२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर मैं वेखदा रिहा पत्रीआं, रैण सबाई बिन अक्खरां फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्टां वेखो कतरीआं, कोना कोना दए गवाहीआ। तुहाडीआं आशां अन्तिम हो गईआं सत्तरीआं बहत्तरीआं, बहत्तरां दा मालक की आपणा हुक्म वरताईआ। बावन दा संदेशा राजे बलि दी धार जन्म ल्या घर खत्रीआं, खतरेटा चमरेटा इक्को रंग वखाईआ। जिस दे हुक्म विच माण रहिणा नहीं किसे क्षत्रीआं, छत्रधारी सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानों मैं पढ़दा रिहा पट्टीआं, रैण सुबाई अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मैनूं दो जहान चौदां तबक चौदां लोक दिसदीआं रहीआं हट्टीआं, हटवाणिओ तुहानूं दयां सुणाईआ । चार जुग दे शास्त्रां दीआं नज़र आउँदीआं रहीआं खट्टीआं, वस्तू दीन दुनी नाल मिलाईआ। जिधर निगाह मारी तुहाडीआं शरअ दीआं डोरां दिसीआं कटीआं, कटाकश कलयुग कूड़ लगाईआ। प्रेमीओ प्यारयो मित्रो अन्त सब नूं भरनीआं पैणीआं चट्टीआं, बचया रहिण कोए ना पाईआ। पैग़म्बरो शमादानां दीपकां विच रहिणीआं नहीं वट्टीआं, पली
तेल ना कोए वड्याईआ। निगाह मार लओ तुहाडीआं शरअ दीआं मरयादां टप्पीआं, टापूआं दयो मालको तुहानूं दयां सुणाईआ। तुहाडीआं ख़ाहिशां कलमे धार फिरदीआं नट्ठीआं, नाम नामा रूप बदलाईआ। ख़ुशी नाल राती सारीआं हो गईआं इक्ट्ठीआं, मिल मिल ख़ुशी बणाईआ। बिन सीस जगदीश चरणां ढठ्ठीआं, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मैनूं ऐं जाप्या तुहाडीआं दलीलां सब दीआं शब्दी धार नाल मिल के बण गईआं जट्टीआं, जिन्हां दा मालक इक्को नज़री आईआ। तुहाडीआं वारां गावणीआं नहीं अगे किसे भट्टीआं, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक भेव खुल्हाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर मैं रैण सबाई तकदा रिहा अगम्मे पत्र, बिन काग़ज़ां वेख वखाईआ । लभदा रिहा तुहाडे गृह नक्षत्र, घड़ी पल खोज खुजाईआ। मैनूं इक्को नज़र आई बिन अक्खरां वाली सतर, जिस दी सतह बुलंदी समझ कोए ना पाईआ। उस दा लिख्या लेख नहीं किसे इट्ट पाहन पत्थर, लीक तस्दीक ना कोए कराईआ। इक्को प्रभू दा प्यार यारड़े टिकयां सथ्थर, सोहणी सेज बणाईआ। मैं अगली कहाणी लग्गा दस्सण, दहि दिशा ध्यान लगाईआ । आपणी वेखो रैण अन्धेरी मसण, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तुहाडा हुक्म धुर दे हाकमो लोकमात विच्चों लग्गा नस्सण, भज्जे वाहो दाहीआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं विच लग्गा हसण, हस हस के दयां सुणाईआ। मैनूं प्रभ दा आउण लग्गा रसण, बिन रसना रस चखाईआ। जिस दा इक्को होणा जसण, इक्को सिफ्त सलाहीआ। जो दीन मज़्हब सब दे लग्गा कछण, कछ मछ दा लेखा नाल मिलाईआ। जिस खेल खिलाउणा लहिंदी धार उतर पूरब पश्चिम दक्खण, दहि दिशा वेख वखाईआ। सब दे भाण्डे करने सखण, सख़ावत नज़र कोए ना आईआ। मैं हो गया हक्कण बक्कण, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। मैं इक संदेशा बिना रसना देवां बचन, बिन सँध्या सरघी सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले अगे नवीं रचाउणी रचन, रचना आपणी आपणे नाल मिलाईआ। नाल ख़ुशीआं लग्गा नच्चण, नारद बोदी रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग सब नूं आया दस्सण, दहि दिशा इक्को हुक्म वरताईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ बीबी लक्षमी दे नवित पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
जन भगत कहे मेरा तन वजूद ख़ाकी, मिट्टी जगत वंड वंडाईआ। मेरा अमृत जाम साकी, सतिगुर शब्द शब्द पिलाईआ। मेरी दीन दुनिया आशा वाली बाकी, ख़ाहिश जगत विच टिकाईआ। सतिगुर शब्द आपणा पड़दा खोल्ह के ताकी, गृह साचा
रिहा वखाईआ। फड़ बाहों चढ़ाए अगम्मे राकी, बिन रकाबां दए टिकाईआ। बिन अक्खां मरवाए झाकी, झाती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। जन भगत कहे मेरा तन वजूद शरीर, ख़ाकी माटी नज़री आईआ । मेरे अन्दर मालक बेनज़ीर, नज़रां तों ओहले बैठा डेरा लाईआ। जो अमृत बख्शे ठण्डा सीर, बिन रसना रस चखाईआ। जन्म जन्म दी बदल तकदीर, तदबीर आपणी नाल बदलाईआ। मेरा रूप नहीं शाह हकीर, जगत शरअ ना वंड वंडाईआ। मेरा साथी इक कबीर, जो सहिज नाल गया दृढ़ाईआ। जिस दे पाटे दिसे चीर, जगत रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जन भगत कहे मेरा लहिणा देणा नाल लखमण, लक्षमण धार दए गवाहीआ। मेरा तन वजूद कदे ना होया सक्खण, सति सच वस्त विच नज़री आईआ। मेरा साहिब मेरी जुग जुग पैज आवे रखण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच घाट वखाए पतण, तट्टां आपणा रंग रंगाईआ। सच प्यार दा बख्श के यतन, यथार्थ आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। जन भगत कहे मेरी पूरब धार दासी, दशरथ दहि मिली वड्याईआ । मैनूं लक्षमण सदा प्रेम नाल कहिंदा सी मासी, मसेर रिश्ता ना कोए जणाईआ। दिवस रैण करदा रहिंदा हासी, हस हस जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप वखाईआ। जन भगत कहे मैं दासी संग कुशलया, सुमित्रा दिती वड्याईआ। लक्षमण इक दिन मेरी गोद सिँघासण मल्लया, बहि के ख़ुशी बणाईआ। फेर आपणा पासा थल्लया, करवट विच लई अंगड़ाईआ। मैनूं प्यार नाल संदेशा दिता इकल्यां, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। दासी कहे मेरा नाम हुन्दा सी लच्छी, लक्षमण ख़ुशीआं ढोले गाईआ। इक दिन गल्ल दस्सी अच्छी, सहिज नाल समझाईआ। मैं चाउ घनेरे विच नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। झट मैनूं पै गई गशी, सुरत रही ना राईआ। मेरे अन्दर आवाज़ आई मैं बिना सरवनां भखी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। इक ख़बर अगम्मी याद रखीं, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। हुण जगत जहान चों मीट जाणा अक्खीं, तन रहिण कोए ना पाईआ। फेर दर्द होई डाहडी वखी, तन वजूद गई तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। लछी कहे मेरा स्वास होया पूरा, जगत संग रिहा ना राईआ। मैनूं सुणी अगम्मी तूरा, आवाज़ दिती सुणाईआ। निगाह मार लै की हुक्म देवे नूर नुराना नूरा, जोती जाता की जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। शब्द सुणाया याद इक्को गल्ल रखणी, संदेशा धुरदरगाहीआ। तेरा लहिणा मुकयां जगत जहान उत्तर पूरब पश्चिम दक्खणी, पाँधी पन्ध रिहा ना राईआ। कलयुग अन्त खट्टी साची खटणी, खटका जगत रहे ना राईआ। जिस वेले सदी चौधवीं टपणी, तेरा लेखा वेखे धुर दा माहीआ। तूं जट्ट दी धार होणा जट्टणी, सेवक सेवा लेखे पाईआ। तूं इक्को पढ़नी पटणी, जो पटने वाला दए समझाईआ। इक्को तुक जपणी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र ना आईआ। फिर तेरी साहिब पत रखणी, होए आप सहाईआ। लख चुरासी मंज़ल टपणी, जन्म मरन दा डेरा ढाहीआ। तेरा रूप होवे अमोलक हीरा रत्नी, करता कीमत आपे पाईआ। सच दुआर एकँकार जोड़े नतनी, सचखण्ड दुआर सुहाईआ। ख़ुशीआं नाल पहुंचणा आपणे वतनी, बेवतनां पन्ध मुकाईआ। लच्छी तेरा कलयुग अन्तिम नाम होणा लक्षमी, लक्षमण दी आसा तेरी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां जाप जप्या रसनी, रस्ता दीन दुनी गए बदलाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ हरबंस कौर दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरो मैं निरगुण धार रिहा सोचदा, जगत अक्ल ना साथ रखाईआ। मनसा अन्दर मनसा रिहा लोचदा, बिन लोचन नैण अक्ख उठाईआ। नगारा सुणदा रिहा अगम्मे सलोक दा, जो अणसुणत रिहा सुणाईआ। की लेखा होणा मातलोक दा, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। की वेस धरया निरगुण धार जोत दा, जोती जाता की आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा वरन गोत दा, गौतम दी आसा नाल मिलाईआ। मेरा हिस्सा ठीक होवे प्रोहित दा, ब्राह्मण हो के दयां समझाईआ। माण टुटणा गढ़्ह हँकारी कोट दा, दर नज़र कोए ना आईआ। नगारा वजणा इक्को शब्द अगम्मी चोट दा, चोटी चढ़ के दए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मैं तकदा रिहा बिन नेत्र लोचन नैणां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं जगत जहान दिस्या त्रफ़ैणां, सगला संग ना कोए निभाईआ। तुहाडा मंने कोई ना कहिणा, दीन मज़्हब गए भुलाईआ। की अगला हुक्म वरते नर नरायणा, नर हरि आपणी दया कमाईआ। जिन्हां कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा, जगत धार नज़र कोए ना आईआ। बाल्मीक दा लेखा पूरा करना विच रमायणा, राम दे राम आपणा हुक्म वरताईआ । जिस दीन दयाल हो के सब दा देण देणा, देवणहार इक अख्वाईआ। उस दा भाणा अन्तिम सब ने सहणा, सिर सके
ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर एकँकार इक्को बहणा, दूसर गृह नज़र कोए ना आईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ लक्षमी देवी दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी विद्या तको पुराणी, पूरब लेखे रही जणाईआ। जो संदेशा दे के आए ज़बानी, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। परम पुरख परमात्म खेल खेले नौजवानी, योद्धा सूर इक अख्वाईआ। पैग़म्बरो जिस नूं मन्नया बाप असमानी, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। गुरुओ जिस दी सतिगुर शब्द निशानी, दो जहानां रंग रंगाईआ। उस दी सारे वेखो मेहरवानी, मेहरवान की आपणा हुक्म वरताईआ। जो भगतां मंज़ल करे आसानी, बिन पाँधीआं पन्ध मुकाईआ। चरण प्रीती मंज़ल देवे रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। आत्म परमात्म कलमा दए कलामी, कायनात दए समझाईआ। जिस नूं सब ने किहा मालक कुल असमानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उह सब दी अन्तिम कटे ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर ज़ंजीर तुड़ाईआ। हर घट बण के अन्तरजामी, वेखे थांउँ थाँईंआ। सति धर्म दी देवे वस्त महानी, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक खिलाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी विद्या बिना अक्खरां तों सति, सति वणजारे दयां जणाईआ। जिस दे विच इक्को ब्रह्ममत, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी प्रभू प्यार नाल जोड़े नत, रिश्ता जगत ना कोए जणाईआ। सतिगुर धार धुर दी देवे मति, मन मति दा डेरा ढाहीआ। जिस विच इक्को पूजा इक्को सिमरन प्रभू दा तप, दूसर तपसिआ वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म साची थापना रिहा थप, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ देवी सिँघ दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो निगाह नाल गहरी, गहर गम्भीर बेनज़ीर ध्यान लगाईआ। तुहाडे सिख मुरीद परम पुरख दे बण गए वैरी, मित्रो नाम संग ना कोए रखाईआ। कोई पेंडू ते कोई दिसे शहरी, शरअ ने सारे कीते कसाईआ। मन मनसा सब दे अन्दर वरती कहरी, नव सत्त नज़री आईआ। सब दी अन्दरों वासना हो गई ज़हिरी, विस कूड़ रूप
चढ़ाईआ। दीन दुनी सरवना नाल हो गई बहिरी, धुर दा हुक्म सुणन कोए ना पाईआ। उह वेखो निगाह मारो राय धर्म ला बैठा कचहरी, चित्रगुप्त भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरुओ कलयुग वेखो घटा कालीआं, कल काती की आपणा खेल खिलाईआ। तुहाडीआं मंज़लां लँघ गईआं बाहलीआं, अगे पन्ध नज़र ना आईआ। बिन हथ्थां मारो तालीआं, ख़ाली हथ्थ दयो जणाईआ। बूटे सुकदे जांदे तुहाडे धर्म दे मालीआं, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। शरअ दीआं धरतीआं होणीआं कालीआं, ख़ालक रंग ना कोए चढ़ाईआ। धर्म बीज बीजे कोए ना हालीआं, सति वस्त ना कोए टिकाईआ। धर्म दे ज़िमींदारो तुहाडीआं चुक्के ना कोए पंजालीआं, पंजां वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार जीजे वेखो जगत सालीआं, नेत्र नैण नैण तकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब नूं करन वाला दिवालीआ, दिवाले सब दे रिहा कढ्ढाईआ। योद्धे सूरबीर बण के आपणीआं बन्न्हो रुमालीआं, रूह बुतां संग मिलाईआ। जलवे नूर जणाओ जलालीआं, ज़ाहर ज़हूर करो रुशनाईआ। फल वेखो आपणी आपणी डाल्हीआं, मज़्हब दीन खोज खुजाईआ। चिल्लह रिहा किसे ना चालीआ, चार कुण्ट कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर तको दीन दुनी दी करनी, करता पुरख रिहा जणाईआ। सच दी मरे कोई ना मरनी, मर जीवत रूप ना कोए बदलाईआ। दो जहानां तरे कोई ना तरनी, तारनहार ना कोए सहाईआ। अन्तिम फल कच्चे वाली रहिणी नहीं जड़नी, जड़ चेतन ध्यान लगाईआ। झगड़ा मिटणा वरनी बरनी, पारब्रह्म प्रभ आप मुकाईआ। सच दुआर एकँकार लग्गे तको कोई ना चरणी, चरणोदक जाम ना कोए प्याईआ। नेत्र खुल्ल्हे किसे ना हरनी फरनी, हरि दर्शन पेखण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, की खेल खिलाए उपर धरनी, धवल धुर दा रंग रंगाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ भगत सिँघ दे गृह पिण्ड कीर पिण्ड ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणीआं आपणीआं तको वंडां, नव सत्त ध्यान लगाईआ। दीन मज़्हब दीआं खोल्हो गंढ्ढां, बिन उंगलां लओ बदलाईआ। चारों कुण्ट वेख लओ पैंदीआं किसे ना ठंडां, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। आत्म सब दा हो गया रंडा, रंडेपे विच ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग नेड़े आ गया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट सारे आसण लाईआ। कूड़
क्रिया दा खड़कण वाला खण्डा, खंडयां वाल्यो दयां दृढ़ाईआ। फिरनी दरोही विच वरभण्डां, भंडी पवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर कुछ आपणीआं दस्सण दलीलां, ख़ाहिशां जगत नाल मिलाईआ। तुहाडीआं किस दे अगे अपीलां, कवण करे शनवाईआ। कवण धार बणे वसीला, वसल देवे धुर दा माहीआ। तुसीं इक दा कुनबा इक दा कबीला, कामल मुर्शद कवण अख्वाईआ। कवण आपणे हुक्म विच बदलण वाला ततीला, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। उह मालक ख़ालक छैल छबीला, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर सारे करो इक मता, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। निगाह मारो आपणी रता, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। तुहाडे दीन मज़्हब दी रही कोए ना सतह, सतह बलंदी रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग जीवां अन्तष्करन हो गया तत्ता, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। आत्म परमात्म टुटया नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। चार जुग दा डूँग्घा फोल के वेखो खाता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नव सत्त अन्धेरी राता, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धरनी रोवे जगत दी माता, बिन नैणां हंझूआं हार बणाईआ। किरपा कर दे कमलापाता, पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। मेरे उत्ते सति सच रूप दरसा प्रभाता, सँध्या वंड ना कोए वंडाईआ। तूं नूर नुराना जोती जाता, लख चुरासी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करनी पुरख बिधाता, पुरखोतम हो के मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ प्रकाश चन्द दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर किस कारन प्रभ ने तुहानूं जणया, निरगुण धार बणी जणेंदी माईआ। किस कारन तीर अणयाला मारया अणया, अनडिठड़ा आप जणाईआ। दीन मज़्हब दा युद्ध वखाया रणया, रण भूमी रंग रंगाईआ। की लेखा अन्त तुहाडा बणया, भेव अभेद दयो खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, की सच दा लेख दृढ़ाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर किस कारन प्रभ ने घलया, लोकमात दिती वड्याईआ। कवण सिँघासण दीन दुनी मल्लया, मालक हो के सोभा पाईआ। कवण हुक्म संदेशा नाम चलया, कलम्यां रंग रंगाईआ। की भाग लगाया काया माटी खलया, ख़ालक दयो सुणाईआ। किस बिध जगत जहान जाणा दलया, दलिद्रीआं डेरा ढाहीआ।
प्रभ दा वहिण किस बिध हुक्म दा जाणा ठल्ल्हया, अगे हो कवण अटकाईआ। की हुक्म संदेशा देवे निहचल धाम अटलया, धुर हुक्म आप वरताईआ। तुहाडा दीन मज़्हब किस करनी नाल फलया, पत टहणी दयो वखाईआ। वेखो कलयुग अन्धेर झक्खड़ जगत जहान झुल्लया, नव सत्त आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर किस बिध आए लोकमाती, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। आपणी ज़िंदगी वेखो हयाती, जीवण जीवण खोज खुजाईआ। की खेल खिलाया कमलापाती, पतिपरमेश्वर की दृढ़ाईआ। की नाम कलमा दस्सया सफ़ाती, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। की शरअ चलाई जमाती, ततां वंड वंडाईआ। की खेल वेख्या इक इकांती, एकँकारा की वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे निगाह मारो बाकायदा, नव नव ध्यान लगाईआ। धर्म दी धार रिहा ना कोए अलायदा, वखरी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जगत हँकार गढ़्ह वेखो मैं दा, माया ममता विच समाईआ। कूड़ विकार वहिण वेखो नैं दा, शौह दरया रूप बदलाईआ। दीन दुनी झगड़ा वेखो खैह दा, खैरख्ठाह नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु निगाह मारो धरनी उत्ते हुक्म नहीं किसे नूं बैअ दा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी मालक नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला ज़ुमेवार निरगुण शैअ दा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा सम्बल साढे तिन्न हथ्थ गृह दा, घर आपणा इक सुहाईआ। जिस दा नाम जैकारा दो जहानां होणा जै दा, जै जैकार करे लोकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा दीन दुनी दुवै दा, दूती रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा खेल होणा आदि जुगादी है दा, हैभी होसी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जगत जहान धरनी धरत धवल थैं का, थनंतरां पड़दा आप उठाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ माया देवी दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू
नारद कहे जन भगतो आपणे अन्दरों कढ्ढो ख़ुदी, ख़ुद मालक ध्यान लगाईआ। आपणी पवित्र करो बुद्धी, बुध्ध दा लहिणा नाल मिलाईआ। जगत विकार छडो युद्धी, युधिष्टर कहि कहि रिहा सुणाईआ। प्रभू दी रमझ समझ लओ गुझी,
पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। आपणी दीपक जगाउ बुझी, जोत जोत जोत रुशनाईआ। आपणी आशा करो उग्घी, उग्घण आथण वजे वधाईआ। वेखो की पुकार करे बसुधी, धरती रही सुणाईआ। मेरे उत्ते खेल हुन्दा प्रभू जुग जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरब नाल मिलाईआ। मैं जीव जहानां नाल रहिंदी रुझी, रुझेवां जगत जुगत जणाईआ। प्रेमीउ मेरे प्यार दी उजड़न ना दयो झुग्गी, महल अटल देणा बणाईआ। मैं भज्जी नठ्ठी चारों कुण्ट उछली कुद्दी, टप्पी चाँईं चाँईंआ। मैं कोटन कोटि बरस दी प्रभू प्यार विच होई ना बुढ्ढी, बुढेपा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जन भगतो आपणा जन्म वेखो अलड़्ह मलूक, मलकल मौत तों लैणा बचाईआ । सतिगुर शब्द नाल रखो सलूक, सोहला गाउणा चाँईं चाँईंआ। मैं उच्ची पुकारां कूक, जगत जहान रिहा सुणाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया सब नूं रही फूक, फुंकारा माया ममता मोह लगाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक ख़ाली होवे भूक, सति नज़र कोए ना आईआ। जिधर तकां उधर दिसे छात छूत, छत्रधारी रूप ना कोए दरसाईआ। झगड़ा प्या पंज भूत, पंचम मेल ना कोए मिलाईआ। जिधर वेखां जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। धर्म रिहा किसे ना कूट, काया कुटीआ ख़ाली नज़री आईआ। कलयुग वेख अवल्ला तन वजूदां सूट बूट, बूटा धर्म ना कोए लगाईआ। परम पुरख दे बणो सच सपूत, पिता पूत लए गल लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर दए वड्याईआ। नारद कहे जन भगतो अन्तष्करन होए ना किसे गुमराह, हँकार विच कोए ना आईआ। धुर दा नाम निकले तुहाडे स्वास साह, साह साह विच समाईआ। सतिगुर शब्द बणाउणा इक मलाह, बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गा, गावत गावत ख़ुशी रखाईआ। पन्ध मुकाउणा थल अस्गाह, महीअल रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ मिलण दा सब ने रखणा चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। गृह मन्दिर सुहञ्जणा होवे थाँ, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। घर स्वामी मिले आ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दयाला दरस देवे दिखा, देखत पेखत आपणा रंग रंगाईआ। साचा मन्दिर देवे सुहा, सोभावन्त डेरा लाईआ। जीवण जीवण विच्चों दए बदला, बदला रहे ना ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला हो के पकड़े बांह, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ दौलत राम दे गृह पिण्ड कोटली ज़िला जम्मू
नारद कहे धरनीए तूं वी दस्स दे आपणा रोणा, दुखीए आपणा दर्द जणाईआ। कोझीए कमलीए तेरे उत्ते खेल होणा अणहोणा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। सुख दी नींद सच विच किसे ना सौणा, सुरती सतिगुर विच ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्त तेरा विछड़न वाला पराहुणा, मेला रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कूड़ कुड़यार तेरे उत्ते कोहणा, हलाली झटका वंड ना कोए वंडाईआ। धन्न दौलत ग़रीबां अमीरां कोलों खोहणा, खोह खोह दी खेल दए वखाईआ। जो आशा रख के गया आचारज दरोणा, गुरदेव पांडव ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक खेल खिलाईआ । नारद कहे धरनीए आपणी दस्स बेहाली, बहिबल हो के दे जणाईआ। तेरी धार प्रेम होई काली, काला दाग़ ना कोए मिटाईआ। सच धर्म दी गोदी होई ख़ाली, नाम सति ना कोए भराईआ। जगत विकारा कूड़ वध्या जाहली, जूठ झूठ वजी वधाईआ। कलयुग औंध भोग लई बाहली, अगे अवर ना कोए रखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे कमाली, कमलापति हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द विचोला बणे दलाली, सौदा हक हक जणाईआ। तेरे उत्ते फल वेखे लख चुरासी डाल्ही, पत टाहणी फोल फुलाईआ। तूं उस अगे होणा सवाली, जो आया धुर दा माहीआ। आपणे गृह लैणा भाली, बाहर खोजण दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए आपणे रो के दस्स दुखड़े, कूक कूक सुणाईआ। मानस जगत जहान वेख लै भुखड़े, धीरज धीर ना कोए रखाईआ । सतिगुर प्यार नालों रुठड़े, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। गेड़ मुकण मूल ना पुठड़े, चुरासी पन्ध ना कोए कटाईआ। हर हिरदे अन्दर दिसण ग़ुसड़े, गिले विच ख़लक ख़ुदाईआ। मानस मानुख वेख लै टुकड़े टुकड़े, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। ग़रीबां भुखे सुक गए रुकड़े, रुकमणी दा लेखा कृष्ण नाल समझाईआ। प्रभ नूं सीस मूल ना झुकड़े, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। खुल्ही सब दी वेख लै गुतड़े, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ । मैनूं इयों जापदा नव खण्ड तेरे उजड़े, सत्तां दीपां ना कोए वसाईआ। कूक पुकारन सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बुढड़े, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जिस प्यार विच धरनीए तेरे लँघ गए जुगढ़े, जुग चौकड़ी अक्ख उठाईआ। उह आया सम्बल वाली गुठड़े, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी खेल खिलाईआ। नारद कहे धरनीए आपणा दस्स दे अवल्ला रोग, रोगणे तैनूं दयां जणाईआ। घर घर अन्दर वेख लै सोग, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया कीता विजोग, विछोड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ।
हिरदा सके कोई ना सोध, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। बुद्धी दा बणे कोई ना बोध, अनुभव नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म मिले ना कोई संयोग, साचा संग ना कोए रखाईआ। कूड़ कुड़यारा दिसे भोग, भगवन रंग ना कोए रंगाईआ। भगवन उत्ते भगत रखदे रोब, आप आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। नारद कहे धरनीए आपणीआं पूरीआं कर लै मंगां, मंगतीए तैनूं दयां जणाईआ। वक्त सुहञ्जणा वेख लै चंगा, चारों कुण्ट वजे वधाईआ। पिछला समां तेरे उत्ते लँघा, अगे नवां रंग चढ़ाईआ। जिस दे चरणां विच छोंहदी गंगा, छौहर बाकां नूर अलाहीआ। तेरे सीने सिँघासण लाया पलँघा, छाती कमलापाती वेख वखाईआ। उस दा सुण नाम मृदंगा, मर्द मर्दाना रिहा वजाईआ। जिस ने लेख मुकाउणा ततां पंजां, पंचम आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। तेरे अन्तष्करन वेखणहारा रंजा, रंजश वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं सच आखदा तैनूं ब्राह्मण गंजा, नारद हस के रिहा सुणाईआ। झकोला देवे पवण उनन्जा, पवण पवणां नाल मिलाईआ। लेखा वेख लै निरअक्खर धार बवन्जा, बावन तेरी गंढ्ढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तैनूं इक्को सुणाए छन्दा, मुशंदगी दीन दुनी गंवाईआ।
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ तेजभान दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे अवतार पैग़म्बरो गुरु गुरदेव निगाह मारो दीप जम्बू, जमा हो के ध्यान लगाईआ। की लेखा लहिणा देणा हिस्सा समझाए शंकर शम्भू, बिन हिन्दसिआं गणत गिणाईआ। की फ़रमान देवे धुर दा दीनां बंधू, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। कवण खेल कुदरत दे कादर लग्गे चंगू, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। किस दी धार सब नूं लावे अंगू, अंगीकार हो जाईआ। दीन दुनी दी शरअ डोरी वेखो पतंगू, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान लगाईआ। मेरे मित्रो निगाह मार लओ किस बिध लगणा लम्बू, लम्बीआं बाहवां करके दयां सुणाईआ। उस वेले दो जहान कम्बू, थर थराहट विच लोकाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला मज़्हबां दी धार हुक्म अरंभू, अरंभा आपणा नाच दए वखाईआ। सारे इक्को बचन सुणावो जोती धार छन्दू, शब्दी शब्द वड्याईआ। परवरदिगार सांझा यार किस बिध दोज़ख़ बहिश्त स्वर्गां धार लँघू, बिन कदमां कदम उठाईआ । की लहिणा देणा मित्रो तत पंजू, पंचम भेव कवण चुकाईआ। मुहम्मदा केहड़ी धार होणा जंगू, मूसा नाल अक्ख मिलाईआ। ईसा सीस ओढण होवे नंगू, हैट नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कवण वजाए मृदंगू, मर्द मर्दाना की सुणाईआ।
नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मेरे नेत्र वगदे हंझू, नैणां नीर वहाईआ। बेशक मेरा सीस होवे गंजू, बोदी आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर जम्बू देश दा कवण किनारा, जम्बक की जणाईआ। भेव खोल्हणहारा, बिना सरस्वती जिह्वा जगत हिलाईआ। बोल सुणाईआं धारा, जिह्वा ज़बां ना कोए हलाईआ। बिन अक्खीआं करना इशारा, सैनत दीन दुनी बाहर वखाईआ। की हुक्म वरते करतारा, कुदरत कादर की दृढ़ाईआ। की तुहाडे होवे अख्त्यारा, मुख्त्यारो सच सच दयो समझाईआ। सारे इके वार बोल के नाअरा, नर नरायण सीस निवाईआ। नारदा उह तक लै कलि कल्की चवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीशा नूर अलाहीआ । जिस नूं सब ने मन्नया परवरदिगारा, जल्वागर इक अख्वाईआ। जो निरगुण रूप धर दोबारा, दुहरी आपणी खेल वखाईआ। जम्बू दीप दीपक कर उज्यारा, उजाला करे चाँईं चाँईंआ। जिस दा शब्दी धार तककारा, बेकरारा हुक्म सुणाईआ। उहदा रूप ना पुरख ना नारा, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। शब्दी शब्द लगा के नाअरा, दो जहानां करे शनवाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो कलयुग अन्तिम पावे सारा, महासार्थी बणे ख़लक ख़ुदाईआ। उस नूं सदा सदा निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। जो एथे उथे पावे सारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब अगम्म अथाहीआ। जम्बू दीप कहे मेरा धर्म दी धार दाइरा, दाइआं बाइआं आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां वखावां आपणा मुशाहरा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ । प्रभ दा रूप अनूप करावां ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। दीन दुनी विच कोई हो रहे ना बहिरा, अणसुणत सुणत समझाईआ। जिस कारन पुरख अकाले दीन दयाले जोती जामा पहरा, रूप अनूप आप बदलाईआ। उस दा हुक्म संदेशा इक्को गहरा, गहर गवर समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। जम्बू कहे मेरा घाट नौ सौ चौरानवे कोह, कोह करोड़ी ध्यान लगाईआ। जिथ्थे आवाज़ सुणे सोहँ सो, सो पुरख निरञ्जण दए वड्याईआ। हरि पुरख निरञ्जण आपे हो, होका देवे चाँईं चाँईंआ। आदि निरञ्जण करके लो, लोयण धुर दा आप खुल्हाईआ। एकँकार बख्श के मोह, मुहब्बत आपणे विच टिकाईआ। अबिनाशी करता नाल छोह, शौहर बांका हो के वेख वखाईआ। श्री भगवान भेव चुका के दोअँ दो, एका एक रूप दृढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे हो, होका देवे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द शब्द निर्मोह, जगत मुहब्बत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप समझाईआ। जम्बू दीप कहे मैं शुक्रिए विच करां
शुकराना, शंकरा तेरी ख़ुशी मनाईआ। प्यार मुहब्बत दा अन्तिम बन्न्ह दे गाना, सोहणा सगन समझाईआ। खेल वखा ज़िमीं असमाना, दो जहानां भेव चुकाईआ। लेखे ला लै रवीदास चमार वाला काना, कायनात पड़दा आप उठाईआ। बचन पूरा करे जो नानक बग़दाद विच किहा मर्दाना, मुदतां दा भेव खुल्हाईआ। लेखा तक लओ ज़िमीं असमानां, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, नौजवान तेरी वड्याईआ। रहमत कर रहीम रहमाना, रहमत सच सच कमाईआ। सब दा लेखे ला ब्याना, पेशीनगोईआं जोड़ जुड़ाईआ। ख़ुशीआं वाला आपणा दस्स तराना, तुरीआ तों बाहर बाहर पढ़ाईआ। किरपा कर मर्द मर्दाना, योद्धे सूरबीर तेरी सरनाईआ। जम्बू दीप कहे मेरे उत्ते सब तों पहले झुल्ले तेरा निशाना, सत्त रंग दे मालक सत्त रंग देणे वखाईआ। तेरा युद्ध होवे बिना तीर कमाना, शत्रु शस्त्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरा धर्म धार दा होवे इक मैदाना, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक वेख वखाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर जम्बू दीप तको निशानीआं, निशाने पूरब नाल मिलाईआ। भविख्तां वालीआं तको कहाणीआं, पेशीनगोईआं अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। अक्खरां वालीआं वेखो बाणीआं, शास्त्रां नाल मिलाईआ। निगाह मारो चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। अन्दर वड़ के तको अठसठ तीर्थ पाणीआं, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। जम्बू दीप कहे मेरा लेखा धार जम्बक, मिकनातीसी नज़र किसे ना आईआ। मेरा इक्को होवे सबक, सिख्या सच समझाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल चौदां तबक, चौदां लोक संग निभाईआ। जेहड़े सारे रहे भटक, तड़फण थांउँ थाँईंआ। बिन शरअ ज़ंजीरीआं रहे लटक, ज़िमीं असमानां नज़र कोए ना आईआ। सब दा पूरा होणा वक्त, घड़ी पल नाल मिलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे उत्ते जगत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। जो मेल मिलाए हरिजन साचे भगत, भगवन आपणी गंढ्ढ पुआईआ। लेखे लावे बूँद रक्त, तन वजूदां वेख वखाईआ। जोती जाता हो के आवे परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। राम दी आशा वेखे जो संदेशा दिता भरत, अयोध्या बाहर कदम टिकाईआ। जो अर्जन नाल काहन ने लाई शर्त, धर्म दी धार गंढ्ढ बंधाईआ। जो पैग़म्बरां सुल्हकुल दा लेखा दस्सया उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम वेख वखाईआ। अन्तिम सब दी पूरी करे हरस, हवस दए मिटाईआ। जन भगतां दे के दरस, दीद ईद चन्द चमकाईआ। जुग बदलणा जिस दा फ़र्ज़, फ़ाज़ल होवे धुर दा माहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे चरण टिकाईआ। जम्बू कहे उस दा वेस होवे असचरज, अचरज लीला आप वखाईआ। सतिगुर शब्द पए गरज, ग़रज़ आपणी ना कोए
जणाईआ। कलयुग दी थाँ सतिजुग दा नाम करे दरज, दरजा बदरजा सब दा पन्ध मुकाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, मर्द मर्दाना हो के वेख वखाईआ। नव सत दा मेटे अन्धेरा गरद, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल दीन दुनी वंडे दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन मेहरवां मेहरवां मेहरवां मेहर नज़र उठाईआ।