३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ राजा सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
जन भगतो तुहाडी मंज़ल हक रुहानी, राम प्यार विच राम विच समाईआ। तुहाडा लेखा नहीं नाल ज़मीन असमानी, तन वजूद ना वंड वंडाईआ। तुहाडा मालक ख़ालक तुहाडे उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुहाडा लहिणा देणा मुके चारे खाणी, चारे बाणी आपणा हुक्म सुणाईआ। लोड़ ना रहे किसे तीर्थ अठसठ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। जन भगतो अमृत रस तुहाडी निझर धार, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। तुहाडा जन्म मरन दए सुआर, पैज रखे थांउँ थाँईंआ। सच समझा के धर्म दुआर, धर्म दी धार नाल बंधाईआ। तुहानूं करके ख़बरदार, सुत्तयां ल्या उठाईआ। दे के नाम अधार, उदर दा लेखा दिता मुकाईआ। तुहाडा लहिणा देणा अन्त नाल करतार, कुदरत दा कादर आपणे अंग लगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। जन भगतो तुहाडा जन्म कर्म दा लहिणा गया उतर, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए रखाईआ। तुसीं उस प्रभू दे पुत्तर, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस तुहानूं चुक्कया कुच्छड़, गोदी गोद ल्या टिकाईआ। तुहाडा भाउ रिहा ना दुत्तर, दुतीआ दिता मुकाईआ। कौल इकरार करके जाए ना मुकर, वायदा सच सच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरयण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहानां वेखे कुतर, कुतब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ बेला सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे जन भगतो तीर्थ तटां तों भगती हो गई भगौड़ी, आपणा आप आई बदलाईआ। ख़ाली हो गई हरि की पौड़ी, हरी हरि रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी दी आशा दिसे कौड़ी, कुड़त्तण भरी लोकाईआ। होका देवे बौहड़ी बौहड़ी, तेरा नाम दुहाईआ। तेरी मंज़ल बड़ी लम्मी चौड़ी, चार कुण्ट पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेरी आयू बीती थोड़्ही, बहुती नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं तेरी लोड़ी, लुड़ींदे साजण देणी वड्याईआ। सतिगुर शब्द किहा तेरी भगतां नाल बणावां जोड़ी, सोहणा संग बणाईआ। जेहड़े चढ़े प्रेम दी घोड़ी, वागां सतिगुर हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। भगती कहे प्रभू दे भगत सदा हुन्दे भोले, भली गल्ल इक्को उन्हां दे अन्दर आईआ। उह सुत्ते जागदे गाउँदे सोहले, सुरती शब्द विच समाईआ। उन्हां दे दुनिया नालों वखरे ढोले, गीत गाउँदे धुर दे माहीआ। मैं सदा उन्हां दे वसदी कोले, इकल्ली बैठी नज़र किसे ना आईआ। मैनूं व्याहया नहीं किसे दीन दुनी दे डोले, कहारां पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं जदों वसी वसी भगतां काया चोले, अन्दर वड़ के आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भगती कहे मैं भज्जी नाल ज़ोर, जोरू ज़र दोवें आई तजाईआ। मेरे अन्दर फुरना फुरया फोर, फुरती नाल दिता सुणाईआ। नी तीर्थ तटां उत्ते बैठे ठग चोर, कूड़ कुड़यार डेरा लाईआ। एथे रीती बण गई होर दी होर, होर दा होर रूप बदलाईआ। पाणी दीआं धारां विच होया अन्ध घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। भगतीए तेरी प्रेम विच बन्न्हे कोई ना डोर, कन्नी गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। जा एस वेले जन भगत सुहेले लोड़, जो प्रभ दे विच समाईआ। मैं
आपणी मनसा जगत किनारयां वलों लई मोड़, भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। भगती कहे भगतां अन्दर नहीं विद्या राग, विदित रूप ना कोए बणाईआ। नहीं दीन दुनी दा समाज, समग्री जगत ना कोए रखाईआ। मैं अक्खीं वेख्या आज, भज्जी वाहो दाहीआ। हैरान हो गई जिन्हां दी प्रभू रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उन्हां दे अन्दरों इक्को प्रेम दी निकले आवाज़, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। मैं सुत्ती गई जाग, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। ख़ुशीआं विच हो गई बाग़ बाग़, बाग़ बाग़ीचा भगत सुहेले तके धुर दा माहीआ। मेरी जगत कूड़ तृष्ना दी बुझ गई आग, सांतक सति सति आपणा आप कराईआ। वड्डी दे वड्डे होए भाग, वड वड्डा पाया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं प्याए हयाते आब, अमृत रस बिन रसना रस चखाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ बंती देवी दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
भगती कहे जन भगतो मेरा सुणो फ़रमान, प्रभू दे फ़रमाबरदारो दयां जणाईआ। आपणा कायम करो धर्म ईमान, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। पंजां ततां वाल्यो पंचम आपणे घर करो प्रधान, पंचम मिल के वजे वधाईआ। तुसीं सारे मानव ज़ाती मानस रूप इन्सान, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा मालक इक्को धुर दा काहन, जो काहन कान्हा हुक्म सुणाईआ। मैं इक बेनन्ती दस्सां ख़ुशीआं नाल गा के गाण, ढोला धुर दा दयां दृढ़ाईआ। तुसीं भगत सुहेले आपणे मुख विच्चों आपणे नक नाल लाउ आपणी ज़बान, ज़बान दा रस रसना विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगती कहे जन भगतो हो जाउ सुन्न, समाधी तुहाडी नज़र किसे ना आईआ। रसना वाल्यो बण जाओ मुन, जगत बोलण दी लोड़ रहे ना राईआ। अवाज़ां सुणन वाल्यो आपणे अन्दर सुणो धुन, अनादी धुन करे शनवाईआ। आपणे आप नूं लओ चुण, आपणा आप लओ प्रगटाईआ। आपणे विच प्रगट करो साचे गुण, गुण निधान मिलो चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग दए रंगाईआ। भगती कहे जन भगतो आपणे अन्दर मार लओ झाकी, झाका रहिण कोए ना पाईआ। पर्दा खोल्ह के वेखो ताकी, कुण्डा बजर कपाट खुल्हाईआ। अमृत जाम पीओ बण के साकी, प्याला नाम हथ्थ उठाईआ। कूड़ अन्धेरा मिटाउ राती, निज नेत्र लओ चमकाईआ। साचा राम वसाउ विच सीने छाती, शत्रु पंज विकार अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ।
तुहाडी धर्म दी होवे प्रभाती, सरघी सँध्या वंड ना कोए वंडाईआ। दर्शन पाओ उस कमलापाती, जो पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल सदा बहुभांती, वेस अनेका आपणा रूप बदलाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे भगतीए तूं किथ्थों आई शताबी, जल्दी जल्दी आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे नंगे पैर तेरी किधर गई गुरगाबी, पब्ब नज़र कोए ना आईआ। क्यों तीर्थ तटां किनारयां उत्ते करके आई इनकलाबी, आपणी करवट आप बदलाईआ। मैनूं लहिणा देणा लेखा दस्स शताबी, भेव अभेद खुल्हाईआ। झट भगती ने नारद दे हथ्थ मारया उत्ते नाभी, सहिज नाल सुणाईआ। सुरती रही किसे ना जागी, सोई सर्ब लोकाईआ। मैं तीर्थां उत्तों भागी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैनूं भगतां नूं मिलण दी वादी, आदत पिछली दयां समझाईआ। जिन्हां दी प्रभू चरण आबादी, बैठे डेरे लाईआ। मेरी मुहब्बत विच उन्हां नाल शादी, जो शादिआने रहे वजाईआ। मैं शब्द संदेशा सुणां बोध अगाधी, बुद्धी तों परे परे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे भगतीए तेरा भगवन केहड़ा, मैनूं दे जणाईआ। वसे केहड़ा खेड़ा, कवण गृह सुहाईआ। किस बिध बन्न्हे बेड़ा, नईया नौका आप चलाईआ। भगती किहा नारदा जिस दा आदि जुगादी खुल्हा वेहड़ा, दो जहानां इक्को रंग रंगाईआ। नारद किहा हस के कमलीए मेरा दिल करदा तैनूं मार दयां थपेड़ा, ज़ोर नाल लगाईआ। उह प्रभू बदल गया तेरा, तैनूं दयां समझाईआ। जिस भगती दे थाँ दीन दुनी विच पा देणा झेड़ा, झगड़े विच दिसे दीन दुनी लोकाईआ। अन्तिम देण वाला उलटा गेड़ा, लख चुरासी दए भुआईआ। भगतीए तूं सुख माण ल्या बथेरा, आपणा खेल खिलाईआ। हुण कलयुग तक अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जिंनां चिर प्रभू करे ना मेहरा, उनां चिर भगत बणन कोए ना पाईआ। बेशक तेरा दुनिया दे विच फेरा, भज्जें वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां इक्को वखाए सञ्झ सुवेरा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू भाईंआ देवी दे गृह
नारद कहे जन भगतो भगती चंगी कि भगवन्त, मैनूं दयो समझाईआ। नाम चंगा कि मंत, शब्द दयो दृढ़ाईआ। गुरसिख चंगा कि सन्त, सति दा भेव खुल्हाईआ। नार चंगी कि कन्त, कन्तूहल की वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। नारद कहे जन भगतो तुहाडा केहड़ा सच्चा मीत, मित्रो दयां जणाईआ। कवण वसे तुहाडे चीत, अन्दर सोभा पाईआ। केहड़ा गावो गीत, ढोला कवण अलाईआ। किस दी अन्दरों साफ़ होई नीत, मैनूं दयो समझाईआ। ठगौरी रही ना चीत, ठग्गी मन रही ना राईआ। झगड़ा रिहा ना हस्त कीट, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू दा केहड़ा रंग, रंगत दयो जणाईआ। केहड़ी तुहाडी मंग, मैनूं दयो जणाईआ। केहड़े लाओ अंग, कवण तत वड्याईआ। कवण दुआरा आवे लँघ, कुण्डी खिड़की कवण खुल्हाईआ। कवण नूर होवे चन्द, कवण नूर करे रुशनाईआ। किस बिध मेटे पन्ध, पाँधी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। सच दस्सो किस नूं प्रभू दा आया अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। किस किस ने रसना कूड़ कुड़यारा दा छड्डया गंद, विख रसन ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। जन भगतो मैं पुछणी इक्को बात, नारद रिहा सुणाईआ। किस नूं सच दी मिली दात, मैनूं दयो दृढ़ाईआ। किस दा भरोसा उत्ते कमलापात, पतिपरमेश्वर कवण मनाईआ। किस दा चरण प्रीती जुड़या नात, रिश्ता सके ना कोए तुड़ाईआ। आपणा डूंग्घा कढ्ढके वेखो खात, की लहिणा नज़री आईआ। किस बिध प्रभू नूं मिलो विच लोकमात, मता आपणा आप पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो आपणा सोहणा तक लओ अन्दर, नव दुआर ध्यान लगाईआ। आपणा निराला तक लओ मन्दिर, जिस दा रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। आपणा खोल्ह के वेखो जंदर, कुन्जी नाम वाली लगाईआ। प्रकाश कर के तक लओ अन्धेरी कंदर, अन्ध अन्धेरा आप मिटाईआ। मनुआ मन वेखो जो दहि दिशा भौंदा बन्दर, उठ उठ भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा करता इक अख्वाईआ। नारद कहे जन भगतो तुसीं अन्दर वेखो चढ़ के, बिन पौड़ी डण्डे पन्ध मुकाईआ । साचे मन्दिर वेखो वड़ के, बिन सीस धड़ सोभा पाईआ। निरअक्खर धार वेखो पढ़ के, पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। सच दुआर तको हरि के, हर हिरदे विच समाईआ। जेहड़ी मंज़ल मिलदी
नहीं मर के, उह जीवदयां लैणी अपनाईआ। नारद कहे जन भगतो तुहानूं लोड़ नहीं रहिणा डर के, भय सारे देणे चुकाईआ। तुहाडी मंज़ल विच रहे कोई ना खटके, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तुहाडी धार कदी ना भटके, भावना जगत ना कोए जणाईआ। तुसीं सचखण्ड पुजणा इक्को झटके, जिथ्थे झटके हलाली वाला पुज्जण कोए ना पाईआ। तुसां गृह साचे जाणा आपणा रूप वट के, गुरमुख हँस रूप बणाईआ। हरिजन मात गर्भ फेर ना लटके, उलटा बिरख ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हाए आपणे घर दे, घर घराना इक्को इक वखाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ देवा सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे सुण नीं लिखण वालीए कलमे, कमलीए तैनूं दयां जणाईआ। उह तक गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती धारा जल में, जलमीन वांग कुरलाईआ। जो भज्जीआं फिरदीआं जंगल जूहां थल में, टिल्यां पन्ध मुकाईआ। उन्हां दा लेखा मुकाउण लग्गी पल में, पारब्रह्म दा हुक्म सुण के चाँईं चाँईंआ। वेखीं तूं वी ना आवीं छल में, अछल छलधारी आपणा खेल खिलाईआ। तूं होणा आपणे बल में, बलधार लैणी अंगड़ाईआ। की खेल वरतणा कलयुग कल में, कलि कल्की की कराईआ। नीं तूं की भेव लुकाया नानक दी इक गल्ल में, जिस दी समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे कलमे नूं लिखण दी तूं कर ना शताबी, भज्ज ना वाहो दाहीआ। तूं साडी बण इमदादी, सगला संग वखाईआ। बेशक तेरे लेख नाल प्रभ नूं जुग बदलण दी वादी, वअदे तेरे लिखे मोड़ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे कलमे तूं मेरे वल पेख, आपणी लै अंगड़ाईआ। नी तेरी बदल सके कोई ना रेख, जो लाईन देवे बणाईआ। तेरी धार ने मेट देणे मुल्ला शेख़, शरीअत नज़र कोए ना आईआ। नी तेरे हुक्म दा हुक्म प्रभू दा अवलड़ा भेस, भेखाधारी आपणा रूप बदलाईआ। जे तूं लेख ना लिखदी ते किस बिध आउँदा सम्बल देस, देस देसन्तरां पन्ध मुकाईआ। हुण वी लिख लिख देई जावें संदेश, संदेशे थांउँ थाँईंआ। जे तूं ना लिखें ते क्यों कलयुग अन्तिम पए कलेश, कूड़ी क्रिया नाल करे ना कोए लड़ाईआ। कानी हस के किहा नारदा मैं उस दे होई पेश, पेशीनगोईआं गया समझाईआ। मैं सच दस्सां जिस वेले मैनूं हथ्थ विच फड़या दस्मेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। फेर आपणे खुल्हड़े करके केस, कसम खा के दिता
सुणाईआ। नी कलमे तेरा प्रभ दे हुक्म दा लिख्या सदा रहे हमेश, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे दर दी होई दरवेश, दरवेशण हो के सीस निवाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहिण नारद असीं अनभोल, बहुमत ना कोए रखाईआ। असीं कन्ढ्ढी घाट आईआं सानूं सारे करदे मख़ौल, हासी बुढ्ढे नढ्ढे रहे कराईआ। असीं शर्म दीआं मारीआं कुझ ना सकीआं बोल, रसना कहि ना कुछ सुणाईआ। साडे वेख लै कुझ नहीं कोल, ख़ाली हथ्थ दईए जणाईआ। साडी हालत तक लै उत्ते धौल, धर्म नाल सुणाईआ। साडा भुख नाल अन्दर कालजा रिहा हौल, हौकयां विच दुहाईआ। सानूं अंर्गेज़ सिँघ ने पुछिआ नहीं तुसीं वी खा लओ चौल, भुखीआं रह के की दईए सुणाईआ। साडा जी करदा एथे इक नवां भण्डारा देईए खोल्ह, अमृत रस प्रभ चरण वखाईआ। जो सब दे अन्तर जावे मौल, मौला रूप नज़री आईआ। वे नारदा तूं मृदंगा वजा दे ढोल, डौरु डंका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साडी आशा वेख वखाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जे तुसां खाधा नहीं भोजन, भुजां हथ्थ दोवें दयो उठाईआ। तुसां पन्ध मारया कितने योजन, गिणती दयो गिणाईआ। सारीआं लग्गीआं सोचण, समझ किछ ना पाईआ। नारद किहा खोल्हो आपणे लोचन, नैण लओ तकाईआ। जन भगत सुहेले तको बिना वरन गोतन, ज़ात पाती नज़र कोए ना आईआ। चढ़ के वेखो आपणी सिख़र चोटन, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। प्रभू प्यारा भगत मिलदा विच्चों कोटी कोटन, गणती गणत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जे तुसीं चार जुग दीआं भुखीआं, भुखड़ो दयो जणाईआ। मैं चाहुंदा भगतां दुआर तुहानूं रोटीआं खुआवां रुखीआं, टुकड़े हथ्थां विच फड़ाईआ। तुहाडे उत्ते पता नहीं कितनयां ब्राह्मणां पंडतां पदार्थां दीआं सुखणा सुखीआं, जो तुहाडी जलधारा विच रुढ़ाईआ। उह खा गईआं मच्छीआं डड्डीआं हो के पुठ्ठीआं, तुहाडे हथ्थ किछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। गंगा कहे नारद असीं आईआं करके फुरती, फुरतीलीआं हो के दईए जणाईआ। साडा लहिंगा वेख लै कुड़ती, अंगी तन ना कोए सुहाईआ। साडी सूरत वेख लै मूर्ती, मुरदयां वाली नज़री आईआ। की खेल दस्सीए
हज़ूर दी, करता हुक्म की वरताईआ। जिस दी आशा सदा भरपूर दी, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। असां मेहनत लैणी बण सच्चे मज़दूर दी, जो जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जे खाण पीण दा चाउ, तृष्ना अन्दर रखाईआ। पहलां भगतां दे दर्शन पाओ, जो बैठे आसण लाईआ। फेर झुक झुक सीस निवाउ, निव निव लागो पाईआ। फेर इक्को ढोला गाओ, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर ख़ाली हथ्थ मंग मंगाओ, भिच्छया देवे धुर दा माहीआ । आपणा पिछला लहिणा देणा हिस्सा जणाओ, पड़दा ओहला लओ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सारे कहिण नारदा साडा तेरे नाल ग़ुस्से वाला नहीं हनोरा, गिला नज़र कोए ना आईआ। असीं भगत भण्डारयों डिग्गा ढठ्ठा खा के भोरा, भौरयां वांग आपणा आप भुआईआ। साडा पूरब जन्म जावे सौरा, सौहरे पेईए वजदी रहे वधाईआ। साडा खेल प्रभू दे नाल अवर का औरा, अवर की अवर कार कमाईआ। तूं निगाह नाल तक लै करके ग़ौरा, गहर गवर की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। चारे कहिण साडा साहिब इक गुसईंआ, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द नज़री आईआ। जिस दी सरन सरनाई पईंआ, सिर सर भेंट कराईआ। जो साडीआं पकड़े बहींआ, आप आपणे गले लगाईआ। असीं चाउ नाल गाईए थईआ थईआ, थिर घर वासी तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडीआं जुग चौकड़ी लँघीआं कईआं, कोटन जुग गए विहाईआ। सानूं दीन दुनी दे जिज्ञासू कहिंदे रहे गंगा मईआ, सरस्वती यमुना कहि के गाईआ। सानूं संदेशा दे के गया दशरथ बेटा जो राम राम राम रम्ईआ, रमता रमता रमता आपणा हुक्म सुणाईआ। सानूं इशारा दिता यमुना कहे मेरे घाट घनईया, गवर्धन धारी गया दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम गोबिन्द दा पूरा होया ढईआ, ढौंका ला के आपणी लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मेरे अन्दर आउँदी जांदी खरमस्ती, सच सच दयां सुणाईआ। मैं तक्कया नूर नुराना अगम्मी जिस दी हस्ती, हस्त कवलां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस ने लहिणा देणा सब दा पूरा करना दस्ती, अगे उधार ना कोए जणाईआ। उस दी भगतां वाली सब तों अगम्मी बस्ती, नगर खेड़ा इक्को सोभा पाईआ। जिस नूं वेख के गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेख के हसदी, हस हस ख़ुशी बणाईआ। वे नारदा उथे जेठ दी अग्नी भखदी, झक्खड़ अन्धेर रिहा वगाईआ। नारद किहा उहदी कीमत नहीं करोड़ी लख दी, जगत सुल्तान सके ना कोए चुकाईआ। नी तुहाडी धार वहिणां विच टपदी, भजे वाहो दाहीआ। जन भगतां आशा वेखो तूं मेरा
मैं तेरा जपदी, अन्तर अन्तर ढोले गाईआ। इन्हां दी कमाई वेखो आपणे पसीने रत्त दी, जो रती रती रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। गंगा कहे नारदा मेरी इक्को इक आस, आसा दयां जणाईआ। जे भगत भण्डारे विच्चों मिल जाए पाणी दा इक ग्लास, आपणे सीने लवां लगाईआ। सदा रखां पास, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। फेर जा के दस्सां शंकर कैलाश, शम्भू अगे वास्ता पाईआ। साडा अमृत होया नास, रस रहिण किछ ना पाईआ। तूं बैठा उत्ते आकाश, मण्डलां बाहर डेरा लाईआ। धरनी उत्ते कवण देवे धरवास, धीरज नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम होया फ़ाहश, फ़ाहिश होई लोकाईआ। परम पुरख दी करे ना कोए तलाश, खोजणवाला रहिण कोए ना पाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसे लाश, लशकर फ़ौजां रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गंगा कहे जे भगत दुआरयों निर्मल मिल जाए पाणी, पाहनां पत्थरां मिले वड्याईआ। मेरी एकँकार सोहँ सति सच दी होवे बाणी, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ । मैं भज्जां नठ्ठां वेखां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। बेनन्ती करां हो निमाणी, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे तीर्थ तट विरोलीं करीं आप मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं सच दी बख्शीं सच निशानी, निशाना कूड़ कुड़यार बणाईआ। मैं तेरी गावां कथ कहाणी, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। तूं मेरा बणना जीअ प्राणी, पूरन सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। मैं भगतां घर अज्ज ख़ुशीआं नाल खा के जावां महिमानी, भोरा भोरा आपणे मुख विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जाण जाणी, जानणहार तेरी ओट रखाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड हँसा ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जे आईआं घत वहीरा, आपणा पन्ध मुकाईआ। राह विच तुहाडा लहिंगा पाटया चीरा, कानयां बेल्यां विच दु:ख उठाईआ। नी तुहाडी केहड़ी गल्लों होई माढ़ी तकदीरा, मैनूं दयो समझाईआ। किधर गया तुहाडा तीर्थां तटां खाण वाला सीरा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। केहड़ी धार भोग लगदा रिहा खीरा, पाणी दुद्ध विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चारे कहिण नारदा साडे उत्ते तक लै पंडत पांधे, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। साडे नाँ दा भोग लगा के आपे रहे खांदे,
साडे हथ्थ किछ ना आईआ। नाले कूड़ कुड़यार दे ढोले रहे गांदे, रसना जिह्वा नाल सुणाईआ। नाले मंनता विच लैंदे रहे भाण्डे, बरतनां वंड वंडाईआ। साडे सीने मूल होए ना ठांडे, अग्नी तत तपाईआ। साडे तीर्थ तट किनारे काहदे, की दईए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चारे कहिण सानूं इशारयां वाले लगदे रहे भोग, थाल परोस अगे ना कोए टिकाईआ। जगत जिज्ञासू हो के माणदे रहे मौज, जगत माणस हो के माणसां रहे खाईआ। एह लेखा तकदीआं रहीआं रोज़ रोज़ रोज़, वेख्या थांउँ थाँईंआ। साडा चलया कोई ना जोग, जुगती हथ्थ कोए ना आईआ। एसे विच बौहड़ी साडी लँघ गई औध, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा अगा पिच्छा देवे सोध, शुद्ध आपणे हुक्म नाल कराईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
गंगा कहे नारदा असीं हुण करीए की, किछ समझ देणी समझाईआ। साडा एथे ना कोई पुत्तर ना कोई धी, मात पित भाई भैण नज़र कोए ना आईआ। सानूं किसे नहीं किहा आयां जी, जी कहि के कोल ना कोए बहाईआ। जन भगत सुहेले इकल्ले मिट्ठा पाणी गए पी, साडी प्यास ना कोए बुझाईआ। सानूं उह गल्ल चेते आ गई जो गुरदास ने कही वीह इकीह, बीस इकीस नाल वड्याईआ। साडा जीअ करदा असीं नवीं चला के जाईए लीह, प्रभ दे कोलों मंग मंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे पिच्छे जन भगतां दी पीड़ हटा के रीह, दर्दां दर्दां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साडी प्यास दे पिच्छे इन्हां उत्ते बरसा के मींह, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। सति सच दा आपणा रसना ला दे घी, जगत तृष्ना लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म की सुणाईआ। यमुना कहे गंगा जे तैनूं पुछिआ नहीं किसे ने पाणी, बुढ्ढड़ीए तेरे वल अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरी सार पाउण नूं बैठा बाबा लक्षमण सिँघ तेरा हाणी, जिस दी आयू चार जुग समझ किसे ना आईआ। एह उह खतरेटा जिस नूं कसीरा दिता चमरेटा अन्दरों बण के जाण जाणी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इंन हथ्थ जोड़ के किहा मैं तेरा जीउ प्राणी, प्रान अधारी तेरी ओट रखाईआ। बिना कीमत तों कसीरा सुट्टया तेरे वल कर ध्यानी, बिन नैणां नैण उठाईआ । तूं उस नूं सच प्यार विच दिती कंगण निशानी, हथ्थ बांह आपणी बाहर कढ्ढाईआ। नी तेरे नाल एहदी मुहब्बत पुराणी, जीव जगत भेव ना कोए चुकाईआ। जे एथे पुज
गई हुण हो जा निमाणी, निव निव सीस निवाईआ। झट सरस्वती बोली एथे सुण लै अगम्मी बाणी, जो बाण अणयाला तीर लगाईआ। गोदावरी कहे तूं बणी ना चंगी सवाणी, सोहणीए तैनूं दयां समझाईआ। एह शहिनशाह सुल्तानी, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। जे मेहरवान कर देवे मेहरवानी, सब दी तृष्ना भुख दए मिटाईआ। जन भगतां दे रिहा मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा मालक इक अख्वाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ रमेश सिँघ दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
कंगण कहे मैं पुराणा नहीं कोई कंगला, मेरी कीमत जगत कोए ना पाईआ। मेरा रूप नहीं कोई गंदला, खोट विच ना कोए मिलाईआ। मेरा नेत्र नहीं कोई अन्धला, वेख सकां ना ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा धाम न्यारा सब तों बंगला, जिथ्थे वसे मेरा माहीआ। उथे चार दीवारी नहीं कोई जंगला, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं इक्को साहिब नूं करां बन्दना, निव निव लागा पाईआ। जो देवे सब अनन्दणा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । जन भगतो उसे कोलों सब ने मंगणा, देवणहार गुसाईंआ। जिस दी सरन सरनाई सब ने लग्गणा, लग मातर डेरा ढाहीआ। उसे दा दीपक जगणा, जोती जाता करे रुशनाईआ। उसे दा डंका वजणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग कूड़ा भजणा, भज्जे वाहो दाहीआ। धरनी उत्ते अन्त नहीं लभणा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। सतिगुर साचा सज्जणा, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। कंगण कहे गंगा लक्षमण वेख लै जोबनवन्त, जवानी अन्दरे अन्दर नज़री आईआ। जिस नूं बुद्धिवान समझ सके कोई ना पंडत, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ । दुनियादार भावें साध कहिण भावें सन्त, सतिगुर शब्द आपणा रंग रंगाईआ। जो बणावणहारा भगतां बणत, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। जे एह लहिणा बाकी ना हुन्दा एस दा हो जाणा सी अन्त, तन वजूद रहिण कुछ ना पाईआ। अगे प्रभू किरपा कर के बणाए नवीं बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। कंगण कहे मैं बणां विचोला दलाल, पिछली यारी दयां दृढ़ाईआ। वेखां आपणे मित्र दा हाल, बिन नैणां नैण उठाईआ। जे प्रभू तूं बचाया इस नूं अन्त कोलों काल, काल महाकाल आपणे हुक्म विच रखाईआ। किरपा कर के इस नूं आयू बख्श दे पंज सत्त दस साल, गिणती आपणे हथ्थ रखाईआ। भगतां
दा भगत दुआरे गोदावरी कहे जे मैनूं पाणी नहीं प्याया मेरे प्रभू नूं दयो प्याल, साडी तृष्ना रहे ना राईआ। तुसीं जीउँदे रहो जगत विच तुहाडी सब तों वखरी होवे मिसाल, मिसल विच मिसल प्रभ आपणी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले गुर सतिगुर आपे लए भाल, भालणहारा एकँकारा आपणी दया कमाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सुरगवासी बाबू राम दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे प्रभू जन भगतां बणया रहिणा सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां इक वार तेरा ला ल्या जैकारा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै सुणाईआ। उन्हां दा दीन दुनी विच्चों करना पार किनारा, लोकमात लेखा कुछ रहिण ना पाईआ। जन्म लैणा पए ना जगत फेर दुबारा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सद वसदे रहिण सचखण्ड दुआरा, थिर घर साचे लैणा टिकाईआ। जुग चौकड़ी तेरा लेखा अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त तेरा नाउँ कलि कल्की अवतारा, निहकलंक तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। नारद कहे प्रभू भगतां सदा कटणी फाँसी, फ़ैसला राय धर्म ना कोए सुणाईआ। आवण जावण मेटणी उदासी, चिन्ता जगत ना कोए रखाईआ। तेरे सचखण्ड दुआर वसण ख़ुशीआं नाल करन हासी, मस्ती विच तेरे विच समाईआ। तूं पातशाह शहिनशाह पुरख अबिनाशी, करते तेरी वड वड्याईआ। तेरे हुक्मे अन्दर शंकर कैलाशी, दर ठांडे बैठा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर देणा सुहाईआ। नारद कहे प्रभू तूं मालक बणना सब दा, भगत सुहेले लैणे गल लाईआ। तैनूं गुरमुख फिरे कोई ना लभ्भदा, घर मिलणा चाँईं चाँईंआ। कूड़ विछोड़ा मेटणा जग दा, जागरत जोत करनी रुशनाईआ। नाम प्याला प्याउणा अमृत मदि दा, बिन रसना रस चखाईआ। तेरा मेला होया सबब दा, सतिगुर देणी माण वड्याईआ। जो तेरी सरन सरनाई होवे लगदा, धूड़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। उह पन्ध मुकावे आवण जावण वाली हद्द दा, हदूदां डेरा ढाहीआ। सच दुआर होवे वसदा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे तेरा दीपक जोती जगदा, नूर नुराना नज़री आईआ। झगड़ा अगे ना रहे अलग दा, जोती जोत विच रलाईआ। माण देणा अमरापद दा, दरगाह साची सच सुहाईआ। मेरा बचन आसा वाला पूरा करना अज्ज दा, आजज़ हो के मंग मंगाईआ। तुध बिन भगतां पड़दा कोए ना कजदा, सिर सिर हथ्थ ना
कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे घर देणी वड्याईआ। नारद कहे प्रभू तेरा बच्चा नन्हा बाबू राम, राम प्यारे देणी वड्याईआ। अमृत रस दे हकीकी जाम, बिन रसना रस चखाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा मेट तमाम, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। राय धर्म दा बणना ना पए ग़ुलाम, हुक्म विच ना हुक्म भुआईआ। तूं आदि जुगादी भगतां करन वाला इंतज़ाम, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ । मैं चाहुंदा तेरे चरण कवल सचखण्ड करन विसराम, सिँघासण इक्को देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। नारद कहे प्रभू जन भगत तेरी चरण दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं पन्ध मुकाउणा पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ । जन्म दी जन्म विच्चों मेटणी उदासी, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। मानस जन्म करना रहिरासी, रस्ता आपणा इक दरसाईआ। जिथ्थे तेरा नूर जोत प्रकाशी, जोती जाते नज़री आईआ। तेरा भगत सुहेला सचखण्ड दा होवे वासी, दरगाह साची सोभा पाईआ। नारद कहे प्रभू मेरी बेनन्ती मेरी अरदासी, अरज़ोई तेरे चरण टिकाईआ। जन भगत परवार नाम देणा शब्द स्वासी, साह साह रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ इन्द्र राम दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मेरे नाल करो मिलाप, मेला हरि जगदीश मिलाईआ। प्रभ नूं कहीए भगतां बणना बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। आवण जावण लख चुरासी मेटणा ताप, त्रैगुण पन्ध मुकाईआ । आत्म परमात्म बख्शदे रहिणा जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हदे रहिणा ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। निगाहबान हो के सदा लैणा झाक, लोकमात ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सारे बणीए मंगते, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। साडा साथ दयो साची संगते, संगी सब अख्वाईआ। प्रभ नूं कहीए गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। जिन्हां भोजन खाधा बैठ के इके पंगते, सारे इक्को रंग समाईआ । वेखो किन्ने जुग चौकड़ी जांदे लँघदे, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे सारे मांगत हो के
डाहीए झोली, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। प्रभू साडी धार तेरे दर दी गोली, सेवक चाकर रूप बदलाईआ। साडा प्रेम प्यार मुहब्बत विच तोलीं, जगत तराज़ू हथ्थ ना कोए उठाईआ। असीं बेनन्ती करीए हौली हौली, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। साडा मालक हो के साडे अन्दर मौलीं, मौला आपणा रूप प्रगटाईआ। तेरी चरण प्रीती साडी आत्म होवे घोली, घोली घोल घुमाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजुआना साडी कंध्याँ उत्ते उठा लै कर्मां वाली डोली, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी लेखे लाउणी सुरत अनभोली, भुल्ले भटके दर आपणे लैणे टिकाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ११ बंसो देवी दे गृह पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू
सतिगुर शब्द कहे जन भगतो कदे ना जाणा डोल, अडुल देवणहार वड्याईआ। सदा सुहेला इक इकेला वसे तुहाडे कोल, काया मन्दिर अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जगत जहान तुसीं बणे ना रहिणा अनभोल, भुल्यो रुल्यो तुहानूं लए जगाईआ। धर्म दुआरा साचा देवे खोल्ह, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। आत्म परमात्म धार हो के जावे मौल, मौला आपणा रंग चढ़ाईआ। तुहाडा वअदा पूरा करे कौल, इकरार आपणे हथ्थ रखाईआ । जो पन्ध मार के आ गया उपर धौल, धरत दा मालक इक अख्वाईआ। तुहानूं फड़ उठाए शब्द वजा के ढोल, सोई सुरत रहिण ना पाईआ। नाम निधाना दस्स के बोल, शब्द अगम्मा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखाईआ। नारद कहे जन भगतो लोकमात मूल ना डरना, भय प्रभू रिहा मुकाईआ। जिस ने तुहाडे गृह वड़ना, घर मन्दिर डेरा लाईआ। तुहाडा अन्तष्करन फड़ना, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। तुहाडा गीत संगीत ढोला पढ़ना, आत्म परमात्म राग जणाईआ। तुहाडी मंज़ल महबूब चढ़ना, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर दए सुहाईआ। नारद कहे जन भगतो तुहाडा वेखे आप महल, महल आपणा लए बणाईआ। जो वसे सदा अटल, अटल दा मालक इक अख्वाईआ। उह सच संदेशा निरगुण धार देवे घल, बिन रसना रसन पढ़ाईआ। तुहाडा अन्दर बणा के आपणा निहचल धाम सिँघासण लए मल्ल, आसण इक्को इक वखाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के आत्म जाए रल, परमात्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। तुहाडा विछोड़ा होण ना देवे पल, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडा विछोड़े वाला मेट के सल्ल, सतिगुर आपणी धार विच रखाईआ।