२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ जसवन्त कौर दे गृह पिण्ड कोठे निहालपुर सिम्बल ज़िला जम्मू
नारद कहे जे सतिगुर दर्शन पाउणा, पवण पाणी तों बाहर ध्यान लगाईआ। पंचम पंचम तत माण मिटाउणा, पंच विकार ना वंड वंडाईआ। जोती जाता इक्को परम पुरख मनाउणा, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दर्शन कर कर बिगसाउणा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। धूड़ी टिक्का ख़ाक रमाउणा, रहमत सच दे कमाईआ। जिस सब दा वक्त सुहाउणा, सुंञी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक वखाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहिण नारद असीं दर्शन करना ज़रूर, ज़र्रं ज़र्रं दा मालक वेख वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि नाम मशहूर, मशवरयां वाले कलमे सिफ्त सलाहीआ। उस दा जल्वा तकणा नूर, जोत नूर नुराना इक अख्वाईआ। जो मस्ती देवे सरूर, ख़ुमारी आपणे नाम चढ़ाईआ। अगे सच दा दस्से दस्तूर, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक दरसाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहे किस बिध जाईए अप्पड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण वस्त्र पहनीए कपड़, ओढण कवण वड्याईआ। कवण तुलीए तकड़, कीमत आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। नारद कहे नी सुणो नाल हुशियारी, होश आपणी लओ बदलाईआ । जे पुजणा प्रभ दे चरण दुआरी, दुआरका वासी नाल मिलाईआ। राम नूं आवाज़ लओ मारी, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। फेर
प्रेम विच करो तैयारी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। आपणा रूप ना समझणा नारी, नैण अक्ख जगत ना कोए रखाईआ। धर्म दी धार बणना पुजारी, हिरदे हरि वसाईआ। डण्डावत नाल करनी निमस्कारी, लम्मी पै के सीस निवाईआ। धूड़ी लाउँदे जाणा छारी, टिक्के ख़ाक रमाईआ। भज्जीआं जाणा वारो वारी, कदम कदम विच उलटाईआ। नाल बोलणा सोहँ जैकारी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फेर साहिब गुसाँईं तकणा जो शाहो भूप सिक्दारी, हरि करता नूर अलाहीआ। उह बैठा होवे भगतां दे दुआरी, सच सिँघासण सोभा पाईआ। उहदा नूर होवे जोत निरँकारी, नूर नुराना डगमगाईआ। तुसां गल विच पल्लू लैणा डारी, बिन हथ्थां हथ्थ बंधाईआ। उह वेखणहारा निगाह लए मारी, जगत जहाना पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहिण नारदा सानूं सब मन्ज़ूर, मर्ज़ी आपणी ना कोए रखाईआ। जे सतिगुर मिले हज़ूर, हाज़र हो के सीस निवाईआ। असीं चाकर हो के उस दे मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम सानूं कीता मजबूर, भज्जे आए वाहो दाहीआ। उस दा जल्वा तक्कीए नूर, नूर नुराना सोभा पाईआ। नारद कहे वाह मेरे सतिगुरु उह वेख लै जुग चौकड़ी बुढ्ढीआं माईआं, आईआं पन्ध मुकाईआ। जिंन्हां दीआं ख़ाली दिसण बाहींआं, लाल रंग ना कोए रंगाईआ। तेरे प्यार दीआं जिन्हां कोल साईआं, सौदे सच वखाईआ। कूक कूक देण दुहाईआं, दुहरा हाल सुणाईआ। साडे उत्ते ब्राह्मणां रूप धरया कसाईआं, छुरी कूड़ जगत उठाईआ। साडीआं धर्म दीआं आसा ढाहीआं, मिट्टी ख़ाक विच मिलाईआ। धर्म दीआं रहीआं ना कोए पढ़ाईआं, विद्या सच ना कोए सुणाईआ। साडीआं धोवे कोए ना छाहीआं, दुरमति मैल ना कोए सफ़ाईआ। साडे तटां उत्ते होण बुराईआं, बुरयार होई लोकाईआ। बेनन्ती सुण लै धुर दे माहीआ, महबूब तेरी ओट रखाईआ। असीं चारे तेरी कुल चों जाईआं, सानूं जम्मण वाली कोए ना माईआ। धन्नभाग जे तूं आपणीआं फेरीआं पाईआं, निरगुण हो के वेस वटाईआ। आ जा साडया दो जहान दिआ राहीआ, रैहबरा तेरी आस रखाईआ। वेखीं कलयुग अन्त ना करीं पराईआं, दूसरयां हथ्थ फड़ाईआ। असीं तेरी लग्गीआं इक सरनाईआ, सरनगति इक तकाईआ। अज्ज चल के ख़ुशीआं नाल आईआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। उच्ची कूक के दस्सीए भगतां आपणयां भाईआं, भरावो तुहानूं दईए दृढ़ाईआ। असीं लँघ के आईआं विच्चों बेल्यां काईआं, रावी राह विच सानूं दिता समझाईआ। उह मालक बेपरवाहीआ, बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआं, वड वड्डे तेरी ओट तकाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ नानक चन्द दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहे नारदा सानूं अगम्मी आया ख्वाब, सुफ़ना सच दईए जणाईआ। पवित्र रिहा साडा ना आब, जल रस ना कोए वखाईआ। निगाह मार लै आपणी विच किताब, जो कुतबख़ान्यां बाहर रखाईआ। की खेल करे धुर नवाब, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा नूर जोत महताब, नूर नुराना नज़री आईआ। उस दा हुक्म मिल्या शताब, तुसां भज्जणा वाहो दाहीआ। अमृत दीआं धारां वेखणा आ के विच पंजाब, पंचां लँघणां चाँईं चाँईंआ। असां इक्ट्ठीआं हो के कीता अदाब, सिर सर निवाईआ। राह लँघदयां वेख्या सारी दीन दुनी मधी विच शराब, शरअ दा रंग गई भुलाईआ। झट नारद किहा एसे करके होण वाली बर्बाद, बर्बादी चारों कुण्ट वेख वखाईआ। ना कोई धर्म रिहा ना साध, साधना सच ना कोए जणाईआ। तुसीं पुरातन लेखा रखो याद, यादाशत दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले अवतार पैग़म्बरां गुरुआं किहा पुरख अकाला आउणा साथों बाद, लोकमात वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द वजाए नाद, दो जहान करे शनवाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा होणा बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। भगतां अन्दर हो विस्माद, विश्व दा आपणा भेव चुकाईआ । सुफ़नयां विच्चों तुहाडी खोल्हे जाग, आलस निंद्रा रहिण ना पाईआ। तुसीं पहला हिस्सा आपणा वेखो भाग, पहली वार दया कमाईआ। अगे होर तको की नानक दी दस्से रबाब, जो बिन तन्द सितार हिलाईआ। फेर सुणो सतिगुर शब्द अवाज़, ढोला की सुणाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जिस साजणा दिती साज, लोकमात दिती वड्याईआ। जिस शाह सुल्तानां सीस टिकाया ताज, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जो बदलणहार रिवाज, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग वेखो किस बिध संवारे काज, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा धाम न्यारा देस माझ, मौजूदा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना दो दो आब, आबे हयात वेख वखाईआ। जिस दे अगे किसे दा होणा नहीं सवाल जवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा इशारा दे के गया सिँघ मताब, मनी सिँघ मनसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा वेखो गोबिन्द धार, की आपणा हुक्म वरताईआ। तुसां फिरना विच संसार, भज्जणा वाहो दाहीआ। चारे कूटां करनी विचार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण खोज खुजाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए दुआर, सच विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार, माया ममता मोह हल्काईआ। अमृत रस रिहा ना ठंडा ठार, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। लेखा मुकदा वेखणा पैग़म्बर गुर अवतार, लहिणा सब दी झोली पाईआ। जिस दी सारे करदे रहे इंतज़ार, बैठे राह तकाईआ। उह
आया परवरदिगार, जल्वागर नूर अलाहीआ। शाहो भूप बण सिक्दार, आपणा हुक्म दए वरताईआ। जिस नूं सब ने कहिणा कलि कल्की अवतार, निहकलंका रूप प्रगटाईआ। लहिणा देणा देवे सब दा उधार, कर्ज़ा सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती बिन रसना रहीआं बोल, आपणा हाल सुणाईआ। केहड़ी वस्त उस दे कोल, सानूं दे समझाईआ। नारद कहे मैं वजा के दस्सां ढोल, दो जहानां दयां जणाईआ। जिस सच दुआरा दिता खोल्ह, ख़लक दा ख़ालक नूर अलाहीआ। उहदा नाम अनमुल अनमोल, अनमुलड़े हीरे रिहा बणाईआ। जन भगतां तोल के आपणे तोल, तराज़ू आपणे विच रखाईआ। तुहाडे अन्तष्करन दे पड़दे लए खोल्ह, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। चारे कहिण नारदा असीं वेख्या की कुझ आज, आजज़ हो के दईए सुणाईआ । सारी सृष्टी दृष्टी अन्दर कूड़ भरया मजाज़, कुकर्मां नाल हल्काईआ। जिधर तक्कया रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे खांदे कबाब, किबल दे मालक मिलण कोए ना पाईआ। तन वजूदां लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। दीवा बाती जगे ना कोए चराग़, चरागाहां ना कोए रुशनाईआ। लख चुरासी बिन माली सुंञा दिसे बाग़, मालक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने रचना रची आदि, अन्त वेखणहार आप अख्वाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ झण्डू राम दे गृह पिण्ड जिउड़ीआं ज़िला जम्मू
दरस करन आईआं धर्म सवाणीआं, नारद कहे स्त्री मर्द रूप नज़र कोए ना आईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती गाउँदीआं बिना मुख तों बाणीआं, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपणा नाता तोड़दीआं नाल चारे खाणीआं, ख़ालक आपणा रंग वखाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला जाणी जाणीआ, तेरी इक सरनाईआ। निरगुण निरगुण हाणी हाणीआं, आयू वंड ना कोए वंडाईआ। साडीआं तक लै तरल जवानीआं, जोबनवन्ते बेपरवाहीआ। असीं सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे प्यार विच मौजां माणीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तीर्थ तट्टां सहारा दिता प्राणीआं, जो आए चल सरनाईआ। कलयुग अन्तिम साडी रही ना धर्म निशानीआ, निशाना कूड़ गया बदलाईआ। बौहड़ी साडे उत्ते वधीआं बेईमानीआं, ईमान रहिण कोए ना पाईआ। तत विरोले कोए ना पाणीआं, पौण पाणी रहे कुरलाईआ। असीं कंगाल होईआं धर्म दीआं शाहणीआं, शहिनशाह
सच वस्त हथ्थ किछ ना आईआ। तूं किरपा कर गुण निधानीआं, गुणवन्ते तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेख आप बणाईआ। चारे कहिण असीं दरस करन नूं भज्जीआं, भुजां बाहवां जगत उठाईआ। साडे अन्तर आशां गज्जीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। असीं आ के सच दुआरे सजीआं, सज्जण मिल्या धुरदरगाहीआ। साडे नेत्र अक्खीआं रज्जीआं, तृष्ना रही ना राईआ । परम पुरख परमात्म साडी रखी लजीआ, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। चारे कहिण दर्शन तक्कया नूर नुराना नूर, नर नरायण मिली सरनाईआ। शब्द अनादी सुणी तूर, तुरत दिती दृढ़ाईआ। साडी आसा मनसा कीती पूर, पूरन ब्रह्म दिता समझाईआ। मस्ती नाम दे सरूर, सुरती आपणे नाल मिलाईआ। साडा लेखे लाया पन्ध दूर, नेरन नेरा नज़री आईआ। साडे उत्ते किरपा करे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे फ़तूर, फ़तवा देवे थांउँ थाँईंआ। असीं चार जुग दे इस दे मज़दूर, जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आशा मनशा सब दीआं करे पूर, तृष्ना तृखा जगत रहिण ना पाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ गुरा सिँघ दे गृह पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
चारे कहिण साडा अन्तर होया अनन्द, सतिगुर सरन मिली सरनाईआ। साडा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जल्वा तक्कया नूरी चन्द, जोती जाता नज़री आईआ। असुते साडे मुख विच्चों निकल गया छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। झट हस के कहे गंग, गोबिन्द तेरी बेपरवाहीआ। गोदावरी प्रेम वजाया मृदंग, नारद दिता सुणाईआ। यमुना दर दहलीज़ां लँघ, सीस जगदीस निवाईआ। सरस्वती कहे मेरे निरंतर पई ठंड, अग्नी तत रही ना राईआ। नारद कहे प्रभ चरणां आपणे सीस तों लाह दयो पंड, जो गठड़ी हडीआं आई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। नारद कहे शुकर करो सच्चे सतिगुर दे, गुरदेव स्वामी इक मनाईआ। जिस लाउणे लेखे अन्तर तुहाडे मुरदे, मुदतां दे लेखे पूर कराईआ। लहिणे देणे तक लओ करोड़ तेतीसा सुर दे, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। संदेशे सुण लओ गोबिन्द वाले अनन्दपुर दे, पुरीआं लोआं बाहर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चारे कहिण नारदा असीं
पिछला भार ल्यांदा चुक, चाकर हो के सेव कमाईआ। साडा लहिणा पूरब गया मुक, मुकम्मल दईए सुणाईआ। अगे इक्को गाईए तुक, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। सच दुआर ओहला रिहा कोई ना लुक, भेव अभेद दिता मिटाईआ। प्रभ दा भाणा मूल जाए ना रुक, संदेशा सच सच सुणाईआ। ज़रूर कलयुग बूटा जाणा सुक, हरया अन्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे मेटणहारा दु:ख, दुखियां दर्दीआं आपणा दर्द वंडाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ चन्द प्रकाश दे गृह पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
चारे कहिण दरस कीता धुर दे सज्जण, जो साजण नवीं साजणा रिहा बणाईआ। धूड़ी ख़ाक रमाया मजन, सोहणा रंग चढ़ाईआ। नेत्र पाया कजल, नैण नैण बदलाईआ। सच दुआरयों सच दा मिल्या भजन, बन्दगी इक समझाईआ। साडे अन्दर नाम नगारे वजन, धुर दी धार करे शनवाईआ। दीपक जोती जगण, घर होई रुशनाईआ। असीं ख़ुशीआं विच होईआं मग्न, मस्ती विच वड्याईआ। साडा पवित्र होया बदन, बदी दा रंग ना कोए रखाईआ। असीं चारे इक्ट्ठीआं हो के सतिगुर शब्द नूं आईआं सद्दण, सदके वारी घोल घुमाईआ। तूं मुकन्द मनोहर लखमी नरायण नंदन, अनन्द दा मालक इक अख्वाईआ। मेहरवाना नौजवाना साडी लँघ के आवीं हद्दन, जगत हदूदा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। चारे कहिण दरस करके होईआं निहाल, तृष्ना जगत मिटाईआ। साडा इक्ट्ठा हल कर सवाल, बेनन्ती दईए दृढ़ाईआ। साडी आ के सुरत संभाल, सम्बल दे मालक वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी लेखे ला घाल, घायल हो के दईए सुणाईआ। साडा अमृत सर सुहा दे ताल, रस आपणा इक भराईआ। धुर दा नाम निधाना दे दे धन माल, अमोलक वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। चारे कहिण साडी अरदास, दर्शन करके सीस निवाईआ। साडे साहिब पुरख अबिनाश, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही बारां आउणा साडे पास, पासा दीन दुनी तजाईआ। नाल शंकर ल्याउणा कैलाश, जटा जूट धारी आपणा सीस निवाईआ। नाल इक्की भगतां दी पैंदी आवे रास, नारी मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी सत्त रंग दी होवे पोशाक, पेशानी लाल रंग रंगाईआ। सम्मत पंदरां जिस दर दा खोल्ह के आएयों ताक, अन्तिम पर्दा देणा उठाईआ। आपणा पूरा करना वाक, जो त्रिबैणी आया लिखाईआ। असीं छड के सारे सज्जण साक, दर आईआं चाँईं चाँईंआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडे गृह इक इक कटणी रात, रैण सबाई तेरा दर्शन पाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ बेलू राम दे गृह पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नारद नूं करन इशारा, पंडता तैनूं दईए सुणाईआ। तूं प्रभ दा मीत मुरारा, जुग चौकड़ी चलया आईआ। साडे नाल मिल के कर निमस्कारा, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। नाले बोल दे धर्म जैकारा, सच सच सुणाईआ। मिन्नतां करके कहिण साडा लेखा याद रखणा सम्मत बारां, अभुल भुल कदे ना जाईआ। साडे आवे चल किनारा, काना रवीदास वाला साढे तिन्न हथ्थ नाल लिआईआ। जो हरिजन भगत नाल होवे दुलारा, सोहणा गुरमुख रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। गंगा कहे प्रभू मैं तकदी रहांगी वाट, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कवण वेला आवे मेरे घाट, घाटा मेरा पूर कराईआ। मेरी सेज सुहञ्जणी करे खाट, सिँघासण आपणा इक वखाईआ। मेरा पूरब लहिणा देणा देवे काट, अगे आपणा रंग रंगाईआ। मैं तेरे चरण कवल बिना रसना लवां चाट, चेटक अवर ना कोए जणाईआ। बिना ज़बान तों करां बात, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। तूं मेरा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरी तकां भगतां वाली जमात, गुरमुख सोहणे वेख वखाईआ। जो सोहँ गाउँदे आउण गाथ, आत्म परमात्म राग अलाहीआ। मैं सब नूं झुक के टेकां माथ, निम्रता विच सीस निवाईआ। तूं किरपा करनी पुरख समराथ, मेरी तेरे अगे दुहाईआ। मैं होई अनाथां अनाथ, दीनन हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। यमुना कहे मैं जम्म जम्म तकां राह, बिना जनणी ध्यान लगाईआ। बिन नेत्र नैण उठा, वेखां चाँईं चाँईंआ। कवण कूटे आए मेरा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जो भगतां नाल करे सलाह, मशवरा गुरमुखां नाल रलाईआ। पंजां लिखारीआं इक्को रूप लए बणा, वस्त्र दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। पंजां दरबारीआं मस्तक टिक्के लए लगा, चरण धूड़ धूड़ रमाईआ। पंजां प्यारयां सोहँ शब्द कन्नी गंढ्ढ बन्न्हा, सोहणी खेल खिलाईआ। मैं झट झुक के सीस देवां निवा, निव निव लागा पाईंआ। प्रेम सिँघासण देवां विछा, विछोड़ा जगत ना कोए रखाईआ। बिन पावे चूल पलँघ देवां डाह, डण्डावत करके सीस निवाईआ। आपणा दुखड़ा दयां सुणा, जो कृष्ण काहन गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल
आप खिलाईआ। सरस्वती कहे मैं ख़ुशीआं नाल सुती उठां, आपणी लै अंगड़ाईआ। आपणीआं घुट्ट के दोवें मुठ्ठां, सीने नाल लगाईआ। फिर अन्तष्करन करके पुट्ठा, वेखां धुरदरगाहीआ। जो मेरे उत्ते होवे तुठा, मेहर नज़र उठाईआ। मेरी सच सुहाउणी करे गुठ्ठा, कोने गोशे फोल फुलाईआ। मैं ढोला गावां बिना बुल्ल्हां बुट्टां, बिन रसना सिफ्त सलाहीआ। जिस दा प्यार अजे नहीं टुट्टा, टुट्टयां फेर लए जुड़ाईआ। मेरा भाग ना जगत निखुट्टा, खोटे खरे लए बणाईआ। जो मेरी सुहावे रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेरा मालक स्वामी अबिनाशी अचुता, चेतन मैनूं लए कराईआ। जिस दे नाल भगत सुहेले होणे सुता, सतिगुर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे चरण कवल झुकां, झुक झुक सीस निवाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ शांती देवी दे गृह पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
गोदावरी कहे नारदा मैं उठा के वेखां भुजा बांहीआं, हथ्थ ज़िमीं असमान भुआईआ। वाजां मारां आ जा दो जहान दिआ राहीआ, रैहबरा आपणा पन्ध मुकाईआ। तैनूं लभ्भ ना सकां विच्चों बेले काहीआं, सरां सरोवरां हथ्थ किते ना आईआ। मैं भज्ज भज्ज के लम्मीआं मंज़लां मुकाईआं, दिवस रैण कदम कदम उठाईआ। मैनूं नज़र ना आए मेरा गोबिन्द माहीआ, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। मेरा घाट तक लै जिथ्थे लाईआं चरण प्रीती नाल साईआं, सौदे सच सच कराईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ कुड़यार सब नूं लग्गीआं शाहीआं, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। सब दे हिन्दसे मुकण वाले इकाईआं, दहाईआं बैठण मुख छुपाईआ। जेहड़े सिख बणाए जट्ट झीवर छींबे नाईआं, नैण जाण बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धार बणनी कसाईआं, शरअ शरअ रूप बदलाईआ। पुत्तरां प्यार नहीं रहिणा विच माईआं, ममता मोह ना कोए रखाईआ। गोबिन्द हस के किहा गोदावरी उस वेले मेरे सिख खाणगे गांईआं, हत्या करे जगत लोकाईआ। भगत जणने नहीं किसे जगत दीआं दाईआं, कुक्खीं भाग ना कोए लगाईआ। चार जुग दे शास्त्र अन्दर कर ना सकण सफ़ाईआं, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। तुहाडा माण नहीं रहिणा गोदावरी जेहड़ीआं प्रभ दी कुक्खों जाईआं, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । गोदावरी कहे नारदा मैं खुल्हड़े रखां केस, किस्मत आपणी आप बदलाईआ। मेरा वैरागणां वाला होवे वेस, अवल्लड़ी धार जणाईआ। मैं तकां माही गोबिन्द दस दस्मेस, शब्दी शब्द रूप बदलाईआ। जिस संदेशा दिता मैनूं नदेड़ दे देस, देस देसांतरां डेरा ढाहीआ। उह होवे
मेरा ·षी रखेश, ·षीआं मुनीआं बाहर नज़री आईआ। मैं उस दी आशा रखी हमेश, हम साजण हो के ध्यान लगाईआ। जिस कलयुग कूड़ मेटणा कलेश, कला आपणी इक प्रगटाईआ। उस दे चरण आपा करां पेश, भेंटा हब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। गोदावरी कहे नारद मैं चक चक वेखां अक्खां, नैण नैण उठाईआ। किधरों आवे मेरा साहिब सख़ा, सगला संग जणाईआ। मेरा लेखा मेटे किशना सुखला पखा, पख आपणा दए दृढ़ाईआ। उस दे चरण कवल टेकां मथ्था, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। नाल पुरख अकाल होवे जिस दे यारड़े सथ्थर लथ्था, सोहणी सेज हंढाईआ। जन भगतां प्रेम दा होवे जथा, यथार्थ आपणी गंढ्ढ पुआईआ। किरपा करे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। कंढ्ढे घाट होवे टिका, टिके ख़ाक रमाईआ। उस दे चरण कवल लिटां, लिटा खोल्ह सीस निवाईआ। आप आपणा वार सिटां, सिट्टे बाज़ी वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। नाल दुहथ्थड़ मार के पिट्टां, पटने वाल्या तेरी दुहाईआ। मेरा लेखा कर जा चिट्टा, दुरमति मैल धुआईआ। तेरा धर्म दा दुद्ध वेख लै फिट्टा, कलयुग कूड़ रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे अन्तर सच अमृत मार दे छिटा, बूँद स्वांती बूँद बूँद टपकाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मैनूं वी लओ सद्द, प्रेम दी गंढ्ढ मेरी झोली पाईआ। मैं आदि जुगादि दा जानणहारा तुहाडी यद, पंडत पुराणा नज़री आईआ। की होया कलयुग कूड़ कुकर्म ने कीता अड्ड, रूप वखरा वखरा समझाईआ। मैं तुहाडे नालों चंगा गावां प्रभू दा छन्द, सोहणे ढोले गाईआ। नी मानसां मनुषां खाधे हड, हडीआं तुहाडे अन्दर नज़री आईआ। हुण पिछला लेखा दयो छड, अगे अगला हाल सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लेखा वेखे कढ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे गंगा मेरा साहिब आवे तेरी पौड़ी आपणी हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरा लेखे लाए सरोवर सर, देवे माण वड्याईआ। तूं वस्त मंगणी दोवें ख़ाली करके कर, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। प्रभू सच प्रीती मेरे हस्तां उत्ते धर, धरनी धरत धवल दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे गंगा मैं कोई पंडत बणना नहीं लोभी, लालच विच कदे ना आईआ। मेरी वेख लै साफ़
सुथरी बोदी, बदीआं तों बाहर रूप दरसाईआ। जिस ने आपणा आप ल्या सोधी, सुदी वदी दी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरे हथ्थ ला दे गोडीं, निव निव सीस झुकाईआ। मैं तैनूं ख़बर दस्सां की संदेशा दे के गया गोबिन्द सोढी, सोढ सरबंस सुहाईआ। झट गंगा उंगल रख लई आपणी उत्ते ठोडी, सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे गंगा तूं वेखणा उस प्रभू दा चित्र, जिस दा चलित्र समझ किसे ना आईआ। जो बिना भगतां बणया नहीं किसे दा मित्र, मीत मुरारा संग ना कोए रखाईआ। आपणी धारों आवे नितर, आप आपणा लए प्रगटाईआ। उस दा खेल बड़ा बचित्र, बचित्र नाटक विच गोबिन्द गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप प्रगटाईआ। नारद कहे उह आवे घाट तेरे पतण, पत्रका तेरी वेख वखाईआ। तूं सोहणा करना यतन, यथार्थ दयां समझाईआ। आपणा साफ़ रखीं वतन, गृह दर पवित लैणा कराईआ। जिस दे नाल गुरमुख हीरे होणे रत्न, जड़त तेरे नाल जुड़ाईआ। नारद कहे मैं वीं सच संदेशा आवां दस्सण, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। नाले तेरी हालत वेख के आवां हसण, हस हस दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। गोदावरी कहे नारदा तूं आउणा मेरे गृह, दर दरवाज़ा दयां खुल्हाईआ। की ल्यावें वस्त मेरे लई शै, जो शहिनशाह भेंट कराईआ। नारद हस के किहा गंगा मैं तेरे वहिण विच नहीं जाणा वहि, हड़्हां विच ना कोए रुढ़ाईआ। मेरे अन्दर इक्को प्रभू दा भय, भय सीस जगदीस रखाईआ। नी जिस ने सारी सृष्टी करनी लैअ, जगत जहान रहिण कोए ना पाईआ। उह आवे चल के तेरे गृह, गहण तेरे वेख वखाईआ। मैं सरन सरनाई जाणा ढह, निव निव सीस झुकाईआ। वेखीं तूं हँकार विच करीं ना मैं, हंगता अन्दर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि सदा सद रहे, रहिणहारा इक अख्वाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ हरी सिँघ दे गृह पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तुसां ख़ुशीआं विच रखणी उडीक, घड़ी पल ध्यान लगाईआ। बेशक प्रभू दा मार्ग बड़ा बारीक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस जुग चौकड़ी दीन दुनी शरअ दी मारी लीक, शरक्त विच कीती लोकाईआ। जिस दी नाम कलम्यां वाली तबलीक, सिख्या जगत जहान दृढ़ाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी
करे तस्दीक, शहादत आपणा हुक्म वरताईआ। उस दी ज़रूर रखणी उम्मीद, आमद विच आवे धुर दा माहीआ। तुसां सिध्धी रखणी दीद, दीदा लोकमात ना जाणा बदलाईआ । आह वेखो मेरे कोल उस दे पिछले हुक्म दी रसीद, जो बिन लेखां गया लिखाईआ। नाले कर के गया ताकीद, कलयुग अन्तिम आवां चाँईं चाँईंआ। जिस वेले धर्म दा रिहा कोई ना बीज, अमृत रस रसन ना कोए चखाईआ। भगतां पूरी करे कोई ना रीझ, जगत तृष्ना ना कोए मिटाईआ। उस वेले मेरा निशाना इक्को होवे ते इक्को होवेगी सीध, सिध्धा मार्ग इक दरसाईआ। ना शरअ रहे ना ईद, ना कलमा जगत ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे तुसां उस दी याद विच रहिणा खड़्हीआं, थकावट विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी लँघ जाण ते उस प्रभू दीआं निक्कीआं जिहीआं घड़ीआं, पलां दी वंड समझ किसे ना आईआ। पता नहीं जुग चौकड़ीआं लँघीआं बड़ीआं, आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। कितनीआं लाशां अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं उस दे पिच्छे सड़ीआं, मिट्टी ख़ाक विच आपणा आप मिलाईआ। पता नहीं कितने वेद शास्त्रां दीआं बणीआं कड़ीआं, किस बिध दीनां मज़्हबां बंध बंधाईआ। उह मालक ख़ालक नरायण नरीआ, नूर नुराना इक अख्वाईआ। गंगा कहे नारदा असीं उसे दी सरनी परीआं, जो परम पुरख अगम्म अथाहीआ। उसे दे कोलों डरीआं, जो जुग जुग रीती दए बदलाईआ। नारद कहे तुसीं अणजाणो उस दा सबक नहीं पढ़ीआं, निरअक्खर धार समझ किसे ना आईआ। तुसीं उस दी मंज़ल नहीं चढ़ीआं, जो जगत जहान तों बाहर डेरा लाईआ। तुहाडे कंढिआं घाटां उत्ते ब्राह्मणां बणाईआं थड़ीआं, पाहन पूजण पूज के आपणा झट लँघाईआ। तुहाडा अमृत वेचिआ विच सेरां धड़ीआं, पा पा आपणी कीमत दिती पाईआ। तुहाडा पाणी पाया विच हुक्के दीआं नड़ीआं, तुहाडा रूप दिता बदलाईआ। नी तुसां बैरागणो त्यागणो कलयुग कूड़ी क्रिया दे विच सड़ीआं, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ज़रा आपणीआं पिछलीआं जुगां दीआं फोल के वेखो लड़ीआं, कन्नी कन्नी गंढ्ढ खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दीआं आदि जुगादि जुग चौकड़ी खरीआं, खरयां खोट्टयां वेख वखाईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ राम चन्द दे गृह पिण्ड निकोवाल ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मैं ख़ुशीआं विच तुहानूं की वंडां, की भेंटा देवां कराईआ। ज़रा निगाह मारो तुहाडे घाटां नालों भगतां दा चंगा कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठे सोभा पाईआ। तुहाडे अमृत रस नालों भगतां दा चंगा पसीना ठण्डा,
ठण्डक मैनूं रिहा वखाईआ। बेशक तीर्थ तट्टां उत्ते निशानी रह गई पिपल लंडा, पत्त टहणी नज़र कोए ना आईआ। एथे भगतां दे प्यार दीआं भगवन नाल बज्झणीआं गंढ्ढां, गंढ्ढ सके ना कोए खुल्हाईआ। निगाह मार लओ ना कोई भेख ना पाखण्डा, झूठ लालच लोभ ना कोए रखाईआ। ना कोई ब्राह्मण ना कोई पंडा, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जन भगतां तों सिखो प्रभू दे प्यार दा जीणा, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। नाले ख़ुशीआं वाला वेखो जेठ महीना, महिमा जिस दी बेपरवाहीआ। तुहानूं रस मिल्या नहीं कोई लोक तीना, त्रिबैणी दा मालक काहन तुहानूं गया दृढ़ाईआ। बिना प्रभू तों ठांडा करे कोई ना सीना, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पुरातन नहीं कोई प्राचीना, पूरब वंड ना कोए वंडाईआ। अन्त सब नूं होणा पैणा अधीना, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेखो किड्डा सोहणा दिन, ठण्डक ठण्ड रिहा वरताईआ। जिस दा रूप नज़र ना आवे चिन्न्ह, रेख सके ना कोए समझाईआ। जेहड़ा लेखा होणा अन्तिम दिन तिन्न, त्रै त्रै दी धार वखाईआ। जिस दा इशारा गोबिन्द दे के गया कोट हिम्म, हेम कुण्ट दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। जेठ कहे नी चार जुग दीउ धारो, वहिणां विच आपणा वहिण वखाईआ। ज़रा लोकमात निगाह मारो, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जन भगतां दा लेखा विचारो, विचरके दयो सुणाईआ। जोबन वन्तीओ जगत मुटयारो, नेत्र लोचन अक्ख उठाईआ। वेखो खेल सची सरकारो, की करता कार कमाईआ। तुसीं आईआं छड के घर बाहरो, भज्जीआं वाहो दाहीआ। प्रभू दा दुआर तको ठंडा ठारो, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। चारे कहिण असीं सब कुछ वेख्या अक्खीआं, अक्खीं वेख के दईए जणाईआ। प्रभू दे प्यार दीआं भगत तकीआं सख़ीआँ, सुख़न सच सच जणाईआ। जिंन्हां दीआं पैजां आप प्रभू ने संवारीआं रखीआं, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। उन्हां नूं लोड़ नहीं रही जगत दीआं पक्खीआं, पवण ठण्डी अन्दर आवे धुर दे माहीआ। फिर खिड़ खिड़ा के हस्सीआं, हस्ती तक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चारे कहिण नारदा तेरी बोदी ज़रूर होऊ तपदी, सीस उत्ते नंगी नज़री आईआ। नारद कहे एह अन्दरे अन्दर तूं मेरा मैं तेरा जपदी, सोहँ ढोला रही गाईआ। हस के गोदावरी किहा सानूं एहदी शकल दिसे सप्प दी,
विंगी टेढी सोभा पाईआ। नारद किहा एह पगडण्डी बण गई ओस जट्ट दी, जो दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। नी हुण लोड़ रहिणी नहीं तुहाडे किनारे तट दी, घाटां आसण ना कोए रखाईआ। अमृत धार बन्द होणी नहीं मटकी मट दी, बरतनां बन्द ना कोए कराईआ। ओह वेख लओ सब दी औध जांदी टपदी, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कला वरते समरथ दी, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ।
२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ केसरी देवी दे गृह पिण्ड रानी बाग़ जम्मू शहर
कलयुग कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेखो वक्त सुहावणा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। तुसां इक्को गीत सुणावणा, जो जगत सुणन कोए ना पाईआ। बिन अक्खरां ढोला गावणा, गोबिन्द रंग रंगाईआ। आपणा खेल दस्सणा नाल आपणी भावना, भेव भाव चुकाईआ। नाल सहिजे खिच्चके अंचल दामना, हलूणा दिता लगाईआ। झट ग़ुस्से विच किहा गंगा ने की करें पंडत ब्राह्मणा, आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे वेख लओ जेठ ठंडा ठार, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सारीआं निव निव करो निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। नाल मांगत बणो भिखार, ख़ाली झोली दयो वखाईआ। नाले रोवो ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किरपा करनी सची सरकार, हरि करते धुरदरगाहीआ। सम्मत बारां तेरा करदीआं रहीए इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं पहलों आउणा हरि के दुआर, हरी हरि आपणा रूप दिखाईआ। फेर त्रिबैणी पाउणी सार, त्रैगुण अतीते तेरे हथ्थ वड्याईआ। गोदावरी कहे मैं धूड़ी लावां छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। मेरा कन्ढ्ढा घाट तेरा होवे घर बार, गृह मन्दिर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। गंगा कहे मैं अगों आवां दौड़ी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी गली करीं ना सौड़ी, भीड़ा राह ना कोए वखाईआ। मेरे घाट पुजणा आपणी पौड़ी, हरि तेरी वड वड्याईआ। नाल ल्याउणी लकड़ दी इक फौड़ी, जेहड़ी हडीआं फोल फुलाईआ। इक मिट्टी दी होवे तौड़ी, काचा कुम्ब नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ सब दी डोरी, डोरी तन्द आपणे नाल बंधाईआ।