३१ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ भगवान चन्द दे गृह नांगा कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे मैं रो रो मारां आह, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। सो पुरख निरञ्जण मेरा बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। हरि पुरख निरञ्जण निरगुण धार पकड़ लै बांह, बहीआ तेरे रंग रंगाईआ। एकँकार देणी सच सलाह, मशवरा तेरे नाल रखाईआ। आदि निरञ्जण कर रुशना, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। अबिनाशी करते हो सहा, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान मेरी कबूल करीं दुआ, दो जहानां मंग मंगाईआ। पारब्रह्म मेरा बणना दिलरुबा, रहमत आपणी हक कमाईआ। तूं मेहरवान नूरी अलाह ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ । दरोही मैनूं अन्त ना करीं जुदा, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। तेरे कदम होवां फ़िदा, आप आपणा भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दुक्खां नाल रही सड़, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। कूड़ कुड़यारा मेरे उत्ते बणया गढ़्ह, हउमे हंगता नाल मिलाईआ। दरोही अग्नी लग्गी सीस धड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। निगाह मार लै चोटी जड़, चेतन दे मालक पड़दा आप उठाईआ। मैं सच दुआर एकँकार गई खड़्ह, दर ठांडे सीस निवाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना तेरा निरअक्खर धार ढोला रही पढ़, बिना ज़बां तेरा नाम सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेहरवान दया कमावेगा। नूर नुराना नूर रुशनावेगा। जोती जाता डगमगावेगा। सतिगुर शब्द शब्द जगावेगा। लोकमात वेख वखावेगा। गुर अवतार पैग़म्बर नाल मिलावेगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध, अन्तिम आप चुकावेगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, सो पुरख निरञ्जण आप पढ़ावेगा। मेरी धार नूं दे अनन्द, अनन्द अनन्दपुर वासी नाल मिलावेगा। बिना सूर्या चाढ़्ह के चन्द, जोती जाता डगमगावेगा। कर प्रकाश अन्धेरे खण्ड, ब्रह्मण्ड आप रुशनावेगा। दर दुआर एकँकार मेरा आवे लँघ, पाँधी हो के पन्ध मुकावेगा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण बैठे साढे तिन्न हथ्थ पलँघ, सम्बल नगर आप वडयावेगा। शब्द अनादी नाद वजा मृदंग, अनहद आपणी धुन समझावेगा। मेरा भाग होण ना देवे मंद, मंदभागी गले लगावेगा। दीन दुनी शरअ दी ढाह के कंध, कन्त कन्तूहल वेख वखावेगा। जो धरनी कहे मेरी आशा मनसा पूरी करे मंग, वस्त अमोलक आप वरतावेगा। मेरा साहिब सूरा सरबंग, हरि करता इक अख्वावेगा। जुग बदलणा जिस दा अगम्मा ढंग, जुगती हथ्थ ना किसे फड़ावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चुकावेगा। लेखा जाणे विच वरभण्ड, भंडी सब दी मेट मिटावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी मिटा के झूठ पाखण्ड, सच सच रटावेगा। लहिणा देणा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखावेगा।
धरनी कहे मैनूं धर्म दी धार देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावेगा। मेरा शरीर नहीं कोई तत पंज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दा पन्ध मुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आसा वेख वखावेगा। धरनी कहे मेरे साहिब सतिगुर सुल्ताना, तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै विच जहाना, जहालत भरी तेरी लोकाईआ। तूं वसें उत्ते असमाना, इस्म आज़म तेरी बेपरवाहीआ। मेरा तक लै कलयुग वाला कूड़ निशाना, चारों कुण्ट नज़री आईआ। तेरा आत्म तेरे नालों होया बेगाना, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। तेरा शब्दी सुणे ना कोए तराना, सुरती सच ना कोए समाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट होई वैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। किरपा कर गुण निधाना, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना, महाबली इक अख्वाईआ। मैं मिट्टी ख़ाक तेरी चरण धूड़ मेरा धर्म निशाना, धर्म दी धार दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा लेखा कलयुग अन्तिम पूर कराना, परम पुरख परमेश्वर पति पतिवन्ते तेरी आस रखाईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ रसाल सिँघ दे गृह घाहपोत कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे प्रभू सतिजुग धर्म कर आबाद, नव सत्त आपणा रंग रंगाईआ। सृष्ट सबाई हिरदा साध, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। हर हिरदे होवे तेरी याद, हरिजन गावण चाँईं चाँईंआ। सच शब्द सुणा नाद, अगम्मी धुन कर शनवाईआ। तूं मोहण माधव माध, मेहरवान इक अख्वाईआ। तेरा संदेशा होवे बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। निरगुण धार नवीं साजणा साज, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। मानव ज़ाती इक होवे रिवाज, रस्ता इक्को इक वखाईआ। मेरा कोझी कमली दा संवार काज, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। शहिनशाह स्वामी सीस ते होवे ताज, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। अन्त कन्त भगवन्त रखणी लाज, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा चार कुण्ट प्यार होवे इक्को, एकँकार देणी वड्याईआ। तेरे हुक्म दा शब्दी धार होवे सिको, दीन दुनी नज़री आईआ। मेहरवाना श्री भगवाना सतिगुर शब्द धार मेरा लेख लिखो, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतो साची सिख्या इक्को सिखो, दूजी नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी तक लै चार दीवारी, अन्त नज़र किसे ना आईआ।
मेरे हिस्से कर के गए जगत संसारी, खण्डां दीपां विच वंड वंडाईआ। मेरा भेव पाया नहीं किसे लिखारी, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा नकशा सक्या ना कोए उसारी, अन्त कहिण कुछ ना पाईआ। मैं तेरे चरणां दी धूड़ छारी, शहिनशाह तेरे रंग समाईआ। कलयुग अन्त होई दुख्यारी, रो रो दयां दुहाईआ। चारों कुण्ट रैण अँधयारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं किरपा कर जोत निरँकारी, निरवैर तेरी सरनाईआ। मानस ज़ाती दे अधारी, धीरज धीर आप धराईआ। तेरे प्यार दे मानव होण पुजारी, पाहन पूजण कोए ना पाईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक इक होवें सिक्दारी, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कारी, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा लेखा कलयुग अन्तिम आप विचारीं, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ गुरदित सिँघ दे गृह किशनपुर कैंप ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा तूं किधरों आ गई भज्जी, टिल्ले पर्वत नदी नाले पार कराईआ। झट यमुना बांह उच्ची करके सज्जी, ज़ोर ज़ोर नाल सुणाईआ। सरस्वती कहे मेरे अन्तर धार अगम्मी वजी, हलूणा दे के दिता जगाईआ। गोदावरी कहे मेरे अन्तर तृष्ना लगी, प्यास प्रेम वाली नज़री आईआ। नारद कहे तुसीं निगाह मारो सभी, सबब नाल इक्ट्ठीआं होईआं चाँईं चाँईंआ। पहलों जगत जहान दी वेखो गद्दी, शाह पातशाह शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। फेर मुहम्मद दी बीतदी वेखो सदी, चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। ईसा धार भार जांदी लद्दी, पल्लू मूसा यार फड़ाईआ। अवतारां ख़ाहिश वेखो वड्डी, की अन्तिम रही जणाईआ। गुरु गुरदेव सब कुछ रहे छडी, हौका सुणे चाँईं चाँईंआ। नी तुहाडे विच चार जुग दे मुरदयां दिसे हड्डी, तन नज़र कोए ना आईआ। नैण खोल्हो निरगुण धार जोत वेखो जगी, जो जगह जगह करे रुशनाईआ। जिस दी भगतां धार वेखो बग्गी, बग बपड़े आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा पूरा करे हदूद हद्दी, हद्दां आपणे रंग रंगाईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सरदार सिँघ दे गृह किशनपुर कैंप ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगोत्री तूं क्यों मारया लम्बा पन्ध, बिखड़े राह जगत चलाईआ। छड के तट किनारयां वाला अनन्द, बेल्यां
विच भज्जी वाहो दाहीआ। तेरा रूप सोहणा वांग चन्द, किरण किरण तेरी रुशनाईआ। तेरे बिना मुख तों सोहणे दिसदे दन्द, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। तेरे केहड़े कारन भाग हो गए मंद, आपणा आप ल्या बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। नारद कहे गंगोत्री वेख लै लहिंदा चढ़दा, चढ़दा लहिंदा ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दुआरा तक हँकार गढ़्ह दा, गढ़्ही आपणे नाल मिलाईआ। तेरे उत्ते पंडत पांधा शास्त्र सच कोए ना पढ़दा, उस्तत हक ना कोए सुणाईआ। माया पिच्छे यातरूआं नाल लड़दा, दिवस रैण करे लड़ाईआ। तेरा रूप क्यों नहीं उन्हां फड़दा, फड़ के दए सज़ाईआ। उठ वेख लै की हाल होया तेरे तट किनारे दर दा, घाटां पई दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गंगा कहे नारदा मैनूं कम्म बड़ा ज़रूरी, ज़रूरत भगतां दयां जणाईआ। बेशक दीन दुनिया कसूरी, कसम खा के दयां सुणाईआ। परम पुरख तों हो गई दूरी, घर स्वामी मिलण कोए ना पाईआ। नाद शब्द सुणे कोए ना तूरी, तुरत प्रभ दा मेल ना कोए कराईआ। जल्वा जोत तके कोए ना नूरी, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। मैं चार जुग दी मंगण आई मज़दूरी, दर ठांडे सीस निवाईआ। मैनूं इशारा देवे सूली चढ़या होया मनसूरी, ऐहनुलहक हक सुणाईआ। मूसा कहे मेरी आवाज़ सुण कोहतूरी, कुदरत दा कादर की दृढ़ाईआ। ईसा कहे सृष्टी तक लै कूड़ी, कूड़ कुटम्ब लोकाईआ। मुहम्मद कहे चारों कुण्ट दिसे कसूरी, सच विच ना कोए समाईआ। झट नानक गोबिन्द धार किहा कमलीए प्रभ दे चरणां विच्चों आपणी लै लै मन्ज़ूरी, दर ठांडे वास्ता पाईआ। जे तेरे गृह आ के तैनूं बख्श दए चरण धूड़ी, धूड़ी तेरे मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ ईश्र सिँघ दे गृह पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
नारद कहे गंगा नाल मिला लै गोदावरी यमुना सरस्वती, सुतीआं लै जगाईआ। फेर तक लै परम पुरख दी हस्ती, जो आदि जुगादि दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दे पिच्छे आई नसदी, भज्जी वाहो दाहीआ। उह तेरी धार वेखे अमृत रस दी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ओहदी खेल अलखणा अलख दी, अलख अगोचर दा भेव समझ कोए ना पाईआ। जिस दी जोत निरँकारी सचखण्ड दुआरे वसदी, दरगाह साची आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह खेल तेरी पुरख समरथ दी, दूसर नज़र कोए ना आईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ हरबंस सिँघ दे नवित पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
गंगा कहे यमुना सरस्वती सारीआं निमस्कार लईए कर, गोदावरी तूं वी निउँ के सीस निवाईआ। नारदा तूं वी ख़ुशीआं नाल दुआउणा सानूं वर, ख़ुशी साडे नाल बणाईआ। असीं जगत जहान प्रभ दी सरनी गईआं पर, पारब्रह्म निव निव लागीए पाईआ। किरपा कर श्री भगवान साडे वल निगाह कर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे आउणा घर, गृह अन्दर डेरा लाईआ। तेरे चरण कवल साचा होवे सर, सरोवर इक्को सोभा पाईआ। साडे ख़ाली भण्डारे देणे भर, भरपूर आप कराईआ। नारद किहा गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती घुट्ट के चरण कवल लओ फड़, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। नाले तूं मेरा मैं तेरा ढोला लओ पढ़, सोहँ सच पढ़ाईआ। आपणे आंचल पल्लू गंढ्ढ लओ कन्नी लैणी फड़, कन्नां नूं हथ्थ ला के वास्ता पाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल तेरा खेल चेतन चोटी जड़, चेतन तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे गंगा सतिगुर शब्द अगे पा लओ वास्ता, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तुहाडा लेखा लहिणा पूरा कर देवे आहिस्ता आहिस्ता, आपणा पन्ध मुकाईआ। तुहानूं सति सच दा दस्से रास्ता, रैहबर इक्को इक अख्वाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पूरा करे रसन स्वास दा, साह साह वखाईआ। तुहाडा लेखा जाणे अन्दर वाली आस दा, आशा आपणे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे नारदा तूं बड़ा प्रेमी इशारती, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। तूं बड़ा पुराणा भारती, भारदुआज तेरी दए गवाहीआ। तूं बड़ा पुराणा शरारती, जुग जुग आपणी खेल वखाईआ। नारद कहे प्रभू तूं साहिब मेरा बड़ा तजारती, जुग जुग आपणे नाम कलम्यां हट्ट चलाईआ। तूं बड़ा प्यारा घृत दीपक आरती, ख़ुशीआं राग जणाईआ। तेरा खेल न्यारा सदारती, सद झोली पाईआ। तेरा लेखा सतिगुर शब्द सदा इबारती, सानूं लिख के दे वखाईआ। तेरी खेल महिमा अपर अपार दी, अपरम्पर तेरे हथ्थ वड्याईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेख पुकारदी, कूक कूक दए दुहाईआ। सम्मत शहिनशाही बारां ख़ुशी होवे तेरे दीदार दी, नेत्र नैण नैणां नाल मिलाईआ। सेज सुहञ्जणी सोहणी गोबिन्द वाले सथर यार दी, यारड़े आपणा रंग रंगाईआ। घड़ी सुलखणी
दस्स दे थित वार दी, परम पुरख आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारदा हुण खेल नहीं उधार दी, लहिणे देणे सब दे झोली पाईआ। पंदरां अस्सू सोहणी रुत होवे सची सरकार दी, सोहणा आपणा रंग रंगाईआ। गंगा तूं आशा रखणी इंतज़ार दी, नैण नैणां विच्चों खुल्हाईआ। हरि की पौड़ी तूं ही तूं ही होवे पुकारदी, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। अगे थित सुहञ्जणी होणी वारो वार दी, यमुना सरस्वती लहिणा देणा देणा लहिणा थांउँ थाँईंआ। गोदावरी तूं ख़बर सुणनी ख़बरदार दी, बेख़बरे ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहानूं धीरज देवे एतबार दी, अछल छल विच छल ना कोए कराईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ लाल सिँघ दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे सो पुरख निरञ्जण मेरे मेहरवाना, महिबान बीदो तेरी इक सरनाईआ। हरि पुरख निरञ्जण नौजवाना, निराकार तेरी ओट तकाईआ। एकँकार शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि निरञ्जण नूर जोत महाना, मेहरवान इक अख्वाईआ। अबिनाशी करते नौजवाना, सूरबीर दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान वड बलवाना, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म खेल खेलणा आप महाना, महिमा अकथ अकथ समझाईआ। सतिगुर शब्द दीन दुनी दा वेख ज़माना, निरवैर हो के ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मेरा नव सत्त सच दा रिहा ना कोए विधाना, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण कलयुग कूड़ होया प्रधाना, भज्जे वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर मेरा दयो ब्याना, शहादत हक भुगताईआ। किरपा करे शाह सुल्ताना, हरि करता धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी बेनन्ती करे परवाना, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ सवरन सिँघ दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द बलकारी, जोधे सूरबीर तेरी इक सरनाईआ। किरपा कर कलयुग अन्तिम वारी, वास्ता तेरे चरण टिकाईआ। लेखा तक लै दीन दुनी जगत संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। करोड़ तेतीसा करे कोए ना दारी, सति रंग ना कोए रंगाईआ। तीर्थ तट सरोवर अमृत मिले ना ठंडा ठारी, अग्नी तत ना कोए
बुझाईआ। चारों कुण्ट रैण अँधयारी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। धुर दे राम मेरी पाउणी सारी, काहनां दे काहन तेरी ओट तकाईआ। कलयुग जीव मेरी करन ख्वारी, ख़ालक रंग ना कोए रंगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रहे पुकारी, कूक कूक सुणाईआ। चार जुग दे शास्त्र रोवण ज़ारो ज़ारी, बिन हंझूआं वहिण वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे कूड़ कुड़यारा जग, जग जीवण दाते दे वड्याईआ। मैं परसां तेरे पग, धूड़ी चरण ख़ाक रमाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी रहिण ना देणी कग, बग बपड़े रंग रूप लै बदलाईआ। नाम ख़ुमारी जाम प्या दे मदि, मधुर धुन कर शनवाईआ। नौ दुआरे पन्ध मेट दे हद्द, पंच विकार ना कोए हल्काईआ। शब्द अनादी सुणा दे नद, अनहद नादी नाद वजाईआ। दर्शन दे उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। सच दुआर एकँकार आपणे सज, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग अन्तिम मेरी रखणी लज, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धुआईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी मैं तैनूं रही सद्द, घट निवासी पुरख अबिनाशी होणा आप सहाईआ। मैं दर्शन कर के ख़ुशीआं विच होवां गद गद, दो जहान नौजुआन श्री भगवान भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख परमात्म धुर दे ख़ालक, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। मैं आदि जुगादी तेरी धार संचालक, सच स्वामी तेरी ओट तकाईआ। मेरे उत्ते आपणे भगत सुहेले तक लै बालक, बाल अंञाणे वेख वखाईआ। उन्हां दा बणना आप आप प्रितपालक, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते हरिजन रूप बणाउणे ख़ालस, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जगत तृष्ना कूड़ मेट दे आलस, असल वसल यार देणा समझाईआ। सतिगुर शब्द मेरे उत्ते तेरा होवे सालस, अदल इन्साफ़ इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ । धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी हो के मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैनूं कलयुग कीता भुखी नंगी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैं सीस तों हो गई गंजी, ओढण नज़र कोए ना आईआ। मेरे दुक्खां दी धार हाथ ना आवे वञ्झी, वञ्झ मुहाणे हथ्थ किसे ना आईआ। माण रिहा ना किसे सवेर सञ्झी, सँध्या सरघी ख़ुशी ना कोए बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरी होवे भंडी, वरभण्ड रही कुरलाईआ। मेरी दुहाई विच ब्रह्मण्डी, ब्रह्मांड दे मालक दयां सुणाईआ। सति रिहा ना जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज तेरा संग ना कोए वखाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म धार टुट्टी फेर गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साची
सच वखा दे डण्डी, डण्डावत दीन दुनी बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पाखण्डी, ममता मोह ना कोए हल्काईआ । तूं शाहो भूप सुल्ताना दो जहानां जंगी, जंगजू इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ विकार मेट फ़रंगी, फ़ैसला आपणा हक कराईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मैनूं अन्तिम आई तंगी, तंग दस्त हो के दयां दुहाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली तक लै संधी, जो कौल इकरार तेरे नाल रखाईआ। वेखीं कलयुग आयू होर करीं ना लम्बी, लम्मीं पै के सीस निवाईआ। तूं गगन रहाया बिना थम्म्ही, प्रभू तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी दी कूड़ी धार मेट दे चम्मी, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। आत्म धार समझा दे ब्रह्मी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। मेरी चिन्ता मेट दे ग़मी, ग़मखार होणा आप सहाईआ। मेरे उत्ते धार चला दे नवीं, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को ढोला गाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर बेड़ा मेरा बन्न्ही, बन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सति सच चला दे धर्म, अधर्म रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीवां उदय कर दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। साचा भेव खुल्हा दे आपणे ब्रह्म, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सतिजुग साचे दे दे जरम, जन्म कलयुग पार कराईआ। मेरा अन्तष्करन मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मैं तेरी आई सरन, सरनगति इक रखाईआ। तूं मालक भन्न्हण घड़न, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि करनी करन, करता पुरख पुरख इक अख्वाईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ ज्ञान चन्द दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
नारद कहे धरनीए धर्म दीए धारे मैं तैनूं दस्सां अहिवाल, आदि जुगादि दा खेल समझाईआ। बेशक तूं जुग जुग प्रभ सेवा घाली घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। मैं हैरान हो गया प्रभू दा खेल बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। मैं मज़ल मार के तेरे उत्ते पहुँचया मनवाल, मनसा अवर ना कोए रखाईआ। जिथ्थे प्रभू दे भगत सुहेले बाल, बाली बुध वड्याईआ। उन्हां दा अन्तष्करन तक्कया जिन्हां दे सदा सदा हरि नाल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। नी मैं तेरे उत्ते करना इक सुआल, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। सच दस्स किस बिध कलयुग अन्तिम तेरे उत्ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाईआ। की खेल करे महाकाल, मैनूं दे समझाईआ। की प्रभू दी होवे चाल, अवल्लड़ी आप चलाईआ। नी
उठ के सुरत संभाल, सम्बल दा मालक की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सारे रहे भाल, खोजण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेटणहारा तेरे उत्ते कूड़ जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ खोजू राम दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
नारद कहे धरनीए मैं पन्ध मार के आया दूरी, कदम कदम नाल बदलाईआ। इक्को तकां पुरख अकाल दी हज़ूरी, जो हज़रतां तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दा जल्वा अलाह नूरी, दो जहानां सोभा पाईआ। बेशक तूं उस दी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग कीती मज़दूरी, सेवक हो के सेव कमाईआ। उह समरथ अकथ सर्ब कला भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। उह वेखणहारा सृष्टी दृष्टी कूड़ी, कूड़ क्रिया फोल फुलाईआ। मानस मानुख मानव वेखे बुद्धी मूर्ख मूढ़्ही, चतुर सुजाना ध्यान लगाईआ। नी तेरी छोह दी धार उस दी चरण धूड़ी, टिक्के ख़ाक लैणे रमाईआ। जो तेरे उत्ते भगतां रंगत चाढ़्हे गूढ़्ही, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए तक लै प्रभू दे भगत मीत, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। जिन्हां दी अन्तष्करन चों बदली नीत, नीतीवान होया सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, गोबिन्द मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। नाता तोड़ के हस्त कीट, इक्को रंग दिता रंगाईआ। आत्म परमात्म बख्श प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सति सच समझा के रीत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। काया काअबा मन्दिर दस्स के हक मसीत, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। मन कल्पणा काया अन्तर जीत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तन वजूद कर के ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणा हुक्म वरताईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ रोहलू राम दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे नारदा मैं ख़ुशीआं ख़ुशी मनावांगी। गीत गोबिन्द इक्को गावांगी। जिस दा अमृत सागर सिन्ध, रस पी तृखा मिटावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे मालक सीस निवावांगी।
सच दा मालक दरस दिखाएगा। मेरी जुग जुग हरस मिटाएगा। जिस दर्शन नूं रही तरस, सो रहमत आप कमाएगा। उह अर्श दा मालक आवे उत्ते फ़र्श, फ़ैसला हक सुणाएगा। मेरी मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे चरण टिकाएगा। उस दा खेल तकां असचरज, अचरज लीला जो वरताएगा। भगतां मिलण दी जिस नूं ग़रज़, उह गोबिन्द धार फेरा पाएगा। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़ाज़ल हो के वेख वखाएगा। मेरी निमाणी दी वंडे दर्द, दुखियां दर्द गंवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेल आप मिलाएगा। नारद कहे उह आया गहर गम्भीर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जेहड़ा तैनूं अमृत बख्शे सीर, रस रसना बाहर चखाईआ। तेरी बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी नाल रखाईआ। लेखा मुकाए शाह हकीर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां दे के जावे धीर, धीरज धीर दृढ़ाईआ। उह मालक पीरां दा पीर, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी दी बदल देणी ज़मीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे उत्ते सच धर्म दी सच करे तामीर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा हुक्म आप वरताईआ।
३२ जेठ शहिनशाही सम्मत ११ रणजीत सिँघ दे गृह मूसेचक ज़िला जम्मू
धरनी कहे जे नारदा आया विच मनवाल, मनसा मेरी पूर कराईआ। मैं वसां सदा भगतां नाल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। प्रभू नूं कहिणा सच दा दे दे सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ाना इक वरताईआ। एह बच्चे नढ्ढे तेरे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे नारदा मैं भगत सुहेले तकदी, बिन नेत्र नैण उठाईआ। मैं मंगती होवां हक दी, दर ठांडे वास्ता पाईआ। मेरी आशा होवे सच दी, सच सच दयां दृढ़ाईआ। मेरी प्रीती जन भगतां अन्दर होवे नचदी, कदम कदम नालों बदलाईआ। बेशक इन्हां दी काया माटी कच्च दी, साढे तिन्न हथ्थ वंड लई वंडाईआ। मैं खेल दस्सां उस कमलापति दी, जो पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। मैं उसे दे चरणां हेठ वसदी, मैनूं सारे कहिंदे धरनी धरत धवल धौल अगम्मी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल रिहा खिलाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरी तुहानूं अशीश, सिर सिर मिले माण वड्याईआ। तुहाडा मालक इक जगदीस, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा बीस इकीस, बीस बीसा आप हो जाईआ। जिस दा इक्को नाम कलमा होवे हदीस, इक्को करे सच पढ़ाईआ। उह तुहाडा
अन्तर निरंतर बणया मीत, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जिस ने सतिजुग सति धर्म चलाउणी रीत, मार्ग इक्को इक प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बिना भगतां तों गाए कोई ना गीत, रसना जिह्वा रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरी धरनी लग्गा भाग, भगवन दिती माण वड्याईआ। मेरी सुती दी खुल्ही जाग, नेत्र लोचन नैण लई अंगड़ाईआ। मेरे अन्तष्करन उपज्या वैराग, वैरी नज़र कोए ना आईआ। तुसां मेरी करनी इमदाद, मिल मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरे कोल चिठ्ठी पुराणी लिखी, बिन अक्खरां दयां लिखाईआ। एसे प्यार दी धार विच आए सी सप्तस ·षी, भारदुआज नाल वड्याईआ। उन्हां निरगुण धार जोत निरँकार उस वेले देखी, बिन जगत नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस कलयुग अन्तिम बणना भेखी, रूप अनूप आप प्रगटाईआ। जगत जहान हो परदेसी, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा खेल तकणा विष्न ब्रह्मा शिव महेषी, महिखासुर ध्यान लगाईआ। उस दा सुणना इक संदेशी, जो जगत विद्या बाहर सुणाईआ। उह मालक होवे नर नरेशी, दो जहानां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरा सुहाया दुआरा बंक, लोकमात मिली वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग एस दा बणया रहिणा इक्को अंक, अंकड़े जगत ना कोए रखाईआ। धर्म दी धार वजणा सदा डंक, डोरू सतिगुर शब्द सुणाईआ। जिथ्थे सीस निवाणगे राउ रंक, जगदीश देवणहार सरनाईआ। जिस दी आप बणाए प्रभू बणत, घड़न भन्न्हणहार आप हो जाईआ। बत्ती जेठ जिस दी सम्मती वाली होवे सनद, सम्मत शहिनशाही ग्यारां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरे नाल करो मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दोहां दा सांझा होवे जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। आदि जुगादी इक्को साडा बाप, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। ना रोग रहे ना संताप, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। परम पुरख प्रभ किरपा करे आप, आप आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती जोड़े नात, चरण कवल सरनाईआ । ख़ुशीआं वाली सुहञ्जणी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। धरनी कहे जन भगतो धन्न भाग जे तुसीं मेरी पुछी वात, बण के आए पाँधी राहीआ। मैं प्रभू नूं कहिणा चार जुग एह बणी रहे गाथ, दीन दुनी ढोले गाईआ। सारे इक दूजे नूं ख़ुशीआं नाल टेकीए माथ, मस्तक मस्तक नाल छुहाईआ। बेनन्ती करीए अगे पुरख समराथ, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। असीं बाल अंञाणे अनाथां अनाथ, दीनन तेरी ओट तकाईआ।
निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साडा सगला देणा साथ, संगी बहुरंगी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी स्वामी सब कुछ तेरे हाथ, अन्तरजामी होणा आप सहाईआ।