पुस्तकालयभाग २४

१८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ जंडयाला गुरु हरिसंगत नवित ज़िला अमृतसर

नारद कहे मैं प्रभू दा भगत हो के टपदा, टापू जगत जहान चरणां हेठ दबाईआ। बिन रसना तों तूं मेरा मैं तेरा इक्को अगम्मा नाम जपदा, रसना जिह्वा जगत मुख ना कोए वड्याईआ। मैं नूर ज़हूर तकां परमेश्वर पति दा, पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। जिस खेल खिलाया आदि जुगादी धार सति का, सति सति विच्चों प्रगटाईआ। जो भेव खुल्हाउणहारा ब्रह्म पद का, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। उस लेखा मुकाउणा अन्तिम पंज तत दा, भगत सुहेले आपणे अंग लगाईआ। जो गृह गृह मन्दिर अन्दर वणजारा बणे काया माटी रत दा, रत्न अमोलक हीरे आपणे गृह टिकाईआ। जिस दा आदि जुगादी मेला साचे नत्त दा, शब्दी शब्दी शब्द समझाईआ। मैं उस दे चरण वास्ता घतदा, निव निव लागा पाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले जगत जहान वेख लै तपदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया रूप धारया सप्प दा, डसणी घर घर डंग लगाईआ। मोह विकारा खेल वेख लै अत्त दा, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। साध सन्त प्यारा रिहा कोई नहीं यति दा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। तेरा भेव खोल्हे कोई ना मित गत दा, गहर गम्भीर पड़दा ना

कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। नारद कहे मैं भगत पुराणा प्रभ दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। ठाकर स्वामी वसे मेरे चीत, चित वित ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। मैं आत्म परमात्म गावां गीत, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेरा काया काअबा दयोहरा हक मसीत, मठ गुरुदुआर सोभा पाईआ। जगत वासना मेरी बदल ना सके नीत, नीतीवान होए सहाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखी प्रभ दी रीत, मार्ग पंथ राह रैहबर रिहा वखाईआ। जो करनहारा पतित पुनीत, पतित पावन धुरदरगाहीआ। जिस दी याद विच जुग चौकड़ी गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। जो लेखा जानणहारा हस्त कीट, ऊचां नीचां ध्यान लगाईआ। सो स्वामी मेरा बीठलो बीठ, मेहरवान नूर अलाहीआ। जिस दा खेल जगत अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सो भगतां चाढ़्हनहारा रंग मजीठ, एथे उथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। सदा सुहेला हो के हथ्थ रखे आपणा पीठ, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। हरिजन कौड़े मिट्ठे करे रीठ, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं भगत पुराणा मेरी सब तों वखरी बोदी, बुद्धिवान समझ कोए ना पाईआ । मैं निरगुण धार हो के खेलां प्रभू दी गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द मेरी दिती गवाहीआ। जिस आशा कल्पना मेरी सोधी, सुदी वदी तों बाहर दिता समझाईआ। चरण प्रीत बणा के बणाया धुर दा जोगी, जुगीशरां बाहर पढ़ाईआ। मेल मिलाया धुर संजोगी, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। मैं फिरां जगत जहान बण के मौजी, भज्जां वाहो दाहीआ। दीन दुनी दा बण के खोजी, खोजत खोजत आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं लालच नहीं किसे दीन दुनी दी रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। मैनूं परम पुरख परमात्म इक्को दिती सोझी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे मैं भगत बिना ततां तन वजूद, प्रेमीआं प्रेम नाल जणाईआ। मेरा मालक इक महबूब, मेहरवान नूर अलाहीआ। जो हर घट अन्दर मौजूद, बैठा सोभा पाईआ। जिस दी शरअ तों बाहर हदूद, हुजरा हक हक सुहाईआ। जिस दी इक्को मंज़ल मकसूद, दरगाह सच सच वड्याईआ। जो अन्तर निरंतर कढ्ढणहारा दूज, दूई दुवैती डेरा ढाहीआ। भाग लगा के पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दए वड्याईआ। मैं उस दे चरण कवल जावां झूझ, आप आपणा भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। नारद कहे मैं भगत पुरातन दस्सां हाल, जन भगतो दयां जणाईआ। पिछला समां बीतिआं वेखो काल, महाकाल की दए दुहाईआ।

नव सत्त फल रिहा किसे ना डाल्ह, तन माटी ख़ाक रही कुरलाईआ। गृह मन्दिर वेखो जलाल, बिन तेल बाती ध्यान लगाईआ। हड्ड मास नाड़ी तको खाल, रती रत खोज खुजाईआ। आपणे अन्तर आपणा करो सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक वखाईआ। नारद कहे जन भगतो भगती धार मारो झाकी आ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जन्म कर्म दीआं लओ बाकी आ, लहिणे प्रभ दे कोलों मंग मंगाईआ। लेखे वेखे पंज तत ख़ाकी आ, माटी ख़ाकी खोज खुजाईआ। आपणे अन्दर मेटे अन्धेरी राती आ, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पाती आ, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। सीना पाड़ के वेखो आपणीआं छाती आ, राम रामा नाल समझाईआ। गृह मन्दिर वेखो कमलापाती आ, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ । मानस जन्म लेखे लाउणा लोकमाती आ, मता सतिगुर शब्द नाल पकाईआ। लहिणा मुके डूँग्घे खाती आ, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। परम परमात्म पुरख पुरखोतम तको धुर दा साथी आ, सगला संग बणाईआ। जो देवे माण अनाथ अनाथी आ, दीनन आपणी गंढ्ढ पुआईआ। लहिणा चुकावे मस्तक माथी आ, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ । मेरी निमस्कार डण्डावत बन्दना जोड़ के दोवें हाथी आ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। किरपा करे प्रभू रघुनाथी आ, किरपन हो के वेख वखाईआ। जिस दी आत्म परमात्म सब ने गाउणी गाथीआ, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समराथीआ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

१८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड भलाई पुर डोगरां
पाल सिँघ दे गृह रात नूं ज़िला अमृतसर

नारद कहे वाह उए जेठ अठारां, इक इक दे मालक ग्यारां दए वड्याईआ। मैं ख़ुशी होवां वेख के तेई अवतारां, दूआ तीआ सरगुण त्रैगुण आपणा भेव चुकाईआ। शब्दी धार सतिगुर तकां बहारां, दो जहानां नौजवाना हो के वेख वखाईआ। बिना नेत्र लोचन नैण वेखां इशारा, बिना सैनत दीन दुनी प्रभू रिहा समझाईआ । जो लहिणा देणा जुग चौकड़ी पूरा करे उधारा, लेखा सब दी झोली पाईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेखे हट्टी बाज़ारा, ब्रह्मण्डां खण्डां ध्यान लगाईआ। जिस खेल खिलाया लख चुरासी जीव जंत पुरख नारा, तन वजूदां सोभा पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला हो के पुरख ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर हो के आपणी कल प्रगटाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के एकँकारा, लख चुरासी

आपणी कल प्रगटाईआ। मैं निव निव बिना चरण करां निमस्कारा, बिन धूड़ी धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे तेई अवतारो मेरे प्यारे मित्रो, सज्जणो ध्यान लगाईआ। प्रभ दी धार विच्चों बाहर नितरो, निरवैर हो के वेख वखाईआ। चोटी चढ़ के वेखो सिखरो, अन्त पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे अवतरी तीना धार तमीना तवसी राम ज़वूह जोती नाल ज़वददी गोशे मैं रहूआ मेहरवान मेहरवान मेहरवान की खेल करे आपणी बिध दी, बिदना दोवें हथ्थ बधू आ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुरु आ। गुरदेव स्वामी अत्री, तेई तरेई धार। तुसीं ब्राह्मण कि क्षत्री, शूद्र वैश दसो विचार। बिन अक्खरां फोलो पत्री, बिन नैणां नैण उग्घाड़। बिन रसना गाउ मन्त्री, बिन शब्द नाद धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक एकँकार। नारद कहे तेई अवतार वेखो आपणा साहित, सतिजुग त्रेता द्वापर ध्यान लगाईआ । क्रिया कांड दी वेखो रहित, कर्मां नाल समझाईआ। सच प्रेम दी तको महक, दीन दुनी वेख वखाईआ। जगत सिँघासण वेखो बहिक, आसण आपणा फोल फुलाईआ। की शब्दी ढोले सतिगुर शब्द कहत, कहि कहि रिहा जणाईआ। की हुक्म संदेशा मिले हदायत, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। की बख्शिश होई अनायत, वस्त अगम्म वरताईआ। कवण तुहाडी करे हमायत, हम साजण कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे अवतारो बिन अक्खरां वेखो आपणीआं कापीआं, कलम शाही रंग ना कोए रंगाईआ। दरगाह सच दी पढ़ो पातीआं, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सीने पाड़ के वेखो छातीआं, अन्तर ध्यान लगाईआ। आपणीआं आपे पुछो वातीआं, आपणी आप लओ अंगड़ाईआ। क्यों कलयुग होईआं अन्धेरीआं रातीआं, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म रिहा ना लोकमातीआ, मातृ भूमी रोवे मारे धाहीआ। पिछलीआं दस्सो कथा कहाणीआं बातीआं, बातन भेव चुकाईआ। नाम दीआं रहीआं मूल ना हाटीआं, हटवाणिओ किथ्थे वस्त गए लुटाईआ। मंज़लां दूर होईआं घाटीआं, पाँधी चढ़न कोए ना पाईआ। आत्म सेजां सुंञी होईआं खाटीआं, सिँघासण हक ना कोए सुहाईआ। सच प्रेम दीआं डोरां गईआं काटीआं, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। जोत नूर जगे ना कोए लिलाटीआ, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। मंज़ल मुकण किसे ना वाटीआ, पाँधीओ आपणा पन्ध दयो समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। अठारां जेठ कहे सुण नारद पंडा, पंडता तैनूं दयां जणाईआ।

निगाह मार लै विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। खेल तक लै जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज पर्दा आप उठाईआ। दीन दुनी दीआं वेख लै वंडां, मानस मानव मानुख बैठे रूप बदलाईआ। जगत विकार तक लै गंढ्ढा, मोह विकारे नाल बंधाईआ। आत्म सब दा हो गया रंडा, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। सीना होवे किसे ना ठण्डा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। धर्म दा रिहा कोई ना खण्डा, खड़गां चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। जेठ कहे सुण पंडत धर्म धार दे मीते, सजणूआ दयां जणाईआ। जो अवतारां कौल इकरार कीते, जुग जुग भेव खुल्हाईआ। सब दे वक्त अन्त बीते, सतिजुग त्रेता द्वापर दए गवाहीआ। अगला हुक्म करे परम पुरख अतीते, त्रैगुण बाहर आप जणाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी जीते, सतिजुग त्रेता द्वापर पिछले पन्ध मुकाईआ। जिस दी सब तों वखरी रीते, रीतीवान नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। अठारां जेठ कहे नारद मेरे विच हुन्दा रिहा कौल इकरार, इकरारनामे बिन अक्खरां देण गवाहीआ। एह हुक्मे बद्धे तेई अवतार, जगत शरीर गए हंढाईआ। रसना जिह्वा प्रभू दा नाम गए उच्चार, ग्रन्थ शास्त्रां नाल लिखाईआ। संदेशा देंदे गए वारो वार, लोकमात आपणी सेव कमाईआ। भविख्तां विच गए उच्चार, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। सब दा मालक एकँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं करदे रहे निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जो वसे सचखण्ड सच्चे दरबार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। उस दा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जो नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आवे कलि कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। झट वेद व्यासे उठ के मारी इक ललकार, कूक कूक सुणाईआ। उह ब्राह्मण गौड़ा सब दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो होवे उदर तों बाहर, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जाता हो के होवे ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप कराईआ। शब्दी शब्द दी बणा के धार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। तेई अवतार उसे दा करन इज़हार, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसाँईंआ। तेई अवतार कहिण साडा नहीं कोई तकरार, बोल जगत ना कोए जणाईआ। असीं आए वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर फेरा पाईआ। हुक्म मंनदे रहे सची सरकार, जो शहिनशाह रिहा दृढ़ाईआ। अक्खरां नाल अक्खर देंदे रहे अधार, मेल मिलाया चाँईं चाँईंआ। ग्रन्थ शास्त्र गए उच्चार, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। राम रामा कर प्यार, रम्ईआ रूप समझाईआ। कान्हा काहन दस्स सिक्दार, घनईया इक्को इक दरसाईआ। बुद्धी तों परे जिस दा विवहार, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ।

उस दे बणके सेवादार, जुग जुग सेव कमाईआ। अन्त करदे रहे इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दे हुक्म विच हुक्म दी मौलणी बहार, बसन्त बैठे सीस निवाईआ। भगत वछल होए गिरधार, भगवन आपणा रूप वटाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पावणहारा सार, महासार्थी वड वड्याईआ। जिस नूं सब ने करनी निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ । अवतार कहिण पंडता साडा प्रभ सदा बेअन्त, तैनूं देईए जणाईआ। जो मालक धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस दी सारे करदे मंनत, निव निव सीस निवाईआ। उस साडी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हाया विच जंनत, जीवां दिता जणाईआ। महिमा दस्स अगणत, सिफ्तां नाल सलाहीआ । जिस दे नाम दा गाया मंत, मंतव दीन दुनी हल कराईआ। उह लेखा लहिणा पूरा करे अन्त, अन्त उसे हथ्थ वड्याईआ। उस दा लहिणा समझ सके कोई ना पंडत, पंडता तेरी की चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे अवतारो मैं कोई भगत नहीं शरीर, तन वजूद ना कोए रखाईआ। मेरा रूप बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैं शाह नहीं हकीर, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी मनसा नहीं ज़मीर, ख़ाहिश दुनी ना कोए जणाईआ। मेरी बदली ना कदे तकदीर, तदबीर जगत ना कोए जणाईआ। मैं परम पुरख परमात्म दा इक्को पीता सीर, बिन रसना जिह्वा मुख लगाईआ। जिस नाल मैनूं आई धीर, धीरज दिती टिकाईआ। मैं ग़रीब नहीं अमीर, अमरापद बहि के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। तेई अवतार कहिण नारद साडा इक्को इक बचन, बिन रसना दईए जणाईआ। तेरा केहड़ा गढ़्ह कंचन, सानूं दे सुणाईआ। नारद किहा मेरा मन्दिर नूर नुराना इक निरञ्जण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो मालक दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागराँ पार कराईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु जोती धार जगण, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जो नाम निधान सब दे मुख लगावे सगन, वस्त अगम्म आप वरताईआ। प्रेम प्यार मस्ती विच करके मग्न, आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस दी मंज़ल सारे लँघण, भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दे अवतर हो के सारे मंगण, ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। उह नाम निधाना जुग जुग आवे वंडण, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अठारां जेठ कहे मैं सब नूं देवां संदेशा, अवतर तेई ध्यान लगाईआ। नारदा तक लै इक्को नर नरेशा, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जो सदा रहे हमेशा, साजण इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर विष्न

ब्रह्मा शिव गणेशा, देवत सुर भज्जण वाहो दाहीआ। जो वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी वखरा वेसा, तेई अवतारां वेस वटाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। जो मेटणहारा कूड़ कलेशा, कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। जेठ कहे मेरी बात इक अवल्ली, अवल्लड़ी दयां जणाईआ। मेरी आशा इक इकल्ली, अकल कलधारी दिती बणाईआ। जो आदि जुगादी वल छली, अछल छल आपणा हुक्म वरताईआ। उस ने ख़बर बिन अक्खरां दस्सी भली, जो भाण्डा भरम भनाईआ। जो सदा फिरे भगतां दी गली, काया कूटे भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दी धार आत्मा नाल परमात्मा हो के रली, रल मिल के ख़ुशी बणाईआ। जो खेल खिलावे काया माटी खल्ली, ख़ुद मालक आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे जेठ उह मित्र प्यारा चंगा, चंगी दए वड्याईआ। जिस दा प्यार अमृत रस अगम्मी गंगा, गंगोत्री समझ किछ ना आईआ। जिस दे हुक्म विच तेई अवतारां वक्त लँघा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जो देवणहारा भगतां संगा, सगला संगी इक हो जाईआ। जो ओढण बख्शे सीस नंगा, सो सिर सिर आपणा हथ्थ वखाईआ। जिस लेखा पूरा करना ततां पंजां, पंचम देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक खुल्हाईआ। अवतार कहिण साडा मालक इक जगदीश, जगदीश्र नज़री आईआ। जिस नूं झुकदे सीस, सीस बिन कदमां कदम टिकाईआ। जिस दी करे कोई ना रीस, रूप अनूप ना कोए दरसाईआ। उस दा खेल इक इकीस, दूआ एका मिल के वजे वधाईआ । जिस दे छत्र झुलदा सीस, दो जहानां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। अवतार कहिण उस दा वक्त सुहञ्जणा आया, असीं मिल के दईए जणाईआ। जिस दा जुग जुग ढोला गाया, सिफ्तां नाल सलाहीआ। उह वेखणहारा त्रैगुण माया, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर खेल रचाया, कलयुग अन्तिम खोज खुजाईआ। जो भगत सुहेला निरगुण नूर जोत करे रुशनाया, जोती जाता डगमगाईआ। उस दा हुक्म संदेशा इक्को इक सुणाया, निरअक्खर धार पढ़ाईआ। अठारां जेठ ख़ुशी मनाया, निव निव लागा पाईआ। नारद कहे मैं लख लख शुकर मनाया, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। अवतारो तुहानूं दयां सुणाया, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ । तुहाडा अन्तिम पन्ध मुकाया, कदम अगे ना कोए उठाईआ। सब दा मार्ग इक समझाया, दीन मज़्हबां ना वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म भेव खुलाया, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पूरब लहिणा सब दा झोली पाया,

बाकी नज़र कोए ना आईआ। जिस ने भगतां वक्त सुहाया, भगवन दए वड्याईआ। उस दी धूड़ी ख़ाक रमाया, मस्तक टिक्के नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस आदि जुगादी खेल रचाया, रचणहार इक अख्वाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

नारद कहे जन भगतो मैं तुहाडे अन्दर जावां लँघ, ख़ुशीआं नाल मिलणा चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे प्रभू प्यारयां दा साचा संग, साचा संगी इक्को वेख वखाईआ। प्रेम प्यार दी धार वगे अमृत गंग, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। मैनूं चंगा सोहणा दिसे ढंग, तरीका मेरे मन नूं भाईआ। तुसीं ख़ुशीआं ढोले गाउणे छन्द, सोहँ सच पढ़ाईआ। आत्म धार होए पाबन्द, परमात्म मिल के वजे वधाईआ। जिथ्थे रहे ना भुख नंग, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। सेज सुहञ्जणी होए पलँघ, छप्पर छन्न मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिसंग वेख्या अगम्म अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिथ्थे ख़ुशी हुंदा बन्द बन्द, बन्दगी प्रभ दी विच समाईआ। नूरी जोत तक के चन्द, अन्ध अन्धेरा अन्ध मिटाईआ। साची मंज़ल हकीकी जल्वा वेखे लँघ, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिसंग हुन्दा काया मन्दिर घर, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जिथ्थे अमृत मिले डूँग्घे सर, सरोवर इक्को सोभा पाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर किरपा देवे कर, करनी दा करता कार कमाईआ। सच भण्डारा देवे भर, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। मेल मिलावा होवे इक्को हरि, जो हर हिरदे बैठा सोभा पाईआ। आत्म परमात्म लए वर, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे नरायण नर, नर निरँकार अगम्म अथाहीआ। निरभउ हो के चुकावे डर, भाओ आपणा इक समझाईआ। जिस दी सरन सरनाई जाईए पर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दा पड़दा दए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सतिसंग होवे काया मन्दिर, तन वजूद वजे वधाईआ। भाग लग्गे डूँग्घी कंदर, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ धाए बन्दर, मनसा कूड़ ना कोए हल्काईआ। बजर कपाटी तुट्टे जंदर, त्रैगुण तत रहे ना राईआ। होवे प्रकाश बिना सूर्या चन्द्र, जोती जाता डगमगाईआ। शरअ दा रहे कोई ना बन्धन, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। सच स्वामी लाए अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस दे दुआरयों सारे मंगण,

ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। उह साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता इक अख्वाईआ। जो भगतां सदा सतिसंगण, साथी इक्को नज़री आईआ। जो टुट्टी आवे गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी बेपरवाहीआ। साची दात आवे वंडण, नाम निधाना झोली पाईआ। जो लेखा जाणे विच ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। जो वेखे कलयुग घाट कन्ढ्ढण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । सतिसंग कहे मैनूं करदा कोई, कोटां विच्चों नज़री आईआ। मेरी दो जहान दरोही, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। नव सत्त सब दी पत गई खोही, पति पतिवन्ता मिलण कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर रही रोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। सुरती उठे किसे ना सोई, शब्दी शब्द ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिसंग कहे मेरा रूप निराला जग, दीन दुनी दयां जणाईआ। मेरा मार्ग वखरा अलग, रस्ता इक्को इक दरसाईआ। मेरा मालक सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरा लहिणा देणा जन भगतां जो प्रभ दी सरनी गए लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ । मैं ख़ुशीआं विच होवा गद गद, सिफ्ती ढोले गाईआ। मेरी चार दीवारीआं बाहर हद्द, जिस हदूद विच वसे धुर दा माहीआ। जिस दी लख चुरासी यद, यदी यदप हुक्म वरताईआ। उस दा नाम संदेशा सुणां नद, जो अनहद नादी धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिसंग कहे मेरी विष्न ब्रह्मा शिव चलाई रीत, निरगुण निरगुण ढोले गाईआ। सोहँ शब्द गाया गीत, तूं मेरा मैं तेरा हक पढ़ाईआ। त्रैगुण नालों आपणी वखरी दस्स प्रीत, प्रीतम हो के दयां जणाईआ। सदा सुहेला हो के वसां चीत, ठगौरी तन रहे ना राईआ। मेरा ब्रह्म ब्रह्मादी सति सतिवादी शब्द अनादी एका गीत, गोबिन्द ढोला सहिज सुभाईआ। मैं परखणहारा निरगुण धार रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। मेरा लेखा नाल हस्त कीट, कीट कीटां डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। सतिसंग कहे मैनूं विष्न ब्रह्मा शिव गाया, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। त्रैगुण माया गुण गाया, रजो तमो सतो वंड वंडाईआ। पंजां ततां पन्ध मुकाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना कोए चुकाईआ। नूर नुराना दीप इक जगाया, जोती जाता इक रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला गाया, बिन रसना सिफ्त सलाहीआ। तिन्नां मिलके मेरा साचा संग बणाया, तिन्नां लोकां वजी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिसंग कहे विष्न ब्रह्मा शिव होए इक्ट्ठे, आदि दी धार दयां जणाईआ। पहलों प्रभ दी सरन सरनाई ढठ्ठे, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ। फिर

थिर घर फिरन नठे, भज्जण वाहो दाहीआ। नाले इक दूजे नूं करन ठठ्ठे, मसख़री रहे उडाईआ। आओ सतिगुर शब्द दे बणीए पठ्ठे, जो सिख्या दए समझाईआ। जिस उलटी गेड़नी लठे, लख चुरासी वंड वंडाईआ। उस वेले तिन्नां मिलके तूं मेरा मैं तेरा गाए टप्पे, सोहँ कीती सच पढ़ाईआ। फिर अक्खरां विच माण दिता इक्को पप्पे, पूरन ब्रह्म दिता समझाईआ। जिस दे हुक्म विच त्रैगुण अग्नी तपे, त्रैगुण अतीता खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। सतिसंग कहे मेरी रीत बहु पुराणी, पुराण अठारां कहिण कुछ ना पाईआ। मेरी ब्रह्मा विष्न शिव जाणे कहाणी, चारे वेद पड़दा ना कोए उठाईआ। मेरा गृह पद निरबाणी, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा शहिनशाह नूर नुरानी, पातशाह इक अख्वाईआ। जिस नूं जगत जहान गाउणा ज़बानी, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। ख़लक वेखे ख़ालक असमानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा नहीं नाल समुंद सागराँ पाणी, जलां थलां ना वंड वंडाईआ। मेरी मंज़ल नहीं रुहानी, रूह बुत ना कोए शनवाईआ। मेरी खेल नहीं कोई चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों पहलां दी कहाणी, बिना कथा तों कथा दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा राह इक दरसाईआ। सतिसंग कहे मैनूं विष्न ब्रह्मा शिव कीता, करनी दा करता पुरख नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द साडा बणया मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस ने मिल के चलणा दस्सी रीता, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। साडी तिन्नां दी इक्को कीती नीता, नीतीवान होया सहाईआ। बिन रसना नाम निधान अगम्मा पीता, पतित पावन दिआ प्याईआ। साडा अन्तष्करन होया ठांडा सीता, जुग चौकड़ी ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडा सतिसंग होया पहला नाल पुरख अकाल, जिस कला दिती वरताईआ। सो हो के आप दयाल, सो पुरख निरञ्जण वेख वखाईआ। हरि पुरख निरञ्जण चला के चाल, चाल निराली इक दरसाईआ। एकँकार करी संभाल, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। श्री भगवान वस्या नाल, अबिनाशी करता संग निभाईआ। पारब्रह्म कीती भाल, खोज खोजया चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द हो के नाल, मेल मिलाया धुरदरगाहीआ। असां तिन्नां कीता सवाल, निव निव सीस झुकाईआ। की खेल तेरा कमाल, कमलापाती दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द किहा सुण विष्न ब्रह्मा शिव धुर दा हुक्म रखणा याद, यादाशत भुल कदे ना जाईआ। तुहाडी धार सृष्टी करनी आबाद, लख चुरासी वंड वंडाईआ। त्रैगुण माया पंज तत दी

देणी दात, आत्म परमात्म देणी वरताईआ। खेल खेलणा बण के मोहण माधव माध, मधुर धुन देणी शनवाईआ। हुक्म संदेश देणा बोध अगाध, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। तुसां निरगुण धार निरगुण लैणा अराध, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। नेड़ रहे ना विवाद, विख रूप ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप जणाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव बणे मेरे सतिसंगी, संगीउ दयां जणाईआ। सृष्टी खेल होणी बहुरंगी, रंगत समझ कोए ना पाईआ। इक ख़बर सुणावां चंगी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। साचे नाम दी लावां पाबन्दी, आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी नाल करावां संधी, साचा हुक्म सुणाईआ। शरअ विच शरअ जाणी वंडी, हिस्से गंढ्ढ वखाईआ। जुग चौकड़ी जाणी लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दी आउणी कन्ढ्ढी, घाटां फोल फुलाईआ। किते पवण नहीं वगणी ठण्डी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दी चमके चण्डी, चण्डालका रूप वटाईआ। सृष्टी दृष्टी होणी पखण्डी, बहुरूपां विच कुरलाईआ। दरोही फिरनी विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड देण सुणाईआ। सच मार्ग दी किसे हथ्थ नहीं आउणी डण्डी, डण्डावत सारे जाण भुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होणी तंगी, सत्त दीप रोवण मारन धाहीआ। प्रभू दी दात मिले किसे ना मंगी, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। अमृत रस रहिणी नहीं धार गंगी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सार कोए ना पाईआ। विद्या रहिणी नहीं किसे कोल पंडी, पंडत पन्ध ना कोए मुकाईआ। प्रीती टुट्टी जाए ना गंढ्ढी, सुरत शब्द ना कोए जणाईआ। भार चुक्के कोए ना कंधी, बोझल दिसे कूड़ लोकाईआ। माण रहे ना प्रकृती पंझी, पंचम तत ना कोए चतुराईआ। मानव ज़ाती होई रंजी, रंजश विच ख़लक ख़ुदाईआ। उस वेले धरनी रोवे नेत्र हंझी, हंझूआं हार बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार पहर के बाणा जंगी, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव जेहड़ा उस वेले भगतां नाल भगत बणेगा संगी, सगला साथी आत्म परमात्म लए परनाईआ । उस दा लेखा वेखणहारा जिस दी हाथ ना आवे वञ्झी, वञ्झ मुहाणा जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। सतिसंग कहे मेरी प्रभ चरण कवल अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। प्रभू रखणा आपणे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। बेशक तेरा लेखा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां सोभा पाईआ। मण्डल मण्डप तेरी रास, रवि शशि सूर्या चन्न तेरी रुशनाईआ । जन भगत सुहेले बणाओ आपणे दास, हरिजन आपणा मेल मिलाईआ। लेखे लाओ पवण स्वास, साह साह तेरे चरण टिकाईआ। शहादत देवे शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्मलोक विच करे शनवाईआ। विष्नूं विश्व दी धार आवे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सतिसंग विच जन भगत सुहेला

होए ना कोए उदास, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर करना प्रकाश, जोती जाते डगमगाईआ। सब दी पूरी करनी आस, तृष्ना तृखा जगत कूड़ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे उत्ते विश्वाश, विश्व दा मालक विशा आपणा देणा समझाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ लाट साहिब दे गृह पिण्ड भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरञ्जण धार सति, सति सति विच्चों प्रगटाईआ। हरि पुरख निरञ्जण धार सति, बिन रूप रंग रेख सोभा पाईआ। एकँकार धार सति, जिस दी बणत जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। आदि निरञ्जण धार सति, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते धार सति, सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। श्री भगवान धार सति, सति सति सति आप हो जाईआ। पारब्रह्म धार सति, परम पुरख वेख वखाईआ। सचखण्ड धार सति, बिन छप्पर छन्न मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सो पुरख निरञ्जण साचा संग, हरि संगी इक अख्वाईआ। हरि पुरख निरञ्जण धुर दा रंग, रंगत जगत ना कोए वड्याईआ। एकँकारा सच दुआरा वेखे आपणा आपे लँघ, दूजी मंज़ल ना कोए जणाईआ। आदि निरञ्जण सेज सुहाए पलँघ, बिन पावा चूल सोभा पाईआ। श्री भगवान नौजुआन वजाए मृदंग, बिन ताल तलवाड़ा आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। अबिनाशी करता खेल करे अगम्म, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। पारब्रह्म हुक्म सुणाए बिन रसना जिह्वा दम, स्वास स्वासा ना कोए सचखण्ड दुहाईआ। निरगुण धार जाणे आपणा कर्म, कर्म कांड ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिसंग कहे मैं बिना फिरना स्वास दमिआ, दामनगीर इक अख्वाईआ। मैनूं जनणी किसे नहीं जम्मया, तन वजूद ना वेस वटाईआ। मैनूं माण दिता नहीं किसे ब्रह्मया, सृष्टी संग ना कोए रखाईआ। मेरा लेखा नहीं काया माटी चम्मया, चम्म दृष्टी नज़र कोए ना आईआ। मैनूं हरख़ सोग नहीं ग़मिआ, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। मेरा हद्द नहीं कोई बन्नया, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा अक्खर मुक्ता नहीं कोई कन्नया, कायनात ना वेख वखाईआ। मेरा समझे कोई ना समिआ, जुग चौकड़ी समाप्त हुन्दी वेखी लोकाईआ। मेरा लेखा निरगुण सरगुण धार चौंदा सौ तीह अंक दा पंनयां, अक्खर अक्खरां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिसंग कहे मेरा मालक इक स्वामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर ?चलाईआ। जिस दा लेखा दो जहानी, ज़िमीं असमानां हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बैठी वेस वटाईआ। जिस दी मंज़ल हक नुरानी, नूर नुराना सोभा पाईआ। जो वसे सचखण्ड मकानी, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस ने लोकमात मेरी बणाई निशानी, निशाना दीन दुनी समझाईआ। मेरा लेखा लिख सके ना कोए कानी, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। मेरे उत्ते मेहरवान कीती मेहरवानी, महबूब दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। सतिसंग कहे मेरा खेल न्यारा, निराकार दयां दृढ़ाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल पुरख नारा, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। मैं खेल खेलया नाल तेई अवतारां, अवतरी हो के आपणा संग बणाईआ। धर्म धार दीआं तकीआं बहारां, ख़ुशी ख़ुशीआं विच्चों रखाईआ। मेरे सिफ्त दीआं बणीआं वारां, वारस हो के वेखे धुर दा माहीआ। मैं लहिणा देणा दस्सां सम्मत शहिनशाही ग्यारां, इक इक नाल मिलाईआ। जिस स्वामी अन्तर आत्म हिलाउणीआं तारां, सुत्तयां भगतां आप जगाईआ। बिना हुलारयां दए हुलारा, ज़िमीं असमानां बाहर हिलाईआ। साचा संगी होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सतिसंग कहे जिस मैनूं प्रेम नाल कीता, करनी दा करता दए वड्याईआ। उह हरिजन होए पतित पुनीता, पतित पावन वेख वखाईआ। मेरा इशारा वशिष्ट नाल कीता राम नाल सीता, सीता राम गया दृढ़ाईआ। भेव खुल्हाया काहन अर्जन विच गीता, अठारां ध्याए बोलण चाँईं चाँईंआ। पैग़म्बरां किहा मेरा खेल अवल्ला चर्चां बाहर मसीता, मसला इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। सतिसंग कहे मेरा लेखा नाल रसूला, रसम पिछली दयां दृढ़ाईआ। मेरा हुक्म इक माकूला, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। जिस नूं अवतारां किहा चरण धूला, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। उस नूं पैग़म्बरां कदम बोसी कहि कबूला, किबले अज़ अज़ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । सतिसंग कहे मेरा मालक नूर अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ। जेहड़ा बिन वञ्झ मुहाणयों होए मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जिस पैग़म्बरां दिती सलाह, मूसा ईसा मुहम्मद कलम्यां नाल पढ़ाईआ। अबादतख़ाने मेरे बणने गवाह, शहादत जगत वाली भुगताईआ। जमात विच बहि के ख़ुदा अगे करन दुआ, दोए दस्त दस्त उठाईआ।

मैं सब दा रहनुमा, रैहबर भेव दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। सतिसंग कहे मैनूं मूसा दिती तरजीह, नूरे चश्म चश्म रुशनाईआ। जिस दा मालक इक तलवज़ी, मोज़ोले जम्म नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म दाइरा अगम्म वसीह, वसीयत विच हथ्थ किसे ना आईआ। उस ने दिती सच तरजीह, तरीके नाल सुणाईआ। जिस ने मालक लभणा रब्बी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उह मविस्ती मदीउल दुआ दस्ते दुआ गोशे ज़मा जमूवल ज़मीअल ज़मने ज़र्रं ज़र्रं तके अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साथ आप बणाईआ। सतिसंग कहे मैनूं ईसा कीता परवान, मन्ज़ूरी हज़ूरी विच्चों आईआ। जिस इक उत्ते इक लाया ईमान, इक इक नाल मिलाईआ। कलमा गांदे बिना ज़बान, सोहला सोहल्यां विच्चों समझाईआ। जिस मिलणा रहीम रहमान, नूर नुराना वेखणा चाँईं चाँईंआ। उह मेरा प्यार करे परवान, संगी बणके साचा संग बणाईआ। जिस विच दु:ख मिले महान, सुख नज़र कोए ना आईआ। यूनाह धरती उत्ते लाया निशान, उंगलां दस दस सुहाईआ। की खेल करे निगाहबान, बिन नैणां नैण उठाईआ। ईसा तक के उत्ते असमान, गाॅड गुड कहि के सीस निवाईआ। मेरा बाप वड्डा पहलवान, सूरबीर अख्वाईआ। जिस ने मेरी बीसवीं सदी करनी कल्याण, बीस बीसा नूर अलाहीआ। सब दा रखे आप ध्यान, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। इक्ट्ठे हो के उस दा गाईए गाण, तूं ही पिता तूं ही माईआ। सतिसंग कहे हज़रत ईसा बणाया विधान, शरअ शरीअत संग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिसंग कहे मेरा लेखा नाल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा मालक ख़ालक दस्तगीर, दामनगीर नूर अलाहीआ। जिस शरअ दे पाए ज़ंजीर, कुण्डी सके ना कोए तुड़ाईआ। उस संदेशा दिता अखीर, अक्खर अलिफ़ ये नाल मिलाईआ। नाम कलमे दी दस्सी तदबीर, तरीका दिता समझाईआ। मेरा मालक पीरां दा पीर, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जो लहिणा देणा जाणे शाह हकीर, फ़कीर दरवेशां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिसंग कहे मेरी धार न्यारी, निराकार दिती वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा नाल मुहम्मद चार यारी, अबू बकर शहादत दए भुगताईआ। ऐली कूक कूक गया पुकारी, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। मुहम्मद कीता कौल इकरारी, वायदा वाअदयां विच जणाईआ। चार यार करयो ना कोए तकरारी, झगड़ा दुनी ना कोए रखाईआ। सजदा करना परवरदिगारी, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं शहिनशाह इक सिक्दारी, पातशाह नूर अलाहीआ। तेरी मिल के करीए दारी, दीन दुनी दे मालक देणी वड्याईआ। सतिसंग कहे मैनूं याद उह दिहारी, दिवस

रैण वेख वखाईआ। उन्नी जेठ अगम्मी वारी, वारता पिछली दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर आप खुल्हाईआ। सतिसंग कहे मैनूं सब ने कीता मन्ज़ूर, मुतला सब नूं दयां कराईआ। मेरा लहिणा देणा सूफ़ीआं भगतां नाल ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। साचा सतिसंगी नूरे ज़वा बिन रसना किहा मनसूर, ख़ुद ख़ुदा इक अख्वाईआ। जिस दा पन्ध नहीं कोई दूर, दूर नेड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने मूसा मुसलसल इशारा कीता तूर, तुरीआ तों बाहर दयां जणाईआ। जिस ईसा सलीव उत्ते कीता मन्ज़ूर, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। सतिसंग कहे उह मालक स्वामी सब दी ज़रूरत पूरी करे ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम क्रिया मेटे कूड़, कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूड़, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जिस दा आदि जुगादि सच्चा दस्तूर, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिसंग कहे जन भगतो मेरी साची रंगत, रंगणहार इक अख्वाईआ। जिस दे दर दे सारे बणो मंगत, भिक्ख्या नाम वाली वरताईआ। चार वरन बणाए इक्को संगत, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। धर्म दी धार बणे पंडत, बोध अगाधा दए समझाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। सच दुआर बणाए आपणी संगत, सति सति विच मिलाईआ। अन्तिम लेखा मुके विच जीव जंत, लख चुरासी रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मेला मेले धुर दा कन्त, कन्तूहल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल आदि अन्त, जुगा जुगन्त धुर दा हुक्म वरताईआ।