पुस्तकालयभाग २४

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ तरसेम सिँघ दे गृह भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर

साचा संगी पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जो धर्म दी धार पावे रहिरासी, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने गुरु गुरदेव बणाए दास दासी, सेवक सेवा विच रखाईआ। भेव खुल्हा के पृथ्मी आकाशी, पर्दा दो जहान चुकाईआ। सच दुआर दा बण के वासी, संदेशा दिता चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वखाईआ। साचा सतिसंगी सतिगुर पुरख देवी देव, देव आत्मा दए वड्याईआ। जिस दा खेल अलख अभेव, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। जो जन भगतां देवे अन्तर आत्म साचा मेव, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। नाम जपावे रसना जिह्व, पवण स्वासां नाल वड्याईआ। धाम वखाए इक निहकेव, निहचल आपणा

दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सतिसंग वेख्या गोबिन्द धार, दस दस आपणा भेव चुकाईआ। नानक कीता नाल प्यार, प्रेम प्रीती विच वड्याईआ। नाम सति बणा के यार, मित्र प्यारा मेल मिलाईआ। ढोला गाया अगम्म अपार, सोहँ साचा सहिज सुखदाईआ। नाल सुरंगी वजाई सितार, तूं ही तूं ही राग जणाईआ। सतिसंग वखाया विच संसार, जीवां जंतां साधां सन्तां कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिसंग कहे मेरा गुरुआं दिता संदेश, दीन दुनी जणाईआ। मेरा सब तों वखरा उपदेश, उपनिशदां वेखण नैण उठाईआ। चुकन्ना होया गणपति गणेश, विष्न ब्रह्मा शिव लए अंगड़ाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल दस दस्मेश, गोबिन्द ढोला गाया धुर दा माहीआ। चार वरनां इक जणा के भेस, मार्ग इक्को इक लगाईआ। सतिसंग दस्सया मुच्छ दाढ़ी रखणा केस, केसगढ़्ह दिती वड्याईआ। बुद्धी रहे ना कोए मलेछ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। पुरख अकाल जणाया नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस सतिसंग विच सारे होए पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा विशा इक विशेष, विश्व दा आपणा भेव चुकाईआ। कलयुग होणा अन्त कलेश, कलधारी होए लोकाईआ। फेर भाग लगणा सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जोती जाता होए प्रवेश, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दा पड़दा आप चुकाईआ। निरगुण धार लिखे लेख, लेख लेखणी देवे माण वड्याईआ । दीन दुनी दी बदले रेख, ·षीआं मुनीआं पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। सतिसंग कहे मैनूं गोबिन्द कीता ललकार, बिना शरअ तों शरअ जणाईआ। खण्डे खड़ग दी दस्स चमकार, जगत अन्धेरयां पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल अग्गे किहा पुकार, कूक कूक सुणाईआ। तूं सतिसंगी मेरा यार, यारड़े तेरी सेज लवां हंढाईआ। मेरा लेखा वेख विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। मैं संदेशा देवां गुरसिखो आपणी वार, गुरमुखां दयां जणाईआ। सतिसंगीउ रहिणा सदा तैयार, सति सति नाल वड्याईआ। अमृत दे के ठण्डा ठार, रस अंमिओं दिता चुआईआ। पंचम मीता बण कीता सच प्यार, प्रीत प्रीती विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दुआर इक समझाईआ। सतिसंग कहे मेरा गोबिन्द कीता इक्ट्ठ, सोहणी दिती वड्याईआ। धीरज धर्म दा बख्श्या हठ, सन्तोख गुरमुखां झोली पाईआ। प्रेम प्रीती खोल्ल्हया हट्ट, वणजारा बणया धुर दा माहीआ। जिस इक्ट्ठे कीते छींबे झीवर नाई जट्ट, ग़रीबां अंग लगाईआ। दुखियां दर्द मेट के फट्ट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। जगत शरअ दी डोरी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। दूई दुवैती मेट के वट,

वटणा मलया चाँईं चाँईंआ। सतिसंग कहे गुरसिखां साचा लाहा ल्या खट, खटका जन्म रिहा ना राईआ। जिन्हां इक्को नाम ल्या रट, वाहवा वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। सतिसंग कहे मैं शुकराने विच जोड़े हथ्थ, ख़ुशीआं विच ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, महिमा कथ कथ जणाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ फौजा सिँघ दे घर रात नूं पिण्ड भलाई पुर खेतां विच ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरा सीना होया ठंडा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी अग्न दिती बुझाईआ। मैं नाम निधान श्री भगवान तेरा इक्को वंडा, नव सत्त भज्जां वाहो दाहीआ। झट बिना कदमां तों चल के आ गया नारद पंडा, शब्दी शब्द रूप दरसाईआ। धरनीए निगाह मार लै विच वरभण्डा, दो जहान अक्ख खुल्हाईआ। नाल तक लै कलयुग अख़ीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनी आपणी सिध्धी कर लै नीत, नीतीवान दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वाली तक लै प्रीत, प्रीतम हो के की समझाईआ। नाले ज़ोर दी मार के चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। फेर हस के किहा मेरे साहिब विच हक तौफ़ीक, जो तोहफ़े देवे थांउँ थाँईंआ। जगत निशान वेख लै जिथ्थे बाल्मीक मारी लीक, लाईन लाईन विच्चों समझाईआ। जिस दी करदी रहीउँ उडीक, आपणा ध्यान लगाईआ। उह मित्र प्यारा धुर दा मीत, यारड़ा हक समाईआ। जो वसणहारा चीत, ठगौरी चित दए मिटाईआ। जिस दा ढोला इक्को गीत, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। करनहारा पतित पुनीत, परम पुरख इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर लेख आप समझाईआ। धरनी कहे नारदा मेरी अन्तर आई विचार, विचरके दयां सुणाईआ। मेरा त्रेते जुग दा वेख विहार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैनूं बाल्मीक दिता अधार, लहिणा लहिणयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। बिन हथ्थां तों मार लकार, चरण चरण नाल बदलाईआ। नाले कूक के कीती पुकार, दो जहान कीती शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा जगत पुराणा लेखा, लिख्ती सबूत दयां जणाईआ। जिस विच रहे ना कोए भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। बाल्मीक दे के गया संदेशा, सँध्या सरघी बाहर सुणाईआ। जो मालक रहे हमेशा, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। उह कलयुग धारे आपणा भेसा, भेखाधारी बेपरवाहीआ। सम्बल सुहाए आपणा देसा,

साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जिस वेले बाल्मीक लीक मारी मेरी सोई सुरती जागी, आलस निंद्रा रही ना राईआ। मैं बिन कदमां तों भागी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैं तकां कन्त सुहागी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जुग बदलणा जिस दी वादी, वायदे सब दे पूर कराईआ। उदों एस थाँ नौ घर ब्राह्मणां दी हुन्दी सी आबादी, प्रोहत आपणी खेल खिलाईआ। जिन्हां दी सांझी इक पड़दादी, नवीता नाम बाल्मीक गया समझाईआ। जिस दा पोतरा होया इक वैरागी, मनसू कहि के सारे गाईआ। उह गऊआं बणया वागी, दिवस रैण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। बैरागी बाई साल दा नौजवान, मनसा जगत ना कोए रखाईआ। बाल्मीक तक्कया नाल ध्यान, नैण नैणां विच रखाईआ। झट उस नूं आया ज्ञान, सुरती सुरत विच्चों बदलाईआ। निगाह मार ज़िमीं असमान, जगत जहान वेख वखाईआ। शब्द सुणया बिना कान, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। एह रिषी बड़े महान, महिमा कथ कथ वखाईआ। झट वैरागी होया सवाधान, आपणी लई अंगड़ाईआ। दुद्ध दोह ल्यावां इस नूं देवां दान, ख़ुशीआं नाल प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बैरागी दुद्ध ल्याया दोह, बाल्मीक अगे टिकाईआ। रसना बुल्ल्हां नाल लैणा छोह, छोहर बांका रिहा दृढ़ाईआ। अगों बाल्मीक प्या रो, बिन नैणां नीर वहाईआ। मित्रा तेरा प्यार मेरी मुहब्बत रिहा मोह, दूसर नज़र कोए ना आईआ। नाल इशारा अन्तष्करन कीती लो, लोयण तीजा दिता खुल्हाईआ। बिना राम तों नज़र आवे ना को, नूर नुराना इक दरसाईआ। नाम शब्द सुणाया सो, सोहँ शब्द दिती वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे बाल्मीक दिता इक प्यार, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। तेरा दुद्ध दा मेरा उधार, लेखा तेरे हथ्थ रखाईआ। निगाह मार लै विच संसार, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। बिना प्रभू तों मित्र ना कोए मुरार, संगी संग ना कोए निभाईआ । उह तक त्रेते होणा राम अवतार, द्वापर काहन काहन समझाईआ। कलयुग वेख लै धूंआँधार, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। अन्त कलयुग होणा अवतार, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए विच्चों संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। उह बणे भगतां सहार, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। झट बैरागी बाल्मीक चरणां उत्ते कीती निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बाल्मीक किहा वैरागीआ कलयुग अन्त तकणीआं मौजां, मजलस भगतां नाल रखाईआ। तेरा नाम होवे सिँघ फ़ौजा, दूसर

वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी भगती दी धार होवे उदा, मंज़ल हक हक समझाईआ। तेरा नाम होणा सोहँ सो दा, सुरती शब्द विच समाईआ। जोड़ा बणना इक दो दा, दोहरी कल वरताईआ। उस वेले जगत लेखा होणा खोह खोह दा, प्रेम मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। बैरागी किहा मैनूं मिली वस्त अथाह, बाल्मीक दिती वरताईआ। रिषी जी मेरा बणना अन्त गवाह, शहादत सच वाली भुगताईआ। जिस वेले वक्त सुहञ्जणा गया आ, आलम इलम सुणन कोए ना पाईआ। लेखा देखे बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। मैं रसना जिह्वा बत्ती दन्दां नाल ल्या गा, गहर गम्भीर वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा वक्त आप सुहाईआ। बाल्मीक हस जणाउँदा ए। धुर फ़रमान इक दृढ़ाउँदा ए। भेव अभेदा आप खुल्हाउँदा ए। चारे वेदां बाहर पढ़ाउँदा ए। अछल अछेदा वेख वखाउँदा ए। जोती जाता वेस वटाउँदा ए। सम्बल देस सोभा पाउँदा ए। धरनी धरत धवल धौल चरण टिकाउँदा ए। जुग विछड़यां मेल मिलाउँदा ए। जन्म जन्म दा लहिणा झोली पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाउँदा ए। सच करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। निरगुण हो के वेख वखावेगा। सरगुण आपणा रंग चढ़ावेगा। धरनी धरत वायदा कौल इकरार कीता पूर करावेगा। जन भगतां अन्दर जावे मवल, आपणा खेल खिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरतावेगा। साचा हुक्म इक वरताएगा। परम पुरख खेल खिलाएगा। निरगुण धार दरस दिखाएगा। जन्म जन्म दी हरस मिटाएगा। अमृत मेघ अगम्म बरसाएगा। घर स्वामी देवे दरस, लोचन नैण खुल्हाएगा । जो मालक हो के वसे उत्ते अर्श, फर्श आपणा पड़दा लाहेगा। सम्मत शहिनशाही ग्यारां होणा बरस, बरसी आपणे नाल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाएगा। धरनी कहे मेरे उदै होए भाग, भगवन दिती वड्याईआ। मेरे गृह जगिआ चराग़, जोती जाता डगमगाईआ। मेरी तृष्ना मिटी आग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मेरे अन्तष्करन आया वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। दुरमति मैल रिहा ना दाग़, पापां होई सफ़ाईआ। मैं हँस बण गई काग, माणक मोती चोग चुगाईआ। मैं सुत्ती गई जाग, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं बाल्मीक मारी आवाज़, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा होया जग, धवल हो के दयां सुणाईआ। बाल्मीक ने मेरे उत्ते रखे पब्ब, पाल सिँघ जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। वैरागी फ़ौजा सिँघ आया भज्ज, भजन बन्दगी प्रभ दी विच समाईआ। मैं दर्शन करां

उपर शाहरग, नूर नुराना वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस नूं कहिंदे सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस मेरा थान पूरब ल्या लभ्भ, खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। पता नहीं आया केहड़े नाल सबब, समझ चले ना कोए चतुराईआ। मेरी धार चरणां हेठां लई दब्ब, कवल कवल उठाईआ। मैं तक के नूर अलाही रब्ब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। धरनी कहे बाल्मीक नौ उंगल लीक मारी लम्मी, लमह लमह ध्यान लगाईआ। भेव खुल्हा के काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी बाहर दृढ़ाईआ। पड़दा लाह के पवण स्वासी दमी, दामनगीर इक जणाईआ। भेव चुकाया बाहर ख़ुशी ग़मी, ग़मखार दयां वखाईआ। नाल संदेशा दिता जिस वेले खेल होणी नवीं, नवखण्ड ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द होणा कवी, कविता कायनात बाहर सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला प्रगट होणा अवतार चवी, चौबीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। धरनीए उस कोलों लहिणा लवीं, निव निव लगणा पाईआ। उसे दा ढोला गवीं, गा गा शुकर मनाईआ। उस दे चरणां हेठां सवीं, सेज सुहञ्जणी इक बणाईआ। तेरा लेखा लिखणा रवीदास रवी, बलि दी गोली नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा देणा सब दा दवीं, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ।

२० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ ऊधम सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर

साचा सतिसंग सतिगुर चरण, चार जुग दे सतिसंगी देण गवाहीआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं ज़ात पात वरन बरन, मानस मानव वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को गीत आत्म परमात्म ढोला पढ़न, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। सच प्यार दी मंज़ल चढ़न, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। जोती जाते लड़ फड़न, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। सच दुआर धुर दे वड़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर स्वामी तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ । जो आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस दी सब ने मंगी शरन, टेक इक्को इक जणाईआ। सो भगत सुहेला सुहाए आपणा दरन, दर दुआरा इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। सतिसंग कहे मैं सोभा लोकमात, सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। मेरी झोली पावे अगम्मी दात, वस्त अमुल आप वरताईआ।

मेरा वक्त नहीं कोई दिवस रात, अठ्ठे पहर ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। मेरी वखरी नहीं कोई जमात, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। मेरी सब तों वखरी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए दरसाईआ। मेरा झगड़ा नहीं कोई नाल काग़ज़ात, दुवैत विच कदे ना आईआ। सदा सदा आबाद, जुग जुग प्रभ दी ओट तकाईआ। मेरा मालक मोहण माधव माध, जो देवणहार सरनाईआ। जिस मेरी रचना रची आदि, अन्त वेखे धुरदरगाहीआ। मेरा हुक्म नहीं कोई ततां , तन वजूद ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिसंग कहे मैं सतिगुर शब्द दी धार संयोगी, मेला सच नाल मिलाईआ। मैं अमृत रस प्यालदा तेग़ी, दूसर रस ना कोए जणाईआ। मैं कूड़ विकार दा वियोगी, ममता मोह ना कोए रखाईआ। मैं बिन अक्खर धार दा बोधी, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। मेरी आशा तृष्ना कदे बणी ना लोभी, लालच तृष्ना विच कदे ना आईआ। मैं सेवक दुरमति मैल दा धोबी, पापां करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा होया सहाईआ। सतिसंग कहे मैं इक्को रख्या इष्ट, देव आत्मा दीन दुनी जणाईआ। मेरा प्यार सबाई सृष्ट, श्रृेष्ट दयां दृढ़ाईआ। मेरा रूप नहीं टांक जिसत, हिस्सयां विच कदे ना आईआ। मेरा लेखा नहीं स्वर्ग बहिश्त, दोज़ख़ गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। मेरे अन्तर इक्को सच प्यार दा इश्क, आशक माशूक दोवां दयां दृढ़ाईआ। मेरी मंज़ल हकीकी कदे ना जाणा तिलक, तिलक ललाटी सब नूं दयां वखाईआ। मेरी बिरहों विछोड़े विच निकले किलक, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिसंग कहे जन भगतो मेरी आदि जुगादि सिख्या, शरअ विच बदल कदे ना जाईआ। मेरा लेखा बिन कलम शाही तों लिख्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैनूं आदि पुरख पाई भिक्ख्या, भिच्छया मेरी झोली पाईआ। निरगुण हो के कीता हित्तया, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मेरा ... ... ... .... बण के मित्तया, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। मेरा ठांडा कीता चित्तया, ठगौरी चित नज़र कोए ना आईआ। मेरा आपणा आप मिटया, हँकार जगत ना कोए रखाईआ। मेरा लहिणा देणा होया चिट्टया, कालख रहिण कोए ना पाईआ। मेरा संग नहीं कोए पत्थर इट्टया, पाहनां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं धरनी उत्ते जन भगतां अन्दर टिकया, गुरमुखां अन्दर डेरा लाईआ। सच प्यार दी कीमत विकया, दूसर कीमत समझ किसे ना आईआ। मालक इक्को पित्तया, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो सच सुहञ्जणी सेजा अन्दर लिटया, सिँघासण आसण सोभा पाईआ। जो मेरे विच नाम फल रस देवे मिट्ठया, अनडिठड़ा आप चखाईआ। जिस जुग जुग आपणा खेल आप नजट्ठया, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा जाणे नित नवित्या, निरगुण हो के निरवैर आपणा रंग रंगाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सुखदेव दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे प्रभ किरपा कीती ?आप करतार,? मेहरवान सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैनूं दिती वस्त अपार, अपरम्पर स्वामी झोली आप टिकाईआ। जुग चौकड़ी भर भण्डार, तृष्ना तृखा नाल वड्याईआ। माया ममता मोह दे विकार, हँकार नाल मेरा संग बणाईआ। सति धर्म मेरे प्यार विच्चों कढ के बाहर, वखरी गंढ्ढ दिती कराईआ। मैनूं बच्चा बणा के होणहार, लोकमात भेजया चाँईं चाँईंआ। तूं माण रहिण देणा नहीं किसे पैग़म्बर गुर अवतार, ग्रन्थ शास्त्रां चले ना कोए चतुराईआ। दीन दुनी रखणी विच विभचार, विख कूड़ी नाल रलाईआ । चारों कुण्ट कराउणी हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। तूं बणना मेरा बरख़ुरदार, कलयुग तूं मेरी सेव कमाईआ। कलयुग कहे मैं नौ खण्ड पृथ्मी फिरां वारो वार, दहि दिशा भज्जा वाहो दाहीआ। धर्म दा रहिण देवां ना कोए जैकार, धरनी धरत धवल कुरलाईआ। मानव ज़ाती बणना ठग चोर यार, कुटलता सब दे अन्दर भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान हो के मेरी पाउणी सार, महासार्थी आपणी दया कमाईआ।

कलयुग कहे मैनूं दिती प्रभ ने अगम्मी दात, दयावान दया कमाईआ। नाल बिन अक्खरां लिख के दिती पात, पत्रका समझ कोए ना आईआ। फिर प्यार नाल ल्या झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। कलयुगा तूं जाणा लोकमात, मातृ भूमी आपणी सेज सुहाईआ। नव सत्त करनी अगम्मी रात, सच चन्द ना कोए चमकाईआ । मेरे नाम कलमे वंडे होणे उत्ते काग़ज़ात, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। तूं धर्म धार मेरी पाउणी वफ़ात, कूड़ कुकर्म देणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे मैनूं प्रभ ने दिती थापी, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। तूं मेरा बणना साथी, ढोला गाउणा चाँईं चाँईंआ। तेरा होणा वड प्रतापी, जगत जहान वजे वधाईआ। तेरा खेल तकां बहुभांती, भेव अभेद रहे ना राईआ। तूं दीन दुनी करनी पापी, पतित नज़र कोए ना आईआ। कलयुग तेरी छेती मुकणी हयाती, आयू आपणे हथ्थ रखाईआ। भगवान हो के पुछां वाती, वातावरन तक खलक ख़ुदाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। कलयुग कहे मैनूं साहिब सतिगुर घलया, लोकमात दिती वड्याईआ। मैनूं शब्द गुरदेव ने किहा बल्लया, बच्चू कहि के गोद उठाईआ । मैं उसे दी छत्र छाया हेठ पलया, जोबनवन्ता हो के दयां सुणाईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल जगत अस्थान मल्लया, सिँघासण कूड़ वाला विछाईआ। पंच विकार नाल रलाया दलया, सगला संग जणाईआ। मैं सृष्ट सबाई वल छल करके छलया, अछल छलधारी मेरा होया आप सहाईआ। मैं हर हिरदे अन्दर कूड़ विकार हो के रलया, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। वेखो मेरा समां सुहञ्जणा जगत विकारे नाल ठल्ल्हया, प्रभू ने फलीभूत दिता कराईआ। मैं वेखां उपर थलया, दो जहानां अक्ख उठाईआ। मेरे साहिब दे हुक्म दा होण वाला हल्लया, हालत विगड़े जगत ख़ुदाईआ। लख चुरासी जीव जंत मेरी अग्नी विच जाणा तलया, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। प्रभ दा भाणा किसे कोलों नहीं जाणा ठल्ल्हया, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मैं दीन दुनी दा अन्तर आपणे तीर निशाने नाल सल्लया, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। मैं दो जहान सृष्टी विच चारों कुण्ट फिरां इकल्लया, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी करनी ने कलयुग जीवां विच पाउणी तरथलया, थिर घर वासी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा खेल रखाया सुखलया, सुखला पख मेरा संग बणाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे प्रभू बिन अक्खरां हुक्म दिता लिख, लेखणी जगत समझ कुछ ना पाईआ। मेरी झोली पाई अगम्मी भिख, भिच्छया दिती वरताईआ। कलयुग अन्तिम कोई रहिण देणा नहीं मुन रिख, पंडत विद्या रहे ना कोए चतुराईआ। धर्म दी धार दिसे कोई ना सिक्ख, मुरीद मुर्शद जाण भुलाईआ। नाल समां वखाया अगला भविख, पेशीनगोई नाल मिलाईआ। मैनूं बिन नेत्रां गया दिस, बिन अक्खरां कीती पढ़ाईआ। नाल संदेशा दिता तेरे अन्तर रहिणा किस किस, किस नूं मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भरम आप चुकाईआ। कलयुग कहे मैनूं प्रभू दिता अगम्म भरोसा, यकीन दिता बंधाईआ। चारो कुण्ट वखाया गोशा, गोशा कोना फोल फुलाईआ। कूड़ ख़ुमारी नाल करना मदहोशा, मधुर धुन सुणन कोए ना आईआ। सब दा अन्तर करना कोसा, अग्नी कलयुग कूड़ देवां तपाईआ। दीन दुनी इक दूजे नाल करे धोखा, धुखदी रहे लोकाईआ। मेरा पन्ध रहे ना सौखा, मार्ग चलण कोए ना पाईआ। तेरा

फेर जुग मुकणा चौथा, अन्त लोकमात रहिण ना पाईआ। पूरब लहिणा देणा रहिण देणा नहीं किसे पुस्तक पोथा, अक्खरां संग ना कोए जणाईआ। कलयुग कहे मैं झट आपणा भरया हौका, हाए उफ़ दुहाईआ। प्रभू जगत जहान तेरी वड्डी नौका, तुध बिन मलाह नज़र कोए ना आईआ। बेशक मैं सृष्टी रूप बणाउणा काउँ का, कलकाती खेल खिलाईआ। तूं सहारा बणना मेरी बांहो का, फड़ बांहो लैणा तराईआ। तेरा हुक्म संदेशा वाहो वाहो का, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे अन्तर तेरा प्रेम होवे चाउ का, चाउ घनेरा देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं प्रभ दी सुणी अगम्मी ख़बर, बेख़बर दिती सुणाईआ। मेरा धीरज रिहा ना सबर, सति सच ना कोए जणाईआ । मेरे अन्दर पै गया ग़दर, मेरी मनसा करे लड़ाईआ। मेरी आशा बण गई होर सध्धर, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं किसे दा रहिण देणा नहीं कदर, कुदरत दा कादर मिलण कोए ना पाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी पाउणा दलिद्र, आलस वेखणा थांउँ थाँईंआ। मेरा कूड़ विकार दा दूणा छल छिद्र, हँकार आपणा संग बणाईआ। दीन दुनी दी करा उधर इधर, अदल करन कोए ना पाईआ। उह लहिणा पूरा करना जो संदेशा दिता काहन ने बिदर, बिध नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूरी करे सिधर, सध्धर सब दी वेख वखाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ हरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे प्रभू मेरी आयू कर दे छोटी, छुटकारा दीन दुनी कराईआ। तूं मंज़ल चढ़के तक लै अगम्मी चोटी, मैं चोटा हो के खेल खिलाईआ। दीन दुनी दी वासना कीती खोटी, खरा रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दी रहिण दिती नहीं तेड़ लंगोटी, पंच विकार नाल जगत हल्काईआ। पशूआं मानसां खवाई बोटी, बुट्टां काले लाल रंग रंगाईआ। सब दी नीती तेरे प्यार नालों गई धोती, स्वामी सच मेल ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर तेरी नज़र ना आवे जोती, जोतां वाले बैठे मुख भुआईआ। सब दी सुरती वेख लै सोती, सोई सके ना कोए जगाईआ। माणक हीरा नज़र आए कोए ना मोती, गुरमुख रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा नाम जपदे सारे बुल्ल्हां होंटी, हिरदे सके ना कोए टिकाईआ। रूह कल्पणा भरी काया कोठी, कप्पड़ तन वजूद ना कोए धुआईआ । मानस तरसदे पेट कारन रोटी, भुक्खयां सके ना कोए रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। कलयुग कहे मैं बेनन्ती करां हो के

हज़ूरी, हज़रतां दे मालक वेख वखाईआ। मेरी लेखे ला मज़दूरी, जो दीन दुनी कमाईआ। मेरा मुआफ़ करीं कसूरी, कसम खा के मंग मंगाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरी, पारब्रह्म अख्वाईआ। तेरी चरण लावां धूड़ी, धूड़ी ख़ाक रुमाईआ। तूं मालक मेरा नूरी, नर नरायण नूर अलाहीआ। मेरा पन्ध मुका दे दूरी, नेरन नेरा गेड़ा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी पाउणी सार, सतिगुर हो के वेख वखाईआ। निगाह मारनी विच संसार, बिन नैणां नैण उठाईआ। चारों कुण्ट कीता धुँदूकार, धरनी धरत तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ। मुहब्बत रहिण नहीं दिता प्यार, प्रेम विच ना कोए समाईआ। घर घर भरया गढ़्ह हँकार, हउमे हंगता नाल वजी वधाईआ। मेरा डंका सुण लओ कूड़ कुड़यार, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। मैं तेरा चौथा सुत दुलार, निक्का बाला हो के मंग मंगाईआ। मेरा ख़ाली भर भण्डार, वस्त अगम्मी दे वरताईआ। मैं तेरी तेरे नालों कीती दुनी ग़द्दार, तेरा संग ना कोए रखाईआ। नव सत्त वेख विभचार, कुकर्म भरी लोकाईआ। मैं बण के सूरबीर बलकार, बल आपणा दिता वखाईआ। तूं मेहरवान हो के मेरे सीस देणा प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं निव निव कर निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। किरपा कर कलि कल्की अवतार, निहकलंका तेरी ओट तकाईआ। अमाम अमामा मेरे परवरदिगार, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। मैं चाहुंदा मैं जावां तेरे सच सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। सतिजुग आवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। मेरा लहिणा पूरा कर कौल इकरार, वअदा वेखणा चाँईं चाँईंआ। मैं तेरा हो के शुकर गुज़ार, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। बहुता करना ना पवे इंतज़ार, उडीक जगत ना कोए रखाईआ। तूं सब किछ करनेहार, करता पुरख नूर अलाहीआ। लेखा पूरा कर दे पैग़म्बर गुर अवतार, सतिगुर शब्द तेरी वड्याईआ। मैं तेरा बच्चा होणहार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा पूरब कर्ज़ा दे उतार, मकरूज़ लेखा अवर ना कोए रखाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सरदार सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे मैं आपणे जुग दा बड़ा सवाबी, वस्त सब नूं रिहा वरताईआ। मानव ज़ाती कीती कबाबी, मानस पशू पंछी रहे खाईआ। कल्पना कूड़ कीती शराबी, शरअ मज़ाक रही उडाईआ। इश्क रहिण दिता नहीं हकीकी मज़ाजी, प्रेम

विच ना कोए समाईआ। नूर चमके ना कोए आफ्ताबी, सूर्या सति ना कोए रुशनाईआ। मैं बणके सति दा हक जनाबी, हुक्म हाकमां दिता सुणाईआ। मेरा खेल वेखणा शताबी, अन्त शुरू इक्को रंग रंगाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब सब दे नाल माज़ी, लेखा दयां दृढ़ाईआ। मैं खेल खिलाउणा मुल्ला काज़ी, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। किसे दी कायम रहिण नहीं देणी अराज़ी, रिज़क राज़क रहीम रिहा समझाईआ। कलमा रहिण देणा नहीं कोई वाअज़ी, वाअज़कार ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। कलयुग कहे मैं बड़ा होया हुशियार, जगत जहान आपणी लई अंगड़ाईआ। धर्म दा बणके होणहार, सच नूं पाया चाँईं चाँईंआ। कूड़ कुड़यारा करके ज़ाहर, सृष्टी सिव्याँ विच टिकाईआ। मैं कल्पणा दा वड्डा माहर, कुकर्मां आपणा रंग रंगाईआ। झूठ दा बण के सार, सिख्या दिती दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। कलयुग कहे मैं वक्त दा बणया मालक, मेहरवान दिती वड्याईआ। सृष्टी कूड़ दा बणया ख़ालक, ख़लक ख़ुदा नालों भुलाईआ। विषे प्यार दा बण के बालक, प्रेम मुहब्बत सब दे नाल रखाईआ। शरअ दा बण संचालक, रस्ते दीन दुनी दृढ़ाईआ। मेरे विच नहीं कोई आलस, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। मैं कुकर्म दा बण के सालस, सालसी हक हक कमाईआ। मानस रहिण दिता नहीं कोई ख़ालस, ख़ालस रंग ना कोए समाईआ। सब दे अन्दर भरी तामस, तृष्ना कूड़ नाल हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा पूरा कर मेरी बुद्धी ना रहे अणजानत, जानणहार होए सहाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे प्रभू ने दिती साची शक्ती, शक्तीशाली दिता बणाईआ। मैं ख़ुशी नाल फिरां उत्ते धरती, धरनी वेखां चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरी खेल बणी घर दी, घराना आपणा ल्या सुहाईआ। धार वखावां नरायण नर दी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरे प्यार विच दुनी जगत वेखो लड़दी, शरअ शरअ नाल टकराईआ । मैं मुहब्बत रहिण दिती नहीं किसे धड़ दी, वजूदां संग ना कोए बणाईआ। बस्ती बणी हँकार गढ़्ह दी, हउमे नाल वड्याईआ। मेरी आशा खेल तके दिशा चढ़दी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वखाईआ। कलयुग कहे मेरी परम पुरख नाल होई संधी, सतिगुर शब्द लेख बणाईआ। मैं खेल खिलाउणा

जगत धार पाबन्दी, हुक्म कूड़ नाल वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी करनी अन्धी, नेत्र लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना बणाउणी गंदी, तृष्ना कूड़ नाल हल्काईआ। ममता मोह दा बणना जंगी, खण्डे खड़ग खड़ग उठाईआ। दुनी दो जहान धार जाणी वंडी, दोहरी आपणी कल वरताईआ। वरभण्डी पाउणी भंडी, भंड हो के नच्चां टप्पां थांउँ थाँईंआ। सति दी धार करनी रंडी, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। मेरी मंज़ल पुज गई अन्तिम कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढा घाट वेख वखाईआ। मैं जगत जहान दा लेख बणाया पाखण्डी, रूप अनूप दिता प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मैं प्रभ दा सुत दुलारा इक, सूत्रधारी वंड ना कोए वंडाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते गया टिक, टिकटिकी प्रभ दे नाल लगाईआ। जिस दा वासा मेरी छाती हिक, सीने अन्दर डेरा लाईआ। जो मेरे लेख रिहा लिख, लेखणी आपणा हुक्म सुणाईआ। जगत जहान दी पा के भिख, मेरी झोली रिहा भराईआ। नाले खोल्ह वखावे जगत जहान भविख, पैग़म्बर अवतार गुर नाल मिलाईआ। मैनूं बिना अक्ख तों सब कुछ रिहा दिस, दो जहान अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर दए सरनाईआ। कलयुग कहे मैं बण के प्रभ दा पुत्तर, पूत हो के सेव कमाईआ। निराकार दी धारों आया उतर, जन्म दिता किसे ना माईआ। मैं प्रगट होया द्वापर तों बाद वार शुक्कर, शुकर परोहित बावन धार गया दृढ़ाईआ। कौल इकरारों कदे ना जावां मुकर, मुकरा वक्त नाल मिलाईआ। मैं दीन दुनी नूं ख़ाली करना हथ्थों टुकड़, टुकड़ा हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा दाइरा मुरीद जाणे कोई ना कुतर, निसफ़ो निसफ़ करां ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। कलयुग कहे मैं प्यारा प्रभू अंग दा, अंगीकार इक अख्वाईआ। मैं मंगां रिहा मंगदा, तृष्ना झोली अगे डाहीआ। मेरे स्वामी मेरा वक्त जांदा लँघदा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा कर के सो खेल खिलावे नौ खण्ड पृथ्मी जंग दा, जुग जुग हुक्म वरताईआ। मेरा खेल अनोखा ढंग दा, बुद्धिवान समझ कोए ना पाईआ। मेरा कूड़ कुड़यारा शौह दरयाए बणे अगम्मी गंग दा, गंगा गंगोत्री चले ना कोए चतुराईआ। मैं खेल खिलाउणा चारों कुण्ट दंग दा, हैरानी विच मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा वक्त सुहाए अनन्द दा, अनन्द दा मालक अनन्द आपणा इक जणाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

जेठ कहे मेरा दिवस दिहाढ़, इक्की एकँकार वेख वखाईआ। मेरे फिरना पिच्छे अगाड़, परम पुरख होणा आप सहाईआ। प्रकाश करना नाड़ नाड़, जोती जाते डगमगाईआ। मेरा अग्नी तत देणा झाड़, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। सच दुआरे लैणा वाड़, चरण कवल देणी सरनाईआ। मेरे अन्दरों कढणी पंचम धाड़, पंचम दे मालक दया कमाईआ। सहायता करनी जंगल जूह विच पहाड़, टिल्यां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के मंग मंगाईआ। जेठ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा आया लोकमात, इक्की एकँकार दयां जणाईआ। मेहरवान मेरे वल मार झात, झाकी आपणी आप वखाईआ। मैनूं संदेशा दे दे आपणा पात, कमलापाती रंग रंगाईआ। मेहरवान हो के पुछ वात, वारस हो के हो सहाईआ । मेरा जुग चौकड़ी तेरे नाल नात, बावन मैनूं गया समझाईआ। अवतारां तेरे प्यार दा दिता रस स्वांत, बिन रसना रस चखाईआ। तेरा नूर ज़हूर शहिनशाह इकांत, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा ख़ाली भर दे खात, ख़ाहिश तृष्ना दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। इक्की जेठ कहे प्रभू मेरा पूरब वेख उदार, मकरूज़ ध्यान लगाईआ। मैनूं सप्तस ·षी किहा पुकार, ख़ुशी नाल जणाईआ। वेद व्यासा कर के तैनूं निमस्कार, सच गया समझाईआ। राम ने सीआ दिता अधार, सहिज नाल समझाईआ। कृष्ण राधा किहा नाल प्यार, प्रेमका प्रेम नाल दृढ़ाईआ । मूसा तक तेरा चमत्कार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। ईसा खेल तक नज़ार, बिन नज़र नैण उठाईआ। मुहम्मद मिल के नाल चार यार, यारी तेरे नाल लगाईआ। नानक ने इक्की जेठ पहले दिन वजाई सितार, रबाब आपणे हथ्थ उठाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दा कर दीदार, जोती जोत विच समाईआ। सतिगुर शब्द निगाह लई मार, मेरे वल अक्ख उठाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे कलि कल्की अवतार, हरि करता धुर दरगाहीआ। जो निरगुण धार आवे विच संसार, जोती जाता वेस वटाईआ। इक नाल इक दा मेला करे अपार, एका एके नाल जुड़ाईआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां दी होवे बहार, बहिश्त स्वर्ग वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे आप निरँकार, निरगुण हो के झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी तेरा बणके मीत प्यार, मित्र प्यारा हो के दया कमाईआ।

२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

कलयुग कहे रसना जिह्वा ना दे सफ़ाई, आपणी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। मेरी चार जुग दी तक लै गवाही, पैग़म्बर गुर शहादतां रहे भुगताईआ। मैं अक्खरां नाल अक्खर मिला के लाई साई, टोटे दीन दुनी कराईआ। मेरे हिन्दसे तक लै इकाई नाल मिला दहाई, सिफ़रे सिफ़र रूप दसी लोकाईआ। मैं कूक सुणावां उच्ची करके बांही, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। मेरी मेट सके कोए ना शाही, कूड़ दे टिक्के दिते लगाईआ। मैनूं याद आउँदा जिस वेले गोबिन्द माण दिता झीवर छींबे नाई, जट्टां रंग रंगाईआ। उस वेले मैं बिना मुख तों भरी आही, बिन हौकयां दिता दृढ़ाईआ। नाले फड़ के आपणी कलाई, कलम्यां वाल्यां दिता वखाईआ। मैं मेल रहिण देणा नहीं नाल भैणां भाई, भाई भाईआं संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे जेठ प्रभ उत्ते कर मूल ना माण, मैं सच दयां सुणाईआ। उह सब दा सांझा भगवान, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। जिस ने मैनूं दिता दान, जगत वस्त झोली दिता टिकाईआ। बणा के हुक्मरान, लोकमात भेजया चाँईं चाँईंआ। संदेशा दे धुर फ़रमान, हुक्म हुक्म विच समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करना ध्यान, सत्तां दीपां खोज खुजाईआ। मेरे उत्ते हो मेहरवान, महबूब दिती वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रहिण नहीं देणा ज्ञान, शास्त्र संग ना कोए निभाईआ। कूड़ी क्रिया तन मन्दिर अन्दर करनी प्रधान, ममता मोह संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे जेठ किस दी करें सिफ्त सलाह, सिफ्त सज्जणा दे सुणाईआ। तेरे कोल केहड़ा गवाह, जो शहादत दए भुगताईआ। मेरा मालक बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस मेरी बणत लई बणा, तन वजूदां रंग रंगाईआ। धरनी धरत धवल धौल दिता वसा, वास्ता लख चुरासी नाल जणाईआ। हुक्म संदेशा दिता आप सुणा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। मानस ज़ाती वेखणी थांउँ थाँ, थान थनंतर ध्यान लगाईआ। जीवां जंतां बुद्धी करनी वांग काँ, काग वांग कुरलाईआ। प्यार रहिण देणा नहीं पुत्तरां माँ, पिता पूत ना कोए सुहाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं माण सके कोए ना ठण्डी छाँ, अग्नी तत देणा तपाईआ। मैं वी उस प्रभू नूं ख़ुशी विच कर लई हां, हां कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा अन्तिम करे हक न्याँ, न्याँकार इक्को इक नज़री आईआ।