पुस्तकालयभाग २४

पहली हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

नारद कहे सतरंगया तूं क्यों बैठा लुक, लोक परलोक ध्यान लगाईआ। मित्रा आपणा भार आपे चुक, निरगुण आपणे कंध उठाईआ। नाल ख़ुशीआं ढोला गा तुक, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। मैं तेरे चरण कवल रिहा झुक, निव निव लागां पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार पैंडा जावे मुक, पाँधी पन्ध ना कोए रखाईआ । निगाह मार लै नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होया अन्धेरा घुप, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सति दा प्रकाश गया छुप, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए बुत, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे सतरंगया सतिगुर शब्द दी बण जा धार, धर्म धर्म दृढ़ाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलकार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। दो जहानां निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। मेरी तेरे अगे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। डण्डावत बन्दना करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। उह सख़े सुहेले मेरे मीत मुरार, मित्रा लै अंगड़ाईआ। कलयुग तक लै धुंआंधार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे सतरंगया तेरा सतिगुर रूप अगम्म, अगम्मढ़ी खेल खिलाईआ। निरगुण धारों आपे जम्म, जम्मण वाली दिसे कोए ना माईआ। तेरा नाता होवे नाल ब्रह्म, पारब्रह्म खेल खिलाईआ। जगत जहान तों वखरा होवे तेरा कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी तक लै काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी वेख वखाईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पात वरन बरन, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। शरअ दी धार विच नाम कलमे लड़न, नव खण्ड रही कुरलाईआ। जगत जहान हँकार वेख लै गढ़्हन हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। भय सीस रखे कोई ना डरन, जगदीश सीस ना कोए निवाईआ। तूं सब दा घाड़न घड़न, भन्न्हणहार इक हो जाईआ। तेरा लेखा नाल चोटी जड़न, चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। सत्त रंग कहे सुण नारद मेरे मीता, मित्रा

दयां जणाईआ। तेरा प्यार मेरे चीता, चित वित ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखणहारा जुग जुग जगत दी रीता, रीतीवान दिती वड्याईआ। उह निगाह मार लै की कृष्ण इशारा कीता विच गीता, अठारां ध्याए नाल मिलाईआ। प्रभू दा प्यार अन्तिम रहिणी नहीं प्रीता, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। झगड़ा होणा मन्दिर मसीतां, काअबे रोवण मारन धाहीआ। पवित्र रहिणीआं नहीं किसे दीआं नीतां, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतरंगा कहे नारदा मेरा शाहो भूप सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना, बेपरवाह नूर अलाहीआ। सचखण्ड वसणहारा सच मकाना, दरगाह साची सोभा पाईआ। शब्दी धार देवणहार फ़रमाना, संदेशा देवे अगम्म अथाहीआ। उस ने अचरज खेल रचाना, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतरंगा कहे नारदा मेरा मित्रा आउंदा जांदा समां, सहिज नाल समझाईआ। मेरे प्रभू ने खेल रचणा नवां, नवखण्ड ध्यान लगाईआ। मैं संदेश नरेश हो के इक्को कहवां, कहि कहि दृढ़ाईआ। हुण वक्त नहीं बहुता लम्मा, पाँधी पन्ध रिहा मुकाईआ। झगड़ा पैणा काया माटी चम्मा, दीन मज़्हब मज़्हब टकराईआ। औह तक लै भज्जा फिरदा ब्रह्मा, बिन कदमां कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतरंगा कहे नारदा मैं अज्जे कुछ नहीं कूणा, जिह्वा ज़बान ना कोए हलाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द दए हलूणा, सुत्तयां रिहा उठाईआ। तेरा सम्मत शहिनशाही ग्यारां बल करना दूणा, दोहरा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच दा खेल वरताईआ। सतरंगा कहे नारद मैं हुक्म रिहा उडीक, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मैनूं केहड़ी मिले तरीक, कवण थित सुहाईआ। मेरा मार्ग बड़ा बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं पिछली उत्ते मारनी लीक, अग्गा ऐन ऐन समझाईआ। मेरे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े देवां दीन दुनी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे सतरंगया मित्रा मेरा इक्को हाढ़ा, हौकयां विच जणाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी वेखणा चाहुंदा अखाड़ा, सत्तां दीपां नाल मिलाईआ। तूं बणना धुर दा सच्चा लाड़ा, दो जहानां तेरी वजे वधाईआ। तेरी थित सुहञ्जणी होवे मैं संदेशा देवां पहली हाढ़ा, हाढ़ा कढ्ढके दयां सुणाईआ। दीन दुनी अग्ग लगणी बहत्तर नाड़ा, ततव तत तत तपाईआ। फिरनी दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्वत रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतरंग

कहे सुण नारद मुनी, मुनीश्रा ध्यान लगाईआ। मेरा मालक कुन कुनी, हरि करता इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी वड गुण गुणी, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ । मैं उस दी ख़बर अगम्मी सुणी, जो अणसुणत रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतरंगा कहे प्रभू मेरा वक्त सुहाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। मुरीदां हाल वेख वखाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखे लाए घाल, आपणा हुक्म आप वरताएगा। जुग चौकड़ी नालों वखरी चले चाल, जिस दा भेव कोए ना पाएगा। सम्बल बहि के करे संभाल, सतिगुर हो के आपणा हुक्म वरताएगा। दीना बंधप हो के दीन दयाल, दया निध आप अख्वाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाएगा। सतरंगा कहे नारदा पहली हाढ़ कोलों पुछ, सच मंग मंगाईआ। धुर दे साहिब ने करना की कुछ, की करता कार कमाईआ। निगाह मार लै वल उस, जिस दी उस्तत करे लोकाईआ। जो सब नूं देवणहारा सुख, सुख सागर रूप समाईआ। मेटणहारा दु:ख, कलेशां डेरा ढाहीआ। मात गर्भ रहिण ना देवे उलटा रुक्ख, चुरासी फंद कटाईआ। जन भगतां मेटे तृष्ना भुख, आत्म परमात्म तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पहली हाढ़ कहे मित्रो मेरे नाल करो सलाह, सज्जणो दयां जणाईआ। सतरंग दा लेखा नाल दो जहां, एथे ओथे वजे वधाईआ। जिस दे थल्ले इक्को इष्ट सब ने लैणा मना, पुरख अकाल इक सरनाईआ। इक्को ढोला नाम कलमा लैणा गा, इक्को शब्द शब्द शनवाईआ। किसे ने सूर नहीं खाणा गाँ, हत्या गऊ ना कोए कराईआ। किसे दी बुद्धी रहिणी नहीं वांग काँ, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब दी फड़नी बांह, फड़ बाहों आप उठाईआ। जन भगतां बण के पिता माँ, गोदी गोद लए सुहाईआ। मैं सच संदेशा देवां आ, अक्ल बुद्धी तों बाहर दृढ़ाईआ। पहली हाढ़ कहे मेरा सुहञ्जणा होवे जहां, जगत जहान मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं निरअक्खर अक्खर पढ़या, जगत विद्या दी लोड़ रही ना राईआ। मैं मंज़ल हकीकी चढ़या, लोक परलोकां पन्ध मुकाईआ। मैं सचखण्ड दुआरे खड़या, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे ना कोई सीस ना कोई धड़या, जोती जाता डगमगाईआ। मैं चरण कवल सरन सरनाई पड़या, आपणा आप मिटाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले किरपा निध मैनूं फड़या, फड़ बाहों गले लगाईआ। सतरंग तूं की चाहुंदा अड़या, जोत निरँकार दिता जणाईआ। मैं पहलों भय विच आ के डरया, भउ आपणे सीस रखाईआ। फिर झट सरन सरनाई परया, निउँ निउँ लागा पाईआ। मैं आया तेरे

घरया, दर देणी माण वड्याईआ। सच हुक्म बन्न्हा दे मेरे लड़या, पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। जेहड़ा दो जहान कदे ना झड़या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतरंग कहे पहली हाढ़ प्रभ ने दिती दात, दयावान आप वरताईआ। मैं वेख्या बैठ इकांत, इक इकल्ला नज़री आईआ। जिस सच प्रीती जोड़या नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। बातन मेरे नाल कीती बात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उह तक लै बच्चू अन्धेरी रात, कलयुग चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। भगतां पुछे कोई ना वात, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। दरोही फिरी लोकमात, धरनी धरत धवल धौल रही कुरलाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब दए दुहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जो भविख्त गए आख, बिन अक्खरां अक्खर लिखाईआ। निरगुण धार हो के एकँकार हो के वाच, वाचक हो के फोल फुलाईआ। बेशक अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मेरी खोल्ही बरांच, हिस्से दीन दुनी दे पाईआ। सतरंगया तेरा वड्डा करां प्रताप, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं सुत दुलारा मैं पुरख अकाला तेरा बाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा जपाउणा जाप, दो जहानां करनी हक पढ़ाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव सारे लैण झाक, आप आपणा नैण उठाईआ। लोकमात खोल्ह दे ताक, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। तूं सेवक बणना चाक, चाकरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक गुसाँईंआ। पहली हाढ़ कहे सतरंगया मेरे नालों हाढ़ सतारां चंगा, चंगी प्रभ दिती वड्याईआ। मैं ते आदि जुगादी भुखा नंगा, ख़ाली झोली दयां वखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग मेरा एसे तरह लँघा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। अगला खेल की करे सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतरंगा कहे मैं ख़ुशीआं नाल पुच्छां हाढ़ सतारां, सज्जणूआ दे जणाईआ। नाल रलावां शहिनशाही सम्मत ग्यारां, एका एके नाल मिलाईआ। बिरहों प्रेम दी हिलावां सितारा, सुत्तयां आप जगाईआ। बिना बुद्धी तों करां विचारा, विचर के दयां सुणाईआ। की खेल करे सची सरकारा, हरि करता धुरदरगाहीआ। निरगुण धार कर दे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर भेव खुल्हाईआ। तेरा इक्को काफ़ी इशारा, इशारा आपणा देणा दृढ़ाईआ। आह तक लै कलयुग अन्त किनारा, कन्ढ्ढी घाट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतरंगया हरिजन हाढ़ सतारां मनाउणगे। दर दुआरा इक सुहाउणगे। नाम जैकारा इक्को गाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा दरस अगम्मी पाउणगे। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो मैं आया इक इक तों बाद,

आपणा पन्ध मुकाईआ। तुसां मैनूं मैं तुहानूं रख्या याद, जगत जहान भुल कदे ना जाईआ। तुसीं मेरा मैं तुहाडा बणना नाद, अनादी धुन शनवाईआ। तुसीं मैनूं मैं तुहानूं ल्या लाध, खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। सब दे वड वड होए भाग, भगवन दिती माण वड्याईआ। सारे खोल्हीए इक्ट्ठी जाग, जगत आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। हँस बुद्धी बणाईए काग, दुरमति मैल धुआईआ। आप आपणा लईए साध, सच सच रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडीआं आशां चंगीआं, सज्जणो दयां जणाईआ। सतारां दा रूप होवे प्रेमीआं भंगीआं, मस्ती नाम वाली चढ़ाईआ। सतारां तलवारां कढ्ढीआं होण नंगीआं, तिक्खी धार धार प्रगटाईआ। सतारां सज्जे हथ्थ ते पगड़ीआं होवण टंगीआं, लाल रंग रंगाईआ। सतारां कन्नीआं होवण गंढ्ढीआं, पल्लू गंढ्ढ पुआईआ। सतारां अमृत दीआं बोतलां भरनीआं पाणी ठण्डीआं, खब्बे हथ्थ उठाईआ। सतारां उंगलां नाल करदे आउणा वंडीआं, इक दूजे दी वंड वंडाईआ। सतारां रूप बणाया होवे पाखण्डीआं, आपणा भेस बदलाईआ। सतारां बीबीआं कन्नीं पाईआं होवण डण्डीआं, डण्डावत विच सीस निवाईआ। सतारां वाहीआं होवण कंघीआं, पुट्ठे सिधे वाल बणाईआ। सतारां पहनीआं होवण अंगीआं, साड़ीआं नाल सुहाईआ। सतारां हिलाउँदीआं आवण कंधीआं, आपणा बल प्रगटाईआ। सतारां रंगीआं होवण दन्दीआं, दन्दासिआं नाल सुहाईआ। सतारां अन्दर रोवण रंजीआं, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा धर्म इक समझाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो सतारां गाउँदे होवण ढोले, धुर दा राग अलाईआ। सतारां बणे होवण गोले, प्रभ चरणी सीस निवाईआ। सतारां बोरीआं दे पाए होवण चोले, बटन तन ना कोए छुहाईआ। सतारां मुख होवण खोल्हे, दन्दी दन्दी ना कोए छुहाईआ। सतारां खेलदे आवण होले, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। सतारां पाउँदे आवण रौले, कूक कूक सुणाईआ। सतारां बणे होवण भाले भोले, आपणी बुद्ध ना कोए वखाईआ। सतारां बीबीआं मलदीआं आवण हथ्थां, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। सतारां करदीआं आवण कथा, कथनी नाल सिफ्त सलाहीआ। सतारां नीला कीता होवे मथ्था, मस्तक रंग रंगाईआ। सतारां दा कृपानां वाला होवे जथ्था, सोहणी वंड वंडाईआ। सतारां इक दूजी नूं करदीआं आवण ठठ्ठा, मख़ौल जगत उडाईआ। सतारां दा आंचल होवे इक्ट्ठा, इक्को गंढ्ढ पुआईआ। सतारां कोल होवे काचा मट्टा, मटकी नाल मिलाईआ। सतारां कोल होवे दहीं खट्टा, काहन कृष्ण आस बुझाईआ। सतारां गाउँदीआं आवण इक्को टप्पा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतारां कोल होवे ढाई साल दा इक इक बच्चा, गोदी गोद गोद टिकाईआ। सतारां दे लूं लूं अन्दर होवे रचा, रचना आपणी दए वखाईआ। सतारां

गुरमुख जैकारा बोल दे आवण फ़त्हा, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ । सतारां करदे आवण मता, मशवरा इक दूजे नाल रखाईआ। सतारां कोल पाणी होवे तत्ता, कलयुग अग्नी नाल मिलाईआ। सतारां दे अन्दर धर्म दी होवे सत्ता, सतिगुर चरण ध्यान रखाईआ। सतारां कोल इक इक होवे ताश दा पत्ता, इक दूजे नाल मेल ना कोए रखाईआ। सतारां हथ्थ विच फड़या होवे वट्टा, पत्थर पाहन सोभा पाईआ। सतारां कोल होवे इक इक टका, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। सतारां सीने लिख के लाया होवे वाह वाहवा उह जट्टा, तेरी बेपरवाहीआ। सतारां चीथड़ पाया होवे फटा, लीरो लीर वखाईआ। सतारां बीबीआं कोल होवे सूत दा अट्टा, रविदास चमारा वेख वखाईआ। सतारां लिख के फड़या होवे ज़ीरो नाल ज़ीरो कीता बटा, अन्त नज़र कोए ना आईआ। सतारां बीबीआं उडाउँदीआं आवण घट्टा, धूड़ी ज़िमीं असमान वखाईआ। सतारां लिख्या होवे पूरन उत्ते पत्ता, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। सतारां दी बौरी होई होवे मता, सुध जगत ना कोए रखाईआ। सतारां गुरमुख इक्को रंग दस्सण प्रभू समरथा, समरथ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतरंगया मेरीआं तक लै वंडीआं, सोहणी वंड वंडाईआ। सतारां गुरमुखां भेख बणाया होवे पाखण्डीआं, सूसे काले रंग रंगाईआ। सतारां कोल फड़ीआं होवण फंदीआं, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतरंगा कहे हाढ़ सतारां मित्रा मैं की तैनूं दस्सां, दस्सण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सां, धुर दे ढोले गाईआ। मेरे साहिब ने वक्त ल्यांदा मसां, मस्सया रैण अन्धेरी वेखां थांउँ थाँईंआ। बिन कदमां तों नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। आपणा तीर निशाना कसां, कसम खा के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतरंगया मैं तैनूं करां आदाब, निव निव सीस निवाईआ । मैं तेरी तकां महिराब, जिथ्थे वसे महबूब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। सतरंगा कहे सतारां हाढ़ा मैं होणा बड़ा राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। सतारां गुरमुख बणे होवण काज़ी, तसबीआं हथ्थां विच उठाईआ। सतारां कोल लेखा कढ्ढया होवे धरनी अराज़ी, हथ्थो हथ्थ उठाईआ। सतारां लेखा फड़या होवे पिछला माज़ी, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ । सतरंगा कहे मेरया मित्रा मेरे दो जहान दे होके, हुक्म धुर दा दयां सुणाईआ। मेरे साहिब दा खेल कोई ना रोके, ना कोई मेट मिटाईआ। जिस दे हुक्म वरतणे इक दो के, दो जहानां दए सुणाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतरंगा कहे मेरे प्यारयो, प्रेमीओ दयां जणाईआ। मेरे सतिगुर दे दुलारयो, दूहलयो दयां जणाईआ। तुसीं आपणा आप शिंगारयो, सोहणा रंग रंगाईआ। सतारां गुरमुख बणना सोहणे लाड़िओ, सेहरे मुख उत्ते लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतरंगा कहे सतारां हाढ़ मेरा होर कुछ इरादा, इरादिउँ दयां जणाईआ। किस बिध सति धर्म दा होवे वाधा, वायदे पिछले फोल फुलाईआ। जां मैं लेख तक्कया मैनूं नज़र आया की संदेशा देवे पुरख अकाल सब दा दादा, दहि दिशा तों बाहर जणाईआ। पता नहीं उस दे कोलों किस भगत नूं होणा फ़ायदा, फ़ाकयां विच दिसे लोकाईआ। मैं सच आखां उन्ह निगाह मारनी दो जहान दा लैणा जाइज़ा, वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडे अन्दर वजदी होवे रबाब, रबीउलसानी तुहाडी दए गवाहीआ। मैं वी तुहाडी करां इमदाद, सज्जणो तुहाडा संग निभाईआ। एह फ़ैसला देणा किस तरह जोत शब्द दी धार तों ततां विच्चों खेल हुन्दा बाद, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जिस विच रसना दा नहीं कोई स्वाद, मुख दन्द ना कोए वड्याईआ। कोई लेखा नहीं बोध अगाध, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। इक खेल भेद खोल्हणा किस बिध सम्बल नगर तों नगर सम्बल दा दुआरा होया आबाद, चार जुग दे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं शहादत देणी भुगताईआ। किस बिध नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों गोबिन्द दे हथ्थ ते उडया बाज़, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। भगतां याद रखणा कलयुग विच्चों किस तरह बदलणा सतिजुग दा रिवाज, सति धर्म लए अंगड़ाईआ। तूं प्यार विच मुहब्बत विच दीन दुनी तों फिरना आज़ाद, आज़ादी विच भज्जणा वाहो दाहीआ। सतारां हाढ़ कहे सतारां गुरमुखो तुसीं भगत दुआर दे अगे दरवाज़े तों बाहर ज़रूर जगाउणी आग, साढे तिन्न हथ्थ जिस दी होवे लम्बाई चौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडीआं लग्गीआं होण सुरतीआं, सुरती शब्द विच समाईआ। सतारां बीबीआं कोल मिट्टी दीआं फड़ीआं होवण मूर्तीआं, जिस दा वेरवा जगत ना कोए वड्याईआ। फेर खेलां दस्सणीआं सतिगुर शब्द ने अनन्दपुर दीआं, जो गोबिन्द आपणे विच गया छुपाईआ। प्रभू दीआं खेलां आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना मुड़दीआं, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतारां हाढ़ कहे सुणो प्यारे पंज, पंजां प्यारयो प्यारयो प्यारयो गुरमुखो तुहानूं नाल सुणाईआ। किसे दे अन्दर मूल ना होवे रंज, रंजश विच भगत

दुआरे कोए ना आईआ। सारे गुरमुख ते गुरमुखो तुहाडे हथ्थ विच निशाना होवे तारा चन्द, चन्द चांदनी देणी चमकाईआ। गोबिन्द लिख के सज्जे हथ्थ उत्ते आउणा बन्न्ह, बन्दगी करके सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे दरबारीओ तुहाडे हथ्थां विच होवे कवल फुल्ल, खब्बे हथ्थ वड्याईआ। तुसां नाम तराज़ू जाणा तुल, आपणी कीमत करते हट्ट विकाईआ। सच बचन कदे ना जाणा भुल, जो अभुल रिहा जणाईआ। तुहाडी अगे वास्ते सब दी इक्को हो गई कुल, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतारां हाढ़ कहे लिखारीउ तुहाडीआं सुहाउंदीआं होवण रुतीआं, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। तुहाडीआं आसां उठण सुतीआं, सुतीआं लैण अंगड़ाईआ। प्रभू दे प्यार होवण विच रुचीआं, रचना वेखण धुर दे माहीआ। तुहाडा लेखा कोई कढ्ढण नहीं आया बुतीआं, बुतख़ानयां अन्दर वजदी रहे वधाईआ। सतारां हाढ़ कहे सब दे पैरां अन्दर होवण चिट्टीआं जुत्तीआं, नोक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतरंगा कहे सतारां हाढ़ तूं दस्सया बहु कुझ विचार, आपणा भेव चुकाईआ। सतारां भगत उह होण जिंन्हां दा किसे नाल कदी नहीं होया प्यार, झगड़े विच आपणा झट लँघाईआ। सतारां गुरमुख उह होण जेहड़े आपणे घर विच मुख्त्यार, हुक्म आपणा आप चलाईआ। सतारां बीबीआं उह होण जिन्हां दे गल विच पुठ्ठे पाए होण हार, सोना चांदी वंड ना कोए वंडाईआ। सतारां बीबीआं उह होण जेहड़ीआं कूक कूक करन पुकार, तेरा तेरा नाम दुहाईआ। वक्त सुहञ्जणा सोहणी होवे थित वार, वजदी रहे वधाईआ। नौ गुरमुख सत्त रंगा निशान झुलाउंदे आउण सोहँ शब्द बोलदे आउण जैकार, जै जै कार करके आपणी ख़ुशी बणाईआ। सम्मत ग्यारां कहे मैं सतारां हाढ़ ते बड़ा करांगा इज़हार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नाले दस्सांगा किस बिध दीन दुनी दा बदल जाणा समाज, समग्री सतिगुर आप वरताईआ। नाले भगतो तुहाडा किस बिध संवारेगा काज, करनी करता मेहर नज़र उठाईआ। अज्ज पहली हाढ़ किसे हो के जाणा नहीं नराज़, ख़ुशीआं नाल सब नूं दिता सुणाईआ। सतरंगा कहे मेरा भगतो तुहानूं अदाब, निव निव लागां पाईआ। किरपा करे आप महाराज, सतिगुर दाता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा बदल देवे मज़ाज, अन्तर निरंतर निराकार निरँकार आपणा रंग रंगाईआ।

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ सुरैण सिँघ, सवरन सिँघ, दलीप सिँघ, तेजा सिँघ, गुलज़ार सिँघ,
सन्तोख सिँघ, जरनैल सिँघ, सुरैण सिँघ दे गृह पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर

हाढ़ सतारां कहे सतारां बीबीआं बणीआं होवण गोपीआं, सोहणा रंग रंगाईआ। सतारां हथ्थ विच फड़ीआं होवण जोतीआं, घृत दीप नाल रुशनाईआ। सतारां बध्धीआं होवण धोतीआं, तन वजूद छुहाईआ। सतारां गल हार पाए होवण मोतीआं, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। सतारां कुच्छड़ चुकीआं होवण पोतीआं, नंन्हीआं गोद उठाईआ। सतारां सीस गुंदे होवण चोटीआं, मेंढी पंज पंज बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन भेव चुकाए रंग रंगाए इक्को गोतीआ, गौतम दी धार नाल मिलाईआ।

सतारां हाढ़ कहे जन भगत सतारां बणे होण फ़कीर, फ़िकरे ढोले गाईआ। सतारां हथ्थ विच फड़ के आउण ज़ंजीर, कड़ी कड़ी नाल बदलाईआ। सतारां दे कोल होवे बच्चा इक इक खंजीर, आयू वंड ना कोए वंडाईआ। सतारां हथ्थ विच फड़या होवे निर्मल नीर, अमृत रस रस वखाईआ। सतारां कोल लिख्या होवे कबीर, कबरां बाहर जणाईआ। सतारां दे सोहणे होवण चीर, चिरी विछुन्ने वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हथ्थ धर्म धार शमशीर, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ।

सतारां हाढ़ कहे कल्ल लेखा जाणा मुक, मुकमल प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सीस सब दा जाणा झुक, सिर सके ना कोए उठाईआ। उस दी अगम्म निराली सब ने पढ़नी तुक, दो जहान करे शनवाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जाण झुक, निव निव लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरा हुक्म प्यारा, प्रेमीउ प्रेम नाल जणाईआ। पहलों प्रभ नूं करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। फेर वेखां नैण उग्घाड़ा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं कूक कूक फेर दस्सां पुकारा, दो जहान सुणाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरवैर धुरदरगाहीआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कहे लोकाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं दस्सां बिना जगत विचारा, बुद्धी संग ना कोए रखाईआ। सतिजुग अन्दर भगतो एथे ज़रूर बणेगा भगत दुआरा, भगवन देवे माण वड्याईआ। जिस दी इक सौ इक इक दी होवे चार दीवारा, चार कुण्ट समझाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखे विगसे पावे सारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ।

सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडी सदा जीउँदी रहिणी जोती, तन वजूदां नाम वड्याईआ। तुहाडा रूप धुर दे माणक मोती, कलयुग कच्च ना कोए वखाईआ। तुहाडी आत्म उठी सोती, सुत्तयां लई अंगड़ाईआ। तुहाडी आत्मा बण गई प्रभ दी गोती, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दो जहानां सोच सोची, सोचणहारा एकँकारा एका इक अख्वाईआ।

सतारां हाढ़ कहे जन भगतो सतारां करदे आवण हासीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सतारां पांवदे आवण रासीआ, आपणा स्वांग बदलाईआ। सतारां कोल लिख्या होवे शंकर कैलाशीआ, अकल कलधारी ध्यान लगाईआ । सतारां लैंदे आवण उबासीआ, ख़ाली पेट दुहाईआ। फिर इशारा करना शंकर कैलाशीआ, सैनत नाम लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त पन्ध मुकावे मदिरा मासीआ, मधुर धुन आप सुणाईआ।

सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहानूं चढ़ीआं होवण लालीआं, लाल प्रभ दे सोभा पाईआ। मेरीआं मेट के आउणीआं घटा कालीआं, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सतारां मुख विच पाईआं होवण नालीआं, वड्डी छोटी वंड ना कोए वंडाईआ। सतारां मोढे चुक्कीआं होवण पंजालीआं, पंचम रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं ख़ुशीआं देवे बाहलीआं, वस्त नाम नाम वरताईआ।

नारद कहे जन भगतो सतारां हाढ़ करनी तैयारी, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। तुहानूं मस्ती चढ़ी होवे ख़ुमारी, धुर दा नाम रंग रंगाईआ। सतारां बणे होण पुजारी, तिलक ललाट नज़री आईआ। सतारां बणे होवण जुआरी, ठग्गी चोरी मन रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां

हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडा वक्त सुहञ्जणा होवे रुत दा, रुतड़ी प्रभ मेरे नाल महकाईआ। खेल वखा के अबिनाशी अचुत दा, चेतन सुरती आप कराईआ। पन्ध मुका के काया बुत दा, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। प्यार विच किसे पता रहे ना प्यो पुत दा, पिता पूत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस शब्द सुणाया सो हँ ब्रह्म आपणा रूप बदलाईआ।

सतारां हाढ़ कहे जन भगतो सतारां रंगे होवण पल्ले, लाल रंग रंगाईआ। सतारां कोल चने होण दले, तोले ढाई ढाई रखाईआ। सतारां गुरमुख करदे आवण हल्ले, ज़ोर ज़ोर नाल दबाईआ। सतारां सच सिँघासण बैठे होवण मल्ले, दर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा कर्म आप कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडा सोहणा तकां मुखड़ा, मुख शृंगार ना कोए बणाईआ । मैं दरस प्यास दा भुखड़ा, तृष्ना कूड़ी पार लगाईआ। भाग लगाउणा काया माटी बुतड़ा, बुतख़ानयां रंग रंगाईआ। मेरा मालक ख़ालक पारब्रह्म अबिनाशी अचुतड़ा, चेतन सब नूं दए कराईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा सुहञ्जणी होणी रुतड़ा, रुतड़ी आपणे नाल मिलाईआ। जो निरगुण धारों होवे उतरा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडी भगती होण लग्गी पूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। जो सर्ब कला भरपूर, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। भगत उधारना जिस दा दस्तूर, रीती आदि जुगादी चली आईआ। उह तुहाडा लहिणा देणा पूरा करे अख़ीर, अख़ीर अकशर अक्खरां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, । नारद कहे सतारां हाढ़ जी मैं दे के आया ढंडोरा, जगत जहान दीन दुनी सुणाईआ। मैं खण्डां दीपां फिरदा रिहा वांग चोरा, चोरी चोरी आपणा हुक्म वरताईआ। दुनियादारो मेरे प्रभू दा खेल होणा दोहरा, दोहरा हुक्म आप वरताईआ। उस दा शब्द शब्द दी धार बांका छोहरा, नौजवान इक अख्वाईआ। जिस दी सब नूं दिसे लोड़ा, लोड़वंद दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। उस दा रूप बाहर अवर ते औरा, अवर अवरी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। जन भगत कहिण साडीआं लग्गीआं होण प्रीतां, प्रीतम मिल के वजे वधाईआ। साडीआं बदलीआं होवण नीतां, कूड़ क्रिया ना वंड वंडाईआ। साथों छुटीआं होवण मन्दिर मसीतां, काअबा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो प्रभू दे प्यारयो उस दीआं जुग जुग वखरीआं

रीतां, रीतीवान इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म पेचीदा, पेशतर समझ कोए ना आईआ। तुसीं साहिब सतिगुर उत्ते करो अकीदा, अक्ल बुद्धी दा डेरा ढाहीआ। तुहाडा लहिणा देणा सचखण्ड दुआर वांग अज़ीज़ा, बच्चे दुलारयां गोद उठाईआ । निरगुण एकँकार सतिगुर तुहाडीआं करे रीझां, सिर सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच सच सति सब नूं इक्को वेखणवाला दीदा, दीदा दानिस्ता पड़दा आप उठाईआ।

१४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
दरबार निवासी संगत नवित

सम्मत शहिनशाही ग्यारां कहे मेरी पुकार, कूक कूक दो जहान सुणाईआ। मैं शब्द संदेशा देणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। प्रेम प्रीती विच दस्सां पैग़म्बर गुर अवतार, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। चार जुग दे शास्त्रां नाल करां गुफ़तार, गुफ़त शनीद दिता दृढ़ाईआ। मेरा वक्त सुहेला मैनूं ख़ुशी बेअन्त अपार, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। भेव अभेदा खोल्हे एकँकार, अकल कलधारी की दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द की संदेशा देवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल जणाईआ। वक्त सुहेला सतारां हाढ़ होवे अगम्म अपार, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पावे सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। हुक्म संदेशा धुर फ़रमाना आवे वारो वार, वारता जुग चौकड़ी नाल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ ततां वाला फोटो लाया होवे बाहर, सिँघासण संग संग समझाईआ। हरिसंगत ख़ुशीआं भेंट करे नैण मीट करे निमस्कार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। वक्त सुहञ्जणा करे आप करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। फोटो कहे मेरा तन वजूद नहीं शरीर, पवन स्वास नज़र कोए ना आईआ। मेरा रूप अनूप गहर गम्भीर, गवर विच समाईआ। मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर, आख़र आपणा पड़दा लाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे के धीर, धर्म दी धर्म धार समझाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के घत वहीर, खेल खेलया वाहो दाहीआ। जिस नूं समझे ना कोए पैग़म्बर पीर, फ़िकरयां विच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दी करनी कार कमाईआ। फोटो कहे मेरा तन वजूद नहीं माटी ख़ाकी, हड्ड मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार निरवैर मेरी चाल रखी बांकी, दो

जहानां आपणा खेल खिलाईआ। शब्दी धार शब्दी अस्वार शब्द चढ़ावे राकी, राकब आपणा खेल वखाईआ। अमृत रस अंमिओं जाम प्या के साकी, साख्यात आपणा खेल वखाईआ। तन वजूद शरीर बेनज़ीर करके पाकी, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरीआं ख़ुशीआं वालीआं होण बहारां, सोहणी वजे वधाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै होवे जैकारा, हरिसंगत ढोले गाईआ। गुरमुख खड़्हे हो के सतारां सतारां, सतारां सतारां वंड वंडाईआ। वेरवा नहीं कोई पुरख नारां, बाल बृद्ध जुआन हिस्सा ना कोए रखाईआ। चरण कवल करन सर्ब निमस्कारा, पंज प्यारे डण्डावत विच सीस निवाईआ। पंज दरबारी इक्की लावण जैकारा, जै जैकार सुणाईआ। पंज लिखारी मस्तक धूड़ी ला के छारा, लेखा लिखण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फोटो कहे मेरा लेखा होवे निराला, निराकार दए वड्याईआ। अगला भेव दस्सणा सुखाला, सहिज सहिज सहिज नाल जणाईआ। कलयुग कूड़ा कर्म मेट के काला, कुदरत कादर रंग रंगाईआ। जन भगतां काया मन्दिर वेख सची धर्मसाला, दर ठांडा इक सुहाईआ। जो इशारा दे के गई अष्टभुज जवाला, शस्त्र धारी सीस निवाईआ। जिस कारन गोबिन्द जैकारा लाया पुरख अकाला, अकल कलधारी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक दृढ़ाईआ। सतारां हाढ़ कहे हरिजन हरिभगत ख़ुशीआं नाल सीस निवाउणगे। अन्तर अन्तर ढोले गाउणगे। परम पुरख पतिपरमेश्वर दर्शन पाउणगे। धर्म दी धर्म धार रीती सच दरसाउणगे। वस्त अमोलक हरिजन हरि दर भेंट कराउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाउणगे। फोटो कहे मैं आख़र देवां संदेशा, जन भगतां दयां जणाईआ। तुहाडा मालक इक नरेशा, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जिस दा वखरा हो गया वेसा, अवल्ला रूप बदलाईआ। अन्दर वड़ के गोबिन्द दस दस्मेसा, बैठा डेरा लाईआ। जिथ्थे अगे सदा रहे हमेशा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए संदेशा, धुर दा राग दृढ़ाईआ। सतिजुग दीन दुनी सृष्ट सबाई होवे धारी केसा, मूंड मुण्डाया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। शेर सिँघ कहे मैं हो के दस्सणा शेर, शरअ धर्म धार दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द बण दलेर, हुक्म देणा दृढ़ाईआ। गोबिन्द धार वस के नेरन नेर, सिँघ पूरन विच समाईआ। पूरन सिँघ दा लेखा ना ज़बर रहे ना ज़ेर, जोती जाता इक्को रंग रंगाईआ। धर्म दी धार होवे केहर, भबक इक्को नाम लगाईआ। नव सत नूं करे ढेर, ढेरी ख़ाक मिलाईआ। जन भगतां करे मेहर,

मेहर नज़र उठाईआ। एका रंग रंगाए गुरु गुर चेर, चेला गुर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ख़ुशीआं नाल कहे मेरा दिवस सुहावणा होणा सतारां हाढ़ा, ढोले गीत गाईआ। मैनूं चाढ़्हना अगम्मी रंग गाड़्हा, उतर कदे ना जाईआ। दर्शन करां सतिगुर शब्द लाड़ा, निरगुण धार वेख वखाईआ । जिस पूरब लहिणा चुकाउणा जो इक रुपईआ दे के आया माछूवाड़ा, पूरब रंग रंगाईआ। सो भगतां कोलों मंगे अख़ीरी वाड़ा, धर्म दी धार झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। माछूवाड़ा कहे मैं रख्या इक इक रुपईआ संभाल, सम्मत शहिनशाही पूरब नाल मिलाईआ। मैं दिवस रैण घालदा रिहा घाल, भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं समझ ना आई अवलड़ी चाल, की खेल करे धुरदरगाहीआ। मैं बेनन्ती कीती पुछिआ इक सवाल, निव निव सीस निवाईआ। सच दस्स मेरे स्वामीआ कवण होवे तेरे नाल, की तेरी वड्याईआ। शब्दी फ़रमाना मिल्या उह तक लै की संदेशा देंदा सिँघ पाल, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। फेर निगाह मार लै जोती जाता जिस दा इक अगम्मा लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जिस दे हथ्थ शब्द शब्द दी ढाल, खण्डा गोबिन्द गया बदलाईआ। हुक्मे अन्दर रख काल महाकाल, संदेशा देवे थांउँ थाँईंआ। जो इशारा दिता गोबिन्द धार सर रवाल, रवालसर दा लहिणा झोली पाईआ। धर्म दा धर्म करे बहाल, कुकर्म दा कुकर्म डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। माछूवाड़ा कहे मैनूं इक रुपईआ मिल्या दाद, बिन झोली झोली पाईआ। मैं भेव खुल्हावां सतारां हाढ़ दी रात, रुतड़ी प्रभ दे नाल मिलाईआ। बिना ज़बान तों करांगा बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जन भगतो की तुहाडा नात, की रिश्ता जगत रखाईआ। की लहिणा देणा कमलापात, पतिपरमेश्वर की देवे माण वड्याईआ। की ज़िंदगी होवे हयात, जीवण कवण रंग समाईआ। की लहिणा देणा लेखा काग़ज़ात, कलम शाही की चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी बेनन्ती इक अरदास, प्रभ सरन सरन सरनाईआ। मेरी जुग चौकड़ी पुराणी आस, आहिस्ता आहिस्ता पूर देणी कराईआ। मैं संदेशा देवां ख़ास, ख़ालस धुर दा हुक्म समझाईआ। जन भगतो मेरे उत्ते रखणा विश्वाश, विश्व दा रंग इक रंगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा फोटो धरया होवे उत्ते पृथ्मी उत्तों वेखण सारे आकाश, गगन गगन गगन ध्यान लगाईआ। हरिजन भेंटा करन लग्गे करन अरदास, तूं ही पिता तूं ही माईआ। पंच लिखारी लिखण पात, संदेशा धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार

कमाईआ। पंजां लिखारीआं कोल दो पासिउँ कलम होवे इक इक घड़ी, मुखी तिक्खी धार बणाईआ। तिन्नां उंगलां विच होवे फड़ी, सोहणी वंड वंडाईआ। कोल रखी होवे इक इक पाणी दी घड़ी, मटकी जगत जणाईआ । नाम ख़ुमारी होवे चढ़ी, मस्ती विच समाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू चवां दी बणी होवे इक इक लड़ी, सतारां सतारां सोभा पाईआ। पंजवीं धार इटारसी दिल्ली पूना कानपुर होवे खड़ी, आपणा रंग वखाईआ। एह संदेशा ओह होणा जेहड़ा गोबिन्द दिता चमकौर गढ़्ही, इक रुपईआ आपणी जेब विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। फेर वी हस के किहा मेरे पुरख अकाला तेरी किरपा बड़ी, अतोट अतुट तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गढ़्ही चमकौर कहे जन भगतो इक रुपईआ गोबिन्द वाली दात, पुरख अकाल झोली पाईआ। जेहड़ी माछूवाड़े पुज्जी सुग़ात, जोती जाता आया टिकाईआ। उस दा लहिणा देणा तुहानूं मिलणा सतारां हाढ़ दी रात, रुतड़ी प्रभ आपणे नाल महकाईआ। तुहाडा होण ना देवे घाट, घाटे पिछले पूर कराईआ। तुहाडी पन्ध मेट के वाट, अगला लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन पुछे आपे वात, वारस हो के वेख वखाईआ।