२८ बैसाख शहिनशाही सम्मत ११ राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली फ़िरोज़पुर छाउणी
हस के कहे दु:ख रोग संताप, बिन रसना जिह्वा ढोले ढोल रिहा सुणाईआ। सतिगुर शब्द तूं आदि जुगादी साडा माई बाप, तुध बिन दूजा गोद ना कोए टिकाईआ। मेहरवान हो के सानूं हुक्म दिता आप, आप आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे दर प्यार रूप कलयुग दी धारा ताप, अग्नी तत तत तपाईआ। मेरे दीन दयाल जे असीं ना होईए तेरा कोई ना जपे जाप,
तेरी लोड़ ना कोए रखाईआ। जगत अन्धेरा हो जाए रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेहरवाना असीं सब दे सांझे साडी वंड नहीं किसे नाल ज़ात, दीनां मज़्हबां विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। निगाहबान हो के साडे वल्ल मारीं झात, झाकी आपणी इक वखाईआ। साडा खेल वेख बहु भांत, भज्जीए नठीए वाहो दाहीआ। साडे हिस्से आया साढे तिन्न हथ्थ शरीर दा इक प्रांत, बहुती मंग ना कोए मंगाईआ। असीं तेरे हुक्म विच सृष्टी दे अन्दर वड़ के बहिंदे इकांत, ध्यान तेरे चरण टिकाईआ। सानूं बड़ी आउँदी शांत, जिस वेले भगतां अन्तर तेरा रंग वेख वखाईआ। तेरा नाम मिलदा अमृत बूँद स्वांत, अग्नी तत तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। संताप कहे मेरे साथी जगत दु:ख रोग, सोहणा संग बणाईआ। एह मेरा जिज्ञासुआं वाला जोग, जुगती तेरे हथ्थ फड़ाईआ। असीं हर घट अन्दर वड़ के भोगीए भोग, रस आपणा आप प्रगटाईआ। साडा मेला हुन्दा धर्म संजोग, विजोग विच तेरी ख़ुशी मनाईआ। पर असीं किसे दे घर जांदे नहीं रोज़, कदी कदी आपणा फेरा पाईआ। हे प्रभू साडे नाल मिल के जिज्ञासुआं मिलदी नहीं मौज, ख़ुशी रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। दु:ख रोग कहिण प्रभू रूप वेख दलिद्र, जगत जहान वखरा नज़री आईआ। ज़रा निगाह मार उधर इधर, एथे बैठे तेरी ओट तकाईआ। पता नहीं असीं फिरदे किधर किधर, भज्जीए वाहो दाहीआ। वेखीए बिटर बिटर, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडे अन्तर सदा रहिदी सध्धर, सध्धरां तेरे चरण टिकाईआ। सानूं याद आउँदा साडे नाल प्यार कीता सी बिदर, सुदामा ख़ुशीआं वाली गलवकड़ी पाईआ। काया मन्दिर दा खोल्ह के जिंदर, ताकी सानूं दिती वखाईआ। तुसीं फिरदे किधर, दर मेरे आउणा चाँईं चाँईंआ। ताकि मेरी आलस मिटे निंदर, ग़फ्लत रहिण कोए ना पाईआ। बेशक मेरा दुखी होवे पिंजर, तन वजूद हड्ड मास नाड़ी कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। रोग सोग कहिण प्रभू साडा नाउँ चिन्ता दु:ख, सांतक सति सति ना कोए कराईआ। सानूं वेख के सब दे कुमला जांदे मुख, ख़ुशी विच कोए ना आईआ। साडे अन्दर वड़दयां इन्सानां दी मिट जांदी भुख, रसना जिह्वा रस ना कोए चखाईआ। सानूं कोई नहीं कहिंदा प्यार विच मनुक्ख, प्रेम नाल साडे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। दु:ख रोग कहिण प्रभू असीं सदा घतदे रहीए वहीर, भज्जीए वाहो दाहीआ। ना साडा वस्त्र ना कोई चीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। असीं कदे नहीं हुन्दे दिलगीर, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। पींदे नहीं कोई सीर, अमृत रस
मुख ना कोए छुहाईआ। पर जिस दे वल्ल जाईए उहदे नेत्रां वगे नीर, रो रो दए सुणाईआ। असीं फिरदे वांग कीर, कीरने तेरे नाम दे पाईआ। इक गल्ल याद जिस वेले बधक ने कृष्ण नूं मारया तीर, निशाना आपणा दिता लगाईआ। उस दु:ख विच कृष्ण ने बधक नूं किहा आ मेरे वीर, गलवकड़ी लई पाईआ। नाले मस्तक ते हथ्थ रख के बदल दिती तकदीर, तरीका आपणे विच छुपाईआ। दु:ख कहे सानूं उस वेले आई धीर, धर्म नाल धर्म दईए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ । दु:ख रोग कहिण प्रभू की खेल दस्सीए कलयुग कल दा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। साडा लहिणा देणा पूरब पिछला राजे बलि दा, बावन आपणा संदेश गया दृढ़ाईआ। साडा प्यार जिस अन्दर वड़दा उस नूं सलदा, तीर अणयाला इक वखाईआ। साडा प्यार कोई झल नहीं सकदा पल दा, दुखी हो के सारे देण दुहाईआ। साडा सवाल नहीं कोई हल्ल दा, अंकड़ा समझ कोए ना आईआ। तूं मेहरवाना सदा सदा सब नूं छलदा, अछल अछल्ल इक अख्वाईआ। झट सतिगुर शब्द किहा दु:ख रोग बिना अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं तों तुहानूं नहीं कोई झलदा, झल्यो तुहाडी झलक विच आपणी ख़ुशी ना कोए बणाईआ। ते बिना तुहाडे प्यार तों जगत भगत कोई नहीं फलदा, सतिगुर ओट ना कोए तकाईआ। क्यों तुहानूं हुक्म अन्दर आप घलदा, वेखणहारा बणे आप गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । दु:ख रोग कहिण प्रभू सानूं कदे किसे कीता नहीं प्यार, मुहब्बत नाल घर ना कोए बुलाईआ। जिधर जाईए उह रोवण धाई मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साडे नाल करन तकरार, झगड़ा दिसे थांउँ थाँईंआ। असीं इक वार धनंतर अगे कीती पुकार, अन्तष्करन आशा उस दे अगे टिकाईआ। क्यों साडा नाता जोड़या नाल संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तिन्नां दे समझाईआ। ओस हस के किहा तुहाडा फल रहे सदा जुग चार, लोकमात वजदी रहे वधाईआ। मैं तुहाडे प्यार नाल औशध करां तैयार, लेखा दीन दुनी बणाईआ। पर इक गल्ल याद रखयो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडा दुक्खां दा भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट अतुट वरताईआ। सृष्टी विच हुन्दी रहे हाहाकार, हाए उफ़ कर कुरलाईआ। तुहाडी गिणती वधणी चुरासी लख नाल चुरासी होर वार, चुरासी नाल चुरासी फेर अंकड़े होर लओ वधाईआ। उस वेले सृष्टी नूं पता नहीं कितनी गिणती तुहाडी वधे बारमबार, अरबां खरबां नाल गणत ना कोए गिणाईआ। पर याद रखयो तुहाडा लहिणा देणा पूरा करे आप निरँकार, निराकार हो के वेख वखाईआ। तुहाडा नाता जोड़े भगतां नाल विच संसार, संसारी हो के आपणा खेल खिलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त कीता सतिजुग विच सति दा होया प्रचार, तुहाढ्ढयां पिछल्यां परचिआं दा लेखा रहे ना राईआ। सब
तों उत्तम श्रृेष्ट जन भगत दिसणगे तन वजूद करन शृंगार, सोहणा रूप बणाईआ। तुहाडा वक्त बहुता नहीं थोड़्हा नहीं पंज छे साल ते महीने नाल चार, दु:ख रोग तुहाडा वक्त अगला नज़र कोए ना आईआ। फेर भगतां दी भगवान नाल सदा रहेगी बहार, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। पर इक बख्शिश ज़रूर करांगा तुहानूं सद्दया करांगा भगतां दे घर बाहर, इक सौ इक कदम तों पिच्छे सीस निवा के जाणा चाँईं चाँईंआ। सतिजुग विच सतिगुर दा भगत कदे ना होवेगा बीमार, तन वजूद कंचन वरगा सोभा पाईआ। झट दुक्खां रोगां ख़ुशीआं नाल कीती निमस्कार, निउँ निउँ के सीस झुकाईआ। प्रभू जे असीं बधक दे अन्दर ना वड़दे साडा किस तरह हुन्दा उदार, सतिजुग विच सानूं मिलदी की वड्याईआ। जिस दे हिरदे विच वसिउं तूं आप निरँकार, निरवैर हो के आसण आपणा आप लगाईआ। उहदी बुद्धी दी नहीं सी पुकार, आत्मा तेरे ढोले गाईआ। ना कोई दुनिया वाला बुख़ार, सिर्फ़ विछोड़ा सी सतिगुर सी यार, यार दे यराने बिना यारी कम्म किसे ना आईआ। जिस दे प्यार विच पिछले जुग बीते ते लँघ गए , आपणा पन्ध मुकाई भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लहिणा झोली पाईआ। दु:ख रोग कहिण प्रभू सानूं पंज छे साल चारों कुण्ट लैण दे भज्ज, भजन बन्दगी वाले फड़ीए थांउँ थाँईंआ। नाले वेखीए उह केहड़े साहिब दा करदे हज्ज, हुजरे विच केहड़ा मालक बैठा टिकाईआ। असीं बेनन्ती करदे अज्ज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तूं मालक सृष्ट सबाई जग, जागरत जोत नूर अलाहीआ। पर इक बेनन्ती प्रभू तूं जदों वसणा ते वसीं भगतां दे उपर शाहरग, हेठला हिस्सा साडी झोली देणा पाईआ। असीं ख़ुशी होईए गद गद, गद्दी नशीनां वेखीए थांउँ थाँईंआ। अगे साडी भगतां नालों पूरी होवे हद्द, हदूद लँघण कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मेरा होया तेरे नाल सबब, साडी चले ना कोए चतुराईआ।
पहली जेठ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
जेठ कहे प्रभू मेरी नवीं जड़ दे जड़त, जड़ चोटी दा पन्ध देणा मुकाईआ। सतिगुर शब्द नाल करा दे लिख्त पढ़त, संधी दो जहान जणाईआ। तेरे नाम दी लोकमात लए कोई ना धड़त, माया गंढ्ढ ना कोए पवाईआ । तेरा रूप नहीं कोई अणघड़त, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड वड्याईआ। मेहरवान हो के मेरे उत्ते करना तरस, रहमत सच कमाईआ। निगाह मारनी उत्तों अर्श, अर्शी प्रीतम वेख वखाईआ। तेरा ख़ुशीआं वाला बरस, एका एके नाल मिलाईआ। मेरे उत्ते करना तरस,
रहमत सच कमाईआ। मेरी पिछली मेटणी हरस, हवस अवर ना कोए वधाईआ। बिन नेत्रां करां दरस, नूरी चन्द दरसाईआ। जोती जाते आयों परत, पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। मेरी सुहञ्जणी होई धरत, धवल होई रुशनाईआ। मेरी बेनन्ती मन्नणी अर्ज़, आरज़ू दयां दृढ़ाईआ । तेरा खेल होवे असचरज, अचरज लीला देणी जणाईआ। मेरे योद्धे बीर मर्दाने मर्द, मदद तेरी इक रखाईआ । मेहरवान हो के मेरा वंडणा दर्द, दीन दयाल तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। जेठ कहे जन भगतो बण जाओ प्रभू दे जेठे सुत, जनणी अवर नज़र कोए ना आईआ। जिस लेखे लाउणे काया माटी बुत, पंजां ततां रंग रंगाईआ। तुहाडी सुहञ्जणी करे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तुहाडा प्यार होवे नाल अबिनाशी अचुत, चेतन हो के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । जन भगत कहिण सुण जेठ मीता, मित्रा दईए जणाईआ। साडा तन मन होया ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सच प्यार वस्या चीता, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। साडी अन्दरों बदल गई नीता, नीतीवान दिता समझाईआ। जगत रस दिस्या फीका, फिकी दिसी जगत लोकाईआ। निरगुण सरगुण आपणा भेव खुल्हाया तरीका, तरह तरह समझाईआ। आत्म परमात्म करनी प्रीता, प्रीतम मिले चाँईं चाँईंआ । जिस दी याद विच पिछला वक्त बीता, अगे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। जेठ कहे मैं दस्सां हो दलेर, ताकत निरगुण नाल मिलाईआ । जो मेरे उत्ते करे मेहर, मेहरवान हो के दया कमाईआ। जिस दा रूप नज़र आया ततां वाला सिँघ शेर, तन वजूद वंड ना कोए वंडाईआ। अन्तिम माटी ख़ाकी करके ढेर, ढईआ गोबिन्द वाला संग मिलाईआ। रूप बदला के गुरु गुर चेर, चेला गुर रूप प्रगटाईआ। भेख वटाया ना लाई देर, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। शब्दी शब्द दवाया गेड़, गेड़ा दो जहान दवाईआ। साची धर्म दी छेड़ के छेड़, छेकड़ आपणा हुक्म वरताईआ। जो आशा रख के गया गोबिन्द अन्त नदेड़, गोदावरी कन्ढ्ढा आस रखाईआ। जद आवांगा शरअ दे कटां गेड़, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग दा अन्तिम लहिणा देणा नबेड़, नबेड़ा करां चाँईं चाँईंआ। मेरा सति सरूप दा सुहञ्जणा होवे खेड़, जिस दा दरवाज़ा वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पहली जेठ कहे मेरा दिवस सुहावणा, सोहणा दयां जणाईआ। मैं बीत्या हाल सुणावणा, संदेशा संदेश्यां विच्चों प्रगटाईआ। जो इशारा दिता बलि बावना, रूप अनूप दरसाईआ। जो राम रामा खेल सुहावणा, सोहणा संग बणाईआ। जो इशारा कीता कृष्ण कान्हना, कान्ही हो के कंध उठाईआ। जिस
दा पैग़म्बरां पकड़या दामना, दामनगीर नूर अलाहीआ। जिस दा नानक निरगुण गाया सतिनामना, सरगुण सति सति समझाईआ। जिस दा गोबिन्द खेल खिलावणा, खेल आपणी आप प्रगटाईआ। उस मैनूं रंग चढ़ावणा, जो आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। पहली जेठ कहे मैं ख़ुशीआं ढोला गावणा, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। पहली जेठ कहे मैं दस्सां नाल धर्म, सति सच सुणाईआ। मेरे महीने दा वड्डा होया कर्म, निहकर्मी दिती वड्याईआ। मेरे अन्दरों कढ्ढया भरम, भुलेखा दिता चुकाईआ। नाल संदेशा दिता तेरे विच ततां लैणा जरम, लोकमात वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। जेठ कहे मैनूं पहले दिवस संदेशा घलया, शब्दी धार गुरदेव। सुण बल्लू मेरे बलया, हुक्म मन्नणा इक नेहकेव। जिस आदि जुगादि सब नूं छलया, जिस दी सिफ्त करे कोई ना जिह्वा। जो जोती जाता धार रलया, सब नूं देवणहारा साचा मेव। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पहली जेठ कहे मैनूं आया हुक्म तकदीरी, मेरी तकदीर समझ सकी ना राईआ। मैं निगाह मारी खेल वेख्या शाह हकीरी, फ़कीरी तों बाहर सोभा पाईआ। जिस दे कोल बिना कड़ीआं तों ज़ंजीरी, कुण्डी गंढ्ढ नज़र कोए ना आईआ। मैनूं वेख होई दिलगीरी, हैरानी विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे मैनूं संदेशा आया अलाही, अलाह दिता दृढ़ाईआ। सोहणया सुणना चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक बणाईआ। पंजां दिनां विच पंजां ततां मिलणी वड्याई, पंचम वेखणा नैण उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणा हुक्म रिहा वरताई, वारस हो के आप सुणाईआ। बेपरवाह ने बणना पाँधी राही, दो जहानां वेख वखाईआ। नाले बावन दी धार याद कराई, बावन बावन हुक्म वरताईआ । पहली जेठ कहे मैनूं मिल्या हुक्म करारा, कर्म कांड तों बाहर जणाईआ। दो जेठ वेखणा नज़ारा, नज़र नज़रीए विच्चों बदलाईआ। तिन्न जेठ होवे इशारा, बिन सैनत सैनत समझाईआ। चार जेठ रहिणा ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर ख़बर दृढ़ाईआ। पंचम जेठ होवे ज़ाहरा, पंचम तत रूप समाईआ। जिस नूं माप्यां कहिणा दुलारा, शेर सिँघ नाम प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द तन वजूद दे अन्दर करना किनारा, तट दीन दुनी तजाईआ। सिँघासण आसण ला के भारा, बैठे चाँईं चाँईंआ। पहिल्यां पंजां सकिंटां विच बावन नूं बुलाए बिन रसना जिह्वा आपणे विच संसारा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तूं तकणा खेल अपारा, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। जिस नूं सब ने किहा चवीआं अवतारा, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो निरगुण नूर होवे उज्यारा, उजाला
करे थांउँ थाँईंआ। बावन बिन अक्खरां बण लिखारा, लेख लेख विच्चों बदलाईआ। मैं बवन्जा साल बिन तन वजूद तों रखणा सहारा, धरनी धवल धवल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पहली जेठ कहे मैं पंच दिवस करदा रिहा इंतज़ार, अगला अगला ध्यान लगाईआ। किस बिध आवे आप करतार, करनी दा करता वेस वटाईआ। मैं माता दे गर्भ विच निगाह रिहा मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। उह ख़ाली भाण्डा अन्दरों दिसदा रिहा जिस नूं आत्मा दा अधार, जगत वासना नाल वड्याईआ। जिस वेले वक्त सुहञ्जणा आया पंचम जेठ थित जगत विचार, सोहणा खेल खिलाईआ । साढे दस तन वजूद प्रगट कर अपार, आपणा रंग वखाईआ। पहले सकिंट अन्तर आई जोत निरँकार, दूजे शब्द शब्द शब्द समाईआ। तीजे दो जहानां वेख विखार, चौथा आपणा आपणे विच समाईआ। पंजवें सकिंट बलि बावन करके ख़बरदार, भगत भगवान दोवें रंग रंगाईआ। मेरा वेख लै रूप निराकार, जो साकार विच टिकाईआ। बावन साल करां शृंगार, ततां रंग चढ़ाईआ। फिर जोती जाता हो के होवां बाहर, आपणा आप प्रगटाईआ। गोबिन्द दा तक के कौल इकरार, इकरारनामे पिछले नाल मिलाईआ। वेद व्यास दा लाहवां उधार, उदर दा पन्ध मुकाईआ। सम्बल दा बण सिक्दार, सिँघासण देवां सुहाईआ। जोती जाता हो के शब्द दी देवां गुंजार, शब्दी शब्द प्रगटाईआ। खेल करां विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरा करां पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के हुक्म वरताईआ। पहली जेठ कहे मैं निउँ निउँ कीती निमस्कार, बिन सीस सीस झुकाईआ। पंज दिन करदा रिहा इंतज़ार, दो जहानां राह तकाईआ। कवण वेला आए सांझा यार, मीत मुरारा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पहली जेठ कहे मैं तक्कया नाल रीझां, नैण नैणां नाल मिलाईआ। मेरे अन्दर प्रगट होईआं रीझां, ख़ुशीआं ख़ुशीआं विच्चों प्रगटाईआ। मैं खलो के दो जहानां दी विच दहलीज़ां, दलीलां आपणीआं लईआं बदलाईआ। नाल वड्डीआं रखीआं उम्मीदां, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। मेरीआं खुल्ह गईआं नीदां, आलस निंद्रा रिहा ना राईआ। मैं ना मरया ना जींदा, दोवें रूप गया तजाईआ। मैं प्यार विच्चों प्रभू प्यार दे रस पींदा, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पहली जेठ कहे पंचम जेठ मैं रिहा उडीकदा, आपणा ध्यान लगाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा अठारां मई तरीक दा, साढे दस वंड वंडाईआ। जो नवें ख़ाके उलीकदा, लाइन लाइनां विच्चों बदलाईआ। जिस दा झगड़ा नहीं कोई शरीक दा, शिरक्त सब दी रिहा मिटाईआ। जिस दा हुक्म इक तौफ़ीक दा, तोहफ़े देवे थांउँ थाँईंआ। जिस
दा जैकारा इक्को गीत दा, गोबिन्द धार नाल मिलाईआ। एह खेल अनोखा अनोखी रीत दा, रीतीवान आप समझाईआ। जिस पन्ध मुकाया मन्दिर मसीत दा, काया काअबा कर रुशनाईआ। जो वारस होवे लख चुरासी नीत दा, नीतीवान होवे धुरदरगाहीआ। जिस दा सहारा ठांडा सीत दा, अग्नी तत बुझाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी जांदा बीतदा, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पहली जेठ कहे पंचम जेठ गया आ, आमद विच ख़ुशी मनाईआ। जिस ढोला इक्को ल्या गा, बिन सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। बिन रसना किहा वाह वाह, वाहिगुरु तेरे हथ्थ वड्याईआ। पहली जेठ कहे मैं पंचम जेठ ख़ुशीआं नाल ल्या मना, निव निव सीस झुकाईआ। दर्शन तक्कया नूर अलाह, जोती जाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पहली जेठ कहे पंचम जेठ मैं तकी इक इक दी धार, धरनी धरत ध्यान लगाईआ। जो सब दा मीत मुरार, शत्रु रूप ना कोए बणाईआ। मैं हस के कीती निमस्कार, निव निव लागा पाईआ। धूड़ी लाई छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। झट शब्द दी सुणी गुंजार, संदेशा दिता दृढ़ाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा जिस नूं समझे ना कोई विच संसार, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तूं ख़ुशीआं विच करना इज़हार, ढोला गाउणा धुर दा माहीआ। इक संदेशा देवां जिस नूं कर सके ना कोए विचार, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पहली जेठ कहे मैं सुणया हुक्म अलाही, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। नाल हिन्दसा तक्कया इकाई, इक इक रूप दरसाईआ। फेर हुक्म मिल्या वेखणा नैण उठाई, लोचन लोचनां विच्चों बदलाईआ। जिस वेले आया सम्मत शहिनशाही, इक इक मिलके गिआंरा रूप बदलाईआ। उस वेले रूप अनूप होणा जिस नूं जन्मे कोए ना माई, जोती जाता इक अख्वाईआ। सम्बल होवे आसण लाई, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जन भगतां मेला मेले चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पहली जेठ कहे मैं सुणया ख़बर आई अवल्ली, अवल दिता जणाईआ। जिस वेले इकाई नाल इकाई दिसी इकल्ली, कला वरते बेपरवाहीआ। जिस कारन काहन ने सख़ीआँ नाल पाई जली, रासां वंड वंडाईआ। जिस कारन पैग़म्बरां खेल खिलाया थली, मारूथल रहे कुरलाईआ। जिस कारन गोबिन्द हथ्थ रखाया तली, सीस जगदीस जणाईआ। उह मालक ख़ालक जो वसणहारा धाम अटली, दरगाह साची सोभा पाईआ। उह बण के वली छली, ख़ालक ख़लक नूर अलाहीआ। जिस दा झगड़ा नहीं नाल दली, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पहली जेठ कहे मैं सुणया अगम्मी नाअरा, निरगुण निराकार दिता जणाईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही आवे ग्यारा, एका एके नाल जुड़ाईआ। उस वेले भगतां मिले अधारा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जोती जाता होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा खेल वेद पुराणां बाहरा, शास्त्रां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा हद्द नहीं कोई दाइरा, हदूदां बन्द ना कोए कराईआ। उस दा हुक्म अपारा, अपरम्पर आप जणाईआ। पंचम जेठ होवे त्योहारा, सोहणा वक्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पहली जेठ कहे मैं सुण के होया हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। झट सतिगुर शब्द दिता ज्ञान, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बिन अक्खां कर ध्यान, बिन लोचनां लैण अंगड़ाईआ। बिन रसना कहिण ज़बान, बिन सरवणां दए सुणाईआ। जिस वेले कोई धर्म ना रिहा ईमान, सति विच ना कोए समाईआ। जीव जंत सारे कुरलाण, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। धरनी वेखे उत्ते असमान, धरती वल ध्यान लगाईआ। जो सब दा लहिणा देणा चुकावे आण, आप आपणा हुक्म वरताईआ। उस वेले पंचम जेठ हरिजन साचे घर घर ख़ुशी मनाण, साढे दस वक्त सुहाईआ। एह तन वजूद सिँघ शेर दा निशान, निशान लोकमात दरसाईआ। अगला हुक्म होर महान, महिमा कथ कथ जणाईआ। फेर भेत खोल्हणा किस बिध गोबिन्द धार पूरन होया परवान, परम पुरख दिती वड्याईआ। जिस नूं समझणा मुश्किल होवे बोल ना सके ज़बान, जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। पहली जेठ कहे पंचम जेठ रखणा याद, जन भगत भुल कोए ना जाईआ। जिस दा लहिणा नाल नहीं किसे जगत दे साध, मनसा मन ना कोए रखाईआ। जिस विच पंज तत दा खेल होणा आबाद, सोहणा संग बणाईआ। जिस दा लहिणा देणा विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड वेख वखाईआ। उस दा नवां हुक्म संदेशा चलणा इस तों बाद, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सतिगुर शब्द पूरन दी धार होणा आज़ाद, आज़ादी विच्चों आज़ादी दए बदलाईआ। पता नहीं केहड़ी धुन ते केहड़ा वजणा नाद, कवण सुणन वाला होवे धुर दा माहीआ। नाले गुरमुखो दरस होवेगा ते हथ्थ उत्ते उडदा होवेगा बाज़, बाज़ी दीन दुनी बदलाईआ । एह प्रभू दा उलटा रिवाज, रवाइत आपणे हथ्थ रखाईआ। एह धरनी दा करना काज, कलयुग लहिणा झोली पाईआ। सतारां हाढ़ नूं सतिगुर शब्द दस्सेगा क्यों आया देस माझ, आप आपणा वेस वटाईआ। किस कारन भगत दुआरे पाई सांझ, सज्जणो तुहानूं ल्या मिलाईआ। हालत दस्सेगी सतिगुर नानक दी आ के रबाब, किस कारन तूं ही तूं ही गीत गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच करनी कार कष्माईआ। पंचम जेठ कहे मैं शहिनशाही ग्यारा लँघणा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैं इक्को वार प्रभू तों मंगणा, दर ठांडे झोली डाहीआ। जे भगतां दा बणना ई ते बण जा पक्का सज्जणा, क्यों लारयां विच लँघाईआ। तेरा दीपक मित्रा घर घर जगणा, क्यों दीपक बैठा बुझाईआ। तूं तत नहीं कोई पंजणा, शेर दा शेर रूप बदलाईआ। जिस ने दो जहानां दब्बणा, चरण कवल कवल दे सरनाईआ। जिस दे हुक्म विच सब ने लदना, भज्जणा वाहो दाहीआ। जिस पूरन दी धार पूरन दा लेखा कढणा, पूरन सतिगुर विच्चों पूरन जोत प्रगटाईआ। एह पूरन तुहाडा मित नहीं फेर किसे नूं नहीं लभणा, सब ने भज्जणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। जन भगतो सतिगुर नूं कदे नहीं लभण जाइउ घर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। आपणा भय विच रखयो उस ते डर, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। ख़ुशीआं विच कहिओ जे सतिगुर हैं ते सानूं आ के वर, दर ठांडे दरस दिखाईआ। तूं मालक नरायण नर, नर हरि तेरी इक सरनाईआ। बिना मिन्नतां तों आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर निगाह उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । शहिनशाही सम्मत कहे मैं आ गया धर के रूप ग्यारा, ग्यारवां गुरु नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द दा सतिगुर शब्द नाल इशारा, बिना सैनत सैनत दृढ़ाईआ। जद आवेगा आवेगा चवीआं अवतारा, अवतरी आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए विच संसारा, बुद्धी भेव कोए ना पाईआ। उह भगतां बणे मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। पहली जेठ कहे मैं उस नूं निव निव करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादि सहारा, श्रृेष्ट सृष्टी दा मालक इक्को नज़री आईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
कल्ला हरिसंगत दे सेवा करके जाण समें
नारद कहे मेरा पैंडा पिछला पिच्छे रह गया दूर, दूर दुराडा नज़री आईआ। मैं शाह पातशाह शहिनशाह तक्कया हज़ूर, हाज़र हो के सीस निवाईआ। मैनूं मस्ती चढ़ी नाम ख़ुमारी वाला सरूर, सुरत शब्द विच मिलाईआ । मेरे अन्तर निरंतर उपज्या
नूर, अन्ध अन्धेरा दिता गंवाईआ। मैं उस वेले ख़ुशीआं विच गाई अगम्मी तूर, तुरत इक्को नाम ध्याईआ। प्रभू तेरा नाम सदा मशहूर, मशवरे भगतां नाल रखाईआ। नारद कहे मैं लेखा होर दस्सां पा के फ़तूर, फ़तवा दीन दुनी जणाईआ। जिस दा समझ सके ना कोए कसूर, कसम खा के दयां सुणाईआ। मैं जुग जुग प्रभू दा बण के रिहा मज़दूर, सेवक सेवा सच सच कमाईआ। इक दिन अंगद दे कोल आया विच खडूर, जेठ सतारां दिवस सुहाईआ। नाले थक के होया चकना चूर, थकावट विच कुरलाईआ । मेरा अन्तश् होया मजबूर, दु:ख दर्द दर्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं अंगद वल तक्कया, नैण नैण विच्चों बदलाईआ । मैं हो गया हक्कया बक्कया, हैरानी मेरे अन्तर आईआ। मैं आपणे आप नूं अगांह धक्कया, धक्का प्रेम वाला रखाईआ। झट वैरागी साधू आ गया नट्ठया, भज्जया वाहो दाहीआ। पिच्छे पंजां ने होर कीता इकट्ठया, इक दूजे नूं रहे सुणाईआ। असीं पूजदे मन्दिर मट्ठया, शिवदवाल्यां संग रखाईआ। नारद कहे मैं झट आपणा नेत्र पट्टया, अक्ख अक्ख विच्चों खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे इक्ट्ठे हो के छे वैरागी, छे गुर उपदेश सुणाईआ। छे कन्त घर सुहागी, सोहणी सेज हंडाईआ। नारद कहे मैनूं आदि जुगादि बोलण दी वादी, वअदे नाल दयां सुणाईआ। मैं हस के किहा मेरा पुरख अकाल वड प्रतापी, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जो तुहाडी काया रिहा साधी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झट शब्द सुणया अगम्म नादी, धुन धुन विच्चों सुणाईआ। उन्हां दी सोई सुरती जागी, जारगत जोत विच रुशनाईआ। अन्तर अन्तर प्रीती लागी, प्रेम विच ख़ुशी बणाईआ। मैं हस के किहा हुण चिन्ता ग़मी काहदी, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं बैरागीआं वल अक्ख खोल्ही, नेत्र लोचन नैण उठाईआ। मैनूं याद आ गई राम वाली बोली, त्रेता जुग दए गवाहीआ। जेहड़ी सीता सति दी पई डोली, सच सच विच समाईआ। उस नूं राम इशारा कीता हौली हौली, सहिज नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आया उत्ते धौली, धौल धर्म ना कोए रखाईआ। कूड़ कुड़यारी दीन दुनी होणी मौली, रुतड़ी सति सच ना कोए महकाईआ। उस वेले धुर दे राम ने सति सच राम दी खेलणी होली, रंग आपणा आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा प्रेम इक जणाईआ। नारद कहे खडूर अंगद सुहाया अखाड़ा, सोहणी बणत बणाईआ। प्रेम दा रंग चढ़ाया गाड़्हा, उतर कदे ना जाईआ। मैं बैरागीआं अगे कढ्ढया हाढ़ा, निम्रता विच समझाईआ। एस बुढ्ढे दा वेखो चिट्टा दाहड़ा, जो बुढेपा
अमरू नाल हंढाईआ। जिस दा प्रकाश होणा नाड़ी नाड़ा, बहत्तर साल दी आयू बहत्तरां नाल मिलाईआ। खेल होणा जंगल विच उजाड़ा, जूहां संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बैरागीआं किहा साडी पंडत जी अरदास, बिनै दईए जणाईआ। ततां वाला सतिगुरु साडे पास, अंगद अंगीकार वखाईआ। जिस नाल मिलके लेखे लग्गे स्वास, साह साह विच रलाईआ। झट नारद तक्कया उपर आकाश, आकाश आकाशां परे वेख वखाईआ। उह वेखो मेरा मालक निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा खेल अवल्ला होणा जन भगतां दए शाबाश, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोत जगाए बिना तन वजूद लाश, माटी ख़ाक वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बैरागीआं किहा उह नूर नुराना की, निरगुण दे समझाईआ। नारद हस के किहा जो अमृत बरसे मींह, मेघला इक बरसाईआ। जिस कलयुग विच सति धर्म दी लाउणी नींह, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। सब दा लेखा पूरा करना वीह इकीह, एकँकार आपणा खेल खिलाईआ। जन भगत बणाउणे पुत्तर धी, पिता पुत्तर गोद सुहाईआ। रविदास दी साढे तिन्न हथ्थ लेखे लाउणी सीअ, सतिगुर हो के दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां जेठ कहे मैं आपणी खोल्ह के वेखी पोथी, पुस्तकां बाहर ध्यान लगाईआ। मेरी मति नहीं होई थोथी, कूड़ कुकर्म ना होई हल्काईआ। मैं जल्दी वेखी इक्को जोती, जोती जाता नज़री आईआ। भगत सुहेले जिस दे गोती, गुरमुख आपणे रंग वखाईआ। प्रेम प्यार दी वस्त दे के बहुती, अतोट अतुट वरताईआ। मंज़ल चाढ़्ह के धुर दी चोटी, चेटक आपणा इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। बैरागीआं किहा नारदा कवण रूप मिले निरँकार, नरायण कवण वड्याईआ। नारद हस के किहा सुणो मेरे यार, मित्रो दयां सुणाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा कलि कल्की अवतार, निहकलंक नूर अलाहीआ। खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। झट बैरागीआं कीती निमस्कार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। असीं किस बिध करीए दीदार, दरस तक्कीए चाँईं चाँईंआ। नारद किहा उह धुर दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेहरवान हो के तुहाडा जन्म फेर देवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी आपणा हुक्म वरताईआ । पंजां हस के किहा एस धरती दे कोल साडी होवे बहार, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। इक ने नेत्र रो के किहा मैं पंज दस कोस तों होवां बेशक बाहर, अन्तर वंड ना कोए वंडाईआ। नारद ख़ुशी विच किहा साढे तिन्न कोस दी दीवार, पंचम पंचम पंचम बन्द कराईआ। इक इक दी पैज संवार,
एका पांजे नाल मिलाईआ। सतार्हां जेठ कहे मैं वीं दस्सां हो के हुशियार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। नाल बेनन्ती देवां गुज़ार, गुज़ारश विच सीस झुकाईआ। हरि भगत सुहेले जिन्हां राम दा लेखा वक्त दा कीता इंतज़ार, समां समां समां आपणा वेस वटाईआ । जो रहिंदे हरि भगत दुआर, भगवन मिल के वजे वधाईआ। पंच वैरागी कल्ल्हे विच आपणा जन्म रहे संवार, जन्म जन्म जन्म आपणा संग बणाईआ। बूटा सिँघ बेशक पंज दस कोस तों बाहर, छेवें दा मेला मेलया सहिज सुभाईआ। नारद कहे जन भगतो एह कोई कम्म दीन दुनी दा नहीं विहार, जगत किरसाणा ना कोए चतुराईआ। तुहाडा अंगद दा लेखा अमरदास दा उधार, ते नारद हस के कहे मेरी पुकार, पुरख अकाल सुणी चाँईं चाँईंआ। सतारां जेठ दा दिवस सुहञ्जणा जिस दा कर्ज़ा दिता उतार, मकरूजो तुहाडी झोली दिती भराईआ । नाले धर्म दा धर्म कर्म दा कर्म सिरोपाउ दी दस्तार, सतिगुर कदम कदम टिकाईआ। नारद कहे मैं वीं ख़ुशीआं नाल तुहाडे नाल जावांगा तुहाडे वेखांगा घरबार, गृह गृह ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सची सरकार, सतिगुर शब्द शब्द शब्द अख्वाईआ।