८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ शिव सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे जम्बू मैं तेरी चारे कूट लँघी, बिन पैरां बिन कदमां कदम बदलाईआ। मेरी धर्म धार दिसी नंगी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मेरे अन्तष्करन एह खेल लग्गी चंगी, चंगी तरह दृढ़ाईआ। मैनूं शंकर मिल्या बाणा पहर के जंगी, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। हथ्थ कलयुग आयू फड़ी लम्बी, लम्मां पै के वेख वखाईआ। नाले अन्दरों रिहा कम्बी, जटा जूट सीस हिलाईआ। फेर निगाह मारी दुनिया वेखी डंभी, पाखण्ड विच वड्याईआ। फिर हथ्थ मार के आपणी कन्ढ्ढी, धूणी ख़ाक दिती उडाईआ। फेर कर्म कांड दी वेखी डण्डी, ओझड़ राह पई लोकाईआ। फिर बिना धार तों वेखी चण्डी, जो आपणा रूप बदलाईआ। जां नैण उठाया सब दी आशा पूरब जांदी लँघी, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल तक्कया शाह सूरा सरबंगी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल संधी, लेख जणाया थांउँ थाँईंआ। नारद कहे मैं निगाह बदली मैनूं पिच्छे भज्जदी आउँदी दिसी गंगी, गंगा आपणा कदम उठाईआ। नाल यमुना आए दो टंगी, दुहरा आपणा रूप बदलाईआ। सरस्वती पिच्छे रहिण ना दिती वंडी, भज्जी वाहो दाहीआ। गोदावरी बिना आशा तों आपणी आशा पार लँघी, अग्गा पिच्छा वेखण कोए ना पाईआ। मैं पासा बदलया नाल इशारा तक्कया नूर नुराने चन्दी, चन्द चांदना की चमकाईआ। फेर ज़ोर नाल गंगा मईआ हो के कम्बी, आपणी अवाज़ दिती सुणाईआ। मैं रूप बदला के किहा मैं तेरा भुयंगी, भुजां बाहवां वेखण कोए ना पाईआ। झट सतिगुर शब्द इशारा दिता सारे आपणे आपणे हिलाओ कंधी, मोढे दीन दुनी वखाईआ। अमृत धार वेखो किस बिध होई गंदी, रस रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे झट मेरे वल गंगी उठाया नैण, अक्ख अक्ख मिलाईआ। फेर यमुना लग्गी कहिण, बिन रसना ढोले गाईआ। सरस्वती तेरा लेखा नाल त्रिबैण, त्रिबैणी दे मालक राम राम जणाईआ। गोदावरी कहे मेरा गोबिन्द साक सैण, मालक इक्को नज़री आईआ। नारद किहा कमलीओ तुहाडा पाणी
दा वगदा वहिण, जलधारा नाल मिलाईआ। ज़रा निगाह मार लओ की इशारा दिता बाल्मीक विच रमायण, रमते रमते तुहाडा पन्ध मुकाईआ। तुसीं वसण वालीआं विच हिन्दवायण, हिन्दसा इकाई वाला नाल मिलाईआ। उह वेख लओ कलयुग कूड़ी क्रिया बण गई डैण, डौरु डंक आपणा रही वजाईआ। तुहाडे विछड़ गए साक सज्जण सैण, ब्राह्मण पंडत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। गंगा कहे नारदा सुण मेरा संदेश, सतिगुर शब्द शब्द जणाईआ। मेरे खुल्ल्हे वेख लै केस, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मैं तक्कया इक नरेश, नर नरायणा धुरदरगाहीआ। जिस ने दीन दुनी विच पाया कलेश, कला आपणी इक प्रगटाईआ। मैनूं संदेशे दे के गया शेष, दो सहँसर जिह्वा मुख सहसर नाल हिलाईआ। मैं एसे कारन पुरख अकाल दे होई पेश, पेशतर आपणा हाल जणाईआ। उह तक लै जिस शंकर ने सीस उडाया आपणे सुत गणेश, गणपति की जणाईआ । उह वेखणहारा देस परदेश, दो जहानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे यमुना होर अगम्मा गीत गांदी, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। सीस रही ना कोए परांदी, लाल गुलाला रंग ना कोए चढ़ाईआ। मैं मईआ सब दी बण गई बांदी, कलयुग आपणी कला वरताईआ। मैनूं कसम सूर गाँ दी, रो रो दयां दुहाईआ। वड्याई रही नहीं किसे तीर्थ तट थाँ दी, थान थनंतर रोवण मारन धांहीआ। वड्याई रही नहीं मेरी शकंगणा वाली बांह दी, लाल रंग हथ्थ ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते विद्वानां दी बुद्धी होई काँ दी, काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। नारद कहे मैं निगाह मारी रोंदी दिसी सरस्वती, सुरत सच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट मस्ती, मस्त दीवाना नज़र कोए ना आईआ। त्रबैणी धार मेरी उजड़न वाली बस्ती, खण्डर ख़ाक दिसे लोकाईआ। मैं तकण आई इक्को हस्ती, बिन नैणां दर्शन पाईआ। एह खेल जिसदे वस दी, वास्ता उसे चरण टिकाईआ। मैं वणजारी उस दे जस दी, सिफ्तां नाल सलाहीआ। नाले रोंदी नाले हसदी, दोवें रूप बदलाईआ। कलयुग धार वेख लै कूड़ कुड़यार भक्ख दी, साचा संगी संग ना कोए निभाईआ। शर्म रही नहीं मेरे उत्ते किसे अक्ख दी, अक्खरां वाले करन लड़ाईआ। माया राणी वेख लै नचदी, घूँगट मूल ना कोए रखाईआ। कीमत रही ना लज पत दी, पतित होई लोकाईआ । वे नारदा मैं एसे करके वास्ता घतदी, रो रो दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सद आपणी दया कमाईआ। नारद कहे मैं निगाह मारी गोदावरी मेरी तकदी बिना अक्खां तों बोदी, बुद्धीवान समझ कोए ना पाईआ। मैं हस के किहा नी तैनूं प्रभू
क्यों कढ्ढया आपणी विच्चों गोदी, गोद विच ना कोए रखाईआ। तेरा लेखा नाल उस वेदी सोढी, जो गोबिन्द धुर दा माहीआ। जिस दा फ़ल किसे नज़र ना आए गुंचा फुल डोडी, डण्डावत सब दी वेख वखाईआ। गोदावरी कहे नारदा मैं उसे दे प्यार दी रोगी, दु:ख सकां ना कोए समझाईआ। जो मेरे धर्म धार दा जोगी, जुगती आपणी गया समझाईआ। जिस वेले कलयुग दुनिया हो गई लोभी, लालच विच कुरलाईआ। गोदावरी तेरा अमृत रस रहे मूल ना धोबी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। उस वेले मेरा ठाकर आउणा मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। तूं उस दी बणना खोजी, खोजणा थांउँ थाँईंआ। मैनूं इयों जापदा अन्त तुहाडी मुक जाणी रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम आपणी कला वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ । नारद कहे मैं रैण सबाई घुम्मया, पन्ध नज़र कोए ना आईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल किनारा चुम्मया, बिन रसना रस चखाईआ। फेर शब्द अगम्मा सुणया, अणसुणत दिता दृढ़ाईआ। मैं मालक ख़ालक कुंन कुन्नया, कायनात मेरी दुहाईआ। मैं लख चुरासी विच्चों भगत प्यार चुणया, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। नारद कहे मैनूं गंगा सहिज नाल मारी थापी, थपक दिता हिलाईआ। पंडता आपणी पुराणी कढ लै कापी, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। जिस विच इक्को प्रभू दा जापी, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल होणा वड प्रतापी, दो जहानां वजे वधाईआ। जिस नूं सब ने मन्नणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर कहि के सीस निवाईआ। जो कलयुग मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग सति चन्द चमकाईआ। गंगा कहे मेरा सीना पाड़ के वेख लै छाती, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं इयों जापदा पंडता किसे घर जगणा दीवा नहीं कोई बाती, बेवतन दिसे लोकाईआ। मैं सोचदी रही सारी राती, सुत्तयां नींद कोए ना आईआ। फेर निगाह मारी आपणे विच्चों झाती, झाकी लई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म की वरताईआ । नारद कहे यमुना सरस्वती तुसीं होईआं क्यों दिलगीर, गोदावरी नाल मिलके दयो सुणाईआ। सारीआं कहिण साडे वस्त्र लथ्थे चीर, ओढण नज़र कोए ना आईआ। साडा अमृत रस रिहा ना सीर, कलयुग विख भरी दिसे लोकाईआ। साडा नेत्र वगे नीर, रो रो कुरलाईआ। बौहड़ी वेला आया अन्त अख़ीर, आख़र दईए समझाईआ । सानूं देवे कोई ना धीर, धीरज रहिण कोए ना पाईआ। पंडत पांधे घत गए वहीर, कलयुग वहिण गया रुढ़ाईआ। धर्म दी रही ना कोई तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरी ब्राह्मण वाली महूरत, नछत्तर सच सच
जणाईआ। मैनूं ख़ुशी नाल वखाओ आपणी सूरत, सुतीओ लओ अंगड़ाईआ। पिछला पन्ध छडो नेड़ दूरत, अग्गा वेखो चाँईं चाँईंआ। जे कलयुग पाँधी हो गए मूर्ख मूढ़्हत, आपणा आप गए बदलाईआ। सतिगुर शब्द दी सुणो तूरत, तुरत तुहानूं दए समझाईआ। जिस कलयुग नाता तोड़ना कूड़त, सति सच नाल मिलाईआ। उस दी चरण मस्तक लाओ धूड़त, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जो आसा मनसा पूरी करे पूरत, पूरन ब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सहिज नाल मुख तों चुक के पड़दा, नैण नैणां विच्चों मटकाईआ। फेर वेख्या लहिंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ खोज खुजाईआ। झट नारद तूं मेरा मैं तेरा पढ़दा, बिन हरफ़ हरूफ़ सुणाईआ। कदे अन्दर कदे बाहर वड़दा, घराना नज़र कोए ना आईआ। कदे रूप वखाए आपणे सरूप धड़ दा, कदे जोत नूर रुशनाईआ । झट गंगा दी बांह फड़दा, हलूणे नाल हिलाईआ। ओह सतिगुर तक लै जो ना जम्मे ना मरदा, मर जीवत रूप ना कोए दरसाईआ। जो आदि जुगादि सब किछ करदा, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जो कमलीओ तुहाडे अमृत भण्डारे भरदा, अंमिओं रस आप वखाईआ। उह लेखा जाणे कलयुग कल दा, कल कातीआं करे सफाईआ । जो मालक निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना राजे बलि दा, बावन मेला सहिज सुभाईआ। उह सम्बल सिँघासण आपणा मलदा, सच दुआर सोभा पाईआ। जो दिवस रैण संदेशे घलदा, रैण सबाई तुहानूं रिहा समझाईआ। उस दा वसेरा नहीं किसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत झल्ल दा, झल्लीओ आपणी झलक दए वखाईआ। जो सब नूं फिरे छलदा, अछल छल हो के आपणा हुक्म वरताईआ । मैं सच दस्सां उह सेई आया होया कल्ल दा, कलम्यां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जाता हो के भगतां अन्दर रलदा, रल मिल आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती झट नेत्र पाया सुरमा, नूर नूर विच रखाईआ। नारदा साडे अन्दर फ़ुरया फ़ुरना, पता नहीं किस दिता सुणाईआ। असीं हुणे उस पासे नूं तुरना, जिथ्थे तुरत मिले धुर दा माहीआ। किसे दे मोड़यां नहीं मुड़ना, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिस दे चरणां अन्तिम सब नूं पैणा जुड़ना, जोड़ी हरि जगदीश नाल रखाईआ। साडा जल पाणी दा वहिण उपरों नीचे रुढ़ना, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे विच पाहन पाथर खुरना, मिट्टी ख़ाक रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तुसीं प्रभू दे प्यार विच वड्डीआं, वड्डे दी वड वड्याईआ। मैं कूक सुणावां चुक के आपणीआं अड्डीआं, अड्डी
चोटी ज़ोर लगाईआ। आह वेख लओ मैं पुराणीआं लिख्तां तुहाडीआं कढ्ढीआं, जुग चौकड़ी नाल रलाईआ। जिन्हां विच लिख्या जिस वेले कलयुग विच परम पुरख ने आउणा तुसां सब दीआं चुक्कके लै जाणीआं हडीआं, जो तुहाडे विच मानस मानव गए टिकाईआ। बेशक तुसीं प्रभू दे प्यार विच अज्जे नढ्ढीआं, नौजवाना नज़री आईआ । तुहाडीआं जोतां पाणी दी तहि अन्दर जगीआं, बाहर दिसे ना कोए रुशनाईआ। जे प्रभू नूं मिलणा ते सिर ते पा लओ सग्गीआं, सगनां नाल चढ़ना चाँईं चाँईंआ। तुहाडीआं सोहणीआं होवण झग्गीआं, अंगीआं अंग नाल सुहाईआ। तहिमतां साड़्हीआं होवण लम्बीआं, कन्नी कन्नी नाल जुड़ाईआ। मस्तक बिन्दीआं होवण चन्दीआं, चन्द चांदने नाल रुशनाईआ। मेंढी सीस वाहीआं होवण कंघीआं, पट्टी धर्म धार बंधाईआ। तुहाडीआं मनसा होवण ठण्डीआं, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आशा सतिगुर नाल होवण गंढ्ढीआं, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। तुसां भज्जणा वाहो दाही पगडण्डीआं, बिखड़े राह पन्ध मुकाईआ। सब ने इक्को वार गाउणा छन्दीआ, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। अन्दर वासना रहिण मूल ना गंदीआं, कलयुग जीवां धारा बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहिण साडा रूप होवे अणहोणा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। पंडता असीं प्रेम प्यार विच प्रीतम माही मोहणा, मुहब्बत विच समाईआ। आपणा उस दे अगे दस्सणा रोणा, रो रो हाल सुणाईआ। क्यों मालका साडा हक हकूक खोहणा, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे यमुना गोदावरी सरस्वती गंगा तुहाडा रूप अलाही होवे हिन्दी, हिन्द भारत नाल वड्याईआ। मस्तक लाल होवे बिन्दी, वृंदावन दा काहन नाल मिलाईआ । तुहाडी आशा होवे ज़िंदी, ज़िंदगी दीन दुनी तजाईआ। तुहाडी इक इक लिट होवे खिण्डी, बौरा रूप दरसाईआ। तुहाडी पवित्र होवे पिण्डी, आपणा रंग बदलाईआ। किसे दा रूप होवे ना बंगाली सिन्धी, संधी वेखणी चाँईं चाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म की वरताईआ। चारे कहिण नारद असीं फिरीए विच उजाड़, किनारा घाट तट नज़ारा नज़र कोए ना आईआ। साडे वस्त्र लहिंगे कलयुग जीवां दिते पाड़, अंगी अंग ना कोए सुहाईआ। साडी दुखी होई नाड़ी नाड़, बूँद बूँद रही कुरलाईआ। साडा वक्त दुहेला समां दिसे माढ़, धर्म दी धार धर्म ना कोए जणाईआ। झट नारद मुख बोलया पाड़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नी उह मालक ख़ालक धुर दा लाड़, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस सब दे पिच्छे लाई कलयुग धाड़, कूड़ी क्रिया कूड़ मिलाईआ। उह अन्तिम सब नूं देवे झाड़, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रुलाईआ। चरण कवण दुआरे लए वाड़, गृह
मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे अग्नी अग्ग ना लग्गे हाढ़, ततव तत ना कोए तपाईआ। नीं तुसीं चलदीआं उत्तों चोटी पहाड़, अन्त सागराँ विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे चारे वेखो चहुं जुगां, जुगती आपणी नाल मिलाईआ। सब दा वक्त वेख लओ पुग्गा, अगे अवर ना कोए वधाईआ। तुहाडा लए कोई ना भुग्गा, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। इक्को प्रभ दा नाम होणा उग्घा, उग्घण आथण वजे वधाईआ। वेखो तुहाडे नाल सीस निवाए बसुद्धा, धरनी धरत धवल धौल बैठी माण गुआईआ। जिस उत्ते होवण वाला युद्धा, कलयुग योद्धा बीर लए अंगड़ाईआ। तुहाडा सीर धर्म दी धार दिसे ना दुद्धा, अमृत रस ना कोए चुआईआ। उह वेख लै सब दा दीपक बुज्झा, नूर नज़र ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाए सब दा मुद्दा, मुदतां दे लेखे पूर कराईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ गूहड़ा राम दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहे साडा खेल नाल बेपरवाहया, बेपरवाही धुरदरगाही आपणी दया कमाईआ। जिस निरगुण धार सरगुण साडा रचन रचाया, जल थल दे मालक दिती वड्याईआ। अमृत रस विच भराया, अमरापद दा मालक होया आप सहाईआ। साडा रूप अनूप आपणे विच छुपाया, ज़ाहर नज़र किसे ना आईआ। लहिणा शंकर नाल जुड़ाया, जटा जूट मिल के वजी वधाईआ। पर्वत टिल्यां संग बणाया, सगले साथी तेरी खेल समझ किसे ना आईआ। तीर्थ तट्टां नाल सुहाया, किनारयां वजदी रही वधाईआ। साधां सन्तां मेल मिलाया, रिषीआं मुनीआं जोड़ जुड़ाईआ। शास्त्र ग्रन्थां नाल सजाया, मन्दिर मठां रंग चढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वंड वंडाया, सोहणी बणत बणाईआ। साडा चरण चरणोदक जीवां जंतां मुख चुआया, रसना रस वखाईआ। असीं मिल के तेरा ढोला गाया, मालक तेरी इक सरनाईआ। जोती जाते तेरे विच आपणा आप लुकाया, लोक परलोक नज़र किसे ना आईआ। जोती जाते तेरा नूर जोत जोत रुशनाया, पुरख अबिनाशी डगमगाईआ। हथ्थ बन्न्ह के बिन कदमां सीस झुकाया, सरन सरनाई लई सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। चारे कहिण प्रभू तेरे सरन रखी ओट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडे अन्तर रहिण ना देणा खोट, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। साडे पाप कलेवर देणे धोत, दुरमति
मैल कर सफ़ाईआ दर्शन करीए तेरी निर्मल जोत, जोती जाते तेरे विच समाईआ। साडी वखरी रहे कोई ना गोत, ज़ात पाती पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहे साडी तेरे अगे बन्दना, हथ्थ बन्न्ह के सीस निवाईआ। तूं मालक खालक विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड तेरी सरनाईआ। तूं कूड़ी क्रिया कलयुग दंडणा, सतिगुर करनी सच सफ़ाईआ। सानूं अंगीकार लाउणा अंगना, दर ठांडे देणी वड्याईआ। तेरा मस्तक धूड़ी लाईए चन्दना, टिक्के धुर दे ख़ाक रमाईआ। साडा वहिण तेरे चरण कवलां विच वंञणा, वञ्झी हाथ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सूरे सरबंगना, सतिगुर तेरी इक सरनाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ फत्तू राम दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आपणा वेला लओ विचार, वक्त गया हथ्थ ना आईआ। दर ठांडे करो पुकार, कूक कूक सुणाईआ। चरण कवल जाउ बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। तुहाडी सुणे गिरयाज़ार, गृह गृह खोज खुजाईआ। लेखा दस्सो की होवे तुहाडे तट किनार, की घाटां खेल खिलाईआ। की कलयुग जीव करन विभचार, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। की माया मोह कीता दुख्यार, ममता रूप बणी कसाईआ। की कलयुग कप्पड़ काया दिता उतार, ओढण भूषन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। नारद कहे सुणो चारे सख़ीआँ, सच दयां सुणाईआ। आपणा हाल दस्सो वेख्या अक्खीआं, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। किस कारन घर टिकाणे छड के आईआं नस्सीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। तुहाडीआं जगत प्यार दीआं टुट्टीआं रस्सीआं, बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। बिना पाणी तों तड़फो मच्छीआं, बहिबल आपणा आप कराईआ। क्यों तुहानूं पैंदीआं ग़शीआं, सुरती सुरत ना कोए रखाईआ। क्यों वैराग विच गईआं पच्छीआं, पश्चिम आईआं वाहो दाहीआ। क्यों उलझण विच फसीआं, फ़ैसला दयो दृढ़ाईआ। झट नेत्र रोवण लगीआं अक्खीआं, नैणां नीर वहाईआ। असीं लखों होईआं कक्खीआं साडी कीमत जगत कोए ना पाईआ। साडे उत्ते पंडतां पांध्या प्रभू दे नाम दीआं पाईआ पतीआं, हिस्से माया वाले रखाईआ। धीरज रिहा किसे ना यतीआं, सति विच ना कोए समाईआ। साडीआं अन्दरों आशा तपीआं, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे क्यों तुहाडे अन्दर आया ग़मा, ग़मगीन नज़री आईआ। क्यों तुहानूं चढ़या दमा, सांस स्वास ल्या बदलाईआ । झट सब ने किहा जगत दी सृष्टी हो गई चम्मा, चम्म दृष्टी विच लोकाईआ। प्रभू ने किहो जेहा ल्यांदा समां, सच विच ना कोए समाईआ। धर्म दा रिहा हद्द ना बंना, हदूद रहिण कोए ना पाईआ। असीं सब कुछ सुणया आपणे कन्नां, कायनात रोवे मारे धाहीआ। निशान मिटणा तारा चन्ना, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। अगे सफ़र रिहा नहीं लम्मा, पाँधी बैठे पन्ध मुकाईआ। सानूं संदेशा दिता बिना कन्नां तों ब्रह्मा, ब्रह्म भेव गया जणाईआ। विष्नूं विश्व दी धार दस्सया खेल नवां, नर निरँकार की कराईआ। शंकर किहा मैं लेखा रहिण नहीं देणा हमां तमां, तामस तृष्ना दूर कराईआ। जिस कारन असीं चारे होईआं जमां, चौथे जुग वेख वखाईआ । साडा किहो जेहा होणा कर्मा, कर्म कांड दा भेव देणा खुल्हाईआ। किस बिध सतिजुग प्रगटे धर्मा, धर्म धार दृढ़ाईआ। झगड़ा मुके वरनां बरनां, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। किस बिध इक प्रभू दी सब ने रखणी सरना, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सीस झुके जगदीश चरणां, चारों कुण्ट वजे वधाईआ। जिस ने आपणे हुक्म नाल सब कुछ करना, करनी दा करता आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस स्वामी सब दा लड़ फड़ना, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ चरण दास दे गृह पिण्ड सेई कला ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तुसीं क्यों दिसो अक्कीआं, ग़ुस्से विच करवट बदलाईआ। की जगत जहान पन्ध मार मार थक्कीआं, पाँधी हो के भज्जीआं वाहो दाहीआ। तुसीं आपणीआं धारा पिछलीआं वेखो पक्कीआं, पारब्रह्म की समझाईआ। मैं खेल दस्सां अनझकीआं, झाका नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त जिस वेले पवित्र रहीआं कोई ना ढकीआं, गृह मन्दिरां ना कोए वड्याईआ। सब दीआं आशा होणीआं खट्टीआं, खटकल दिसे लोकाईआ। प्रेम प्यार नाल ख़ाली होणीआं मट्टीआं, भाण्डे सच ना कोए भराईआ। माण रहिणा नहीं अक्खरां वालीआं पट्टीआं, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। कमलीओ तुहानूं बणना पैणा जट्टीआं, जंगलां बेल्यां खेतां विच भज्जो वाहो दाहीआ। उस वेले पैग़म्बरां दीआं सदीआं होणीआं टप्पीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। धर्म दीआं धारां होणीआं छपीआं, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रभ दा नाम हथ्थ ना आवे रतीआं, जगत तराज़ू तोल ना कोए तुलाईआ। माण रहिणा नहीं राग छतीआं, छत्रधारी ना कोए
वड्याईआ। तुसीं सच दसो किस बिध आईआं इक्ट्ठीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। किस साहिब दे सरनी ढठ्ठीआं, माण ताण गंवाईआ। केहड़ी विकीआं विच हट्टीआं, कीमत जगत रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप समझाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती क्यों मस्तक पाई तिउड़ी, ख़ुशी ग़मी विच बदलाईआ। तुसीं आपणी वेखो हरि की पौड़ी, बिना डंडयां खोज खुजाईआ। सब ने रो के किहा उथे प्रेम दी भगती रह गई थोड़्ही, सच प्रेम ना कोए कमाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना जोड़ी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। साधां सन्तां जीवां जंतां आशा हो गई कौड़ी, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। साडी दुहाई साडी बौहड़ी, रो रो दईए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे तुसीं किस बिध आईआं भज्जीआं, भजन बन्दगी केहड़ी गाईआ। केहड़ी कूटे आ के सजीआं, कवण सज्जण मिल्या धुर दा माहीआ। क्यों प्रेम प्रीती अन्दर बज्झीआं, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। किस दी शरअ विच रखो लज्जीआं, नैण नैण शरमाईआ। चारे हसीआं कढ्ढके दन्दीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सानूं इक्को साहिब दीआं पाबन्दीआं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडा ना कोई घाट ना कोई कन्ढ्ढीआं, किनारे तट ना कोए सुहाईआ। असीं भज्जीआं आईआं ओझड़ डण्डीआं, पगडण्डी ना कोए रखाईआ। साडा नाता तुट्टे नालों पाखण्डीआं, कलयुग क्रिया ना कूड़ हल्काईआ। साडा लेखा लावे आपणे अंगी आ, अंगीकार आप हो जाईआ। साडीआं पूरीआं करे संधीआं, लेख भविख्त ना कोए समझाईआ। असीं तूं मेरा मैं तेरा गाईए छन्दीआं, सोहँ ढोला सच सलाहीआ। साडीआं अक्खां रहिण ना अन्धीआं, निज लोचन करे रुशनाईआ। असीं सच दुआर आईआ लँघीआं, दर दुआर मिले वड्याईआ। सानूं याद आउँदी रवीदास वाली रम्बी आ, जो ढोरां खल्ल लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा सच सच दा संगीआ, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ ज्ञान चन्द दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मेरा निक्का जेहा मुख, वड्डी गल्ल कहिण कुछ ना पाईआ। तुसां बड़ा माणया सी सुख, सुख विच आपणा झट लँघाईआ। पता नहीं किस बिध प्रभू ने तुहानूं दिता दु:ख, दुख्यारो तुहानूं दयां सुणाईआ।
तुसीं बदल के आईआं आपणा रुख़, भज्जीआं वाहो दाहीआ। मैनूं इयों जापदा तुहानूं लग्गी होवेगी भुख, भुखीओ दयां सुणाईआ। मैं तुहानूं खुआवां कुछ दा कुछ, हथ्थ बोदी उत्ते टिकाईआ। भावें मेरी नहीं कोई मुच्छ, मुश्किल सब दी हल कराईआ। मैं प्यार विच रिहा पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ देवां टिकाईआ। किते वेख्यो मेरीआं गल्लां तों ना जायो रुस्स, हासी करनी मेरी आदि दी रीती चली आईआ। पुरातन गल्लां पुछण दा मैनूं भुस, मैं सच दयां सुणाईआ। मैनूं हुक्म दिता परमात्मा उस, जिस दी उस्तत करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ । नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तुहाडे नाल मेरा केहड़ा रिश्ता, मैनूं दयो सुणाईआ। मेरा गृह टिकाणा तुहानूं केहड़ा दिसदा, कवण कूटे सोभा पाईआ। मैं ब्राह्मण ब्रह्म धार परदेशी नित दा, जुग जुग भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे कोल इक्को हिस्सा साचे हित दा, हितकारी हो के दयां सुणाईआ। मैं जुग चौकड़ी सब नूं प्यार नाल जित्तदा, सो प्यार तुहाडे अन्दर देवां टिकाईआ। तुहाडा मेल होवे परमेश्वर पित दा, पारब्रह्म आपणा रंग देवे वखाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा अज्ज दी घड़ी थित दा, घड़ी पल सोहणी नज़री आईआ। तुसीं विचार ना करयो आपणे चित दा, चेतन हो के लओ अंगड़ाईआ। साडा लहिणा देणा लेखा होवे इक दा, एकँकार मिल के वजे वधाईआ। जे तुहाडा मन मेरे नाल होवे टिकदा, टिकटिकी मेरे वल लगाईआ। मैं वेखो पांधा तुहाडे अगले लेख लिखदा, लेखणी चले चाँईं चाँईंआ। कलयुग विच रूप साचे सिख दा, सिख्या मेरे अन्दर आईआ। मैं वणजारा बणया सब दे भविख दा, भविख्त आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे गंगा मैं वक्त लैणा नहीं चाहुंदा बाहला, छेती छेती दयां समझाईआ। धुर दा हुक्म मैनूं मिले काहला, तुरदा आवे वाहो दाहीआ। मेरा तेरे नाल नहीं कोई रिश्ता मेरा जीअ करदा तेरे भ्रा नूं बणावां आपणा साला, जगत दी वंड वंडाईआ। इस दे विच भावें मेरा प्रभू दे दुआर विच निकल जावे दुवाला, ख़ाली हथ्थ दयां वखाईआ। कुछ वस्तू मेरे कोल खा ला, जिस दा रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। झट नारद दन्दीआं कढ्ढके प्या हस, मुस्कराहट बुल्ल्हां उत्ते लिआईआ। गंगी मेरा चले कोई ना वस, तैनूं सच दयां समझाईआ। बेशक तूं दूरों आई नस्स, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरा दिल करदा तेरी माँ नूं बणावां आपणी सस्स, तेरे नाल रिश्ता ना कोए जणाईआ। एह मेरी दुनिया वाली नहीं गप्प, झूठी गल्ल ना कोए सुणाईआ। मैं कोई ब्राह्मण नहीं कोई बाल नहीं कोई पंडत नहीं मैं नूर अलाही रब्ब, जोती जाता रूप प्रगटाईआ। मेरी धार उत्ते दो जहानां होवे कोई
ना शक्क, शकवे सब दे मेट मिटाईआ। तेरे पर्दे लवां ढक, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अमृत धार तेरे विच्चों देवे रस, रस्ता रस्ते विच्चों बदलाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ फ़कीर सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहिण नारद साडी आशा बड़ी प्यारी, प्रेमीआ प्रेम नाल जणाईआ। साडा रूप तक लै स्त्री मर्द नहीं कोई नारी, तन वजूद खोजण चाँईं चाँईंआ। साडा ततां वाला नहीं कोई हार शृंगारी, वस्त्र अंग ना कोए लगाईआ। साडी मनसा जगत ममता नालों कँवारी, कोटन कोटि जुग गए बिताईआ। असीं आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रभू दी बण के रहीआं धारी, धरनी धरत धवल धौल उत्ते भज्जीआं वाहो दाहीआ। साडा मेला बणया रिहा नाल विष्न ब्रह्मा शिव नाल जगत सँघारी, सोहणा संग बणाईआ। असीं दर्शन कीते जगत अवतारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडी औध बीती केते जुग वारी, चौकड़ीआं गईआं पन्ध मुकाईआ। साडे उत्ते करना एतबारी, तैनूं सच दईए सुणाईआ। साडे अन्दर कदी आई नहीं सी ख्वारी, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। पता नहीं कलयुग किहो जेही लाई बीमारी, जिस दी औखध हथ्थ किसे ना आईआ। असीं रोईए ज़ारो ज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। सानूं सतिगुर शब्द ने कीती ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। उठो वेखो खेल तको जोत निरँकारी, जो नर नरायण नूर अलाहीआ। जो सब दे लहिणे देणे कर्ज़े रिहा उतारी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुर बणे पुजारी, निव निव सीस निवाईआ। जिस ने जुग जुग आपणी पैज सुआरी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उह आया कलि कल्की अवतारी, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। उस दे चरण सरन जाओ बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो कलयुग कला मेटे कुड़यारी, कूड़ कुटम्ब दा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग सति धर्म करे उज्यारी, उजाला होवे थांउँ थाँईंआ। उस दे चरण बणो पनिहारी, पनघट आपणा लओ बणाईआ। जो अमृत रस देवे ठण्डा ठारी, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे अगम्म अपारी, अलख अगोचर आपणा हुक्म आपणे हुक्म विच्चों वरताईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे यमुना गोदावरी सरस्वती गंगा तुसीं कदों दीआं वगदीआं, वहिणां विच आपणा पन्ध मुकाईआ। सच दस्सो तुसीं प्रभू दीआं की लगदीआं, नाता जगत जहान दृढ़ाईआ। बिन कदमां सदा भजदीआं, भज्जो वाहो दाहीआ। दर्शन कर मूल ना रजदीआं, तृष्ना तृखा ना कोए बणाईआ। मैं ते खेलां दस्सां अज्ज दीआं, पिछली कथा ना कोए दृढ़ाईआ। तुसीं किस प्यार मुहब्बत विच बझदीआं, बन्धन जगत ना कोए तुड़ाईआ। किस दुआरे बहि के सजदीआं, साजण सजणूआ कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तिन्ने रहीआं आख, चौथी धर्म धार वड्याईआ। साडे अन्तष्करन भाख्या गई भाख, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जिस सब दी पूरी करनी आस, तृष्ना सब दी वेख वखाईआ। सानूं होर संदेशा दए शंकर उत्तों कैलाश, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी आपणे अन्दर इक इक डिगदी वेखो लाश, लशकर गणती गणत विच ना आईआ । जो बैठे पवण विच बिना स्वास, तुहाडी तहि ते डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप समझाईआ। चारे कहिण नारद साडे खेल अगम्मे सतिगुर दे, सच सच दईए दृढ़ाईआ। असीं हुक्म मंने धुर दे, धुर दे हुक्म विच सीस निवाईआ। बेशक साडे विच अगिणत सुट्टे मुरदे, मर जीवत रूप ना कोए प्रगटाईआ। साडे ख्याल तक लै जो वहिणा विच रुढ़दे, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । नारद कहे मेरे कोल नव नव चार दीआं रसीदां, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। जिस विच सब नूं होईआं ताकीदां, हुक्म होया धुर दे माहीआ। कलयुग अन्तिम सब दीआं पूरीआं होणीआं उम्मीदां, तृष्ना विच ना कोए हल्काईआ। सब ने खोल्हणीआं आपणीआं नीदां, ग़फ्लत आलस विच ना कोए वड्याईआ। सच दस्सो तुहाडे विच्चों मुर्दा फेर निकलया कोई ना जीउँदा, जीवत जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गंगा कहे मेरे अन्दर आउँदीआं रहीआं असतीआं, दीन दुनी भेंट कराईआ। मैनूं जीवां जानां दिसदीआं सस्तीआं, कीमत करता कोए ना पाईआ । मेरे अन्दर ब्राह्मणां वसाईआं वस्तीआं, हिस्से वंड वंडाईआ। असीं सब कुझ बिना भेद भाव दे दस्सदीआं, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। चारे कहिण असीं रोईए साह उभिआ, हौकयां विच दुहाईआ। जो साडे अन्दर खुभिआ, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जे कोई
प्रभू दी याद विच होवे डुब्या, फेर फड़ के लईए तराईआ। साडा अज्ज तक समझया ना किसे मुद्दया, मुदतां दा भेव ना कोए जणाईआ। चतुराई चले ना किसे बुध्या, अक्ल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा लेखा जाणे उत्ते बसुध्या, बेसुध हो के दईए जणाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ मेवा राम दे गृह पिण्ड गोकले चक ज़िला जम्मू
नारद कहे चारे उठावो हथ्थ, चार कुण्ट लओ घुंमाईआ। गंगा लाह दे आपणी नक्कों नथ, कंगण रवीदास वाला दे वखाईआ। यमुना आपणी कथा कहाणी दस्स, कान्हा कृष्णा की दृढ़ाईआ। सरस्वती तूं किस बिध होईउँ वख, वसल विच गई समाईआ। गोदावरी किस बिध गोबिन्द चरण गई ढठ, आप आपणा आप मिटाईआ। निगाह मार लओ तीर्थ अठसठ, लोचन नैण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भरम आप मिटाईआ। चारे कहिण नारद साडे अन्दर हुन्दीआं चोरीआं, चोर यार बैठे आसण लाईआ। माण रिहा ना किसे घोरीआं, घोरी बैठे मुख छुपाईआ। साडीआं कूड़ कुड़यारां हथ्थ आईआं डोरीआं, सच नाम ना कोए बंधाईआ। माया ममता नाल बणीआं जोड़ीआं, जोड़ी जगदीस ना कोए जणाईआ। साडी दुहाई साडी बौहड़ी आ, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। साडी अन्तिम आयू रह गई थोड़्ही आ, थुड़े थिड़के भज्जे वाहो दाहीआ। पता नहीं धरनी उत्ते किथ्थे किथ्थे गडीआं रहिणीआं मोड़्हीआं, मोड़्हा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे अज्जे वक्त दुहेला, सच दयां सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दुनी नालों वेखो वेहला, इक इकल्ला सोभा पाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द चेला, चेला गुर इक्को रंग दरसाईआ। जो मातलोक वस्या धाम नवेला, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। तुहाडा मिलण दा दिवस अज्ज पहला, पहली वार दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जे मिलणा होवे जगदीश, जुगती दयां जणाईआ। पहलों आपणे ढको सीस, ओढण लओ रखाईआ। फेर सुणो हमारी हदीस, सच सच पढ़ाईआ। जो मालक बीस इकीस, हरि करता धुरदरगाहीआ। उस दा नाम गाउणा बिना दन्द बतीस, बिन रसना रस वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ । नारद कहे मेरा सुणो धर्म ज्ञान, अक्खरां बाहर समझाईआ।
आपणे अन्तष्करन दा करो इश्नान, दुवैती मैल धुआईआ। मेरा हुक्म करो परवान, जो परम पुरख सुणाईआ। इक्को सब ने मन्नणा राम, रम्ईआ इक गुसाँईंआ। इक्को इष्ट रखणा काहन, जो लख चुरासी सख़ीआँ रिहा हंढाईआ। इक्को सब ने मन्नणा अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। इक्को शाहो भूप सुल्तान, हरि करता इक अख्वाईआ। जे उस नूं मिलणा विच जहान, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आपणी लओ अंगड़ाईआ। पहलां अन्दरों कढ लओ आपणा मान, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। मुखों कहो असीं बाली बुद्ध अन्जाण, साडी चले ना कोए चतुराईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम होणा निगाहबान, दो जहानां नैण उठाईआ। जे तूं वसदा उत्ते असमान, ज़िमीं उत्ते तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी बेनन्ती करे परवान, परवाना आपणा हुक्म हथ्थ फड़ाईआ।