पुस्तकालयभाग २४

२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सोभा सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहे किरपा कर आप निरँकार, सो पुरख निरञ्जण मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। हरि पुरख निरञ्जण बिन नेत्र लोचन नैण निगाह मार, एकँकार आपणा पड़दा आप उठाईआ। आदि निरञ्जण जोती जाते हो ज़ाहर, अबिनाशी करते तेरी ओट तकाईआ। श्री भगवान तुध बिन पावे कोई ना सार, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पारब्रह्म प्रभ देणा आप अधार, ब्रह्म दा लेखा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द दुलारा भेज विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। धरनी धरत धवल धौल नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निगाह मार, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडी दर तेरे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। साडा अमृत जल पाणी वेख वहिंदी धार, जो भज्जे वाहो दाहीआ। साडे तक लै तट किनार, तीर्थां वेखणा चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट होया अँधयार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग कूड़ वध्या कुड़यार, विभचार भरी तेरी लोकाईआ। सच शास्त्र सके ना कोए विचार, ब्राह्मण ब्रह्म विद्या विच ना कोए समाईआ। साडे गृह होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहिण प्रभ साडे वेख लै तीर्थ तट, किनार घाट पतण फोल फुलाईआ। धर्म दा रिहा कोई ना सति, सति विच ना कोए समाईआ। साधां सन्तां छुट्टया यत, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वधी मति, मन मति करे लड़ाईआ। तेरे प्यार दा सथर लवे कोए ना घत, यारड़े सेज ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती उच्ची कूक के कढण बांह, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। साडा पवित्र रिहा कोई ना थाँ, थान थनंतर रोवण मारन धाहीआ। सानूं सच दी समझे कोई ना माँ, पूत सपूता नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। धर्म दे पात्र खा गए सूर गाँ, आपणा आप बदलाईआ। सति दी नज़र ना आए छाँ, कूड़ी अग्नी तत तपाईआ। जीव जंत साध सन्त प्रभ तेरा भुल्ले राह, रैहबर मिलण कोए ना पाईआ। साडे तट किनारे बणन गवाह, शहादत देण भुगताईआ। ब्राह्मण ब्रह्म विद्या भेव सके कोई ना पा, ब्रह्मचारी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। चारे कहिण प्रभू कलयुग वेख लै कलकाती, आपणा हुक्म वरताईआ। साडा अमृत बूँद ना रिहा स्वांती, तृष्ना तृखा ना जगत बुझाईआ। निगाह मार लै कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। साडे गृह दीपक जगे

कोए ना बाती, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। साडी मंज़ल मुकी वाटी, अन्तिम बैठी पन्ध मुकाईआ। साडे ख़ाली होए तीर्थ ताटी, किनारे घाट रहे कुरलाईआ। झगड़ा तक लै शरअ दी ज़ात पाती, दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप जणाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती चारे रहीआं कूक, परम पुरख तेरा नाम दुहाईआ। तूं आण के वेख लै मातलोक दी कूट, कुटीआ धरनी धरत धवल धौल डेरा लाईआ। तेरा प्यार दा नाता हर हिरदिउँ गया टूट, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मानस मानव मनुक्खां अन्दर आई फूट, फुटकल होई लोकाईआ। पवित्र रिहा नहीं कोई काया पंज भूत, तन वजूदां करन सफ़ाईआ । सुहञ्जणी दिसे कोई ना रुत, रुतड़ी तेरे नाल ना कोए महकाईआ। तेरे नाम तों ख़ाली हो गए बुत, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। तूं किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ। निरगुण धारों निरवैर हो के उठ, निराकार आपणा फेरा पाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपे तुठ, धुर दे राम तेरी दुहाईआ। बौहड़ी साडयां तटां किनारयां उत्ते कलयुग जीवां पाई लुट, लुटेरे बणे थांउँ थाँईंआ। सानूं धर्म दा दिसे कोई ना पुत, अपराधी होई तेरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। चारे कहिण प्रभू साडे नेड़े आ नज़दीक, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। साडी धार तक बारीक, बिन नेत्र लोचन नैण वेख वखाईआ। साडी धर्म दी धार ना रही लीक, लाईन रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीव सारे होए शरीक, शरक्त विच कूड़ लोकाईआ। सति दी सति करे कोए ना प्रीत, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना गीत, गोबिन्द रंग ना कोए रंगाईआ। उह वेख लै झगड़ा पैण वाला मन्दिर मसीत, काअबे रोवण मारन धाहीआ। साडा जल पवित्र ना रिहा अतीत, त्रैगुण की तेरी खेल खिलाईआ। बूँद स्वांती किसे मिले ना ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। कलयुग जीवां बदल गई नीत, नीतीवान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक वेख वखाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती प्रभ अगे करो डण्डावत, बिन सीस सीस निवाईआ। जो अमृत रस देवणहार निआमत, नर निरँकार धुरदरगाहीआ । जिस ने सति वस्त दी तुहानूं दिती निआमत, धर्म दी धार विच रखाईआ। उस दा लहिणा देणा अन्तिम वेखो जिस दे हुक्म विच होणी क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे तुसीं इक्को वार मंगो मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। पृथ्मी आपणा नाम दस्स दे गंगोत्री गंग, यमुना सरस्वती गोदावरी नाल मिलाईआ। तुहाडी

धार अन्दर निरँकार आवे लँघ, जग नेत्र लोचन नैण नज़र किसे ना आईआ। जोती जाता हो के बख्शे आपणा संग, सगला संगी बहु रंगी आपणा वेस वटाईआ। जो नाम निधान श्री भगवान नौजवान दो जहान वजाए मृदंग, डौरु डंका इक्को नाम वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म करे कोई ना भंग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सूरा सरबंग, हरि करता कुदरत कादर इक अख्वाईआ।

२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

चारे कहिण असीं रहीआं भुल्लीआं, भुलेखयां विच भरमाईआ। साडयां नैणां धारां पाणी डुल्ल्हीआं, जगत वहिणा तों बाहर नज़री आईआ। नारदा साडे नालों प्रभू नूं चंगीआं भगतां दीआं कुलीआं, कुल मालक वेख वखाईआ। असीं जुग चौकड़ी ऐंवे रहीआं फुलीआं, माण विच रखाईआ। हैरान हो गईआं जद भगतां दीआं हिलदीआं वेखीआं बुल्ल्हीआं, प्रभ दे ढोले सिफ्त सलाहीआ। उन्हां दे तोल मूल ना तुलीआं, आपणा वज़न ना कोए रखाईआ । वे जिंनां दे घरों साडे साहिब ने खाणीआं ढोडे बाजरे वालीआं गुल्लीआं, सोहणा रस बणाईआ। सौणा जगत प्यार दीआं विच जुल्लीआं, साडीआं ज़ुलफ़ां कम्म किसे ना आईआ। उन्हां नूं छुट्टीआं दितीआं खुल्लीआं, खहिड़ा छुट्टया जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारदा भगतां अन्दर वेखी ख़ुशहाली, जो ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सच नूर दी चढ़ी लाली, लाल गुलाला आपणा रंग बणाईआ। वे असीं प्यार तों पिच्छे रह गईआं ख़ाली, ख़ाली हथ्थ दुहाईआ। साडी ख़ुशीआं नाल अज्ज कर दलाली, विचोला तैनूं लईए बणाईआ। अन्तिम फल रिहा नहीं साडी डाली, पत टहणी गई कुमलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे पहलों मेरी लओ सलाह, मशवरा दयां जणाईआ। आपणा भरम लओ गुआ, अन्तर रहिण किछ ना पाईआ। बिना मुख तों कहो तूं ही पिता तूं ही माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सानूं चरण कवल दे सरना, सरनगति इक अख्वाईआ। असीं दूर दुराडीआं गईआं आ, भज्जीआं वाहो दाहीआ। साडा रिहा ना कोए सहा, सहायक नज़र कोए ना आईआ। जन भगत दुआरे भगत पकड़न बांह, बहीआ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे चारे भैणां जाओ लेट, मुख मस्तक ज़िमीं वल रखाईआ।

ज़िमीं तों उच्चा रखणा आपणा पेट, मिट्टी ख़ाक लग्गण ना पाईआ। निराकार निरँकार नूं आपणा आप दयो टेक, बचया रहिण कुछ ना पाईआ। सब कुछ कर लओ बिना लालच लोभ तों भेंट, भेंटा आपणा आप चढ़ाईआ। फेर वेखो आपणा खेवट खेट, जो मालक धुरदरगाहीआ। तुहानूं दर आईआं नूं आपणे नाम दुशाले विच लए लपेट, फड़ बाहों विच टिकाईआ। तुसां दर्शन करना नेतन नेत, निज नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेल आप मिलाईआ। गंगा कहे मैं निमस्कार बिना सीस तों करनी, चरण जगदीश ध्यान लगाईआ। आपणी आशा सब कुछ हरनी, हरि करते अगे भेंट चढ़ाईआ। यमुना कहे मैं इक्को सरनी पड़नी, सरनगति जो अख्वाईआ। सरस्वती कहे मैं पल्लू लड़ फड़नी, अगे सके ना कोए छुडाईआ। गोबिन्द कहे मैं उसे दी तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मेरा लेखा नाल नहीं सीस धड़नी, पंज तत ना कोए वखाईआ। असीं हैरान करन वाली अज्ज इक्को बेनन्ती करनी, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र समझ सकण किछ ना राईआ। जिस विच सानूं चट्टी पए ना भरनी, भार सिर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस सब दी घाड़न घड़नी, घड़न भन्न्हणहार एकँकार इक अख्वाईआ।

२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे ख़ुशीआं वाली आ गई रात, भिन्नड़ी भिन्नी आपणा रूप बदलाईआ। आउ सख़ी सहेलीउ मिल के करीए बात, बातन पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। पहलों इक दूजे नाल प्रेम दा जोड़ीए नात, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर रखाईआ। फेर समाधी विच होईए इकांत, एकँकार चरण कवल ध्यान रखाईआ। फेर आपणा अन्तष्करन करीए शांत, कलयुग अग्न ना कोए तपाईआ। फेर आपणा गृह तक्कीए प्रांत, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। फेर आपणा मज़्हब वेखीए ज़ात, कवण वरन नज़री आईआ। फेर बिना नेत्रां मारीए झात, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। झट नारद करवट बदल के किहा रूप तको कमलापात, पतिपरमेश्वर जो अख्वाईआ। जेहड़ा सब नूं देवणहारा दात, दाता दानी इक अख्वाईआ। आदि जुगादि पुछणहारा वात, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। उह आया लोकमात, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जिस दा खेल सदा बहुभांत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं आपणी धोती बोदी लवां संभाल, करमण्डली हथ्थ विच उठाईआ। तुसीं आपणे साफ़

कर लओ वाल, सीस सोहणा रूप बदलाईआ। फेर ख़ुशीआं वाला गाओ ताल, तलवाड़ा समझ कोए ना पाईआ। मैं भगत प्रभू दा आदि जुगादी नढ्ढा बाल, बाली बुद्ध मेरी बेपरवाहीआ। तुसीं अमृत रस भरया जगत ताल, तारीआं लावो थांउँ थाँईंआ। सारे इक्ट्ठे होवो इक सची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ । जिथ्थे शाहो भूप शहिनशाह सची सरकार, दूजा संग ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सब दी करे संभाल, सम्बल दा मालक बेपरवाहीआ। आओ सारे उस दे अगे करीए सवाल, बेनन्ती चरणां विच टिकाईआ । क्यों कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट पाया जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। धर्म दी धार दीन दुनी रिहा ना कोए दलाल, विचोला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं आदि जुगादि पंडत पुराणा, पुराण अठारां मेरी देण गवाहीआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तुहाडा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा किसे समझया नहीं टिकाणा, गृह नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा जल धार वहिन्दा बेमुहाणा, भज्जे वाहो दाहीआ। ज़रा निगाह मारो ज़िमीं असमाना, दो जहानां नैण उठाईआ। की खेल करे श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच बदल जाणा ज़माना, ज़िमी ज़मा वेखण चाँईं चाँईंआ। जिस लेखे लाउणा खेल घनईया कान्हा, सोलह कलाधारी गया दृढ़ाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अमामा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दा गोबिन्द वजाया हक दमामा, डंका शब्द शनवाईआ। उह खेल करे श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस सब दा लहिणा देणा चुकाउणा, लेखा जुग चौकड़ी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहार सदा निशाना, बेनिशान आपणा खेल खिलाईआ।

२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ करतार कौर दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे मेरा पुराणा बड़ा तजरबा, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरु वेखे अरबां खरबां, गिणती गणत ना कोए जणाईआ। मेरी आयू नूं गिण सकदा नहीं कोई दे के ज़रबां, अंकड़यां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं प्यारा इक्को पुरख अकाल दे घर दा, दूजा गृह ना कोए सुहाईआ। ना जम्मदा ना कदे मरदा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला मैनूं शब्दी धार घलदा, नित नवित हुक्म वरताईआ। मैं कुछ लेखा लहिणा दस्सणा राजे बलि दा, की बावन गया दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त माण रहिणा नहीं किसे जल दा, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मैं केहड़ीआं पढ़ के दस्सां पंगतीआं, पंडत हो के दयां जणाईआ। जुग चौकड़ीआं लँघीआं ते लँघीआं दीन दुनी दीआं सम्मतीआं, समझ सके कोए ना राईआ। प्रभ दीआं खेलां आदि जुगादि अगणतीआं, गिणती गिण ना कोए समझाईआ। जिस दे अगे अवतार पैग़म्बर गुरु करदे गए बेनन्तीआं, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चारे कहिण ब्राह्मणा साडी मंन सलाह, मनसा इक जणाईआ। प्रभ दाता बेपरवाह, बेअन्त अगम्म अथाहीआ। जो होवे सदा सहा, सहायक नायक नूर अलाहीआ । उस अगे वास्ता दईए पा, हथ्थ जोड़ के सीस निवाईआ। प्रभू लोकमात वेख लै साडा थाँ, थान थनंतर ध्यान लगाईआ। सानूं धर्म दी बणाए कोई ना माँ, ममता दीन दुनी चुकाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। तेरा जपे कोई ना नाँ, नाउँ निरँकार हिरदे सके ना कोए वसाईआ। सब दे मस्तक लग्गी शाह, शहिनशाह कूड़ी क्रिया ना कोए गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नारद कहे मैं जुग चौकड़ी रिहा फिरदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। मैं फोलणहारा हर दा हिरदा, हर घट वेखणा चाँईं चाँईंआ। कमलीउ अमृत झिरना किसे अन्दर मूल ना झिरदा, नाभी कवल ना कोए टपकाईआ। ऐस वेले प्रेमी नज़र आए ना कोई धुर दे पिर दा, पीआ प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। साध सन्त वासी दिसदा नहीं कोई घर थिर दा, सचखण्ड चढ़न कोए ना पाईआ। उह वेख लओ कलयुग कूड़ी क्रिया गेड़ा गिढ़दा, लख चुरासी रिहा भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी अन्तिम निबड़दा, लहिणे सब दे वेख वखाईआ।

२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ प्यारे लाल दे गृह पिण्ड सेई कलां पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू

नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मैनूं निर्मल कर लैण दयो बुद्ध, बुद्ध महात्मा गया जणाईआ। तुसीं आपणी आपणी संभालो सुध, सति धर्म विच लओ अंगड़ाईआ। बिन लत्तां बाहवां ख़ुशी विच लओ कुद्द, कुदरत दा कादर वेखो चाँईं चाँईंआ। जिस ने कलयुग अन्तिम बदल देणा जुग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। सब दी औध गई पुग्ग, अगे अवर ना कोए वधाईआ। अमृत रस सीर रहिणा नहीं दुद्ध, दुद्धी धार ना कोए वहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चारे कहिण नारदा सो पुरख निरञ्जण इक मनावांगी। हरि पुरख निरञ्जण सीस निवावांगी। एकँकारा इष्ट रखावांगी। आदि निरञ्जण नूर रुशनावांगी। अबिनाशी करता वेख वखावांगी। श्री भगवान दर सुहावांगी। पारब्रह्म खोज खुजावांगी। सतिगुर शब्द संग निभावांगी। जिस दा अगम्मी चढ़ना रंग, रंगत कूड़ी कलयुग लाहवांगी। साची वस्त लवां मंग, मांगत हो के झोली डाहवांगी। तूं साहिब सूरा सरबंग, तुध बिन इष्ट ना कोए रखावांगी। बेशक मैं पाणी धार गंगोत्री गंग, यमुना तेरा रूप अख्वावांगी। सरस्वती देणा उह अनन्द, गोदावरी तेरी गंढ्ढ बंधावांगी। तेरा शरीर नहीं कोई तत पंज, पंचम मीते तेरी ओट तकावांगी। मेरी नेत्र वगे अंझ, हंझूआं नीर वखावांगी। मेरे दीन दयाले मेरा देणा संग, सगला संगी तैनूं बणावांगी। कलयुग कूड़ कुड़यारा लोकमात रहिण नहीं देणा मलंग, मौला डोरी तेरे हथ्थ फड़ावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगावांगी। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती धार हो के आस रखावांगी। मिल के परम पुरख शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा सीस निवावांगी। तूं मालक पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर तेरे वेख वखावांगी। तेरे मण्डल तकां रास, तेरा गोपी काहन हो के संग निभावांगी। तूं देणा नूर जोत प्रकाश, तेरी आस तकावांगी। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी नास, नास्तकां तेरी झोली पावांगी। सतिजुग सच करना वास, वास्ता तेरे चरण टिकावांगी। तूं शहिनशाह शाहो शाबाश, सतिगुर तेरी ओट रखावांगी। मेरा मेला नाल शंकर कैलाश, ब्रह्मे आपणा भेव खुल्हावांगी। विष्नूं अगे कर अरदास, विश्व दा पड़दा आप चुकावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मंग मंगावांगी। आसा कहे मैं होई मंगण योग, युगती नारद देणी दृढ़ाईआ। जिस विच चिन्ता रहे कोई ना सोग, ग़मी ग़मखार दए मिटाईआ। दुनियादारी दा दिसे कोई ना रोग, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। प्रभू दे प्यार दा होवे ना कदे विजोग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। सद माणा उस दी मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस कलयुग मेटणी औध, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। सब दा हिरदा देवे सोध, सुध आपणी इक समझाईआ। बुद्धी तों परे हुक्म दस्से अगाध बोध, शब्दी शब्द नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि सब दा कटे विजोग, संजोग धुर दा इक समझाईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ कुलवंत सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

गोदावरी कहे मैं सीस निवावां हथ्थ बध्धी, बन्दना कर कर सीस निवाईआ। सच प्यार मस्ती विच होवां मधी, मधुर धुन ढोले गावां चाँईं चाँईंआ। मेरा साहिब स्वामी मैनूं मिले यदी, यदी यदप आपणी दया कमाईआ । मेरी पवित्र होवे नदी, वहिणां दा धार ख़ुशी बणाईआ। मैं वी तकदी रही धुर दे हुक्म वाली सदी, सदीवी आपणा संग बणाईआ। मेरा मालक जो देवणहारा धुर दी पदी, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। पर उह लोकमात आउँदा कदी कदी, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। जो जुग चौकड़ी पिछली कीती करे रद्दी, अगला आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे विच्चों कूड़ कुड़यार दी कढ्ढे बदी, बदकारां डेरा ढाहीआ। मैं उस दा नूर वेखां अलाही रब्बी, जोती जाता ध्यान लगाईआ। जिस दा मेला होवे नाल सबब्बी, जोड़ जुड़ाए चाँईं चाँईंआ। साडी लेखे लावे पसली हड्डी, असथीआं जगत वेख वखाईआ। मैं राह तकां चुक्कके अड्डी, आप आपणा बल प्रगटाईआ। जिस दी आशा जुग चौकड़ी मूल ना छडी, सद हवसां विच वक्त लँघाईआ। उह धुर दुआर निशाना देवे गड्डी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोदावरी कहे मैं दरस पावां अक्खीआं, नैण नैण बिगसाईआ। ख़ुशीआं हाल दस्सां आपणीआं सख़ीआँ, सोहणे राग दृढ़ाईआ । मेरा मालक अलख अलखीआ, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जो कक्खों करे लखीआं, कीमत आपणे हथ्थ रखाईआ । मैं उसे दे चरणां विच वसीआं, वास्ता अवर ना कोए रखाईआ। उसे दे ढोले गावां जसीआं, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। जिस मेरी रैण अन्धेरी मेटणी मस्सीआ, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे जिस वेले मेरा साहिब स्वामी पुज्जे, पूजण योग सीस निवाईआ। मेरे भाग होणे उग्घे, उग्घण आथण मिले वड्याईआ। मैनूं भेव दस्से गुज्झे, जो चार जुग ना कोए समझाईआ। मेरे भाउ मिटणे दूजे, दुवैती रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं इक्को दुआरा सुझे, जिस गृह मिले धुर दा माहीआ। मेरी आशा नच्चे टप्पे उछले कुद्दे, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं फिरां उत्ते बसुधे, आपणा कदम टिकाईआ। मेरा लेखा मुक जाए कलयुगे, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल उठावां भुजे, बहीआ दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। गंगा कहे गोदावरी उन्ह आउणा पहलां मेरे घाट, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तुसां ढोले गाउणे बण के भाट, सवईए धारां वाले प्रगटाईआ। नाले वेखणे दीन दुनी दे कंचन काया माट, मटके फोल फुलाईआ। मेरी इक्को ख़ुशीआं वाली बात, बातन दयां समझाईआ। जिस ने निरगुण धार जोड़ना नात, रिश्ता

आपणे नाल रखाईआ। मैं वेखां बैठ इकांत, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उह बख्शे बूँद स्वांत, अमृत रस चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप समझाईआ। यमुना कहे मैं वी रखीआं वड्डीआं आसा, असल दयां जणाईआ। मैनूं साहिब उत्ते भरवासा, जो भरम दए मिटाईआ। जो मालक सर्ब गुणां गुणतासा, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। मेरे पूरे करे पवण स्वासा, साह साह जो उस दा नाम ध्याईआ। मैनूं याद करावे पूरब काहन वालीआं रासा, गोपीआं गोपाल आपणा रंग रंगाईआ। जिस दीन दुनी दा बदल देणा पासा, पासा जगत जुगत उलटाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल करां हासा, हस्ती तक धुरदरगाहीआ। फिर इशारा देवां शंकर कैलाशा, कलाधारी दयां दृढ़ाईआ। आह तक निरगुण नूर जोत प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दीआं असीं सारीआं (साखां), वहिणा वाले पाणी रूप बदलाईआ। उह देवणहार आप दिलासा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा अन्तर होण ना देवे उदासा, चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ प्रेमी देवी दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे मेरीआं गल्लां सुणो करारीआं, इकरारनाम्यां वाल्यो दयां जणाईआ। तुसीं किस बिध प्रभ दे आउण ते करो तैयारीआं, त्रैगुण दा पन्ध मुकाईआ। कवण रूप तन करो शृंगारीआं, सोहणा रंग रंगाईआ। कवण रस्ते फेरो बहारीआं, राह सुथरा साफ़ बणाईआ। कवण कुम्भ फड़ो बण घुम्यारीआं, पनघट डेरे लाईआ। मैनूं दस्सणा नाल हुशियारीआ, सहिज नाल सुणाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला जिस दा अन्त ना पारावारीआ, बेअन्त इक अख्वाईआ। तुसीं जुग जुग खेल खेलया नाल संसारीआं, साधां सन्तां ब्राह्मणां संग बणाईआ। तुहानूं पता नहीं किस बिध घर आवे शहिनशाह सिक्दारीआ, पातशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे तुहाडा केहड़ा होवे लबास, लबां नाल बोल के दयो जणाईआ। केहड़ा होवे प्रकाश, कवण नूर रुशनाईआ। कवण होवे स्वास, साह साह ढोले गाईआ। कलयुग आशा होवे तुहाडे पास, मैनूं दयो समझाईआ। मैनूं तुहाडे उत्ते अजे नहीं विश्वास, सच सच दयां सुणाईआ। तुहाडा अमृत जगत भरदा रिहा विच ग्लास, कलसां वंड वंडाईआ। तुहाडा वधदा रिहा हवास, हवस विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप

खिलाईआ। नारद कहे सुण गंगी तूं सब तों दिसें लम्बी, तेरा तन वजूद सोभा पाईआ। आपणी पिछली तक लै संधी, कौल इकरारां नाल मिलाईआ। तेरे उत्ते की पाबन्दी, पुरख अकाला हुक्म की दृढ़ाईआ। तेरे उत्ते तट किनारे तीर्थ पंझी, पंजां वालीए दयां दृढ़ाईआ। तेरे कोल केहड़ी ख़ूबी चंगी, चंगी तरह दे समझाईआ। मैं कलयुग निगाह मारी तेरे सीस मेंढी दिसी नंगी, ओढण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आपणा भेव चुकाईआ। नारद कहे यमुना सरस्वती तुहाडा केहड़ा होवे वेस, मैनूं दयो समझाईआ। तुसां केहड़े मिलणा देस, दिशा केहड़ी सोभा पाईआ। किस बिध तकणा नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जो साजण रहे हमेश, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी कलेश, मल मूत्र डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे गोदावरी गोबिन्द आउणा केहड़े रूप, भेव देणा चुकाईआ। की तकें सति सरूप, दर्शन करें धुर दे माहीआ। अगों गोदावरी हो गई चुप, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। मैं वेख ना सकां उस दा बुत, बुतख़ानयां विच नज़र ना आईआ। उहदा मेला होणा नाल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। जो मेरी सुहञ्जणी करे रुत, दर आवे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। नारद कहे प्रभू दे आउण दी सब नूं तांघ, तृष्ना हवस जगत रखाईआ। सब दी प्रेम प्यार दी मांग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तुहाडी तड़फदी पाणी वाली कांग, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। उच्ची कूक के मारे चांघ, देवे सच दुहाईआ। कवण वेस करके आवे माही आपणा स्वांग, स्वांगी रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडा लहिणा देणा लेखा वेखे बिन सूर्या चांद, चन्द चांदना आपणा इक चमकाईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ जलन्धर सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मेरा जीअ करदा तुहाडे नाल मारां गप्पां, कलयुग दा रंग दयां वखाईआ। तुसीं पुरख अकाल दीन दयाल नाल वअदा कर लओ पक्का, पक्की तरह दृढ़ाईआ। एह वल छल धारी कुझ नहीं लगदा पता, पतणां ते बैठीओ तुहानूं समझ कुछ ना आईआ। एहदा पता नहीं किड्डा लारा ते किड्डा लप्पा, लारयां विच जुग चौकड़ी

दए लँघाईआ। बाहरों बाहरों सब नूं कहि दिन्दा अच्छा, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। तुसीं ऐंवे ख़ुशीआं विच ना मारो कच्छां, नच्चो कुद्दो टप्पो थांउँ थाँईंआ। इक वेरां फेर कर लओ पता, पतिपरमेश्वर अगे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे नी एस दे आउंण दे अनेक राह, तुहानूं दयां समझाईआ। तुसीं ऐवें ना अन्दर रखयो चाअ, चाउ घनेरा घर बणाईआ। पहलों मैथों लओ सलाह, मशवरा सच दयां समझाईआ। प्रभ अगे बेनन्ती फेर करो सीस निवा, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रभू सच दस्स किस बिध जावें आ, आपणा फेरा पाईआ। एह बड़ा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जे एस दा दिल कीता ते एस शब्द विच आपणा खेल देणा वरता, ततां वाला शरीर नज़र कोए ना आईआ। तुहानूं रातीं सुतीआं नूं नाल भगत दए वखा, सोहणे आपणे संग रखाईआ। जे नेत्र खोल्होगीआं ते तुहानूं दिसणा कुझ नांह, फेर चारों कुण्ट हैरानी हैरानी विच्चों नज़री आईआ। मैं ब्राह्मण पुराणा सब कुछ जाणदा हां, हां विच हां मिलके हां ना कदे रखाईआ। मैनूं सोहे उह कपला गाँ, जिस दी कपल मुनी आशा गया रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जानणहारा थांउँ थाँ, थान थनंतर देवणहार वड्याईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ पुन्नू राम दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे प्रभू नूं ख़ुशीआं नाल मनाओ, मनसा मन दी दूर कराईआ। मस्तक ज़िमीं उत्ते घसाओ, आप आपणा माण मिटाईआ। नक रगढ़ के सीस झुकाओ, डण्डावत आपणी इक रखाईआ। धूड़ी बुल्ल्हां नाल छुहाओ, सुरखी लोड़ रहे ना राईआ। साह साह आपणे अन्दर ध्याओ, स्वासां विच समाईआ। नेत्र नैणां नीर वहाओ, छहबर दयो लगाईआ। गल पल्लू पा के वास्ता पाओ, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। तूं आउणा साडे सच ग्रांउ, गृह मन्दिर देणी वड्याईआ। असीं तेरा जपीए नाउँ, नर निरँकार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे सारीआं अन्दरों छडो माण, निमाणीआं हो के सीस निवाईआ। बिना नेत्रां चरण करो ध्यान, बिन अक्खां अक्ख बदलाईआ। बिन मुखो कहो श्री भगवान, हरि करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं बाली बुद्ध अंञाण, साडी चले ना कोए चतुराईआ। असीं पाणी दा वहिण टिल्यां टिब्बयां वाला गाहण, भज्जीए वाहो दाहीआ। तूं मालक स्वामी साडा इक महान, महिमा तेरी वड वड्याईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। नारद कहे परम पुरख नूं ख़ुशीआं विच रुझाओ, रीझां पूर जो अख्वाईआ। तन मन सीस ख़ुशी बणाओ, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। दुतीआ भाउ दूर कराउ, दुवैत रहिण कोए ना पाईआ। बेनन्ती चरणां विच टिकाओ, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। इक्को मंनो पिता मांउ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाले ढोला गाउ वाहो वाहो, वाहिगुरु तेरे हथ्थ वड्याईआ। बेशक असीं पाणी दा वहिण दुनिया सानूं कहे दरयाओ, थल अस्गाहां विच आपणा झट लँघाईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त सानूं पकड़ना बाहों, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त तेरे हथ्थ न्याउँ, अदल इन्साफ़ देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा अगम्म अथाहो, अलख अगोचर कहिण किछ ना पाईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ रोशन लाल दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे सतिगुर शब्द दी लओ गवाही, शहादत गोबिन्द धार भुगताईआ। तुहाडे दर आवे धुर दा माही, महबूब अगम्म अथाहीआ। तुसीं मिलणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। असीं आपणी आसा मनसा चरण देणी टिकाई, सहिज नाल रखाईआ। उह मेहरवान होवे मेहर नज़र तकाई, नैण नैण नाल बदलाईआ । तुहाडी ख़ाली झोली दए भराई, भृष्टाचार विच्चों बाहर कराईआ। जलधारा करे सफ़ाई, सफ़ा हस्ती रंग रंगाईआ । तुसां गुण गाउणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सच स्वामी दया कमावेगा। दीन दयाल खेल खिलावेगा। गुर गोपाला वेख वखावेगा। भगत रखवाला फेरा पावेगा। दर सुहञ्जणा इक सुहावेगा। तट किनारे सोभा पावेगा। घाटां पतणां पड़दा लाहवेगा। तुहाडा भण्डार भरे सखणा, वस्त अमुल आप वरतावेगा। तुसां वक्त सुहञ्जणा याद रखणा, भुल विच ना कदे भुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा दर इक वडयावेगा। साचा दर इक वडयावेगा। पुरख अबिनाशी चरण टिकावेगा। घट निवासी सोभा पावेगा। मण्डल रासी खेल वखावेगा। पृथ्मी आकाशी पन्ध मुकावेगा। धुर दा सोहणा छन्द दृढ़ावेगा। नूरी चन्द चन्द रुशनावेगा। तुहाडा बन्द बन्द वेख वखावेगा। निझरों आपणा दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावेगा। ज़रूर मार के आवे पन्ध, पाँधी हो के फेरा पावेगा। जगत जहान दी मंज़ल लँघ, दर दुआरा इक वडयावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संगी हो के धुर दा संग निभावेगा।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

नारद कहे सतिगुर शब्द हभ आशा करनीआं पूरीआं, दर तेरे मंग मंगाईआ। राह तकण चन्न सूर्या, मण्डल अक्ख उठाईआ। तूं आउणा गृह ज़रूरीआ, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। तेरा प्रकाश होवे नूरीआ, नूर नुराना डगमगाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरीआ, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द तेरे हथ्थ वड्याई, वड वड्डा इक अख्वाईआ। लेखा सब दा पूर कराई, परम पुरख हुक्म वरताईआ। पन्ध मार के आउणा थल अस्गाही, अगे हो ना कोए अटकाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तेरी बणत बणाई, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ । अमृत धारा जिस ने वहिण वहाई, आपणा रंग रंगाईआ। अन्त उह मेटणवाला शाही, दुरमति मैल मैल धुआईआ । तूं सब दा बणना हक गुसाँईं, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द करनी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। साडी आशा तक पुराणी, जुग चौकड़ी पूरब वेख वखाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती करे की निमाणी, निम्रता विच बहि बहि सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। तैनूं पैग़म्बरां मन्नया पिता असमानी, दरगाह साची सोभा पाईआ। तूं साडा लेखे लाउणा आवण जाणी, जो दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द सब दा मेटणा भरम, भाण्डा भरम विच्चों भनाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। सारीआं तेरी आईआं सरन, ओट तेरी इक तकाईआ। अन्दरे अन्दर तैथों डरन, भय विच बैठीआं सीस झुकाईआ। तूं लेखा जाणें चोटी जड़न, चेतन तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मालक घाड़न घड़न, भन्न्हणहार आप हो जाईआ। दर आईआं साची देणी सरन, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाउणा साचे घरन, गृह गृह आप सुहाईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ भगवान सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे मैं सूरबीर सुल्तान, योद्धा दो जहान अख्वाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। सति सच दा देवणहारा दान, वस्त अनमुल अतुल वरताईआ। सचखण्ड निवासी बण प्रधान, दीन दुनी खेल खिलाईआ। मेरा सब तों वखरा विधान, जिस दी तरमीम ना कोए कराईआ। मैं आदि अन्त दा इक हुक्मरान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर ज़िमीं असमान, अवतार पैग़म्बर गुर निव निव लागण पाईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरा देण ज्ञान, सिफ्ती बण के सिफ्ती ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती देणा दस्स, दहि दिशा बाहर ध्यान लगाईआ। कलयुग मेटां रैण अन्धेरी मस, मसल देवां ख़लक ख़ुदाईआ। सच दुआर आवां नस्स, भज्जां वाहो दाहीआ। अमृत भण्डारा देवां रस, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा आदि जुगादी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। निरगुण धार बणावां बणत, घड़न भन्न्हणहार होवां बेपरवाहीआ। मेरा आदि जुगादी इक्को मंत, इक्को सिख्या सच समझाईआ। मेरे रूप अनूप अगणत, अवतार पैग़म्बर गुरु गए समझाईआ। अन्त सब तों वखरी बणाई आपणी बणत, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तूं निगाह मार लै नारद बणके बोध अगाधा पंडत, ब्राह्मणा ब्रह्म तों बाहर ध्यान लगाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल जीव जंत, लख चुरासी विच समाईआ। अन्त सब दी मंनां मिन्नत, आशा वेखां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरयण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी मेटणहार चिन्त, चिन्ता चिखा रहिण कोए ना पाईआ।

३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ खेम कौर दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहानूं प्रभू दी धार मिल गई सस्ती, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। ख़ुशीआं विच चढ़ी मस्ती, मस्त दीवाने रूप बदलाईआ। तुहाडे अन्दर वसदी गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती, बाहर खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। तुहाडी आशा उस नाल हसदी, जो हस्ती दा मालक नूर अलाहीआ। तुहानूं ख़बर अगम्मी दस्सदी, दहि दिशा तों बाहर सुणाईआ। हुण घड़ी नहीं रहिणी वख दी, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडी लो होणी निज नेत्र अक्ख दी,

प्रकाश प्रकाश प्रकाश विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडा धर्म धार दा प्यार, प्रेमीउ प्रीतम नाल मिल के वजी वधाईआ। तुहाडा अन्दर अमृत रस ठंडा ठार, तट्टां तीर्थां खोजण कोए ना जाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तुहाडी पावे सार, मेहरवान हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। तुसीं निरगुण धार जोती जाते करना दीदार, पुरख बिधाते मिलणा थांउँ थाँईंआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी तुहाडा लहिणा देणा देवे विच संसार, लोकमात दीन दुनी रहिण किछ ना पाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहार, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। सो स्वामी तुहाडा मीत मुरार, मित्र प्यारयो दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडे अन्दर पवण पाणी, बसन्तर मिल के वजे वधाईआ। तुहाडे अन्दर सतिगुर शब्द बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। तुहाडे अन्दर तुहाडी महिमा अकथ कहाणी, कथनी कथ ना सके राईआ। तुहाडे अन्दर तुहाडी सच निशानी, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। तुहाडे घर तुहाडी मंज़ल रुहानी, रूह बुत मिल के वजे वधाईआ। तुहाडे गृह तुहाडा पिता असमानी, परम पुरख बैठा आसण लाईआ। जो लहिणा देणा जाणे दो जहानी, निरगुण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा बानी, बाण अणयाला तीर आपणा हुक्म चलाईआ।