमात्म मिल के माणे मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। मेहरवान हो के दर्शन देणां रोज़, निज घर आपणा पड़दा लाहीआ। तेरी चरण प्रीती सब तों वड्डा होवे योग, जुगती धर्म धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ । धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी हो के मंगदी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं प्यासी तेरे अंग दी, अंगीकार करना चाँईं चाँईंआ। उह तक लै सदी सदीवी जांदी लँघदी, भज्जी जाए वाहो दाहीआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे तत पंज दी, पंचम मेल ना कोए मिलाईआ। सब ते घड़ी आउणी रंज दी, रंजश सके ना कोए चुकाईआ। अन्त निशानी मिटणी तारा चन्द दी, चन्द चांदना नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। सच दी वस्त दे दे आप, आपणी दया कमाईआ । जन भगतां दे के सोहँ जाप, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा भेव खुल्हाईआ। जन्म जन्म दे पूरब लाह दे पाप, पतित पुनीत पतित पावन आपणा रंग रंगाईआ। आवण जावण दा संसा रहे ना संताप, चुरासी फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। लेखा रहे ना नाल शंकर कैलाश, कलाधारी आपणी कल देणी वरताईआ। निरगुण हो के वसणा पास, दूर दुराडा पन्ध देणा मुकाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को ख़ास, ख़ालस हरिजन
लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं कूक के दयां दुहाई, दो जहान दयां सुणाईआ। मेरे उत्ते थित सुहञ्जणी बैसाख बाई, बाईबल दा लेखा यसूह रिहा दृढ़ाईआ। गोबिन्द दा हिन्दसा दस्से इकाई, इक इकल्ला की जणाईआ। जो दो जहानां बणे राही, रैहबर नूर अलाहीआ। वेखणहारा थांउँ थाँईं, दो जहानां खोज खुजाईआ। जो भगतां सदा पकड़े बांही, फड़ बांहो गले लगाईआ। उस दा मेला हुन्दा कदे कदाई, जो नित नवित आपणा खेल खिलाईआ। सब ने चलणा सच रजाई, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। देखो तुहाडे पिच्छे वास्ता पावे धरनी माई, मईआ हो के सीस निवाईआ। गल पल्लू रही पाई, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त वस्त वरताईआ। धरनी कहे वेखो दिहाढ़ा अज्ज दा, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जो सब दे पड़दे कज्जदा, मालक धुरदरगाहीआ। जिस लेखा पूरा करना मानस जन्म हज्ज दा, हुजरा हक हक सुहाईआ। जो तुहाडे पिच्छे फिरे भज्जदा, दीन दुनी पन्ध मुकाईआ। उह नूर अलाही रब्ब दा, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस दा मेल हुन्दा सबब दा, जुग जन्म दे विछड़े आपणे संग रखाईआ। उस नालों प्यार चंगा नहीं कूड़ी मध दा, मधुर धुन करे ना कोए शनवाईआ। जिस नूं जगत जहान फिरे लभदा, उह जन भगतो तुहाडा आप होवे सहाईआ। तुहानूं पता नहीं तुहाडा लेखा पिछला कद दा, बावन लहिणा गया समझाईआ। तुहाडा तन वजूद ततां वाला नहीं जग दा, जागरत जोत प्रभ आपणा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा तक साऊथ हाल, मेहरवान महबूब ध्यान लगाईआ। मेरी बेनन्ती मंन सवाल, सवालण हो के झोली डाहीआ। तूं पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद मालक नूर अलाहीआ। मैं कोझी कमली कंगाल, लाशरीक तेरे अगे वास्ता पाईआ। फल लगा दे मेरे डाल्ह, पत्त टहणी दे महकाईआ। आपणे भगत सुहेले मेल लै आपणे नाल, मेहरवान आपणी गंढ्ढ बणाईआ। जिस निरगुण धार हो के लंडन विच्चों लए भाल, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। मानस जन्म जन्म विच्चों करना बहाल, कर्म कुकर्म आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां पोह ना सके काल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगत सुहेले जदों जाण ते जाण सचखण्ड सची धर्मसाल, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। तूं दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध तेरे हथ्थ वड्याईआ। बेशक तेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तों बाद अवलड़ी चाल, चाल निराली आप प्रगटाईआ। पर फेर वी कलयुग विच वेख तेरे भगत कमाल, कामल मुर्शद तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा
सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पिछली वेख लै बाकी, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। बेशक मैं धूड़ मिट्टी ख़ाकी, चारों कुण्ट बैठी आसण लाईआ। पर मेरे उत्ते तेरे नाम दी सदा खुल्ल्हे हाटी, जुग जुग दे हटवाणे की तेरी बेपरवाहीआ। मेरा बिस्तर सिँघासण सुहञ्जणा तक लै खाटी, बिन पावा चूल नज़री आईआ। मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं मैनूं प्यार बख्श दे अज्ज दी राती, रुतड़ी आपणे नाल लै महकाईआ। मैं चाहुंदी तेरे भगत हो जाण तेरी ज़ाती, आत्म परमात्म तेरा नूर नज़री आईआ। तूं भेव खोल्हणा बातन ते आपणी दस्सणी बाती, बेवतना वतन देणा वखाईआ। धरनी कहे आह वेख लै मेरे कोल गोबिन्द वाली उह पाती, जिस दा अक्खर जग नज़र किसे ना आईआ। जिस दा रूप नहीं काग़ज़ाती, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। जिस ने मेरी ज़िंदगी बदलणी हयाती, हिरदे अन्तर करनी सफ़ाईआ। मैं उस दा दर्शन करां लोकमाती, मातलोक पड़दा देणा चुकाईआ। मैं चाहुंदी मेरे महबूबा तेरा चरण कवल छोहे उपर छाती, शहिनशाह छत्र धारीआं लेखा देणा मुकाईआ। बेशक तेरी जोत जगत बेपछाती, वेख सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे उठ वे बैसाख बाई आपणी खेल तक लै अक्ख , चार जुग दे साथीआ तैनूं दयां सुणाईआ। सज्जणा आपणा भाण्डा तक लै गोबिन्द अमृत वाला होया सख, रस विच ना कोए टिकाईआ। उह तक लै दीन दुनी दी कीमत रही नहीं कौडी कक्ख, करता कीमत कोए ना पाईआ। बिना भगतां तों जैकारा बोले ना कोए अलख, अलख अगोचर मिलण कोए ना पाईआ। उह तक लै आह तक लै दो जहानां मालक निरगुण जोत जोत प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ। झट नारद आ के कहे धरनीए तूं की बैसाख नूं रही दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। उह वेख लै कलयुग चारों कुण्ट रिहा नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ। दुहाई देवे प्रभू मेरा वक्त सुहञ्जणा अजे करीं ना बस्स, वास्ता तेरे अगे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट कलयुग कहे धरनीए इक मेरी सुण लै गल्ल, गलवकड़ी पा के दयां जणाईआ। पूरब लेखा याद कर लै जो लहिणा नाल राजे बलि, बावन बैठा ध्यान लगाईआ। तैनूं उस दा मिलण लग्गा फल, तेरी वस्त तेरी झोली टिकाईआ। अगे निगाह कर लै की खेल होणी थल जल, महीअल रोवण मारन धाहींआ। धौले धरनीए तूं चारों कुण्ट जाणा हल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तेरे उत्ते खेल होणा तिन्न दिन सत घड़ी ते पंज पल, पलकां दे पिच्छे नज़र कोए ना आईआ। फेर जावीं बलि बलि, आप आपणा भेंट कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। झट धरनी ने उंगल रख लई उत्ते ठोडी, सोचां विच ध्यान लगाईआ।
हो के भार गोडीं, प्रभ अगे वास्ता पाईआ। जे तूं निरगुण धार बण के आएयों वेदी ते सोढी, सोहणा आपणा रूप वखाईआ। मेरे मालका हुण बणके ठाकर मौजी, मजलस भगतां नाल बणाईआ। उधरों नारद भज्जा आउँदा बण के जोगी, बिन कपड़यां रंग रंगाईआ। धरनीए मेरी हिलदी वेख लै बोदी, दो जहानां रही हिलाईआ। क्यों सृष्टी अन्दरों हो गई लोभी, माया ममता विच हल्काईआ। मन वासना कल्पना हो गई भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए जणाईआ। उह मेरा साहिब प्रीतम चोजी, चोजी हो के आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट सतिगुर शब्द ने मारया कड़का, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। मेरा खेल चोटी जड़ दा, चेतन आपणे हुक्म विच भुआईआ। मैं लहिणा देणा पूरा करना लख चुरासी सीस धड़ का, धड़े दो करां ख़लक ख़ुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा रूप बणे हँकारी गढ़्ह दा, गढ़्ह हँकार वेखणी ख़लक ख़ुदाईआ। मैं लहिणा देणा पूरा करना महात्मा बुध्ध जिथ्थे संदेशा दिता हेठ बड़्ह दा, टहणी टहणी पत्त पत्त रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू उह मेहरवाना मेरी इक अरज़ोई, अर्ज़ तेरे चरण टिकाईआ। मैं हैरान हो गई कोटां विच्चों तेरा भगत कोई, मेरे उत्ते नज़री आईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना तेरी सृष्टी तैनूं विसर के सोई, सुत्तयां सके ना कोए जगाईआ। मेरी तेरे नाम दी दरोही, दो जहानां दे मालक दयां दुहाईआ। मैनूं मिले किते ना ढोई, ढोर खावे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म तेरे नाल कोई ना छोही, शौहर बांके तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैनूं याद आउँदा जो संदेशा दिता नानक निरगुण सरगुण तलवंडी भौंई, भुजां पसार के दिती दुहाईआ। कलयुगा तैनूं मेटेगा ओही, जिस दी उस्तत करे लोकाईआ । जिस दे हुक्म विच गोबिन्द ने अमृत रस धार चोई, जाम जाम विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं वेख लै लथ्थी सथ्थर, यारड़े तेरी सेज हंढाईआ। मेरे उत्ते पूजा हुन्दी पाहनां पत्थर, तेरी ओट ना कोए तकाईआ। मेरा बिन नैणां वगदा अथ्थर, हंझूआं हार बणाईआ। कुझ कर ना सकां कथन, कहि ना कुछ जणाईआ। मेरे ख़ाली वेख लै हथ्थण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मानस रूप तक लै तत अठ्ठण, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध खोज खुजाईआ। माण रिहा ना अठ्ठ सठ्ठण, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। हाहाकार करे मन्दिर मठ्ठण, मस्जिदां संग ना कोए बणाईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ कुड़यारी अग्नी जीव तपण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । अन्त सारे बैठे मौत दे पतण, घाट नज़र कोए ना आईआ। अख़ीर चलणा नहीं किसे दा यतन, यथार्थ तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी विच्चों आपणे भगत कढ
लै रत्न, अमोलक हीरे आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। बैसाख कहे प्रभू मेरा वेख लै महीना, मास दिवस बरस घड़ी पल तेरा ध्यान लगाईआ। मेरे मालक महबूब यामबीना, नूर अलाह तेरी वड्याईआ। निगाह मार लै लोक तीना, त्रैगुण अतीते ध्यान लगाईआ। मेरा ठांडा करे कोई ना सीना, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मुश्किल हो गया लोकमात विच जीणा, जीवण जगत जुगत नज़र कोए ना आईआ। मैं बेनन्ती करां हो के अधीना, निव निव सीस झुकाईआ। मेरा मालक जदों आपणा हुक्म वरते खेल खिलाए नाल रूसा चीना, अमरीका शरीका दए बणाईआ। बैसाख कहे उह दिन बाई बैसाख ते बैसाख दा होए महीना, तारीख वध्ध घट्ट ना कोए कराईआ। तेरे तों परे किसे दी होर ना होवे तालीमा, संदेशा सके ना कोए सुणाईआ। तूं आलीज़ाह शहिनशाह अज़ीमा, आदि जुगादि तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सब दा महबूब कदीमा, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। दीन दुनी दी जगत धार करनी तरमीमा, लेखा लेखे विच्चों बदलाईआ । मैनूं ऐं जापदा मक्का ते काअबा ते हद्द होणी दो जहान दी सीमा, सीमा आर पार वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी सब तों वखरी तकसीमा, लाइन जगत ना कोए जणाईआ। तैनूं पैग़म्बरां किहा करीमा, रहमत रहमान रहीम इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ । बैसाख कहे प्रभू मैं बहुत बड़ा पुराणा, पुराण अठारां मेरी देण गवाहीआ। बाई बैसाख वाले दिन बावन बलि दे घर गया सी खाण खाणा, सतिजुग पिछला दए गवाहीआ। सप्तस ·षीआं एसे दिन तेरा रूप पछाणा, बेपहिचाण तेरा नूर जोत नज़री आईआ। एसे दिवस बाल्मीक ने लिख्या लेख महाना, रमायण राम राम विच्चों प्रगटाईआ। एसे दिवस भीलणी ने याद कीता अन्तर आत्म गाणा, राम दे राम मेलणा चाँईं चाँईंआ। एसे दिवस रावण ने सीता नूं आपणे कंध उठाणा, त्रेता आपणे रंग रंगाईआ। एसे दिवस अर्जन नूं ?निरबल? किहा कान्हा, गीता अठारां ध्याए समझाईआ। एसे दिन मूसा कोहतूर उत्ते तक के जल्वा नूर नुराना, हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। ईसा एसे दिन पढ़ के कलमा कलामा, काया विच तके धुरदरगाहीआ। मुहम्मद नूं बाई बैसाख नूं होया सी इलहामा, काअबे दा कोना कोना दए गवाहीआ। एसे दिन नानक निरगुण सरगुण धार साधूआं नूं खुवाया सी खाणा, ख़ुशी ख़ुशी ख़ुशी वरताईआ। बाई बैसाख नूं गोबिन्द ने पहले दिवस फड़या हथ्थ चिल्ला तीर कमाना, कमंद ज़ोर नाल खिचाईआ। नाले शब्द गाया तराना, वाहिगुरु तेरे हथ्थ वड्याईआ । मैं तेरा ज़रूर मंनांगा भाणा, चरण कवल कवल उत्ते टिकाईआ। तूं मालक दो जहानां, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। फेर हस के किहा बदल जाणा ज़माना, ज़िमीं ज़मां सारे रोवण मारन धाहींआ। मेरा सिख मेरे नालों हो जाए बेगाना, सिख्या
सच ना कोए कमाईआ। पैग़म्बरां दा रहे ना कोए इस्लामा, इस्म आज़म ना कोए चतुराईआ। माण रहिणा नहीं कृष्णा कान्हा, घनईया संग ना कोए बणाईआ। प्यार करे ना कोई सीता रामा, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। फेर हथ्थ ते हथ्थ मार के किहा तेरा खेल मेरे मेहरवाना, पुरख अकाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। झट उस वेले बावन ने किहा गोबिन्द सतिगुर शब्द हो के होए प्रधाना, दो जहानां तेरी वजे वधाईआ। तूं उथे पहुंचणा जिथ्थे मैं पहला चरण टिकाणा, चारों कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। एह खेल करे पुरख अकाल मर्द मर्दाना, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। बैसाख कहे जन भगतो मेरी नहीं कोई थिती मिती, मित्रो तुहानूं दयां जणाईआ। ज़रा धरती दी वेखो मिट्टी, जो मिट्टी ख़ाक हो के आपणा आप गई मिटाईआ। जिस ने इक्को ओट पुरख अकाल ते सिट्टी, जो सिटेबाज़ी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। झट धरनी बिना ज़बान तों उच्ची कूक के पिट्टी, पटने वाल्या तेरे बिना मैनूं दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मैनूं धार दिसे चिट्टी, कूड़ी कालख ना कोए धुआईआ। गोबिन्द हस के किहा उह धरनीए मरनीए उह वेख लै मेरी हाहे उत्ते टिप्पी, पर्दा हँ ब्रह्म दयां चुकाईआ। जिस विच्चों धार निकले मिट्ठी, रस अमृत दयां चखाईआ। फेर कढ्ढके शब्द धार बावन वाली चिठ्ठी, पुठ्ठी सिध्धी दिती भुआईआ। उह वेख लै कूड़ विच सारी सृष्टी विकी, आप आपणा गई मुकाईआ। जगत वासना हो गई फिक्की, सच रस ना कोए प्रगटाईआ। फेर इक धार नज़र आई निक्की, निक्के तों निक्का रूप बदलाईआ। उस वेले गोबिन्द ने किहा सी सिक्खी दी धार तिक्खी, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे मेरे स्वामी सज्जणा, हरि सतिगुर बेपरवाह। जन भगतां चरण धूड़ करा दे मजणा, दुरमति मैल धुआ। नेत्र नाम निधान दा पा के अंजना, अन्ध अज्ञान गुआ। सब दी इक्को होवे बन्दना, इक्को इष्ट लैणा मना। निरगुण धार हो के लाउणा अंगणा, अंगीकार आप अख्वा। मैं निमाणी हो के इक्को वर मंगणा, मेरी ख़ाली झोली देणी भरा। जन भगतो मेरे उत्तों अन्त सब ने वंञणा, अगे हो सके ना कोए अटका। एह काया माटी भाण्डा सब दा भज्जणा, बिन सतिगुर होए ना कोए सहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा लेखा लैणा लगा। धरनी कहे जन भगतो मैं तुहानूं दयां वधाई, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जो बण के आए पाँधी राही, भज्जे वाहो दाहीआ। हरिसंगत मेल मिल्या चाँईं चाँईं, सोहणा रंग बणाईआ। पुरख अकाल रही सुणाई, उच्ची कूक दयां दुहाईआ। हरिजन मेल मिलाउणा भाई भाई, भैण भैणां सब नूं नज़री आईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले आत्म धार देवीं ना किसे नूं जुदाई,
विछोड़े विच रहिण कोए ना पाईआ। रातीं सुत्तयां दर्शन देणा ज़रूर चाँईं चाँईं, इंगलैंड दी लैंड देणी सुहाईआ। तूं दो जहानां दा राही, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर ज़िमीं असमान तेरे चरणां ध्यान लगाईआ। बेशक तैनूं सारी सृष्टी कहे तन वजूद तेरा जट्ट करनवाला वाही, पर मेरे वास्ते तूं मालक धुरदरगाहीआ। धरनी कहे जन भगतो मैं आपणी मुहब्बत तुहाडी झोली पाई, तुहाडा प्यार सतिगुर चरणां विच टिकाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी एथे उथे कदे भुल्ले नाही, भुलेखे विच ना कोए भुलाईआ। सारे रल मिल के ढोला लओ गाई, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां प्रीती प्रेम विच निभाई, प्रीतम हो के आपणा संग बणाईआ।
२४ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर दिल्ली धीर पुर किंगज़वे कैंप नेड़े निरँकारी कलोनी
विदेश यात्रा तो वापस पुज्जण ते
बावन किहा मेरी बिना तन वजूद अक्ख खुल्ही, नैण बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरी अवाज़ निकले बिना रसना दन्दां बुल्ल्हीं, पवण स्वास ना कोए चलाईआ। मेरी आशा ख़ाहिश मूल ना भुल्ली, भरमां विच ना कोए भुलाईआ। मेरी होंद बड़ी अणमुली, कीमत जगत ना कोए चुकाईआ। जिस धरती ते मैं लाई चरण धूली, धूड़ी धवल ख़ाक रमाईआ। उस दी सच सच दिसी असूली, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। मेरा संदेशा बणया हुक्म माकूली, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा नूर ज़हूर कन्त कन्तूहली, जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन कहे मैं बिना बदन लई अंगड़ाई, मनसा मन ना कोए रखाईआ। मेरा खेल बेपरवाही, भेव सके कोए ना पाईआ। मेरा रूप अनूपा खेल खेला बण धुरदरगाही, जोती जाता डगमगाईआ। मेरे अन्त दी कर सके ना कोए लिखाई, काग़ज़ कलम शाही ना कोए चतुराईआ। आदि जुगादि नित नवित निरगुण सरगुण मैं बणा धरत धवल दा राही, पाँधी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। वञ्झ मुहाणा बेड़ा रखां हो के धुर दा मलाही, दो जहानां आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। बावन कहे मैनूं आउँदी पुराणी याद, बलि दुआर दए गवाहीआ। जिस विच नहीं कोई विवाद, विख नज़र कोए ना आईआ। मैं
सति सच दी दे के गया दाद, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। मेरा नूर ज़हूर शाहो भूप जो आउणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। जिस ने मेरे प्यार दा सतिजुग करना फेर आबाद, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेशा होवे बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सुणन नाद, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं करे शनवाईआ। संदेशा देवे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पर्दा दए उठाईआ। जिस दा हुक्म वरते जुग जुगादि, निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाईआ। उहदा रूप अनूपा सति सरूपा होणा देस माझ, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म जिस दी होणी सांझ, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन कहे मैं देवणहार वधाई, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जो मेरा लेखा पूर रिहा कराई, करनी दा करता इक अख्वाईआ। मैं वेखां चाँईं चाँईं, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैनूं नज़र आउँदा इक्को हिन्दसा बिन रूप रंग रेख इकाई, काग़ज़ कलम शाही ना कोए चतुराईआ। मैं वेख के देवां दुहाई, दोहरा आपणा हुक्म सुणाईआ। प्रभू वाहवा तेरी बेपरवाही, जो रूप अनूपा लए प्रगटाईआ। बावन बण के धरती मंगी कदम ढाई, दोए कदमां विच दबाईआ। अगे हुक्म दी कर के गयों साई, सौदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं समझ सक्या कोई ना राई, रसना कहिण किछ ना पाईआ। इक गोबिन्द इशारा दिता जिस वेले मेरा गुज़रया ढईआ ढाई, सदी सदी नाल मिलाईआ। उस वेले जोती जाता पुरख बिधाता आवे धुर दा माही, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो आसा बावन तेरी पूर दए कराई, पूरन ब्रह्म दरसाईआ। तूं वेखणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। बावन कहे धन्न भाग मेरी सुहञ्जणी कीती थाँईं, धरनी धरत धवल धौल रंग रंगाईआ । मैं अन्त देवण आया गवाही, शहादत हुक्म वाली भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। बावन कहे मैं भेव दस्सां गूझा, पर्दा ओहला रहे ना राईआ । जिस वेले मेरा लेखा तक्कया जिथ्थे मैं चरण रख्या दूजा, टरांनटो टरन दी धार वखाईआ। उस वेले ख़ुशी नाल हस पई वसुधा, प्रेम दे ढोले गाईआ। बावना तेरा स्वामी होवे उग्घा, उगण आथण खेल खिलाईआ। उह वेख लै सब दा वेला वक्त पुग्गा, अवतार पैग़म्बर गुर बैठे सीस निवाईआ। तेरा अगला कदम मेरे स्वामीआं होवे ख़ुशी वाला लुघा, दोहरे ढोले गाईआ। उस दा भेव खोल्हां मुद्दा, मुदतां दा पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मेरा लेखा बावन कहे बग़ैर लिख्त, चार जुग शास्त्र कहिण किछ ना पाईआ। मेरा सब तों वखरा भविख्त, पेशीनगोईआं विच हथ्थ ना आईआ। मेरा सब तों अनोखा इष्ट, तन वजूद पूजण
कोए ना पाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल सृष्ट, श्रृेष्ट दयां समझाईआ। मेरा संदेशा दिता राम नूं वशिष्ट, विषयां तों बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन कहे जिस वेले दूजा कदम टरांनटो दे विच रखया, मेरा अन्तर ख़ुशी मनाईआ। मैनूं अगला समां भख्या, भाख्या दयां जणाईआ । जिस दा वक्त नहीं कोई वदी सुदी किशना सुखला पक्ख्या, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा अन्त किसे ना लख्या, कहिण किछ ना पाईआ। मैं झट ख़ुशीआं दे विच हस्सया, बिन हथ्थ ताली दिती लगाईआ। नाले निगाह मारी चारों कुण्ट अन्धेरी मस्सया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झट पुरख अकाल इशारा दिता उह तक लै बावन होड़ा उपर सस्सया, सो पुरख निरञ्जण रिहा वखाईआ। जो हाहे टिप्पी हँ ब्रह्म आत्म परमात्म निरगुण धार हो के वस्या, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती जाता हो के फिरे नस्सया, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीता इकट्ठया, मेला मेलया सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। बावन कहे दूजा चरण छोहया नाल धरती, मेरी पूरब आसा दए गवाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला एथे आवे शरती, शरतीआ आपणा फेरा पाईआ। ओस दा नूर होवे धार नरायण नर दी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस कला मेटणी कलयुग कल दी, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। सार पावे महीअल जल थल दी, टिल्ले पर्वतां खोज खुजाईआ। मत्तस आसा पूरी करे जल दी, समुंद सागराँ तृष्ना दूर कराईआ। नाल कामना होवे राजे बलि दी, बावन ख़ुशीआं नाल समझाईआ। अगे ख़बर नहीं किसे नूं घड़ी पल दी, पारब्रह्म की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। झट धरनी कहे बावना मैं पूरब तेरी दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। निगाह मार लै किधरों आ गया घनकपुर वासी, जोती जाता फेरा पाईआ । जेहड़ा मण्डल मण्डप पावे रासी, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जिस मेरी सुहञ्जणी कीती रासी, रस्ता आपणा ल्या अपनाईआ। जिस नूं समझ सके ना कोई पंडत काशी, विद्या विद्दत विच ना कोए दृढ़ाईआ। मैं सच दस्सां धरनी कहे जिस वेले ईसा नूं चाढ़या फाँसी, फ़ैसला हुक्म नाल सुणाईआ। ओस वेले ओस ने कीती हासी, इशारा धरनी टरांनटो वल कराईआ। नाले सैनत मारी निगाह मार लै शंकरा कैलाशी, कला आपणी विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । धरनी कहे सुण बावन मेरे भगवान, भगवन दयां जणाईआ। मैनूं याद तेरा ब्यान, जो बिन रसना दिता सुणाईआ। मैनूं संदेशा दिता बिन अक्खरां वाला ज्ञान, बुद्धी तों बाहर दृढ़ाईआ। धरनीए उह तक लै राम दा राम
राम दा काहन, काहन काहनां खेल खिलाईआ। पैग़म्बरां दस्सया दे के दान, कलमा कायनात वरताईआ। गुरुआं मन्त्र जणा के सतिनाम, वाहवा वाहिगुरु फ़तिह डंक दिता जणाईआ। मैं सुण सुण हुन्दी रही हैरान, हैरत मेरे अन्दर आईआ। फेर बावन तूं प्रेम नाल किहा धरनीए तूं होणा जाणी जाण, अणजाणत तैनूं दयां सुणाईआ। तेरे उत्ते जुग बीतणे जगत महान, त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्त कलयुग होवे प्रधान, नव सत्त आपणी कल वरताईआ। धर्म दा रहिणा नहीं निशान, सति विच ना कोए समाईआ। ओस वेले मेरा रूप अनूप पुरख अकाला जोत धरे महान, महिमा कथ कथ जणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के तेरा अस्थिल वेखे आण, भूमिका आपणा ध्यान लगाईआ। तूं सुणना संदेशा बिना कान, कायनात दीए मालके कलम्यां बाहर दृढ़ाईआ। वेखीं भुल के समझ ना लईं इन्सान, पंजां ततां वाला नज़री आईआ। उह योद्धा सूर बली बलवान, जिस मैनूं दिती वड्याईआ। जिस दे हुक्म नाल मेरा दूजा कदम टिकया आण, तूं धूड़ी ख़ाक लैणी रमाईआ। अगला हिस्सा कोई समझ ना सके इन्सान, राजे बलि की चतुराईआ। मेरा तीजा कदम ना ज़िमीं होवे ना असमान, दो जहानां परे आपणा रूप वखाईआ। झट धरनी नीवीं हो के धूड़ी ख़ाक लग्गी रमाण, मस्तक रंग रंगाईआ। मैं बाली बुद्ध समझ सकां ना विच जहान, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। तेरा बचन करां परवान, परम पुरख इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। बावन हस के चरण नाल धरनी नूं दिता दब, सहिज सहिज भार टिकाईआ। फेर शब्द इशारा दिता झब, बिन रसना रसन दृढ़ाईआ। तूं उस प्रभू नूं लैणा लभ, जो सब दा पिता माईआ। जिस दा आउणा होवे नाल सबब, थित वार समझ कोए ना पाईआ। उस दा लहिणा देणा सब तों होवे वख, वखरी आपणी कार कमाईआ। जोती जाता प्रगट होवे जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ । जन भगतां दर्शन देवे उपर शाहरग, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। नी जा के तेरे उत्ते कोझीए कमलीए आपणा रखे पब्ब, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। तूं शरन शरनाई जाणा लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। बावन किहा धरनीए तूं दिवस रैण रही घुम्म, घुंमण घेरी विच भज्जें वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं नाल चरण लएं चुम्म, चम्म दृष्टी नज़र कोए ना पाईआ। इक बचन संदेशा मेरा लैणा सुण, सच सच नाल सुणाईआ। हुण मेरा रूप तकदी सरगुण, सब तों निक्का निक्का नज़री आईआ। एह मेरी सब तों वखरी होई चुण, चोण आपणे हथ्थ रखाईआ। इस नूं पहिचाण सके कौण, गत कोए किछ ना पाईआ। झट धरनी लग्गी रोण, नैणां नीर वहाईआ। इशारा देण लग्गी उनन्जा पौण, पवण पवणां ख़ुशी बणाईआ।
धरती ज़ोर नाल लग्गी भौण, भज्जे वाहो दाहीआ। झट बावन किहा धरनीए तेरे उत्ते इक युद्ध करना राम ते रौण, रम्ईआ आपणी खेल खिलाईआ। काहन आए रथ चलाउण, कौरवां पांडवां संग बणाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद धार आए बदलाउण, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। नानक गोबिन्द रंग आए रंगाउण, रंगत इक्को इक समझाईआ। तूं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणे गाउणे गौण, ढोला धुर दा माहीआ। उस वेले कलयुग ने धर्म दा बुरज आउणा ढाउण, ढईआ गोबिन्द वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। धरनी कहे बावन मैनूं कवण देवे धीर, धीरज नज़र कोए ना आईआ। मेरा अन्तर होया दिलगीर, सांतक सति ना कोए वरताईआ। झट बावन किहा मानव ज़ाती बज्झी होणी विच शरअ ज़ंजीर, मानव मानव मानव वंड वंडाईआ। किसे नाम पढ़ना किसे कलमा पढ़ना तकबीर, तहरीर अवतार पैग़म्बर जाण कराईआ। झगड़ा पैणा अन्तिम पंज तत शरीर, शरअ शरअ नाल टकराईआ। धरनी रो के किहा उस वेले कवण अमृत बरसे सीर, मेघला इक वरसाईआ। बावन किहा धरनीए मेरा रूप पीरां दा पीर, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द होवे वज़ीर, शहिनशाह इक्को नूर अलाहीआ। तेरी बदल देवे तकदीर, तक्ब्बर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। झट बावन ने धरती उत्तों कदम दूजा चुक्कया, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। धरनी दा बिन पाणी मुख सुक्कया, तृष्ना तृखा तृप्त ना कोए कराईआ। झट हुक्म संदेशा दिता लुकया, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। हलूणा दिता बिन गुट्टया, हुलारयां विच हलाईआ। धरनीए उह तक लै कलयुग अन्त आत्म परमात्म सब दा नाता होवे टुट्टया, टुटयां गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। तन वजूद दूई दुवैती नाल होवे फछुट्टया, फुटकल दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। सच दवारयों मानस मानव होवे रुट्ठया, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। उस वेले पुरख अकाला दीन दयाला तेरे उत्तों होवे तुट्ठया, मेहर मेहर मेहर नज़र उठाईआ। तेरी सुहञ्जणी करे रुत्या, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तेरा अन्तष्करन रहिण ना देवे सुत्या, सुतड़ी लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा हुक्म जणाईआ। बावन कहे धरनीए मेरा अगला कदम ना ज़िमीं ना असमान, ब्रह्मण्ड नज़र किसे ना आईआ। धरनी हस के किहा मेरे मेहरवान, कुझ मैनूं दे जणाईआ। बावन किहा कर ध्यान, धौले तैनूं दयां दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरा कौण होवे निगाहबान, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। बावन किहा कलयुग वेख सतिगुर शब्द शब्द प्रधान, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। धरनी बिना अक्खरां तों कीता ब्यान, बिन ख़ाहिशां ख़ाहिश जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म
इक वरताईआ। बावन किहा धरनीए आह वेख मेरे चरण दी धूड़ अगम्मी, तेरे सीने दयां लगाईआ। तेरी ज़िंदगी बिना स्वासां दमी, सास स्वास वेखण कोए ना पाईआ। तेरा रूप नहीं हड्ड मास नाड़ी चम्मी, चम्म दृष्टी नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरी धार विच्चों जम्मी, जणेंदी बणी इक्को माईआ। तैनूं ख़बर सुणावां नवीं, नौ खण्ड वालीए पड़दा लैणा उठाईआ। धरनी किहा भगवान ख़ुशीआं नाल कवीं, कहि के दईं सुणाईआ। उस वेले इशारा दिता बावन किहा जिस वेले मेरा नूर आया अवतार चवी, चौबीसा आपणा खेल खिलाईआ। तूं उस दी चरणी पवीं, बिन पैरां हथ्थ छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा दए जणाईआ। बावन किहा धरनीए दूसरा कदम होणा पूरा, कदीम दा लेखा पूर कराईआ। उस दा तकीं निरगुण जोती नूरा, नूर नुराना वेख वखाईआ। जिस ने मेरा बचन करना पूरा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म वरताईआ। उस दे शब्द दी अगम्मी सुणनी तूरा, तुरीआ तों बाहर दे समझाईआ। उस दा हुक्म होणा मशहूरा, मशवरे सतिगुर शब्द नाल कराईआ । उह तेरे उत्ते आवे ज़रूरा, ज़रूरत तेरी मेरी वेख वखाईआ। सर्ब कला होवे भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ । तूं उस नूं समझना हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। शुकराने विच होणा मशकूरा, मुश्किल तेरी हल्ल कराईआ। पन्ध मुकावे नेड़ा दूरा, दूर दुराडा आवे धुर दा माहीआ। तैनूं मस्ती देवे नाम सरूरा, सुरती सुरती शब्द शब्द विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह आप सुहाईआ। धरनी कहे बावन जी मेरी इक बेनन्ती निक्की, निक्की वड्डी करके तेरे चरण टिकाईआ। मेरी आसा किथे होवे टिकी, मैनूं दे समझाईआ। क्यों मैं ख़ाक मिट्टी, तन वजूद ना कोए चमकाईआ। मेरा रूप नहीं कोई पत्थर इट्टी, पाहनां संग ना कोए बणाईआ। मेरी धार नहीं कोई चिट्टी, नूर नुराने विच समाईआ। मैं सब दे चरणां हेठ लिटी, लिटां खोल्ह के दयां दुहाईआ। फेर दोहथ्थड़ मार के पिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी कर के नेत्र नैणां नीर वहाईआ। झट बावन ने बिना लेख तों खोल्ह के दस्सी चिठ्ठी, बिना हरफ़ हरूफ़ समझाईआ। धरनी आपणे अन्दर गल्ल ना रखीं दो चिती, दोहरा भेव दयां चुकाईआ। तूं समझ लैणा उस दी थिती, थितवार वार नाल मिलाईआ। इक इक दी धार सम्मत शहिनशाही नाले बिन अक्खरां तों लिख दिती चिठी, बिना हरफ़ हरूफ़ बणाईआ। फेर उस नूं किहा एह चार जुग रहेगी अनडिठ्ठी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। फेर परत के वेख्या इक वेख लै सस्से उत्ते होड़ा ते हाहे उत्ते टिप्पी, जिस दे उत्ते टीका टिपणी कर सके ना कोए लोकाईआ। उस विच्चों धार निकली मिट्ठी, अनरस अन्दरों दए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। झट
धरनी किहा बावना मेरया प्रभू नाल मेरे कर लै कुझ हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। झट बावन किहा धरनीए जिस वेले सम्मत शहिनशाही दस मुकण ते ग्यारां दा चढ़ना चेत, चेतन तैनूं दए कराईआ। दर्शन देवे हो के हाज़र नेतन नेत, बिन नैणां नैण प्रगटाईआ। आपणा पड़दा लाह के दस्से भेव, भेव अभेद तैनूं दए समझाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल लैणा वेख, पेख पेख पेख ख़ुशी बणाईआ। पर याद रखीं जिस वेले एथे चरण दूजा धरया ते फेर बदल जाणी तेरी रेख, जिस नूं ·षी मुनी समझ सके कोए ना राईआ। उस दा अनोखा अवलड़ा होणा भेख, भेखाधारी आपणा रूप प्रगटाईआ। याद कर लै उह आवेगा एसे तेरे देस, जिस देस उत्तों तीजा कदम चुक के बावन सब कुझ आपणे लेखे लए पाईआ। इहो इशारा देवेगा गोबिन्द दस दस्मेश, पुरख अकाल अगे वास्ता पाईआ। तूं रहिण वाला सदा हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। फेर रो के कहेगा विष्नूं दी सेज वाला बाशक शेष, सहिसर मुख मुख दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा सारे होणगे पेश, अवतार पैग़म्बर गुरु पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। सारे मन्नणगे इक नरेश, नर नरायण तेरी ओट नज़री आईआ। फेर उस वक्त धरनीए ना कोई मुल्ला रहे ना शेख़, मुसायकां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस धरनी नूं सारे कहिंदे प्रदेश, इस उत्ते आवे तेरा माहीआ। तूं खुल्हड़े करीं केस, चरण कवलां उत्ते ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे बावन जी मेरे भगवन्त, मेरी बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। उह किहो जेहा होवेगा मेरा कन्त, कन्तूहल दे समझाईआ। की उहदी होवेगी बणत, कि तेरे वांगू गिठ मुठ दा हो के भज्जे वाहो दाहीआ। झट बावन ने किहा नी उस दा सब तों वखरा मंत, तैनूं दयां सुणाईआ। ना उह साध होवे ना सन्त, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। ना उह जीव होवे ना जंत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। नी उसदी सदा इक्को जेही रुत बसन्त, ख़िज़ां रुत ना कोए वखाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बणके बोध अगाधा पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। उस दी करीं मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। तेरी पिछली मेटे चिन्नत, चिन्ता चिखा रहिण कोए ना पाईआ। जो चढ़दिउँ आ गया लहिंदी वाली सिम्मत, सिम्मत तेरी वेख वखाईआ। फेर ओहदी पता नहीं किहो जही होणी इल्लत, आलमां फ़ाज़लां दा लेखा दए मुकाईआ। इक्को सतिगुर शब्द नूं दे के खिलत, ताजपोशी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिधर फेर वेखें धरनीए होवेगी ज़िल्लत ज़िल्लत ज़िल्लत, ख्वारी विच नज़री आए ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक गुसाँईंआ । धरनी कहे बावन जी मैनूं आउँदा भय, क्यों भउ रिहा जणाईआ। बावन हस के किहा मैं तैनूं कुझ रिहा कहि, कहि के दयां दृढ़ाईआ। तूं धरनीए ख़ुशीआं नाल
आसा रख के एथे बहि, आप आपणा बल प्रगटाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ क्रिया विच जगत जहान गया वहि, वहिणा हाथ कोए ना आईआ। धर्म दी धार विच रही कोई ना शैअ, शहिनशाह रूप ना कोए दरसाईआ। हर हिरदे अन्दर हो गई मैं, हंगता विच भरी लोकाईआ। काग वांग करू कैंअ कैंअ, काग हँस ना कोए बणाईआ। मानव मानव मानव मानसां नाल जाण खहि, खहि खहि आपणा आप मिटाईआ। उस वेले चारों कुण्ट तेरे उत्ते वधणी दुवै, दुवैत आपणा रूप बदलाईआ । बिना प्रभू दी किरपा तों सच पुछें धरनीए तेरे उत्ते भगत कोई ना रहे, भगवन मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन कहे नी धरनीए सुण नी धरत, धवल दयां सुणाईआ। उह मेरी धार दा मालक आवे परत, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के सारे गाईआ। आह तेरे नाल ला के जाणी शर्त, शरतीआ दयां दृढ़ाईआ। बेशक उह वसदा उत्ते अर्श, तेरा फर्श वेखे चाँईं चाँईंआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। पर याद रखीं बीह सौ बत्ती नहीं सरगुण ज़ीरो ते तिन्न दो दी धार नहीं होणा उह शहिनशाही ग्यारां दा बरस, बरसी सारे लैण मनाईआ। तेरी मेटे पुराणी हरस, हवस हरस रहमत तेरे उत्ते कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा सच सच विच्चों प्रगटाईआ। बावन किहा धरनीए तेरे उत्ते ला के भाग, आप आपणा रंग रंगाईआ। फेर भारत जा जगाए चराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। अगे नवें वरते स्वांग, भेव भेव विच्चों खुल्हाईआ। तेरे उत्ते लग्गणी आग, अग्नी अग्ग अग्ग तपाईआ। तूं बिरहों विछोड़े विच मारीं आवाज़, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे परमात्मा आत्मा दा आपणा बणा लै समाज, समग्री सच सच वरताईआ। मेरा कलयुग अन्त संवार दे काज, कज़ा तों लेखा दे मुकाईआ। तूं बेनन्ती करीं मेरा वक्त सुहञ्जणा करना मेरी रखणी लाज, लाजावन्त तेरी सरनाईआ। नाले ख़ुशी विच कहिवीं जिस कारन गोबिन्द उडाया बाज़, बाजां वाले दयां प्यारयां मिलके मिलके मिलके ख़ुशी आपणी दरसाईआ। फेर वेखीं तैनूं इक अनोखा वखरा निराला जगत विद्या अक्खरां तों बाहर मिलणा जवाब, जिस दी जवाब तल्बी करनवाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब आपणा खेल खिलाईआ। बावन ने किहा धरनीए उह मेहरवान मेहरवान मेहरवान अपार, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ । चरण छुहा के तेरे उत्ते पहला कदम वेखे फेर निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। फेर परत के धरत तेरे उत्ते जाए उस अगम्मे दिल्ली दरबार, जिस दी काहन घनईया आशा जाए रखाईआ। फेर तैनूं अगला अगे तों दस्से विहार, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। उस दा कदम उह उठणा जिस दे नाल सारी सृष्टी ते हो जाणा वार, ते आर
पार दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। धरनीए पर उस दा करीं ना एतबार, उह वल छलधारी अछल छल इक अख्वाईआ। आपणे नाल रला पैग़म्बर गुर अवतार, जो तेरी देण गवाहीआ। नाले उन्हां नूं कहिवीं आपणे हथ्थां विच उठा लओ उह पेशीनगोईआं वाले इशतयार, भविख्तां वाले काग़ज़ नाल मिलाईआ। ते मुहम्मद नूं कहि देईं वे मुहम्मदा तेरा लेखा मुकणवाला नाल चार यार, चौथा जुग आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। ते मूसा नूं हलूणा दे दईं नाल प्यार, मुहब्बत विच समझाईआ। उह वेख नूर नुराना आ गया तेरा बाप जिस नूं किहा परवरदिगार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मूसा नूं किहा उठ वे मूंह दे भार डिग्या आपणी निगाह लै मार, कोहतूर तों परे की ज़हूर नज़र आवे धुर दे माहीआ। नानक दा प्यार वेखीं निराकार, निरँकार तेरे रंग विच रंग बदलाईआ। जिस कारन गोबिन्द ने म्यान विच्चों खिच्ची सी तलवार, तरह तरह तैनूं दए समझाईआ। पर बावन ने किहा धरनीए तूं हो के रहिणा हुशियार, आप आपणी लईं अंगड़ाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा होवेगा जिस वेले तेरा लेख लिखेगा आप निरँकार, निरवैर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। बेशक उहनूं सारे जोत दी धार कहिणगे चौवीआं अवतार, चौवी बैसाख सम्मत शहिनशाही ग्यारां उस दी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद पावणहारा सार, सिर सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
२५ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ फूला राणी दे गृह साईदा महला
गली नम्बर छे लुध्याणा शहर
धरनी कहे मेरी पूरी होई आस, निरास नज़र कोए ना आईआ। मैं लेखा तक्कया जो लिख्या वेद व्यास, ब्राह्मण ब्रह्म गोत गोत दृढ़ाईआ। मेरा ख़ुशी नाल चलया स्वास, बिन पवणां रंग रंगाईआ। मैं निगाह मारी उत्ते आकाश, असमानां बाहर ध्यान लगाईआ। जोती जल्वा तक्कया नूर प्रकाश, परम पुरख पड़दा दिता उठाईआ। जो किरपा कर के पुज्जा मेरे पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। मेरा लेखा कीता रहिरास, रस्ता आपणा इक समझाईआ। मैनूं हस्सण लग्गा वेख शंकर उत्ते कैलाश, कलाधारी आपणी कल प्रगटाईआ। धरनीए तक लै जिस दा सम्बल अन्तर वास, निवासी आपणी खेल खिलाईआ। धरनी कहे मैनूं देण आया शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस दी मुहब्बत निरंतर रही भास, बाहरों रूप ना कोए दरसाईआ।
जो देवणहार सदा विश्वाश, विषयां बाहर वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। नूर तक्कया जोत अकाली, अकल कलधारी पड़दा दिता उठाईआ। मेरी मिट्टी ख़ाक बणी सची धर्मसाली, धर्म दुआर इक अख्वाईआ। मेरे अन्तर मुहम्मद दी आई बाणी, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। मैं हस के किहा मेरी लेखे ला लै घाल घाली, घायल हो के सीस निवाईआ। तूं पारब्रह्म सृष्टी माली, मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। निगाह मार लै फल रिहा किसे ना डाली, पत्त टहणी रही कुरलाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी बाल अंजाणी, बाली बुध्ध तेरे अगे वास्ता पाईआ। तूं मेरी सुरत संभालीं, सम्बल दे मालक दया कमाईआ। कलयुग रैण मेट अन्धेरी काली, कलि कल्की आपणा हुक्म वरताईआ। मैं बिन हथ्थां मारां ताली, ताल आपणा दयां वखाईआ । मेरे उत्ते शरअ दा मेट जंजाली, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। तेरे नाम दी करे ना कोए दलाली, विचोला जगत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच भज्जदी, भजन बन्दगी तेरा ढोला गाईआ। तेरे चरणां दे विच सजदी, शाह सुल्तान तेरी सरनाईआ। मैं कथा कहाणी सुणावां अज्ज दी, आजिज़ हो के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। की खेल तकी जग दी, चारो कुण्ट वेख वखाईआ। तेरी सृष्टी रूप बणी कल्पणा अग्ग दी, तृसना तृखा ना कोए बुझाईआ। नव सत्त शरअ वेखी हद्द दी, हदूद पड़दा ना कोए उठाईआ। मैं एसे कारन प्रभू तेरे चरण ढठदी, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सृष्टी धार तेरी यद दी, यदप आपणा हुक्म वरताईआ। मन कल्पणा रहिण ना देवीं बद दी, बदी दा लेखा देणा मुकाईआ। मैं उडीकदी तैनूं कद दी, कदीम दे मालक ध्यान लगाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर रही लभदी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैं सुणी आवाज़ तेरे अगम्मी नद दी, जो अनादी धुन धुन प्रगटाईआ। मैं पूरब लेखा तेरे चरणां दे विच कढदी, पर्दा परदयां विच्चों रखाईआ। मैं पिछली रीती सारी छडदी, दर तेरे वास्ता पाईआ। मैनूं चंगी नहीं लगदी खेल अड्ड दी, वखरी रह ना झट लँघाईआ। मै प्यार निशाना तेरे कदमां विच गडदी, गाॅड हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरी धार नहीं मास नाड़ी हड्ड दी, रक्त बूंद रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी आशा वेख लै डूंग्घी खड्ड दी, गहर गवर आपणी अक्ख उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणां साचा वर, सच दा संग आप समझाईआ। धरनी कहे प्रभू अज्ज मेरा वक्त सुहेला, साहिब सुल्तान दिता जणाईआ। मेरा ख़ुशी वाला वेला, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को रूप नज़री आए गुरु गुर चेला, सुरती शब्द सुरत सुरत समाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेहरवान हो के कीता मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ।
मैं तेरे चरण कवलां विच खेलां, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मेरा वक्त होण ना दईं दुहेला, दो जहान दिआ मालका तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे चरण कवल पैरीं पुज्जी नंगी, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। मैं जगत जहान दी मंज़ल लँघी, अगे हो ना कोए अटकाईआ । मेरे उत्ते शरअ दी मेट पाबन्दी, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा मुका दे खानाबन्दी, बन्दश नज़र कोए ना आईआ। वासना कूड़ कढ दे गंदी, गण गधंरव सब तेरी ओट तकाईआ। आह तक लै मेरी आदि जुगादि तेरे नाल संधी, शरतीआ शर्त पूर देणी कराईआ। मेरी आयू बेशक बड़ी लम्बी, आदि जुगादि तेरे हुक्म विच तेरी सेव कमाईआ। सच प्यार दा देणा अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं तेरे दुआरे निमाणी हो के खड़ी इक टंगी, बिन हथ्थां वास्ता पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पाखण्डी, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ । सच पदार्थ आपणा नाम वंडीं, दाता दानी हो के आप वरताईआ। जन भगतां पूरब जन्म दी पिछली टुट्टी गंढ्ढीं, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। अन्तर धार सब दी कर दे ठण्डी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। किसे नूं पूजणा पए ना करीर जंडी, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। आत्म होण नाँ देवीं रंडी, कन्त सुहाग लैणी हंडाईआ। धर्म दा मार्ग दस्सणा डण्डी, डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। लेखा मुकणा जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण कवल तीर्थ अठसठे, अमृत रस रस चवाईआ। तेरी चरण धूड़ मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठे, चर्च चरागाहां आपणा संग बणाईआ। मेहरवान तेरी याद विच मेरे जुग लँघे मठे मठे, हौली हौली आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं आपणीआं खोल्ह के वेखीआं पुराणीआं गठ्ठे, कन्नी गंढ्ढ रहिण कोए ना पाईआ। जिस कारन भगत सुहेले कीते इक्ट्ठे, मेल मेलया चाँईं चाँईंआ। हरिजन प्रेम प्रीती विच आए नठे, भज्जे वाहो दाहीआ। जगत विछोड़ा मेट के रट्टे, रिटन राईट लेखा दे बणाईआ। आपणे प्यार नाल विचार वटांदरा कर झटे, सच नाल बदलाईआ। धर्म दी धार पा दे पटे, पटने वाले सतिगुर शब्द तेरी सरनाईआ। तेरा रूप अनूपा पंचम पंच जट्टे, जगत जहान नज़री आईआ। आपणा प्रकाश बख्श दे लट लटे, जोती जाते दे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे जन भगतो तुहाडा की इरादा, प्रेमीओ प्रेम नाल दयो जणाईआ। तुहाडा सतिगुर शब्द पिता पुरख अकाल दादा, मईआ माता दूजी नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी अराधा, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। उह मेहरवान मेहर करे बण के बोध अगाधा, बुद्धी तों परे
परे समझाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां नाल वअदा, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ । जन भगत कहिण धरनीए असीं मंगीए की, मंगण दी लोड़ रही ना राईआ। साडा तृप्त होया जीअ, जीवण जगत मिली वड्याईआ। अमृत धार बख्श्या सीत मींह, मेघला आप बरसाईआ। लेखा मुक्कया साढे तिन्न हथ्थ सीअ, आवण जावण रहे ना राईआ। धर्म दी धार बीज्या बीअ, पत्त टहणी दए महकाईआ। गुरदास दी आसा पूरी करे वीह इकीह, इक्कीस बीस दया कमाईआ। जन भगतां बणा के आपणे पुत्तर धी, ध्यान नाल वेखे थांउँ थाँईंर्आ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। जन भगत कहिण धरनीए असीं इक्को मंगदे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। सानूं सदा बख्शणा संग, सगला संग निभाईआ। ग़रीब निमाणयां लाउणा अंग, अंगीकार तेरी वड्याईआ। तेरे प्यार दी रहे ना भुख नंग, तृष्ना ममता देणी चुकाईआ। तेरा सच दुआर जाईए लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साडी सेज सुहाउणी सति सरूप पलँघ, शब्द सिँघासण इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। धरनी कहे जन भगतो तुहाडा सोहणा जुड़या जोड़, जोड़ी हरि जगदीश बणाईआ। सब ने चढ़ना शब्दी घोड़, रासां आपणे हथ्थ उठाईआ। मन दीन दुनी नालों लैणा मोड़, सतिगुर चरण चरण टिकाईआ। कूड़ वासना नालों लैणा होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। सच दुआर पहुंचणा दौड़, पिछला पन्ध मुकाईआ। तुहाडी इक्को मंज़ल इक्को पौड़, पौड़ी डण्डा वंड ना कोए वंडाईआ। घर स्वामी मिल्या ब्राह्मण गौड़, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। बेशक प्रभू दा मार्ग बड़ा सौड़, तुसां भज्जणा वाहो दाहीआ। तुहाडे होवण भाग मथोर, मिथन दिसे जगत लोकाईआ। तुसीं एथे होर ते अगे बणना होर, होर दा होर रूप बदलाईआ। तुहाडा अन्धेरा मुके घोर, अन्धघोर नज़र कोए ना आईआ। तुसां आपणी वस्त मंगणी नाल ज़ोर, हक आपणा लैणा चाँईं चाँईंआ। ख़ुशी विच ख़ुशी पाउणा शोर, छोहर बांके नाल मिलके वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे जन भगतो सब दा वड्डा वड्डा भाग, भाग मेरा नाल मिलाईआ। बेनन्ती करीए प्रभू एस घर विच जगा दे चराग़, मेहरवान मेहर मेहर नज़र उठाईआ। दो बच्चयां दी ख़ुशी नाल दे दे दाद, तेरे हथ्थ तेरी बेपरवाहीआ। सदा सदा सदा सद रखणा याद, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मालक जुगादि आदि, जुग चौकड़ी तेरी रीती चली आईआ। असीं भगत सुहेले तेरा ख़ुशी सुणीए नाद, ढोला सोहला देणा दृढ़ाईआ। तेरे प्यार विच होईए विस्माद, विस्मादी तेरा रूप नज़री
आईआ। जगत शरअ तों कर आज़ाद, ज़ंजीर रहिण कोए ना पाईआ। धुर चरणां दी दे इमदाद, शरन बख्श अगम्म सरनाईआ। तूं मालक इक्को वाहिद, वाहिदे सब दे पूर कराईआ। जिन्हां दा लेखा उह जिन्हां दा लहिणा तेग़ बहादर दे नाल जलाद, जल्दी जल्दी लैणा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्म दा हुक्म होए समाज, दूजी शरअ रहिण कोए ना पाईआ।
२६ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ रुढ़का गुरमेज़ सिँघ दे गृह ज़िला जलन्धर दुआबा संगत नवित
धरनी कहे प्रभू नव सत्त तेरा सुणां जैकारा, जै जैकार करे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा पूरबला दे उधारा, लेखा लेखयां विच्चों झोली पाईआ। तूं निरगुण धार शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मैं डण्डावत बन्दना करां निमस्कारा, निव निव लागां पाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान जोती जाता चौवीआं अवतारा, अवतरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरा पसारा, पश्चिम दक्खण उत्तर पूरब रहिण ना पाईआ। मैनूं देणा अगम्म सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरा लहिणा देणा अन्तिम वारा, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू नव सत्त तेरे नाम दा होए डंका, डौरु सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। मेरा नव सत्त सुहा दे बंका, गृह मन्दिर वजदी रहे वधाईआ। प्रीतम प्यारा बण जा आपणे जन का, जन भगतां बण जणेंदी माईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे तन काया माटी तन का, ततव तत आपणा रंग वखाईआ। सति प्रकाश दे दे नूरी चन्न का, चन्द चांदना डगमगाईआ। झगड़ा मेट दे दूई दुवैती मन का, मनसा मोह विकार चुकाईआ। लालच रहिण नहीं देणा कूड़े धन का, धर्म दी धार देणी प्रगटाईआ। भेव खुल्हाउणा आपणे ब्रह्म का, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। निशाना गड्ड दे सच धर्म का, धरनी धरत धवल धौल मेरी अन्त दुहाईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी चर्म का, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। सहारा बख्श दे आपणी सरन का, सति सतिवादी दया कमाईआ। नेत्र खोल्ह दे हरन फरन का, निज लोचन डगमगाईआ। पैंडा मुका दे मंज़ल चढ़न का, पाँधी पन्ध रहे ना राईआ। भेव खुल्हा दे आत्म परमात्म ढोला पढ़न का, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। तूं मालक स्वामी घाड़न घड़न का, भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं कर दे पतित पुनीत, पतित पावन तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं इक्को गावां तेरा गीत, गोबिन्द ढोला सहिज सुभाईआ। मेरे उत्ते
मानस ज़ाती बदल दे नीत, नीतीवान तेरी ओट तकाईआ। इक्को रंग रंगा दे हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। वेखीं सौं ना रहिणा दे कर पीठ, करवट आपणी लैणी बदलाईआ। मेरे उत्ते चाढ़्हना जन भगतां रंग मजीठ, एथे ओथे दो जहान उतर कदे ना जाईआ। आपणा धाम अवलड़ा दस्स अनडीठ, निज लोचन लोचन खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरी तेरे चरण दुहाई, दोहथ्थड़ मार सीने दयां जणाईआ। निगाह मार लै मेरे गुसाँईं, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक लै शाही, शहिनशाही आपणा पड़दा लाहीआ। धर्म दा रिहा कोई ना राही, रैहबर संग ना कोए निभाईआ। तेरा हिन्दसा समझे ना कोए इकाई, एकँकारे ज़ीरो रूप ना कोए बदलाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मैं मिन्नतां करदी मेरे उत्ते झगड़ा होणा ते होणा विच जुलाई, जुलाहा कबीर जिस दी शहादत दए भुगताईआ। की संदेशा देंदी अगम्मी ए माई, विष्न ब्रह्मा शिव चेल्यां नाल मिलाईआ। हुक्म वरतणा तेरा थल अस्गाही, गहर गम्भीर बेनज़ीर देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा भेव खोल्ह दे जग, जग जीवण दाते दया कमाईआ। मैं तेरी सरन सरनाई गई लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। तैथों कदे ना होवां अलग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। मेरे मालक ख़ालक कवण वेला मेरे सीने लग्गी अग्ग, अग्नी सके ना कोए बुझाईआ। की लेखा होवे हँस बुद्धी कग, मानव मानस रूप बदलाईआ । कग धार दिसण बपड़े बग, हँस रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा मनसा पूरी करनी झब, झलक पलक आपणी देणी वखाईआ।
२७ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
विदेश टूर तों वापस पुज्जण ते
बैसाख कहे मेरा प्रविष्टा सताई, सताई चक्क दा लेखा दयां समझाईआ। की खेल कीता मेरे बेपरवाही, बेपरवाह आपणी कार भुगताईआ। शेर सिँघ शेर तन वजूद विच्चों लै अंगड़ाई, आप आपणा रूप बदलाईआ। जोत नूर हो के दो जहान तक्कया चाँईं चाँईं, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। फेर निगाह मारी चार जुग दे तक्के राही, अवतार पैग़म्बर गुर खोज खुजाईआ। फेर ख़ुशी कीती सब नूं आपणे अन्तर ल्या बुलाई, बिन बुल्ल्हां हुक्म सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु पन्ध मुकाउणा
थाँईं थाँईं, थनंतर इक्को इक दरसाईआ। आपणी कथा कहाणी दयो सुणाई, चार जुग दा पूरब नाल मिलाईआ। नाले मेरा नाम कलमा तक्को जो कायनात आए गाई, दीन दुनी कर शनवाईआ। मेरा शब्द संदेशा दयो समझाई, भेव अभेद खुल्हाईआ। फेर पर्दा लओ उठाई, ओहला नज़र कोए ना आईआ। दीनां मज़्हबां तको जिंन्हां नाल प्रेम वाली साई, शहादत शरअ नाल रखाईआ। नाले आपणी आपणी वखाओ कलाई, सज्जा हथ्थ लओ उठाईआ। आपणा भविख्त दयो दृढ़ाई, ओहला ओहल्यां विच्चों चुकाईआ। पैग़म्बरो पैग़ाम दस्सो चाँईं चाँईं, जो सुणाया धुर दे माहीआ। अवतारो आपणा लेखा दयो वखाई, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। गुरु गुरदेव मेरा हुक्म सुणो अलाही, हक हकीकत विच्चों प्रगटाईआ। आपणे आपणे दीनां मज़्हबां दी दयो सफ़ाई, सफ़ा दीन दुनी वेख वखाईआ। क्यों तुहाडी नाम वस्त होई पराई, परा पसन्ती मद्धम बैखरी भेव ना कोए खुल्हाईआ। की खेल तको थल अस्गाही, टिल्ले पर्वतां खोज खुजाईआ। क्यों अन्धेरा गया छाई, साचा चन्न ना कोए चमकाईआ। आपणी आपणी पेशीनगोई लओ उठाई, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। नेत्र तको नैण मिलाई, ओहला ओहल्यां विच्चों चुकाईआ। झट गोबिन्द किहा मेरा ढईआ बीतिआ साल लँघ गए सौ ढाई, पाँधी पिछला पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद किहा मेरी सदी चौधवीं आई, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। ईसा किहा मेरी बीसवीं बैठी रूप बदलाई, पड़दा नज़र कोए ना आईआ। मूसा किहा मेरे नूर दी रही ना कोए रुशनाई, चन्द चांदना चन्द ना कोए रुशनाईआ। झट पुरख अकाल ने किहा अवतारो तुसीं भेव दयो खुलाई, रामा कृष्णा लैण अंगड़ाईआ। झट वेद व्यासा बैठा सीस झुकाई, निव निव लागा पाईआ। बावन बोलया एह खेल अगम्म अथाही, कथनी कहिण किछ ना पाईआ। असीं सारे चलदे तेरी हुक्म रज़ाई, राज़क रिज़क रहीम तेरे हथ्थ वड्याईआ। झट हुक्म आया अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो मेरी इक अनोखी मर्ज़ी, मज़ाक विच ना कोए जणाईआ। मैनूं इयों दिस्या तुसीं सारे आपणे दीनां मज़्हबां दे ग़रज़ी, मार्ग पंथ आपणी समझी वड्याईआ। कुछ मैनूं आपणे बिना हथ्थां तों लिख के दयो अर्ज़ी, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। सारे ब्यान दे दयो असीं ततां वाले गुरु फ़र्ज़ी, बिन सतिगुर शब्द तों कामल रहिण कोए ना पाईआ। नाले कहो प्रभू साडी पंजां ततां वाली तेरी बख्शी होई वरदी, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रंग रंगाईआ। जिस विच खेल चोटी जड़ दी, चेतन तेरी बेपरवाहीआ। तेरी सिख्या साख्यात पढ़दी, बिन रसना ढोले गाईआ । झट पुरख अकाल किहा मेरी खेल नरायण नर दी, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। तुहाडा केहड़ा केहड़ा दर्दी, मैनूं दयो समझाईआ। की धार सच सरोवर सर दी, अमृत मेघ की बरसाईआ। कवण तुहाडे प्यार विच सुवाणी तुहाडा पाणी भरदी, कन्ढ्ढी घाट बैठी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो तुसां तके बड़े नज़ारे, नज़रीआ समझ कोए ना पाईआ। तुसां मज़्हबां दे खोल्हे हट बाज़ारे, सौदा मेरा नाम विकाईआ। शरअ दे वख वख लगाए नाअरे, नर हरि नरायण दृढ़ाईआ। रसना जिह्वा बोल जैकारे, जै जैकार दिती सुणाईआ। मेरे हुक्म दे बणे बणजारे, हुक्म हुक्मे हुक्म मनाईआ। हुण तुसीं सारे आपणा भविख्त लओ विचारे, विचरके दयो जणाईआ। नाले आपणा लेखा तको बैठा केहड़े किनारे, कन्ढ्ढी घाट सोभा पाईआ। सब ने इक्को वार कीती निमस्कारे, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। चरण धूड़ी लाई छारे, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। प्रभू असीं तेरे दुलारे, दूल्हे दो जहान देणी वड्याईआ। झट सतिगुर शब्द किहा मेरा हुक्म सुणो इक करारे, इकरार करके दयां सुणाईआ। अवतार पैग़म्बरो गुरुओ जे सच पुछो तुसीं मेरे प्रभू दे लोकमात दे मुज़ारे, मज़्हबां दा वारस नज़र कोए ना आईआ। तुहानूं पता नहीं कितने जुग लँघ गए विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी केते पन्ध मुकाईआ । आओ मैं तुहानूं दस्सां इक अगम्म इशारे, बिन सैनत सैनत समझाईआ। तुसीं सारे इक्ट्ठे हो के आपणा बल लओ धारे, सवाधान लओ कराईआ। तुसीं अवतार पैग़म्बर गुरु जथे बणाओ भारे, हजूम आपणा दयो वखाईआ। नाले खण्डे खड़गां खिचो तीर कमान लओ उभारे, शस्त्र हथ्थां विच उठाईआ। पुरख अकाल नूं कहो असीं जंगजू बहादर योद्धे बड़े करारे, सूरबीर बीर अख्वाईआ। फेर हुक्म सुणो निरँकारे, की करता दए दृढ़ाईआ। झट सब ने किहा सतिगुर शब्द असां खेल कीते अपारे, अपरम्पर स्वामी नाल मिल के खेल खिलाईआ। हुण संदेशा देईए इक्को वारे, एकँकार कार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पुरख अकाल किहा गुर अवतार पैग़म्बरो तुसीं बड़े सूरबीर, सूरमिओ तुहानूं दयां समझाईआ। तुसां मेरे नाम दे नाम नाल झगड़ा कीता ते खिच्चे कमानां तीर, जगत निशाने गए बणाईआ। चारों कुण्ट घतदे रहे वहीर, भज्जे वाहो दाहीआ। तुहानूं पता नहीं मैं अछल अछल्ल अक्खां तों परे वसणवाला बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। तुसीं मेरी महिमा कर सके खिच्च नहीं सके तस्वीर, मेरा रूप बाहर ना कोए समझाईआ । पर मैं बड़ा शरारती लिखावणहार इबारती नाम कलमे दा तजारती तुहानूं खिच्च के विच ज़ंजीर, कड़ी नाम कलमे वाली दिती लगाईआ। तुहाथों शास्त्रां बंधाई बीड़, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मैं इक बचन पुछणा अख़ीर, आख़र दयां सुणाईआ। अवतारो पैग़म्बरो गुरुओ आपणयां दीनां मज़्हबां विच्चों मैनूं उह दयो जो तुहाडा सारयां दा होवे वीर, नाम कलमे तों बाहर तुहाडे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो तुहाडे वड्डे वड्डे वड्डे सिख मुरीद, मुर्शदो मुर्शदो मुर्शदो तुहानूं दयां सुणाईआ।
बिना अक्खां तों मेरे वल्ल सारे करो दीद, बिन नैणां नैण नैण नैण मिलाईआ। उन्हां वल्ल वेखो जेहड़े तुहाडे प्यार विच होए शहीद, शहादत जगत ततां वाली भुगताईआ। फेर ख़ुशी विच सारे खोल्ह लओ आपणी नींद, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ । फेर हुलारा लैणा उस अगम्मी पींघ, जो झूला दो जहानां बाहर झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सताई बैसाख कहे मैं वी उस दिन मूल ना सुत्ता, सुत्तयां दयां जणाईआ। किसे नूं पता नहीं उह केहड़ी घड़ी केहड़ा पल केहड़ी रुता, कवण कवण कवण रिहा महकाईआ। फेर मैनूं हलूणा दिता सतिगुर शब्द किहा वेख खेल अबिनाशी अचुता, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बिना अक्खरां दिता रुक्का, लेख नज़र कोए ना आईआ। नाले हुक्म संदेशा पक्का दिता सुक्का, कलम शाही शाही कलम ना कोए छुहाईआ। नाले फड़ के हलूणयां गुट्टा, झंजोड़ के दिता वखाईआ। मेरे अवतारो पैग़म्बरो गुरु साहिबानो मैनूं उह सिख मुरीद वखाओ जेहड़ा तुहाडे नालों नहीं टुट्टा, विछोड़े विच घड़ी पल विछड़ कदे ना जाईआ। जेहड़ा एथे ओथे मन्दिर अन्दर प्यार दीदार विच कदे नहीं रुठा, मुख मुख ना कदे बदलाईआ। नाले हलूणयां वेखो चारे गुठ्ठा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। फेर हथ्थ खोल्हो फेर मीटो मुट्ठां, घुट्ट घुट्ट के उंगलीआं लओ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो बैसाख महीना ते दिवस सताई, सत्हा बलंदी दो जहान ना कोए रखाईआ। पहलों एह दस्सो तुसीं हिन्दसा इक दो कि इकाई, कवण वंड वंडाईआ। जे मेरा भेव समझ गए उठा लओ दोवें बांही, भुजा भुजा नाल मिलाईआ। नाले होका दयो मेरे मालक ख़ुदा धुर दे माही, महबूब की आपणी खेल खिलाईआ। फेर हुक्म सुणो जो धुर दा दए सुणाई, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। उह पैग़ाम आया इलहाम आया उह कलम्यां दा कलाम आया जिस दा अक्खर किसे दिसे नाही, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। फ़रमान कीता अज्ज वक्त सारे लओ अंगड़ाई, आपणा आप आप बल प्रगटाईआ। जे तुसीं लिख नहीं सकदे मेरे चरणां दे थल्ले अंगूठा लओ लगाई, मुखों कहो असीं दीन मज़्हब सारे गए तजाई, झट इक दूजे वल तकण हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। फिर उम्मत वेखी दीन मज़्हब तके सच दा मिल्या कोई ना राही, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां किहा तेरी खेल तेरे हथ्थ फड़ाई, दूजा नज़र कोए ना आईआ। असीं बाल अंञाणे तूं शहिनशाह धुर दरगाही, मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा गुर अवतार पैग़म्बरो सुणो हुक्म इक इलाही, इक्को वार सुणाईआ। सब ने सुणना
नाल चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक वखाईआ। आपणा बल लओ प्रगटाई, प्रगट हो के मेरे अग्गे रूप लओ बदलाईआ। फेर आपणी ताकत लओ अज़माई, आज़म हो के आपणा बल जणाईआ। फेर कहो पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार मेरे हथ्थ सृष्ट सबाई दे फड़ाई, नव सत्त आपणा हुक्म वरताईआ। मैं दीनां मज़्हबां करां जुदाई, तेरे हुक्म विच समाईआ। झट सारे बैठे सीस निवाई, प्रभू तेरा अन्त कोए ना आईआ। असीं जिस मार्ग ते लाए उसे मार्ग दे राही, अगे कदम ना कोए टिकाईआ। साडी इक बेनन्ती इक अरदास तेरे चरण कवल टिकाई, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। अज्ज असीं फ़ैसला दिता साडे वलों जिस नूं चाहें उसे नूं दे वड्याई, वड्डे तेरी वड वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नौ वार एकँकार जिमीं असमान दो जहान मर्द मर्दान निगाह मारी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। फेर कीता जोत उज्यार, वेख्या पैग़म्बर गुर अवतार, निगाह मारी सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी अन्दर ध्यान लगाईआ। फेर दूजी वार किहा गुर अवतार पैग़म्बरो आपणा वक्त लओ संभाल, सम्बल दा मालक हुक्म सुणाईआ। तुसीं शाह बणना कि कंगाल, कि पातशाह नाल मिलके आपणी ख़ुशी बणाईआ। तुसीं शब्द बणना कि दलाल, विचोल्यो आपणा पड़दा दयो उठाईआ। सारयां हथ्थ जोड़ के किहा सानूं दीनां मज़्हबां विच्चों कर बहाल, एह तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द ने दोवें हथ्थ गरदन पिच्छे डाल, निउँ निउँ के सीस झुकाईआ। जे किरपा करनी ते मैनूं फेर बणा लै आपणा लाल, लाल आपणी गोद टिकाईआ। मैं तेरी नौ खण्ड पृथ्मी दी इक बणा देवां धर्मसाल, दूजा दुआरा रहिण कोए ना पाईआ। पर पता कीता पुरख अकाल किहा गुर अवतार पैग़म्बरो आओ सारयां दी करो भाल, भज्जो वाहो दाहीआ। सारे दौड़े दीनां मज़्हबां तकण वड्डे छोटे बाल, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। फेर हार के किहा प्रभू असीं तेरे साडे तों हल्ल ना होए सवाल, अन्त कहिण कुछ ना पाईआ। फेर हस के किहा गुर अवतार पैग़म्बरो उठो निगाह मारो छेती ते घर वेखो सिँघ पाल, जिस दा पालण वाला इक्को माहीआ। जे उस जन्म ल्या ते उसनूं सब कुझ देणा संभाल, ततां तों बग़ैर जोत विच जोत दयां मिलाईआ। पर मैं किसे दवारयों नहीं निकलणा मैं आवांगा सचखण्ड सच विच्चों धर्मसाल, ते धर्म दुआरा साढे तिन्न हथ्थ शरीर दा दयां बणाईआ। मेरे हुक्म नूं कोई ना सके टाल, अगे हो ना कोए अटकाईआ। उस दा हुक्म ते मेरा नाम धुर दा शब्द सति दी ढाल, दो जहाना इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सताई बैसाख कहे जन भगतो संन ईसवीं उन्नी सौ अठारां, अठ्ठां ततां वेख वखाईआ। मनी सिँघ प्या विच विचारां, सोचां विच सोच बदलाईआ। झट धुर दे हुक्म दा होया इशारा, सैनत दिती लगाईआ। सन्ता नक्क दे नाल लिख दे वार चारा, पूरन विच पूरन विच पूरन
सतिगुर दीआं बहारां, जिस दी रुत ना कोए बदलाईआ। जिस दा रूप होणा सांझा यारा, यराने यारां नाल निभाईआ। उह अवतारो पैग़म्बरो गुरु साहिबानो मनी सिँघ ने किहा उहने कोई फड़नीआं नहीं खण्डे ते तलवारां, तीर कमान ना कंध उठाईआ। जिधर वेखेगा बिना अक्खीआं तों पावेगा सारा, महासार्थी इक अख्वाईआ। पर उस दी जदों महकी ते महकेगी भगतां वाली गुलज़ारा, गुलशन आपणा नवां दए लगाईआ। फेर मुहम्मद ने किहा ईसा ने किहा मूसा ने किहा जे उह ख़ुदा ख़ुद तैनूं बड़ा प्यारा, प्यार प्यार प्यार तेरे विच रखाईआ। जे उह तेरा नूर ते तूं अमाम ते अमामा दा रूप न्यारा, तेरा रूप उस दा रूप इक्को नज़री आईआ। पर साडी इक अर्ज़ इक अरज़ोई उह ज़रूर साडयां मज़्हबां विच दीनां विच आवे ते फिरे जगत धार तों बाहरा, भेद आपणा आपणे नाल रखाईआ। पुरख अकाल किहा उह दुलारयो दूलहयो बच्चयो उहदा रूप मेरा बेअन्त पारावारा, पारब्रह्म हो के दयां समझाईआ। उह ज़रूर ज़रूर ज़रूर समुंद सागराँ पार करेगा किनारा, बिन नईया नौका पन्ध मुकाईआ। उह सताई बैसाख दा दिवस ते जिस वेले शेर सिँघ सताई साल दा होया ते सताईवें साल विच दिता इशारा इशारा इशारा, बिन मुख ज़बान दन्दां तों आप सुणाईआ। इस दा लेखा लेखा लेखा अगे दीन दुनी तों बाहरा, हौली हौली हौली सतारां हाढ़ तक सारा दए समझाईआ। पर लिखारीओ लिखण दा तुहानूं बड़ा आएगा नज़ारा, सुणन वाल्यो बच्चयो बचपन तुहाडा ख़ुशी मनाईआ। उह जिस कारन सन्त मनी सिँघ जेल्हां विच जीवन गुआ के गया सारा, उह सारा जीवन तुहाडे अन्दर रखाईआ। बेशक तुसीं नहीं जाणदे एह पूरन कि पूरन सतिगुर नूर अपारा, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। किसे नूं पता नहीं जिस वेले पंज पोह नूं बधक नूं दिता सी इशारा, घरों कढ्ढके बाहर दुआबे विच लेखा दिता बणाईआ। उस विच इक नुक्ता रख्या जिंनां चिर इक्की वार इक्ट्ठीआं ना करें निमस्कारा, तेरा जन्म अगला ना कोए वधाईआ। एसे करके दूर दुराडे लेख लिख के घलया जिस वेले भारत आए ते अगले दिन ज़रूर जाणा पएगा बधक दे दुआरा, नहीं ते उहदा लेखा लेखा लेखा दीन दुनी विच नज़र कोए ना आईआ। उह काग़ज़ ते कलम शाही कोई मेट नहीं सकदा ते ना हुण लिखण दी लोड़ पए दुबारा, पूरब दा लहिणा पूरब झोली पाईआ। सताई बैसाख कहे मैं वी उस प्रभू दे चरण कवल तों आपणा आप वारा, वारस बणे मेरा धुरदरगाहीआ। जन भगतो जे तुसां लभणा ते यारां विच्चों इहो यारा, जिस दा यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। पर एहदी वंड नहीं कोई पुरख नारा, बृद्ध बालां इक्को रंग रंगाईआ। पर बेपरवाह अगम्म अथाह जे किते ख़ुशी विच तुहाडे अन्दरों कर जाए किनारा, ते तुहानूं राह खहिड़ा नज़र कोए ना आईआ। जे किरपा करे ते भर दए दुबारा, हथ्थ सिर उत्ते टिकाईआ। क्यों एह धुर दा मीत मुरारा, जगत यरानयां तों बाहर आपणा याराना दए निभाईआ।
जे इस तरह दा ना हुन्दा ते इहनूं काहनूं कहिंदे चौवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीसा धुर दा माहीआ। बच्चयो तुहानूं आयां नूं इक्को वार इकट्ठयां नूं देवां प्यारा, प्यार विच आपणे चरण टिकाईआ। सताई दा लेखा बड़ा न्यारा, उह पता नहीं छल्लीआं चबदयां दिता कि गन्ने चूपदयां दिता कि मोढे मार के सिर हिला के हलूणा दिता लगाईआ। पता नहीं मूँह ते पड़दा रख के ते शेर सिँघ केहड़ी मंज़ल चाढ़्हा, चढ़दा लहिंदा पन्ध ना कोए रखाईआ। पर सताई बैसाख कहे मेरा इक दिवस चंगा पाल सिँघ ने ख़ुशी विच इके रात विच सताई वार आपणे सतिगुर दे चरण छुहाया सी दाहड़ा, फेर मुख मुख मुख विच टिकाईआ। पर उह दिन उह सी जिस कारन गुरमुखो तुहानूं माण मिल्या सतारां हाढ़ा, पर इस सतारां हाढ़ ते सारा पर्दा दयां उठाईआ। नाले भेव दस्सांगा किस तरह सेवक बणीदा ते बणना सेवादारा, ते सेवक हो के सेव कमाईआ। तुहानूं उह प्रदखणा भुल गई जेहड़े लैंदे सी चार दुआरा, चारों कुण्ट भज्जदे वाहो दाहीआ। जदों चाहुंदे सी घर मोड़ ल्याउँदे सी दुबारा, घर घर विच टिकाईआ। जन भगतो सतिगुरु कोई खाण पीण दा नहीं वणजारा, रसना रस ना कोए वड्याईआ। उह ते बहाने लभ्भदा किस बिध मैं आपणयां बच्चयां नूं तारां, ते घर घर आपणा चरण टिकाईआ। ऐस साल दा लेखा जिस नूं समझ सके ना कोई गुर अवतारा, दूसर समझ कोए ना आईआ। तुसीं मेरे अगे होवोगे ते मैं पिच्छे होवांगा तुसीं मेरे ते मैं तुहाडा लावांगा नाअरा, एह वड्डी वड्डी वड्डी मेरी बेपरवाहीआ। फेर मैं दस्सांगा निशान किस कोल होवेगा चन्द ते किहदे कोल होवेगा सितारा, ते कौण वेखणवाला होवे धुर दा माहीआ। जन भगतो तुहानूं समझ आ जाऊ किस कारन समुंद सागराँ दा टप्पया किनारा, ते पूरबल्यां पैग़म्बरां अवतारां दे लेखे आया मुकाईआ। तुसीं ख़ुशीआं विच प्यार दा लाउणा नाअरा, जैकारा इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन दा पूरन रूप पूरन सतिगुर दा लेख अगे सतारां हाढ़ तों बदल जाणा सारा, बदली आपणे हथ्थ रखाईआ।