१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात वेले
सतारां हाढ़ कहे मैं ख़ुशीआं करां इज़हार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। शब्द संदेश सुणावां पैग़म्बर गुर अवतार, निरगुण निरगुण रंग जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करां ख़बरदार, धुर दा हुक्म हुक्म समझाईआ । दो जहानां संदेशा देवां आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल नाम सति सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। चारे खाणी कर हुशियार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सेव कमाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा मातलोक विच संसार, ज़िमीं असमान वेखण चाँईं चाँईंआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां मेरा करे सतिकार, सति दा मालक देवे माण वड्याईआ। मेरे अन्तर निरंतर बख्शी अगम्म विचार, बिना ज़बान दिती सुणाईआ। मैं उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण निगाह लई मार, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जिधर तकां वेखां धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा दिसे ना कोई मीत मुरार, साजण संग ना कोए निभाईआ। मानव ज़ाती वेखी हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। फिर बिन नेत्रां
मैं निगाह लई मार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। खेल वेख्या अगम्म अपार, अलख अगोचर की दृढ़ाईआ। मैं बिना बुद्धी तों होया हुशियार, बिना अक्ल लई अंगड़ाईआ। बिना सरवणां सुणी पुकार, बिन नेत्रां राह तकाईआ। मेरे अन्तर निरंतर आया अगम्म प्यार, प्रेम प्रेम विच्चों प्रगटाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सब दा मीत मुरार, साजण सजणूआ इक अख्वाईआ। मैं उस नूं निव निव करां निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। झट सतिगुर शब्द मैनूं हलूणा दिता मार, ज़ोर नाल हिलाईआ। सतारां हाढ़्ह उठ वेख खेल उस करतार, जो करनी दा करता इक अख्वाईआ। जिस तेरा लहिणा देणा पूरा करना उदार, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जुग चौकड़ी सब दे कर्ज़ रिहा उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। जिस तेरा दुआर सुहञ्जणा कीता बख्श्या सच प्यार, प्रीतम हो के प्रेम बणाईआ। उस दे दर बण भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। उह देवणहार दातार, धुर दरगाही इक अख्वाईआ। जिस ने भगत सुहेले कीते तैयार, त्रैगुण अतीते आपणी दया कमाईआ। इक्ट्ठे कर वरन बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चूड़्हे चम्यार, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। अन्तष्करन वेखे निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा ग्रन्थ शास्त्रां बाहर, भेव अभेद आप चुकाईआ। इक्को रंग रंगाए पुरख नार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को गृह बख्श दरबार, धुर दरबारा इक सुहाईआ। इक्को नाम शब्द जैकार, कलमा इक दृढ़ाईआ। इक्को धाम सुहञ्जणा कर तैयार, त्रैगुण अतीता वेख वखाईआ। सो पुरख अकाला पावणहारा सार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं मस्तक धूड़ी लावां छार, टिक्का ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे सतारां हाढ़ जगत बणीं ना मूल निमाणा, बलहीण ना रूप वखाईआ। तेरा मालक शाहो इक्को भूप राणा, दो जहानां इक अख्वाईआ। जिस दा नाम संदेश कलमा फ़रमाना, धुर दी धार धार प्रगटाईआ। उह वेखे खेल महाना, ख़ालक ख़लक ध्यान लगाईआ। जिस दा सब तों वखरा गाणा, चार जुग तों बाहर आपणी खेल खिलाईआ। सो तैनूं आपणे दर करे परवाना, दरे दरबार दए वड्याईआ। सतारां हाढ़ होए प्रधाना, जुग चौकड़ी तेरी वजे वधाईआ। तेरा मालक इक नुराना, नूर नुराना नज़री आईआ। मस्ती विच करे दीवाना, ख़ुमारी आपणी नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ सतारां कहे सतिगुर शब्द मैं ध्यान धरया, धरनी उत्ते वेख वखाईआ। मेरा सतिगुरु कदे ना मरया, मरन विच कदे ना आईआ। जिस दा चरण सरोवर सरया, अमृत मेघ बरसाईआ। जिस ने खेल अगम्मा करया, करनी दा करता कार कमाईआ। मैं भय विच रिहा डरया, भउ आपणे सीस जणाईआ। तेरे सच
दुआरे खरया, कहि के दयां सुणाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना सद वसे आपणे घरया, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जिस ने लख चुरासी आत्म परमात्म वरया, परमात्म आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा वक्त सुहावा कीता, करते पुरख दिती वड्याईआ। मैं की दस्सां पिछला कीता, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मेरीआं साहिब नाल लग्गीआं प्रीतां, प्रीतम दिती माण वड्याईआ। त्रैगुण तों हो अतीता, त्रैभवण धनी नाल मिल के वजे वधाईआ। मेरा अन्तष्करन होया ठांडा सीता, अग्नी तत तत बुझाईआ। मैं हैरान होवां किस बिध मेरा साहिब नवीं चलाए रीता, जिस दी समझ किछ ना आईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीता, काअब्यां वंड ना कोए वंडाईआ। अठारां बरनां दी इक्को धर्म धार दी होवे रीता, गोबिन्द ढोला सहिज सुभाईआ। सब दी अन्दरों बदले नीता, नीतीवान इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं इक सत्त दी धार, सतिगुर दिती माण वड्याईआ। मैं वेख्या जगत संसार, संसा अन्दर रिहा ना राईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां इज़हार, भेव खुल्हावां चाँईं चाँईंआ। किरपा करनी आप करतार, कुदरत दे कादर देणी वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा जगत तों बाहर, दीन दुनी ना संग रखाईआ। मेरा मेला होवे हरि भगतां हरि भगत दुआर, दूजा संग ना कोए निभाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा लेखा इक सत्त, सति सतिवादीउ दयां जणाईआ। प्रभ ने दिती ब्रह्म मति, मन मति दा डेरा ढाहीआ। सच प्रीत जोड़ के नत, नातवां आपणा रंग रंगाईआ। बीज बीजे धर्म दे वत्त, पत्त टहणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म प्रेम फ़रमान, फुरनयां बाहर जणाईआ। सुणना ला के कान, हाढ़ सतारां रिहा समझाईआ। मेरा रूप सदा नौजवान, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल लख चुरासी गोपी जगत जहान, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप सुणाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं ख़ुशीआं ढोले गावां, गुण भगतां नाल मिलाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा भरया चावां, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं राह तकावां, वेखां नैण उठाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती इशारा देवां बिना बाहवां, सैनत नज़र किसे ना आईआ। इक्को गीत गोबिन्द गावां, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतारां हाढ़ नौ सौ चरानमे चौकड़ी जुग पिछला कर लै चेता, चेतन हो के वेख वखाईआ। जिस विच मन्नया इक्को नेता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सम्मत शहिनशाही ग्यारां खोल्ह दे भेता, पर्दा रहे ना राईआ। उह वक्त सुहावा दस्स दे जिस वेले ब्रह्मे तेरे नाल कीता हेता, शंकर ख़ुशी बणाईआ। विष्नूं प्यार विच लेटा, सिँघासण जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतिगुर शब्द तैथों बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। धन्न भाग जे मेरी आई वारी, वारस हो के प्रभू दए वड्याईआ। मेरी इक्को कूक पुकारी, बिन रसना दयां सुणाईआ। मेरे शाहो भूप सिक्दारी, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कुण्डा खोल्ह दे बन्द किवाड़ी, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआर तेरा निक्की जेही वाड़ी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। की खेल करना अगे अगाड़ी, मैनूं दे समझाईआ। जो इशारा कीता दुर्गा अष्टभुज विच उजाड़ी, सिँघ शेर शेर अस्वार हो के गई सुणाईआ। शंकर कूक कहे उत्ते पहाड़ी, धुर दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतिगुरु, गुरदेव मेरे प्यारया। किथों मेरा हाल हुन्दा शुरू, शहिनशाह दे आप उच्चारया। किस बिध अगला मार्ग तुरू, तुरत आप समझा ल्या। कवण धार मोड़ा मुड़ू, मोहर नाम वाली लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमा ल्या। सतिगुर शब्द किहा सतारां हाढ़ तेरा लेखा दस्सां खोल्ह, बिन ग्रन्थ शास्त्र जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा विष्न ब्रह्मे शिव पहली वार संसार विच बोलया बोल, थित तेरी नाल वड्याईआ। ब्रह्मे अमृत धारा कढ्ढके आपणे विच्चों नाभ कौल, कवल कवल कवल दरसाईआ। विष्न बण के पांधा रौल, भेव दिता समझाईआ। शंकर लम्मा पै के उत्ते धौल, धरनी ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाल फेर आ गया कोल, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ । जोती धारा गया मौल, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतारां हाढ़ तेई अवतारां तेरा दिवस मनाया, मन मनसा दूर कराईआ। सब ने इक्को ढोला गाया, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ाईआ। पुरख अकाले आपणा भेव चुकाया, जुग जुग समझाईआ। सोहणा रंग रंगाया, उतर कदे ना जाईआ। रूप अनूप वखाया, बिन ततां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतिगुर शब्द मेरी केहड़ी आस, मैनूं दे समझाईआ। झट शब्दी धार आई उठ वेख अगम्मी प्रकाश, नूर
नुराना नूर अलाहीआ। निगाह मार पृथ्मी आकाश, दो जहानां खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण त्रैगुण माया दी खेलण लग्गे ताश, पत्ता पत्ता वख वख वखाईआ। झट कोल आया पुरख अबिनाश, आप आपणा रूप दरसाईआ। फेर हलूणा दिता शंकर उत्तों कैलाश, धरनी उत्तों सुटाईआ। ब्रह्मे आउणा कोल बिना स्वास, बिन रसना रस हिलाईआ। विष्नूं तूं वी सुण लै ख़ास, ख़ाहिश दयां दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द होवे धरवास, दो जहानां रंग रंगाईआ। जो बिना तन वजूद रहे लाश, लशकर संग ना कोए रखाईआ। जिस नूं कर सके ना कोए तलाश, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। उह मेरा खेले खेल तमाश, दो जहानां खेल खिलाईआ। मैं उहनूं सदा देवां शाबाश, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां विष्न ब्रह्मा शिव तिन्नां दा प्रभू नाल होया मिलाप, फिर तेरी वजी वधाईआ। चौहां ने इक्को गाया जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। उस वेले वक्त दुनी दा सतारां हाढ़ दी रात, रुतड़ी बिना जगत महकाईआ। चारे बैठ जोत धार इकांत, विष्न ब्रह्मा शिव संग बणाईआ। निगाह मार लोकमात, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। फेर सतिगुर शब्द कहे मैं निक्की जेही पुछी बात, सहिज नाल सुणाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरा खेल दिसे बहुभांत, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्नां कीती अरदास, प्रभ अगे सीस निवाईआ। तूं साहिब साडा अबिनाश, करनी दा करता इक अख्वाईआ। बेशक मेरा लहिणा देणा उत्ते कैलाश, पर्वतां सोभा पाईआ। जो उपजे सो करना नास, दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। विष्नूं कहे मैं देवणहारा धरवास, घर घर वेख वखाईआ। ब्रह्मा कहे मैं पाउँदा रहवां रास, उतपती जगत वाली कराईआ। झट सतिगुर शब्द किहा की मेरा खेल तमाश, मैनूं दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण परम पुरख साडी केहड़ी धार, निरवैर दे सुणाईआ। जोती जाते कीता ख़बरदार, भेव अभेद खुल्हाईआ। तुसीं हुक्मे अन्दर रहिणा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। मैं खेल खेलां वारो वार, जोती जाता हो के वेस वटाईआ। रूप धरां आपणा अपर अपार, अपरम्पर आपणी खेल खिलाईआ। तन वजूद करां शृंगार, अवतार तेई रूप प्रगटाईआ। पैग़म्बरां नूर करां उज्यार, मूसा ईसा मुहम्मद संग बणाईआ। सतिगुर शब्द कर प्यार, नानक गोबिन्द खेल खिलाईआ। अन्तिम सब दे लहिणे देणे लवां विचार, विचरण दी लोड़ रही ना राईआ। पंजां ततां वंड वंडा विच संसार, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। मेरा आदि अन्त ना पारावार, बेअन्त
कहि के सारे गाईआ। नाम कलमे दस्स विच संसार, ग्रन्थ शास्त्रां रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी करके पार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी खेल वखाईआ। निहकलंका लए अवतार कलि कल्की रूप प्रगटाईआ। हाढ़ सतारां तेरी वेखां गुलशन बहार, पत्त टहणी फोल फुलाईआ। नव सत्त होणा धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मानस मानव मानुख सारे करन विभचार, कुकर्मां भरी लोकाईआ। चार जुग दे शास्त्र पावणहार सार, कूड़ क्रिया ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मिले ना कोई विच संसार, सति दुआर ना कोए दरसाईआ। दीन मज़्हब वरन बरन नव सत्त होवे हँकार, हँकारी गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। उस वेले खेल करां अपार, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतारां हाढ़ तेरा इक इक दा होवे मेला, शहिनशाही सम्मत नाल मिलाईआ। जोत धार दा सतिगुर शब्द होवे चेला, जगत तत ना वंड वंडाईआ। सम्बल वसे धाम नवेला, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। उस वेले पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां बणे सज्जण सुहेला, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। झट सतिगुर शब्द ने सतारां हाढ़ तेरे प्यार दीआं निशानीआं लाईआं, जगत प्यार नज़र किसे ना आईआ। बिना शहादतां शहादतां पाईआं, आप आपणा हुक्म वरताईआ। बिना इकाईआं बदल दितीआं दहाईआं, आपणे रंग ना कोए रंगाईआ। बिना अक्खीआं तों अक्खीआं उठाईआं, बिना नैणां नैण तकाईआ। फेर ख़ुशी विच दितीआं दुहाईआं, बिना बोल बोल सुणाईआ। केते जुग चौकड़ीआं होईआं पराईआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ दा खेल होणा दाई दाईआं, सोहणी वंड वंडाईआ। लख चुरासी होणीआं रुशनाईआं, नूर नुराना डगमगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां मिलणीआं वधाईआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। नाम कलम्यां होईआं चतुराईआं, अक्खरां नाल अक्खर सिफ्त सलाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बण रुतां लँघणीआं वाहो दाहीआं, पाँधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम होणीआं अन्धेरीआं छाईआं, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सब ने ढेरीआं होणीआं ढाहीआं, हौसला सके ना कोए रखाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा करे मेरा माहीआ, महबूब नूर अलाहीआ। जिस दीआं शहादतां अवतार पैग़म्बर गुर देवण थांउँ थाँईंआ, तेरे दुआरे आप दरसाईआ। उस वेले सब दीआं वस्तूआं होण पराईआं, मालक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द किहा मेरा खेल होणा अपार, अपरम्पर रिहा जणाईआ। तेरा तत होणा उज्यार, पंचां रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया भरां भण्डार, सोहणी खेल खिलाईआ। रूप धरां तेई अवतार, अवतर हो के अन्दर डेरा लाईआ। जोत नूर करां उज्यार, पैग़म्बरां विच
समाईआ। गुरुआं दे शब्द दी धार, धरनी उत्ते वड्याईआ। अन्तिम हो के आवां कलि कल्की अवतार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तन वजूदा करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। मेरा रूप ना पुरख ना नार, स्त्री मर्द ना वंड वंडाईआ। चार जुग दे शास्त्र करके जाण इज़हार, सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। पेशीनगोईआं करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरा खेल होवे अपार, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव बिन तन वजूदों जाणा लेट, लिटां नज़र कोए ना आईआ। नाले ख़ाली वजाओ पेट, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। इक पुरख अकाल दी रखो टेक, तुहानूं दयां समझाईआ। तुहाडा लेखा होणा पता नहीं केते केत, केते रूप बदलाईआ। मेरा सतिगुर शब्द दा करना हेत, हितकारीओ दयां समझाईआ। मैं शहिनशाह होवां कि सब दा नेत, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। संसारीआं भण्डारीआं सँघारीआं मैं सब नूं करां खेत, खेत्र मेरा समझ कोए ना आईआ। थोड़ा जेहा तुहानूं दस्सां भेत, अन्तर वड़ के दयां समझाईआ। मैं ना किसे दा बेटा ते ना होवां बेट, गोदी चुक ना कोए खिडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। झट विष्न ब्रह्मा शिव गए लिट, लिटां नज़र कोए ना आईआ। क्यों इक्को धार विच गए टिक, धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। झट सतिगुर शब्द ने बिन अक्खरां तों दिती चिट, चिट्टे उत्ते काला नज़र कोए ना आईआ। तिन्ने वेखण बिट बिट, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव होवो ख़बरदार, आपणी लओ अंगड़ाईआ। मेरा खेल तकणा विच संसार, सतिगुर शब्द शब्द जणाईआ। मैं रूप बदलां वारो वार, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। आपणा नाम समझा के पैग़म्बर गुर अवतार, ततां रंग रंगाईआ। शब्द दी महिमा कर अपार, ग्रन्थ शास्त्र दयां बणाईआ। दीनां मज़्हबां दे खोल्ह हट्ट बाज़ार, तूं मेरा मैं तेरा नाम कलमे ज़बानां उत्ते विकाईआ। खण्डे खड़ग फड़ तलवार, तीर कमानां नाल करां लड़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेरी पावे कोई ना सार, दीन दुनी समझ किछ ना पाईआ। आपे अन्दर आपे होवां बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणी खेल खिलाईआ। नाले सतिगुर शब्द ने इक दो तिन्न चार वार किहा ललकार, चारों कुण्ट सब नूं दिता भुआईआ। बिना अक्खीआं तों नूर जोत होया दीदार, सनमुख सब दे नज़री आईआ। तन वजूद सारे दिसण छार, अवतार पैग़म्बर गुर अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट विष्न ब्रह्मे शिव मंगीआं मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। सतिगुर शब्द
किहा सो पुरख निरञ्जण जिस दी मंज़ल कोई ना लँघा, हरि पुरख निरञ्जण बेपरवाहीआ। एकँकारा जो देवणहार अनन्दा, आदि निरञ्जण नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता सूरा सरबंगा, श्री भगवान अगम्म अथाहीआ। पारब्रह्म आप आपणे संगा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। फेर हस के किहा विष्न ब्रह्मा शिव उए बच्चू मेरा जदों अन्त होया ते कोल होएगा सत्तरंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। ना कोई भेख रहे ना पाखण्डा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। जगत जहान वेखे दीन दुनी दीआं कंधां, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। उस वेले जोत दी धार शब्द दा स्वांग तन वजूद होवेगा ततां पंजां वाला बन्दा, बन्दगी विच मुशंदगी ना कोए रखाईआ। जिस दा प्यार होवे ठंडा, अग्नी तत दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। झट विष्न ब्रह्मा शिव बिन हथ्थां हथ्थ जोड़े, बिन सीस सीस निवाईआ। बिन अक्खरां गाए दोहरे, बिन रसना ढोले गाईआ। बिन अस्व चढ़े घोड़े, भज्जे वाहो दाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी आकाश सारे दौड़े, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। जिधर तक्कया उधर प्रभू दी लोड़े, बिना प्रभू तों सृष्टी कम्म किसे ना आईआ। फेर तिन्ने बिन कदमां तों प्रभू दे चरण ते झाड़न जोड़े, आपणी सेव कमाईआ। सतिगुर शब्द किहा उह नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बचूओ तुहाडे वास्ते थोड़े, थोड़ा समां थोड़े विच्चों दयां लँघाईआ। उह वेखो जगत जहान धार दी विद्या ते सस्से उत्ते होड़े, होड़े नाल हाहे दी टिप्पी, टिप्पी दे विच्चों टीका टिपणी वाले सारे दयां मिटाईआ। फेर मेरी धार होवे आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा दी इक्को पट्टी होवे लिखी, अन्त पटने वाला लेखा देवे पाईआ। पर याद रखयो सब नूं भरनी पैणी चट्टी, पुरातन चेटक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव किहा सतिगुर शब्द की करदा अज्ज दी लई वार थित, पर बग़ैर कलम शाही लेख बणाईआ। नाले पई तूं साडा बणया रहीं मित, मित्रा तेरी आस रखाईआ। साडा केहड़ा चित, चित ठगौरी रहे ना राईआ। असीं चाहुंदे असीं सदा इक्ट्ठे रहीए नित, नवित खेल खेलीए चाँईं चाँईंआ। क्यों साडा सब दा इक्को पित, पुरख अकाल कहि के जिस नूं लईए गाईआ। पर इक गल्ल याद आउँदी जे उस ने अगे जांदयां जांदयां दीन दुनी विच मज़्हबां दी पा देणी विथ, वितकरे विच करनी ख़लक ख़ुदाईआ। किसे नूं पत्थरां उत्ते किसे नूं पूजा ला देणी इट्ट, पाहिनां उत्ते सीस देणे रगढ़ाईआ। झट सतिगुर शब्द ने उसे वेले विष्न ब्रह्मा शिव नूं बिन अक्खरां तों लिख के दिती चिट, बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। तुसीं सावधान हो के जाणा टिक, टिकटिकी इक्को विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ।
विष्न ब्रह्मा शिव सतिगुर शब्द दे अगे कीती अरज़ोई, बेनन्ती दिती सुणाईआ। सतिगुर शब्द ने किहा ओ मित्रो एस वक्त नूं जाणे कोई, समझण वाला समझ कोए ना आईआ। जिस दी धार इक तों होणी दोई, निरगुण सरगुण रूप जणाईआ। जिस दे प्यार विच तुहाडी आशा जाणी मोही, मुहब्बत विच तुसीं सारे जाओ समाईआ। उस दी लड़ी विच आत्म धार जाए परोई, परमात्म आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द किहा जिस वेले मैं धरया रूप तेई अवतार, त्रैगुण अतीता हो के खेल खिलाईआ। ग्रन्थ शास्त्र मेरी महिमा दे गुण कलम शाही दए उच्चार, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। पर फेर वी मैं सब तों वसां बाहर, जोती जाता हो के आपणे आसण डेरा लाईआ। मेरा नूर मेरा ज़हूर जो किसे दे आवे ना अख्त्यार, मुख्त्यार वेखण कोए ना पाईआ। उह विष्न ब्रह्मा शिव तुसीं तिन्ने मेरी निक्की जेही गुलज़ार, ते गुलशन दे बूटे दिते लगाईआ। त्रैगुण माया दी दात तुहाडी झोली देणी डार, रजो तमों सतो तुहाडे नाल मिलाईआ। पंज तत तुहानूं बख्श देणी बहार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोहणा संग बणाईआ। चारे खाणी दे अधार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। फेर लख चुरासी दा तुसीं आपणा तैयार करयो घर बाहर, सोहणा रंग रंगाईआ। फेर मैं इक होर खेल दस्सां मैं रूप धरां अपार, अपरम्पर हो के वेस वटाईआ। जोत दी धार शब्द दा प्यार ततां दा साकार, खेल खेलां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव जुग केते जाणे बीत, भज्जण वाहो दाहीआ। किसे दा कोई नहीं रहिणा मीत, दुनिया विच दुनीदार नज़र कोए ना आईआ। मेरे नाम दे ढोले बदलदे रहिणे गीत, कलमे नाम सिफ्तां वाली सलाहीआ। पर मेरी किरपा तों बिना किसे दा अन्तर नहीं होणा ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। झट विष्न ब्रह्मा शिव दी निकल गई चीक, हाए उफ़ तेरे नाम दुहाईआ। सतिगुर शब्द ने बिना लाईन तों मारी लीक, निशान दिता वखाईआ। मेरी धार तों बिना करे ना कोए तस्दीक, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। तिन्नां ने अक्खां लईआं मीट, सुन्न समाधी विच समाईआ। फेर चारों तरफ़ बदल के पीठ, वेखण थांउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द किहा खेल वखाया अनडीठ, बिन नैणां दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द किहा ब्रह्मा जी की करोगे कार, करता की दृढ़ाईआ। की उतपत करोगे संसार, तन वजूदा खेल खिलाईआ। पंज तत बणाउगे मनार, त्रैगुण रंग चढ़ाईआ। पर सच दस्सो केहड़ी वस्त अन्दर रखोगे जिस नाल होवे उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। तिन्ने कहिण सतिगुर शब्द एह साडे वस्स तों
बाहर, साडी चले ना कोए चतुराईआ। असीं बरख़ुरदार तेरे सेवादार, तेरे हुक्म विच सीस निवाईआ। पर इक बचन दस्स किस बिध सब दा होवे अन्त किनार, लेखा कवण चुकाईआ। सतिगुर शब्द किहा ना मैं बुढा ना मैं जवान मेरा रूप अगम्म अपार, एह मेरी बेपरवाहीआ। जदों हुक्म मिले आवांगा बण सची सरकार, शहिनशाह हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। उह दिवस सतारां हाढ़ दा पुरातन, ग्रन्थ शास्त्र भेव कोए ना पाईआ। उह ख़ुशीआं वाली रातन, रुतड़ी विष्न ब्रह्मा शिव रिहा महकाईआ। जिस दे विच भेव कोई ना बातन, पर्दा दिता उठाईआ। जिस नूं सके ना कोई वाचन, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। झट सतिगुर शब्द किहा सतारां हाढ़ तेरे नाल मेरा जुड़या नातन, रिश्ता ल्या बणाईआ। तेरी मंज़ल वेखां घाटन, जुग चौकड़ी पौड़ी डण्डे फोल फुलाईआ। आह वेख लै लँघदी जांदी वाटन, पाँधी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा कल कलेश आवां काटन, कटाकश आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे शहिनशाह भूप, भूपत भूप तेरी सरनाईआ। तेरा केहड़ा होवे सरूप, मैनूं दे समझाईआ। केहड़ा केहड़ा होवे पूत, पिता पूत गोद उठाईआ। तूं आवें केहड़ी कूट, कवण कुटीआ सोभा पाईआ। केहड़ा धागा होवे सूत, सूत्र धारी दे समझाईआ। झट सतिगुर शब्द ने किहा मेरा गृह ऊचो ऊच, अगम्म अथाह मेरा माहीआ। जिस दा लेखा सूचो सूच, सुच संजम आपणे रंग रंगाईआ। जिस वेले नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग कर गए कूच, धरनी उत्तों भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। हाढ़ सतारां कहे सतिगुर शब्द कुछ मेरी पा दे झोली, झलक आपणी दे वखाईआ। धुर दे हुक्म दी सुणी बोली, अनबोलत दिती जणाईआ। जिस वेले दीन दुनी कूड़ दी खेले होली, कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। सच प्रीती सके कोई ना घोली, घोली घोल ना कोए घुमाईआ । धर्म दी चुक्के कोई ना डोली, सच कहार कंध ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप माया ममता पावे रौली, हाहाकार करे लोकाईआ। उस वेले ज़रूर आवांगा उपर धौली, धर्म दा धर्म धर्म विच्चों प्रगटाईआ। पर एह मेरा खेल बड़ा होवेगा हौली हौली हौली, आहिस्ता आहिस्ता आहिस्ता आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सतारां हाढ़ किहा सतिगुर शब्द कुछ होर दे दे वस्त, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। मेरे ख़ाली वेख लै हस्त, झोली तेरे अगे डाहीआ। मैनूं ख़ुशीआं विच कर दे मस्त, मस्ताना दे बणाईआ। पर कौल कर लै जिस वेले आवें उत्ते फ़र्श, फ़ैसला अर्शां वाला मुकाईआ। मेरे उत्ते ज़रूर करीं तरस, रहमत
देणी कमाईआ। मैं तेरा सनमुख करां दरस, दीदा दानिस्ता इक्को नज़री आईआ। भावे नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग लँघ जाण पर मेरी ज़रूर पूरी करीं हरस, हवस देणी गुआईआ। झट सतिगुर शब्द ने बिना काग़ज़ कलम तों लिख दिती शर्त, बिन शरअ तों समझाईआ । मैं निरगुण धार हो के सरगुण हो के फेर आवां परत, पतिपरमेश्वर हो के आपणा भेव खुल्हाईआ। हाढ़ सतारां तैनूं वी भेज के उत्ते धरत, धरनी दा लेखा दयां चुकाईआ। झट विष्न ब्रह्मा शिव सोचां विच गए लटक, बैठे ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द ने दिता झटक, हलूणा दिता लगाईआ। मैं साहिब सुल्तान नौजुआन मेरा मालक श्री भगवान मेरी अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी धार ते शब्द दी सब तों वखरी मटक, चाल निराली इक रखाईआ। मेरे हुक्म दा हुक्म विच्चों चढ़ जाए कटक, बेअन्त बेअन्त बेअन्त खेल वखाईआ। सच दा भाणा उह विष्न ब्रह्मा शिव कदे ना सके अटक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक दूजे वल वेख के मलण अक्खीआं, सज्जे खब्बे ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द ने केहड़ीआं धारां आपणे अन्दर रखीआं, सानूं समझ कुछ ना पाईआ। जिस दा खेल होणा कोटन कोटि लख लखीआं, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। किस बिध लख चुरासी हंढाउणीआं सख़ीआँ, आत्मा परमात्मा हो के वेख वखाईआ। जिस दीआं लम्मीआं आसा रखीआं, अन्त सके ना कोए समझाईआ। कितनीआं जुग चौकड़ीआं जाणीआं नस्सीआं, भज्जणीआं वाहो दाहीआ। झट तिन्नां दे अन्दर विचारां आईआं अच्छीआं, अच्छी तरह वेख वखाईआ। पता नहीं एह सतिगुर शब्द ने ततां वाले रूप धरने ते कदे बण जाणा मछ ते मछीआं, कच्छां मच्छां आपणा खेल खिलाईआ। फेर तिन्नां दीआं आशां खिड़ खिड़ के हसीआं, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। झट सतिगुर शब्द ने अगम्मी ख़बरां दस्सीआं, बिन अक्खरां कीती पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बच्चू मेरे हुक्म दीआं लिखो पट्टीआं, बिना अक्खर अक्खर दृढ़ाईआ। तुहानूं सब नूं अन्तिम भरनीआं पैणीआं चट्टीआं, बचया रहिण कोए ना पाईआ। ओ जुग चौकड़ी दे मनवन्तरां वालीआं तुहाडीआं हट्टीआं, हटवाणिउ तुहानूं दयां समझाईआ। चुरासी लख जूनी दीआं खट लओ खट्टीआं, ततां वाले शरीर लओ बणाईआ। पर याद रखयो आत्मा मेरे बिना किसे अन्दर नहीं जाणीआं रखीआं, जोत नूर करे ना कोए रुशनाईआ। मेरे नाल उस विहार विच किसे दीआं होणीआं नहीं हिस्से पत्तीआं, इक्कोे मालक सब दा नज़री आईआ। तुहानूं वड्याईआं दितीआं तोल्यां विच्चों रतीआं, रत्न अमोलक हीरे दयां बणाईआ। पर याद करयो अन्त सब दीआं रहिणीआं ख़ाली हथ्थीआं, हथेलीआं मार के दिता दृढ़ाईआ। तुसां धारा बदलदे रहिणा इक्ट्ठीआं, जुग जुग एह मेरी बेपरवाहीआ। पता नहीं कितनी वार सृष्टीआं बणीआं ते कितनी वार ढठ्ठीआं, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक मिलाईआ ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण ओ हाढ़ सतारां तूं अज्ज किथों सतिगुर शब्द नूं दिता सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। हाढ़ सतारां कहे मित्रो मैं वी हुक्म दा बध्धा, बन्दना विच एसे नूं सीस निवाईआ। दो जहान जिस दी सारे जगह, जिधर वेखो उधर नज़री आईआ। पर निगाह मारो पिच्छा पिच्छे लँघ जाए ते की हाल होणा अगा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तों बाद की आपणी खेल खिलाईआ। पता नहीं एह किहो जेहा सूरा सरबगा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द किहा उह दोस्तो प्रेमीओ प्यारयो विष्नूं ब्रह्मा शिव तुहानूं पता नहीं मैं प्यार करदा मैं यार बणदा मैं एतबार दस्सदा पर फेर वी सब नूं दे जांदा दग़ा, मेरा भेव कोए ना पाईआ। जदों मैं किरपा करां ते बड़ी मेहर दे नाल वसां उपर शाहरगा, नौ दुआरे दे उत्ते आपणा डेरा लाईआ। पर मेरी अज्ज तक समझी नहीं किसे ने तबा, अन्तर समझ कुछ ना आईआ। मैं कदी बोलया नहीं नाल लबां, जिह्वा ज़बान ना कोए हिलाईआ। पर मेरा खेल हुन्दा हुन्दा जुग चौकड़ी बाद सबब्बा, सतिगुर शब्द कहे एह मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे सतिगुर शब्द कुछ मेरी झोली पा दे दान, दातिआ तेरी इक सरनाईआ। सतिगुर शब्द ने किहा सुण लै बिना कान, बिन सरवणां दयां सुणाईआ। मेरा मालक श्री भगवान, भगवन इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा नाल दो जहान, दोहरा आपणा हुक्म वरताईआ। बेशक मेरा रूप बेपहचान, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले मैं धरती उत्ते होया प्रधान, मेहरवान हो के आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण तों सरगुण होवां ततां वाला जुआन, जोबन जोत धार हंढाईआ। हुक्म संदेशे धुर दे देवां आण, शब्दी शब्द शब्द कर शनवाईआ। अक्खर अक्खर मेरा देण ब्यान, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं पता नहीं राम बणां कि काहन, काहनां दा खेल खिलाईआ । पता नहीं पैग़म्बरां दा पैग़म्बर होवां कि अमामां दा अमाम, जल्वागर नूर अलाहीआ। सतिगुर शब्द ते शब्द दा होवां बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। हाढ़ सतारां पर तैनूं इक दे के जावां ब्यान, बिन सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणन तों पहले दयां समझाईआ। जिस वेले जुग चौकड़ी लँघ गए विच जहान, आपणा रूप बदलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर दे के चले गए ज्ञान, ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराणां अञ्जील कुरानां सिफ्त सलाहीआ। तीर्थ तट वेखणे सरोवर महान, जलधारा वहिण वहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ बणन निशान, गुरुदुआरयां वंड वंडाईआ। कोटन नाम होणे प्रधान, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। ततां वाले तत वंड करन इन्सान, आप आपणा खेल खिलाईआ। मेरी समझ ना आवे विच जहान, दीन दुनी भेव कोए ना पाईआ। योद्धा सूरबीर बणां बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। सति दे हुक्म दा करां फ़रमान, सचखण्ड
निवासी नाल करां सलाहीआ। धरनी उत्ते धर्म दा झुला के निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। मेरा खेल तकण ज़िमीं असमान, लोक परलोक तबकां सबक दयां सिखाईआ। एह लेखा आउणा नहीं विच विधान, सिख्या विच ना कोए सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां तेरी रख दिती मुनिआद, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जिस ने साडी रचना रची आदि, विष्न ब्रह्मा शिव दिती वड्याईआ। जिस ने खेल खेलया विच ब्रह्मांड, ब्रह्मांड विच आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा शब्द दा अगम्मी नाद, ज़िमीं आसमानां करे शनवाईआ। जिस ने अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं देणी दाद, हुक्म संदेशे काया मन्दिर इक दृढ़ाईआ। जिस नूं सब ने मन्नणा वाहिद, नूर अलाह कहि के सीस निवाईआ। जिस नूं सब ने करना याद, यादाशत विच भुल कदे ना जाईआ। उह बण के मोहण माधव माध, मधुर धन्न दए सुणाईआ। जिस दा हुक्म होणा बोध अगाध, बुद्धी तों बाहर करे पढ़ाईआ। सतारां हाढ़ याद रखीं उसदा जिस वेले होया अन्त अख़ीर उह बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार नूर अलाह बेपरवाह भगतां दा होवे मददगार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू उह मेरे सतिगुरु मेरा झुक लैण दे सीस, बिन सीस सीस निवाईआ। उह सतिगुर शब्द तूं मेरा जगदीश, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे हुक्म दे पीसण लवां पीस, पीस पीस सेव कमाईआ। झट अन्दरों आवाज़ आई एह तेरा निशाना ठीक, ठाकर हो के दयां दृढ़ाईआ। पर याद रख लै मेरी तरीक, तारीक अन्धेरा दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस दी पैग़म्बरां करनी पैणी तबलीक, वाहिद अल्ला कहि के सारे जाण सुणाईआ। मेरा खेल होणा लाशरीक, शरअ तों बाहर करां पढ़ाईआ। तैनूं वेखणा ला के नीझ, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरी पूरी करां रीझ, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। उस वेले इक होवे तमहीद, सिख्या दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द किहा सतारां हाढ़ तूं किड्डा वड्डा सूरबीर, मेहरवान अख्वाईआ। मेहरवाना मेहर दा मार के तीर, अणयाला इक चलाईआ। जे मेरा अन्त वेखणा ते मेरे विच नवीं करीं तामीर, पिछला लेखा रहे ना राईआ। शरअ दे सारे कट देणे ज़ंजीर, चार जुग दा झगड़ा देणा मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे के धीर, धर्म दी धार देणी समझाईआ। तेरे भगत तेरी मंज़ल चढ़न अख़ीर, आख़र मेला मेलणा चाँई चाँईआ। भावें सतिगुर शब्द तूं रख लवीं पंजां ततां वाला शरीर, तन वजूद आपणा डेरा लाईआ। पर मैनूं नहीं पता तूं शाह होवें कि हकीर, शहिनशाह होवें धुरदरगाहीआ। मेरी इक मंग मेरी बदल देवीं तकदीर, तदबीर आपणे नाल
बणाईआ । मैं तेरे दर दा मंगता दरवेश भिखारी फ़कीर, फ़िकरा ढोला तेरा रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणां सहाईआ। सतिगुर शब्द किहा हाढ़ सतारां दया कमावांगा। सो पुरख निरञ्जण हो के खेल खिलावांगा। हरि पुरख निरञ्जण हो के वेख वखावांगा। एकँकारा हो के वेस वटावांगा। आदि निरञ्जण हो के नूर रुशनावांगा। अबिनाशी करता हो के सोभा पावांगा। श्री भगवान हो के खेल खिलावांगा। पारब्रह्म हो के पड़दा आप उठावांगा। सतिगुर शब्द हो के शब्दी डंक वजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सारे जोह के, हलूणे नाल हिलावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु मुहब्बत विच मोह के, तेरे नाल मिलावांगा। निरगुण तों सरगुण रूप हो के, सोहणा खेल खिलावांगा। सरगुण तत विचार चाल जोह के, जोती जोत विच समावांगा। जोती जाता आप हो के, आप आपणा वेस वटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरतावांगा। हाढ़ सतारां सतिगुर दया कमाएगा। दीन दयाल वेस वटाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। बंक दुआरा इक सुहाएगा। तन वजूद सोभा पाएगा। तन विभूत इक हंढाएगा। महबूब आपणा रंग रंगाएगा। अन्त माटी ख़ाक नेस्तो नाबूद कराएगा। जगत जहान विच्चों झूज, दो जहानां पन्ध मुकाएगा। संसारी भण्डारी सँघारी तुहाडी दिशा करके कूच, कूचा गली सारे पन्ध मुकाएगा। अगली फेर दस्सके सूझ, समझ समझ विच्चों बदलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताएगा। सच दा हुक्म इक वरतावांगा । जुग चौकड़ी पन्ध मुकावांगा। कलयुग अन्तिम वेख वखावांगा। सतारां हाढ़ा तेरा दिवस सुहावांगा। भगत सुहेले नाल मिलावांगा। भगत दुआर बंक वडयावांगा। राउ रंक रंग चढ़ावांगा। साध सन्त संग निभावांगा। आदि अन्त भेव चुकावांगा। आत्म बण के धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वावांगा। तेरी सोहणी सुहा के रुत बसन्त, पत्त टहणी फुल्ल गुरमुख आप महकावांगा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझावांगा। लहिणा देणा मुका के बहिश्त जंनत्त, स्वर्गां भगतां चरणां हेठ रखावांगा। सति दी फेर बणा के साची बणत, सतिजुग लोकमात लगावांगा। उस वेले फेर होणा इक्को इहो मंत, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकावांगा । सतिगुर शब्द कहे सुण सतारां हाढ़ा, हाढ़े कढण वाल्या तैनूं दयां जणाईआ। उठ निगाह मार लै तक लै भगतां दा अखाड़ा, किस बिध बैठे सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द तक लै लाड़ा, दो जहानां नज़री आईआ। तैनूं चाढ़्हे रंग गाड़्हा, जुग चौकड़ी उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां सम्मत आ गया
शहिनशाही ग्यारां, यारां मित्रां नाल वड्याईआ। भगतां नाल तक लै बहारां, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जिथ्थे वेरवा नहीं पुरख नारां, नर नरायण देवणहार सरनाईआ। नाले सतारां सतारां दीआं तक लै कतारां, हरिजन सोहणे सोभा पाईआ। तिक्खीआं धार वेख तलवारां, त्रैगुण दा पन्ध मुकाईआ। तन शृंगार वेख लै हारां, जिन्हां हिरदे वस्या धुर दा माहीआ। रसना जिह्वा सुण लै जैकारा, इक्को ढोला गाईआ। जिस दा लहिणा हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई तों बाहरा, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। जिस दा सारे दे के गए इशारा, पेशीनगोईआं विच सुणाईआ। सब ने किहा आवे दोबारा, जोती जाता नूर अलाहीआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं सब ने किहा चवीआं अवतारा, जगदीशा इक अख्वाईआ। कलि कल्की पावे सारा, महासार्थी वेस वटाईआ। सम्बल होवे उस दा दुआरा, वेद व्यासा गया सुणाईआ। दुआरका वासी कीता इशारा, सैनत सतिगुर शब्द लगाईआ। मूसा मुसलसल कीता इज़हारा, कलमा अक्खरां नाल सलाहीआ। ईसा भेव खोल्ल्हया सारा, अन्त आवे मेरा अब्बा धुरदरगाहीआ। मुहम्मद कहि के गया चार यारा, सदी चौधवीं अन्त वेख वखाईआ। नानक निरगुण धार भेव खोल्ल्हया सारा, सहिज सहिज समझाईआ। गोबिन्द किहा सतिगुर धार आवे दुबारा, दुहरा आपणा वेस वटाईआ। जिस ने सब दी पाउणी सारा, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतारां हाढ़ सतिजुग तेरी सदा होवेगी पूजा, नौ खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ। इस तों वड्डा दिवस होर होए कोई ना दूजा, दो जहान नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान महबूब तेरा वक्त सुहञ्जणा बूझा, लेखा दए मुकाईआ। अगला भेव खोल्हे गुज्झा, गोबिन्द रंग रंगाईआ। जो इशारा दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों बाहर सुणाईआ। मेरा नूर स्वामी आवे उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल वड्याईआ। जिस मेटणा अन्तिम कलयुगा, सतिजुग रंग रंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणाउणा इक्को झुग्गा, सत्तां दीपां रंग रंगाईआ। नाम कलमा लए कोई ना भुग्गा, माया वंड ना कोए वंडाईआ। पर फेर ख़ुशी नाल हस के किहा सतारां हाढ़ सतिजुग तों पहलां इक्को वार घोर होएगा युद्धा, उह वी तेरा दिवस सुहञ्जणा नज़री आईआ। जगत जहान कूड़ी क्रिया विच होवेगा खुभ्भा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। झट हाढ़ सतारां रोया मार के भुब्बा, दरोही दरोही दरोही कर सुणाईआ। मेरे साहिब सतिगुर मेरे विच जन भगतां कर उॅघा, उगण आथण दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतारां हाढ़ तेरे उत्तों सतिजुग होणा शुरू, शरअ दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। सब दा इक्को होणा शब्द सतिगुरु, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। एह उह इशारा दिता नरायण ने ध्रू, धरनी उत्ते गया
सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम मोड़ा मुड़ू, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। उस वेले बृद्धां बालां नौजवानां आत्म धार परमात्म जुड़ू, जोड़ी सतिगुर शब्द बणाईआ। उह धुर दा नाम कदे ना थुड़ू, अतोट अतुट वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिजुग कहे मैं जिस वेले प्यार कीता नाल हाढ़ सतारां, सतह बुलंदी ज़िमीं असमान वेख वखाईआ। इक संदेशा देणा धुर दे परवरदिगारा, दो जहानां आप सुणाईआ। इक्को मानव ज़ाती होणा नाअरा, इक्को इष्ट देव सुणाईआ। इक्को मन्दिर होणा इक्को होवे दुआरा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को गृह होवे घरबारा, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। इक्को पावणहारा होवे सारा, महासार्थी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतारां हाढ़ सुण लै बिना कन्न, कायनात दयां जणाईआ। पहलों आपणा धीरज बन्न्ह, मनसा मूल ना कोए हल्काईआ। तेरा वजूद नहीं कोई तन, ततव नज़र कोए ना आईआ। हरख़ सोग नहीं कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जणाईआ। सारी सृष्टी मानव ज़ाती वेख लै ब्रह्म, पारब्रह्म खेल खिलाईआ। तेरे विच इक्को होणा धर्म, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं दा अन्त अख़ीर ते तेरे विच सतिजुग दा होणा जरम, धरनी ने गोदी चुकणा चाँईं चाँईंआ। फेर ना कोई ज़ात रहे ना वरन, बरन दी वंड ना कोए वंडाईआ। ज़रूर पुरख अकाल दे बिना चरण तों पूजे जाणगे चरण, पाहन पत्थरां सीस ना कोए निवाईआ। मन्दिर मसीतां चर्चां चरागाहां गुरदवारयां मूल ना वड़न, सारे भज्जण वाहो दाहीआ। सतिगुर शब्द दा पल्लू फड़न, तूं ही पिता तूं ही माईआ। तूं ही हार भन्न्हण घड़न, तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं आत्मा तेरा नूर अलाही तूं करता करनी करन, कादर करीम इक अख्वाईआ। तेरी साहिब इक्को सरन, सरनगति इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू इक इक ग्यारां दा वेख लै आपणा साल, साल बसाले ध्यान लगाईआ । सृष्टी दृष्टी तक लै हाल, हालत तक ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक लै काल, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सच प्रीती तेरी घाले कोई ना घाल, प्रीतम प्रेम विच ना कोए समाईआ। फल रिहा ना किसे काया डाल्ह, पत्त टहणी गए कुमलाईआ। तूं आ के पुछ लै मुरीदां हाल, मुर्शद तेरे अगे वास्ता पाईआ। सतिगुर शब्द बण दलाल, विचोला इक्को नज़री आईआ। जनभगतां आ के सुरत संभाल, सम्बल दे मालक हो सहाईआ। साची वस्त दे धन माल, अतोट अतुट वरताईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों कर बहाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उह वायदा पूरा कर दे शब्द गोबिन्द जो इशारा
दिता सिँघ पाल, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। पूरन जोत पूरन विच संभाल, समग्री सच सच टिकाईआ। तेरा वसल होवे वसाल, विश्व दे मालक आपणा रंग रंगाईआ। तेरा जल्वा होवे जमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ सतारां जुग चौकड़ी गए बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। अगे धर्म दी सुण लै रीत, धर्म धार दृढ़ाईआ। पुरख अकाले करनी प्रीत, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। निरगुण निरँकार वसाउणा चीत, ठगौरी मन रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गीत, सोहँ ढोला सिफ्त सलाहीआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबे होए रुशनाईआ। मानस जन्म जाणा जग जीत, जग जीवण दाते मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल इक खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे वक्त आया सुहञ्जणा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, निरवैर नूर अलाहीआ। उह दाता दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। चरण धूड़ करा के मजना, दुरमति मैल धुआईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग वंञणा, भज्जे वाहो दाहीआ। सतिजुग साचा लगणा, धरनी धरत धवल सुहाईआ। त्रैगुण बुझाए अग्ना, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। हिरदे नाम जपाए रसना, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। हर हिरदे अन्दर सतिगुर वसणा, शब्दी शब्द शब्द डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरि आदि जुगादी मेहरवाना, मेहरवान अख्वाईआ। जो जुग जुग धारे बाणा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जाता हो प्रधाना, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। जन भगतां वेखे मार ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। कलयुग अन्तिम कर पहचाना, बेपहचान रिहा मिलाईआ। आत्म दे के ब्रह्म ज्ञाना, पर्दा कूड़ उठाईआ। सुरत मिल के शब्दी कान्हा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। घर बंक सुहा मकाना, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। शाहो भूप बण सुल्ताना, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतारां हाढ़ कहे सतिगुर शब्द मेरा मेट कूड़ कुड़यार, कुटम्ब कलयुग रहिण ना पाईआ । सच वस्त दे अधार, धुर धुर दा नाम वरताईआ। मेरी ख़ुशीआं वाली मौले बहार, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ । मैं बणया दर भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं देवणहार सिक्दार, सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा वेखो खेल बेनज़ीर, नज़रीए सब दे दयां बदलाईआ। मैं शाहो भूप पीरां दा पीर, पैग़म्बरां दा पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जो आसा रख के गया कबीर, कबरां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस दी
आशा रखी गोबिन्द अख़ीर, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। उह मालक ख़ालक गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। जिस दा जगत नाता बणया पंजां ततां वाली तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करनवाला मेहर, मेहरवान अख्वाईआ। वसणहारा नेरन नेर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी मेरा फेर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग अन्तिम ल्या घेर, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। ततां वाला शरीर नाम रखा के सिँघ शेर, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। फेर लेखा आप नबेर, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं होर आ गया चेता, पूरब भेव चुकाईआ। रवालसर जांदयां जांदयां ओ गोबिन्द लेट गया विच खेतां, बिना आसण आसण लाईआ। पुरख अकाल नूं मस्तक टेका, बिन टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। फेर आपणा आप करके भेंटा, धूड़ धूड़ां विच समाईआ। नाले हस के किहा तूं पिता मैं तेरा बेटा, बेशक मैनूं जम्मण वाली गुजरी माईआ। मैं सतिगुर तेरा शब्द तेरा मेरे नाल होवे ठेका, वअदा पूरा देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द खेतां विच लेटया रवालसर, सोहणा रूप बणाईआ। नाल किहा उह पुरख अकाले दीन दयाले मेरा तन वजूद आ के वर, मालक हो के वेख वखाईआ। मैं सदा वसणा तेरे घर, दूजा दुआर रहिण कोए ना पाईआ। ना कोई शरअ होवे ना शर, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मालक मेरा नरायण नर, नर हरि इक्को इक अख्वाईआ। झट प्रभू ने किरपा दिती कर, हुक्म संदेशा दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। झट गोबिन्द सतिगुरु लाई बिना सिँघासण समाधी, बिना सुरत तों सुरत विच समाईआ। बिना रसना तों ल्या अराधी, जिह्वा मुख दन्द ना कोए हिलाईआ। बिना आवाज़ तों सुणया अनादी, नाद धुन शनवाईआ। खेल तक ब्रह्मादी, ब्रह्मांड वेख वखाईआ। बिना सुरती तों सुरती जागी, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। बिना वैराग तों आया वैरागी, आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द तेरा प्यार वड वडभागी, भगवन दए वड्याईआ। तेरे अन्दर मेरा नूर जोत ज़रूर जगेगा चराग़ी, चरागाहां करे रुशनाईआ। इस शरीर दी उह बाज़ां वाल्या खेड जाणी बाज़ी, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। गोबिन्द हस के किहा मैं तेरे हुक्म विच राज़ी, राज़क रिज़क रहीम तेरी सरनाईआ। फेर हुक्म दी वजी आवाज़ी, धुन धुन विच्चों प्रगटाईआ। तेरे नाल लडावांगा लाडी, लाड आपणे नाल रखाईआ। उह तेरी ज़रूर ततां वाली होवेगी बाडी, तन वजूद जगत नज़री आईआ। मैं अन्दर वड़ के बण जावां गाडी,
जिस नूं गाॅड वाहिद नूर कहे ख़लक ख़ुदाईआ। गोबिन्द हस के किहा एथे ना कोई सवाल ना जवाबी, जवाब तल्बी ना कोए समझाईआ। एह मेरे उत्ते किरपा करीं शताबी, बहुती देर ना कोए लगाईआ। झट हुक्म होया तेरा ढईआ लँघणा ते फेर बणना कन्त सुहागी, सोहणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। हस के कहे रवालसर दी धरती, मिट्टी ख़ाक रही सुणाईआ। जो साहिब आवे निध परती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी गोबिन्द नाल शरती, शरअ दीन दुनी बदलाईआ। उह खेल समझाए आपणे घर दी, गृह मन्दिर इक वखाईआ । सृष्टी भिखारन रहे ना दर दर दी, चारों कुण्ट भज्जे ना वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को तुक होवे पढ़दी, कलमा कायनात इक समझाईआ। आत्म परमात्म मंज़ल होवे चढ़दी, अगे हो ना कोए अटकाईआ। ताकत रहे ना हँकार गढ़्ह दी, हउमे हंगता दए मिटाईआ। जगत तृष्ना मूल रहे ना सड़दी, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कल दी, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। खेल खिलाए अछल अछल दी, वल छलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। किसे नूं समझ ना आवे घड़ी पल दी, की पलकां दे ओहले बहि के खेल खिलाईआ। जिस सार पाउणी जल थल दी, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। उस आशा पूरी करनी बावन धार बलि दी, पूरब लहिणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण उए सतारां हाढ़ा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ । निगाह मार लै विच माछूवाड़ा, आप आपणा बल प्रगटाईआ। जिस वेले गोबिन्द सुत्ता विच झाड़ा, जंडी धार दए गवाहीआ। कलयुग ख़ुशीआं लाया अखाड़ा, नच्चे टप्पे वाहो दाहीआ। धरनी तक के धुर दा लाड़ा, ढोले ख़ुशीआं वाले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। गोबिन्द माछूवाड़े उत्ते धरती आपणी लाई छाती, सीना सीने नाल छुहाईआ। तलवार दी नोक नाल लिखी अगम्मी पाती, जिस दा अक्खर नज़र कोए ना आईआ। नी तेरे उत्ते आउणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दे हथ्थ सब दी ज़िंदगी हयाती, आदि जुगादि आपणा हुक्म वरताईआ। उह अन्तिम मेटे कलयुग अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। मानव ज़ाती होवे इक जमाती, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को कलमा होवे सफ़ाती, जज़बाती आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को सरघी होवे प्रभाती, इक्को आपणा रंग रंगाईआ। इक्को मज़्हब होवे ज़ाती, इक्को कलमा पढ़े ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर गोबिन्द सिँघ कीता इशारा, सैनत अगम्म लगाईआ। वाह मेरे परवरदिगारा, तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं तक किनारा, मुहम्मद बैठा पन्ध मुकाईआ।
चारों कुण्ट धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झट हस के कहे चन्द सितारा, प्रभ दा खेल बेपरवाहीआ। उह सब दा मीत मुरारा, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। माछूवाड़ा कहे मेरी धरती पवित्र होई ख़ाक, माटी सोभा पाईआ। मेरे अन्तष्करन दा खुल्ल्हया ताक, पर्दा रिहा ना राईआ। मैनूं याद गोबिन्द दा भविख्त वाक, वाक्कया दयां सुणाईआ। जिस वेले उस ज़िमीं असमान ल्या झाक, बिन नैण नैण तकाईआ। ना दिवस रही ना रात, घड़ी पल ना कोए समझाईआ। ना मज़्हब रिहा ना ज़ात, ना कलमा वंड वंडाईआ। ना झगड़ा काग़ज़ात, ना अक्खरां कोई लड़ाईआ। झट गोबिन्द ने अगला तक्कया वाकयात, वाक्यात वेख्या चाँईं चाँईंआ। धर्म ईमान पा जाणी वफ़ात, मढ़ीआं गोर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं सुणया शब्द अगम्म संदेशा, सँध्या सरघी ना कोए वड्याईआ। की खेल करे नर नरेशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा अवलड़ा होणा वेसा, जोती जाता डगमगाईआ। हुक्म सुणाए दस दस्मेसा, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम आवे नर नरेशा, नर हरि करता इक अख्वाईआ। जेहड़ा सदा रहे हमेशा, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। जिस अन्तिम झगड़ा मेटणा मुल्ला शेख़ा, दीनां मज़्हबां पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे गणपति गणेशा, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। उस दा लहिणा देणा होणा माझे देसा, सम्बल रुत सुहाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर गोबिन्द किहा कलयुग अन्त सतिगुर शब्द होवे उज्यारा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धार वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही साल होवे ग्यारां, इक इक नाल मिल के वजे वधाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया कुकर्म कढ्ढे बाहरा, धर्म दी धार इक समझाईआ। माण देवे सतारां हाढ़ा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतारां सतारां दा ला अखाड़ा, सोहणा आपणा नाच वखाईआ। प्रेम दा रंग चाढ़्ह के गाड़्हा, दुरमति मैल धुआईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जन भगतां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा सम्मत ग्यारां होवे वक्त, सोहणी खेल खिलाईआ। मालक मालक बण के जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हरिजन बणा के आपणे भगत, भगवन देवे माण वड्याईआ । अन्तर आत्म बख्शे शक्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत कहे शहिनशाही ग्यारां आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। नाल संदेशा सुणे पात, पत्रिका की दृढ़ाईआ। जन भगतां
हरि जू पुछे वात, वारस हो के वेख वखाईआ। पिछला लहिणा देणा पूरा करे पुरात, पुरातन लेखा झोली पाईआ। अगे बख्श के साची दात, दाता दानी दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द संदेशा दिता शब्दी धार, शब्द शब्द शनवाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल कल्की अवतार, निहकलंका संग रखाईआ। इक इक दा होए प्यार, प्रेम प्रेम विच समाईआ। कलयुग दोहरी होवे धार, दोहरा आपणा रूप बदलाईआ। सिँघ शेर शेर दा लेखा विच संसार, तत ततां नाल वड्याईआ। जिस दे अन्तर दीपक जगिआ चराग़, जोती जाता डगमगाईआ। उस दी ख़ुशीआं वाली बहार, सम्मत शहिनशाही ग्यारां वजे वधाईआ। माछूवाड़ा लेखा मंगे उधार, सम्मत शहिनशाही सत्त नाल मिलाईआ। हरिजन प्रेम विच करन निमस्कार, अन्तर अन्तर ढोले गाईआ। पंज प्यारे होवण ख़बरदार, पंज दरबारी लैण अंगड़ाईआ। पंज लिखारी करन विचार, कानी कलम हथ्थ उठाईआ। हाढ़ सतारां कहे सब तों पहलां करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्म अपार, अथाह मेरी वड्याईआ। पूरन जोत पूरन उज्यार, जोती जाते विच समाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडा पिछला लेखा लगा लग्गण, प्रेमीओ दयां जणाईआ। तुहाडा पैण लगा सगन, मंगणी नाल धुरदरगाहीआ। तुहाडा दीपक लगा जगण, अन्ध अन्धेर होए रुशनाईआ। तुसीं सारे होवो मग्न, सुत्तयो लओ अंगड़ाईआ। सतिगुर चरण दा करना मजन, दुरमति मैल धुआईआ। सोहँ शब्द दा होवे भजन, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। दो जहान नगारे वज्जण, नाम डंक करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडे पवित्र करे बदन, बदनीती रहिण कोए ना पाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो अन्दरों उठाओ सुती सुरती, जगत दलिद्र रहे ना राईआ। दरस करो अकाल मूर्ती, निरगुण निरवैर वेख वखाईआ। तुहानूं सार होवे धुर दी, धुर मस्तक लेख बणाईआ। अज्ज तों प्रण कर लओ इक्को ओट रखणी शब्द सतिगुर दी, बिना सतिगुर शब्द तों दूजा गुरु नज़र कोए ना आईआ। एह सिख्या सिक्खां नूं गोबिन्द धार अनन्दपुर दी, पुर अनन्द गया समझाईआ। उस सतिगुर दी गद्दी नहीं किसे ठग चोर दी, चोर यार लुट कोए ना जाईआ। हुण वेख्यो खेल होणी होर होर दी, होर दा होर रूप बदलाईआ। सतिगुर शब्द अस्वारी होणी आपणे घोड़ दी, अस्व दो जहान दौड़ाईआ। जिस दी अवाज़ सुणनी पहले पौड़ दी, पौड़ी डण्डे सब दे वेख वखाईआ। हुण सब नूं मूर्त सूरत नज़र आउणी शेर सिँघ दे थाँ ब्राह्मण गौड़ दी, दोहरी आपणी कल वरताईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे तलाब जौहड़
दी, सतिगुर शब्द शब्द सरनाईआ। उह वेखो गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आउँदी दौड़दी, खुल्ल्हे वाल देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर करो तैयारीआं, त्रैगुण अतीता हुक्म वरताईआ। आपणे दीनां मज़्हबां वेखो क्यारीआं, लोकमात फोल फुलाईआ। शरअ शरीअत तको यारीआं, यरानेदार कवण अख्वाईआ। नाम कलमे वेखो हट्ट बज़ारीआं, कीमत कवण चुकाईआ। निगाह मारो पंजां ततां अन्दर मास हड्ड नाड़ीआं, लहू मिझ वेख वखाईआ। बोदीआं टिक्के वेखो आपणे मुरीदां सिक्खां दाढ़ीआं, कवण तुहाडी लज्जया रिहा रखाईआ। सतिगुर गोबिन्द किहा उह मैं सतिगुर शब्द गुरसिखो तुहाडे पिच्छे सुत्ता माछूवाड़े दीआं विच झाड़ीआं, मात पिता पूत सपूते तुहाडी भेंट चढ़ाईआ। आपणीआं छड के प्रेम वालीआं लाड़ीआं, नाता तुहाडे नाल रखाईआ। उह गुरसिखो तुहाडीआं देहां करके प्यारीआं, तुहाडे अन्दर डेरा लाईआ। क्यों कलयुग अन्तिम हिम्मतां हारीआं, बैठे हरि भुलाईआ। वेखो छेवें साल नूं डूँग्घीआं खालीआं, टोए टिब्बे नज़री आईआ। माण रहिणा नहीं किते पुजारीआं, पूजस पाहन ना कोए वड्याईआ। बिना सतिगुर शब्द तों सब नूं होणीआं ख्वारीआं, ख़ालसा ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। बिना सतिगुर तों देवे ना कोए ख़ुमारीआं, ग़मख़ार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे शेर शेर शेर शरीर, तन तन तन वड्याईआ। तत तत तत दा धीर, धीरज धीरज धीरज जणाईआ। अमृत रस रस दा नीर, बिन रसना रस चखाईआ। जिस विच खेल खेलया साल बवजा बणके पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। अन्त नाता तोड़ अख़ीर, आख़र दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं भगतो बड़ा मस्कीन, ग़रीब निमाणा कोझा कमला नज़री आईआ। मैं तुहाडा होवां अधीन, तुहाडे अगे वास्ता पाईआ। मैं तुहाडा मुक्ता बणां गमीन, जे तुसीं भगत ते प्रभू ते ज़रूर करो यकीन, जो यके बाद दीगरे लोकमात आवे चाँईं चाँईंआ। उह जिस ने वखरी बदल दिती तालीम, उह तुलबे तुहानूं रिहा बणाईआ। मालक शहिनशाह अज़ीम, आलीज़ाह नूर अलाहीआ। फेर वेखो ते उह सदा सदा ते सदा दा कदीम, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जो अर्शां दा मालक फर्श उत्ते खेल खेले नूर नुराना आप ज़मीन, ज़िमी ज़मा वेख वखाईआ। जिस दी यादाशत पुराणी प्राचीन, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो पंजां प्यारयां ख़ुशी नाल करनी डण्डावत, लम्मे पै के सीस निवाईआ। सतिगुर प्यार दी देवे निआमत, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ।
नौ खण्ड दी फेर वेखे बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतो तुहाडी जुग जुग दी सांभ के रखी अमानत, अज्ज सहिज नाल तुहाडे अन्दर देणी टिकाईआ। तुहाडे नाल पक्का वायदा तुहानूं सचखण्ड खड़ना सही सलामत, सुत्तयां जागदयां आपणी गोद विच टिकाईआ। अगे कोई कर ना सके ममानत, रोकण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। शेर सिँघ कहे जो इक वार मेरे चरण गया छोह, छोहर बांका गया दृढ़ाईआ। उस दे अन्दर नाम देवां सोहँ सो, बिना जगत नेत्रां बख्शां लो, लोयण तीजा दयां खुल्हाईआ। पूरा करां सतिगुर गोबिन्द ने किहा जो, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। अगे सतिगुर शब्द दी धार इक ते हुण शब्द जोत दी धार हो गए दो, दोहां दी मिल के वजे वधाईआ। फेर उन्हां दोहां दा सम्बल नगरी नाल बण गया मोह, मुहब्बत विच साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लाईआ। इस दा भेव जाणे कोअ, बुद्धिवान ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैनूं वखाउ सारे सज्जे हथ्थ दी हथेली, रेखा पिछली नाल मिलाईआ। मैनूं इयों जापदा तुहाडा सतिगुर शब्द पुराणा मेली, जुग जुग दा नज़री आईआ । की हो गया जे कलयुग इक नवीं खेल खेली, ख़लक दा ख़ालक हो के वेस वटाईआ। भावे एस नूं जट्ट समझो ते भावे सतिगुर शब्द बेली, उह बेल्यां विच तुहाडा होए सहाईआ। तुहाडी आत्मा सतिगुर शब्द दा वअदा कदे ना रहवेगी अकेली, इकल्ले इकल्ले दे नाल मिल के आपणा रंग वखाईआ। तुहाडी जगह मैं सब तों रखी नवेली, वखरे घर देवां वसाईआ। जिस तरह गोबिन्द दे बाज़ ने बाज़ी पेली, उह बाज़ां वाला तुहानूं उसे घर दए पुजाईआ। जिथ्थे धर्म राय दी कदे ना होवे जेली, चित्रगुप्त लेखा मंगण कोए ना आईआ। पर तुहानूं इक गल्ल दस्सां तुसीं बड़े चंगे सोहणे सुंदर सरूप उए लाड़िओ तुहाडी जोत अकालण इक्को सहेली, जेहड़ी विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मेल आप मिलाईआ। हथेली कहे सतिगुरु उह मेरे विच वेख लकीरां, निक्कीआं वड्डीआं नज़री आईआ। मैं फिरदी वांग फ़कीरां, फ़िकरे तेरे ढोले गाईआ। ओ मैनूं बन्न्ह ल्या शरअ दीआं ज़ंजीरां, कड़ी सके ना कोए तुड़ाईआ। उह मेरा पंजां ततां वाला शरीरा, ते तूं परमात्मा मेरे विच वसें मेरा माहीआ। ओ मेरीआं बदल दे तकदीरां, तदबीर आपणी इक समझाईआ। की हो गया जे कलयुग दा अन्त तूं करना अख़ीरा, आख़र आपणा हुक्म सुणाईआ। मैनूं ऐउँ जापदा तेरे हुक्म दी इक्को होणी शमशीरा, जो शरअ दे लेखे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। हथेली कहे भगतो जे तुहाडे उत्ते छोह जावे सत्त रंग दा
डण्डा, तुहाडी पिछली कीती दए बदलाईआ। तुहाडा सीना होवे ठण्डा, अग्नी तत गंवाईआ। तुहाडा आत्म ना होवे रंडा, सदा वजदी रहे वधाईआ। तुहानूं याद होणा तुहाडे सतिगुर ने तुहाडे घरों खाधा सी इक इक गंढ्ढा, ओ गंढ्ढे खुवाउण वाल्यो तुहाडी की वड्याईआ। तुसीं फेर वी चंगे माछूवाड़े जिस वेले गोबिन्द सुत्ता सी विच जंडां, उस वेले कोई गंढ्ढा खुवाउण वाला नज़र कोए ना आईआ। तुहानूं अज्ज मैं वी कुछ वंडां, जो चाहो सो तुहाडी झोली दयां टिकाईआ। पर मैं कोई पंडत नहीं जे ना कोई पंडा, ना कोई मुल्ला शेख़ काज़ी ना कोई उगराहुण वाला चन्दा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा जीअ करदा अज्ज मैं तुहाडे चरणां दे थल्लों दी वहा देवां गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी तुहाडे कदम चुम्म के ख़ुशी बणाईआ। ओ कोई भगत रह ना जावे गंदा, गंदगी सब दी आपणे चरणां हेठ दबाईआ। तुहाडा हुण सफ़र रहिण नहीं देणा लम्बा, लम्मे पैण वाल्यो पन्ध देणा मुकाईआ। पर अगे वेख्यो खेल होणा इक अचम्बा, हैरानी विच सारे देण दुहाईआ। क्यों उह इशारा दिता सी सतिगुर गोबिन्द ने जिस वेले छड्डया पुरी अनन्दा, सहिज नाल माता गुजरी दे कन्न विच सुणाईआ। माता जी मैं मुड़ के कदे नहीं आउणा विच जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। मैं जदों आवांगा सचखण्ड विच्चों सच दी धार बणके शब्द गुरु हो के ते समावांगा विच परमानंदा, परम पुरख दा रूप इक्को वेख वखाईआ । ते जदों मेरा दिल करेगा मैं सतिगुर शब्द हो के दो जहानां विच मचा दयांगा दंगा, खण्डा हथ्थ ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हथेली कहे सतिगुर मेरे वल मार लै झाती, झाकीआं देण वाल्या आपणे नैण बदलाईआ। मैं चाहुंदी सारयां दी बदल दे हयाती, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। अठ्ठे पहर हर हिरदे रहे प्रभाती, तेरे नाम दी वजदी रहे वधाईआ। तेरा होर किते टिकाणा नहीं ते भगतां दी ज़रूर सेजा बणा लै छाती, छत्रधारीआं दा पन्ध मुकाईआ । जे तूं बणना कमलापाती, नौ दुआरे धक्क के दसवें विच आपणा डेरा लाईआ। आपे बजर कपाटी जाऊ पाटी, पटने वाल्या तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। उह आपणी जोत जगा दे ललाटी, लाटां वालीआं तेरे अगे पिच्छे फिरना चाँईं चाँईंआ। हुण केहड़ा वक्त ते केहड़ी घाटी, आपणा लेखा दे समझाईआ। तेरे भगत सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न घाटी, घाटे पूरे दे कराईआ। अज्ज दी लेखे ला लै राती, रात सौण वाल्यां नालों जागदयां नूं दे वड्याईआ। पर इक बेनन्ती इन्हां मुड़ के जन्म ना देवीं लोकमाती, बिना सचखण्ड तों दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। जे तूं आप आवें फेर भावें नाल ल्यावीं पिछली होर दे देवीं बाकी, बाकायदा आपणा रंग रंगाईआ । तूं मालक होवें ते एह होवण तेरे साथी, गवईए हो के तेरा राग गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा आपणा
हुक्म वरताईआ। सतारां हाढ़ दी रैण कहे जन भगतो मेरी वेखो रुती, घड़ी पल ध्यान लगाईआ। मैं कोई कटण नहीं आई बुती, ओ बुतां वाल्यो बुतख़ानयां करो सफ़ाईआ। तुहाडे प्यार विच मैं वी नहीं सुती, सुत्तयो लओ अंगड़ाईआ। तुहानूं पता नहीं लिखारीआं दे पैरां विच चिट्टी धार दी जुत्ती, एह बवन्जा कवीआं नूं गोबिन्द गया समझाईआ। उस वेले सारे ग्रन्थां शास्त्रां नूं दे देणी छुट्टी, छुटकारा होवे ख़लक ख़ुदाईआ। कोई प्रभू दा नाम गाए ना बुल्ल्हीं बुट्टीं, हिरदे विच भगत लैण वसाईआ । सब दी प्रीत होणी टुट्टी, बिना सतिगुर शब्द तों टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। दुनियादारो दुनिया जाणी लुट्टी, कलयुग लुटेरा लुट्टे थांउँ थाँईंआ। सब दी चोग जाणी निखुटी, शाह सुल्तान नज़र कोए ना आईआ। की बहुता समां वेखो चौथे साल नूं दुनिया इक दूजे नाल जाणी जुटी, उफ़ हाए दुहाई तेरी बेपरवाहीआ। सब दी जड़ जाणी पुट्टी, पटने वाला शब्द इशारे नाल उखड़ाईआ। एह कोई खेल रहिणी नहीं लुकी, लुक्या खेल ना कोए रखाईआ। बेशक तुहाडी धार दो तुकी, ते दो जहानां वजे वधाईआ। जन भगतो अज्ज वड्याई मिलदी सुक्की, मुफ्त सतिगुर रिहा वरताईआ। सारे सज्जे हथ्थ दी हथेली दी वट लओ मुक्की, पंजे उंगलां लओ मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग बणाईआ। मुक्की कहे पंजां दा हो गया मेल, अन्दर बाहर नज़र कुछ ना आईआ। प्यार दा वेख्या खेल, मुहब्बत विच समाईआ । दीवा बले बिन बाती तेल, बिन घृत होवे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द आत्म परमात्म गुरु गुर चेल, चेला गुर इक्को रूप समाईआ। दो जहानां नालों करके विहल, विहल्यो तुहानूं दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे किड्डा सोहणा शरीर प्यारा, प्यार प्यार प्यार विच्चों नज़री आईआ। जिस दा शब्द गुरु नूं बवन्जा साल लैणा प्या सहारा, चुप चुपीता आसण विच लगाईआ। हिलदा हिलाउँदा रिहा संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी समझ कोए ना आईआ। अन्दरे अन्दर करदा रिहा गुफ़तारा, बिन कलम्यां कलाम सुणाईआ। वाहिद ला के गया नाअरा, अल्ला हू अन्ना हू जणाईआ। फेर करके पार किनारा, भज्जया वाहो दाहीआ। चढ़या सचखण्ड चुबारा, बिन पौड़ी डण्डे कदम टिकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां कीता इशारा, दरगाह साची सच सुणाईआ। आपणा भविख्त वेखो पेशीनगोईआं तको की कीता इज़हारा, सोहला ढोला की दृढ़ाईआ। सब ने किहा तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा मैं जोत दी धार शब्द रूप फेर जाणा दुबारा, उसे वेले भज्जा वाहो दाहीआ। मातलोक आ के सम्बल लगाया नगारा, ढोला ढोला दिता दृढ़ाईआ। निहकलंक कलि कल्की अवतारा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मेरा अमाम अमामा नूर अलाही परवरदिगारा, सांझा यार इक अख्वाईआ। उस
दा संदेशा दो जहान सुणन इक्को वारा, एकँकार करे पढ़ाईआ। जन भगतो भगती दे प्यार विच शब्द दे हितकार विच करनी निमस्कारा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पूरब लहिणा पिछला उधारा, पूरब सब दी झोली पाईआ। तुहानूं दर आयां नूं सब नूं मिले प्यारा, प्यार मुहब्बत विच सतिगुर आपणी गोद टिकाईआ। तुसीं उस प्रभू दे बरख़ुरदारा, जिस दी बरख़ुरदारी विच अवतार पैग़म्बर गुरु बैठे सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो वेख्यो अज्ज दा वक्त, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ। की लेखा होवे नाल जगत, जग जीवण दाता की आपणी खेल खिलाईआ। जिस ने तुहानूं बिना भगतीउं बणाया भगत, भगवन हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुसां इक्को सीस निवाउणा पलक, सिर झुकाउण नाल दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तुहाडी लेखे लावे बूँद रक्त, तन वजूद माटी ख़ाक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा संग आप निभाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा अख़ीरी संदेश, सतिगुर शब्द नाल सुणाईआ। मैं अवाज़ां सुणदा की ख़बर दए शेष, सहँसर मुख दो सहँसर जिह्वा रिहा हिलाईआ। जिस कारन पंज तत दा फ़ोटू होया पेश, पेशीनगोईआं दी आसा पूर कराईआ। एह शब्दी धार सुनेहड़ा दिता गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संगी इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडा आया होया परवान, परवानिउँ तुहानूं मिले वड्याईआ। तुहाडा मन्ज़ूर होया दान, दानिओ दानशमंदी तुहाडी झोली पाईआ। तुहाडा ख़ुश होया भगवान, भगतां वेख ख़ुशी बणाईआ। तुहाडा सुफल होया आउणा विच जहान, जहालत कूड़ दिती मिटाईआ। तुहाडी भगती बड़ी महान, जो दूर दुराडे चल के आए ते दर्शन पाया धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरिजन करो तैयारी, त्रैगुण अतीता खेल खिलाईआ। सतारां सतारां दी वेखो वारी, सतारां सतारां गंढ्ढ पुआईआ। सतारां सतारां करो निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। जन भगतां खेल लगे प्यारी, प्रेम प्रीती विच तके धुर दा माहीआ। सतारां हाढ़ कहे इक होर खेल दस्सां न्यारी, निराकार रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो कदे ना होइउ दिलगीर, चिन्ता ग़मी ना कोए रखाईआ। सतिगुर मेहर करदा बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस बिध कीती किरपा उत्ते कबीर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तन शृंगार कर ज़ंजीर, शरअ ज़ंजीर दिते कटाईआ । जिस दे अन्त दे पीले वस्त्र आए चीर, धर्म दी धार धर्म चन्द दए
गवाहीआ। एह खेल बेनज़ीर, नज़ीर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडी कदे ना भुल्ले तस्वीर, तस्वीर वेखण वाल्यो तुहानूं तसव्वर आपणा आप दए कराईआ।