पुस्तकालयभाग २४

१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर शादीआं दे समें सवेरे

सतिगुर शब्द कहे मेरी निमस्कारा, सो पुरख निरञ्जण तेरी इक सरनाईआ। हरि पुरख निरञ्जण अगम्म सची सरकारा, शाहो भूप तेरी वड्याईआ। एकँकार तेरा सहारा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करते तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। आदि निरञ्जण नूरी नूर जोत उज्यारा, चार पंच रूप बदलाईआ। अबिनाशी करते तेरा दवारा, दर ठांडा इक सुहाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तूं साहिब इक सिक्दारा, सिक्दारी नूर अलाहीआ। मैं तेरा सुत दुलारा, जिस दी अवर कोए ना माईआ। तूं बख्शणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तेरा आदि जुगादी सुत, तन वजूद माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। तूं मेहरवान महबूब अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार नूर अलाहीआ। मेरी सुहञ्जणी सदा सदा करीं रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा पंज तत काया वाले बुत, बुतख़ानयां खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तेरा अगम्म दुलारा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तेरे धर्म दा धर्म पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव रंग रंगाईआ। त्रैगुण तेरा भर भण्डारा, पंचम तत तत समाईआ। खेल खेलया अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरी रचन रचाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वेखणहार निरँकारा, निरवैर तेरी सरनाईआ। मैं भिक्खक भिखारी तेरा भिखारा, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैनूं याद आउँदा जदों रचया नहीं सी कोई संसारा, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नूर नूर उज्यारा, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तेरा बालक सुत निधाना, निरवैर तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी अगम्म कान्हा, बिन रूप रंग रेख सोभा पाईआ। तेरा गृह मन्दिर दर दवार सचखण्ड मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि दो जहानां, दुहरी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। पुरख अकाल कहे

सुण सुत दुलारे बच्चे, तेरा बचपन दयां दृढ़ाईआ। तेरा वजूद नहीं काया माटी कच्चे जगत गढ़्ह ना कोए रखाईआ। तेरे अन्तर निरंतर मेरी धार सचे, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां इक्को धार नूर जगे, जागरत जोत जोत वड्याईआ। जिस दी सरन सरनाई तेरा रूप लग्गे, लग मातर डेरा ढाहीआ। उठ खेल तक लै जो निरगुण धार करे सबब्बे, सहिज सहिज आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । सतिगुर शब्द कहे मेरे स्वामी तूं मेरा मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मैं तेरा सेवक सेवादारा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। मेरा विष्न ब्रह्मा शिव बरख़ुरदारा, बाला नढ्ढा नज़री आईआ। जिन्हां नूं दिता तेरा नाम सहारा, निरगुण निरगुण रूप समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बोल जैकारा, सो पुरख निरञ्जण दिता समझाईआ। हँ ब्रह्म करना पसारा, नव सत्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं विष्न ब्रह्मे शिव दिती अगम्म सलाह, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। सब दा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा लहिणा देणा अगम्म अथाह, अलख अगोचर कहिण किछ ना आईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता आपणा जणाए नाँ, नाउँ निरँकारा इक सुणाईआ। जो वसे हर घट थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। जो सब दा पिता माँ, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। उस नूं सीस देणा निवा, बिन सीस सीस झुकाईआ। जिस दी मंज़ल हक गराँ, दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं विष्न ब्रह्मा शिव दिती दात, धुर दी दात दात वरताईआ। संसारी भण्डारी सँघारी तुहाडी इक जमात, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। तुहाडा लहिणा देणा निरगुण सरगुण होवे लोकमात, धरनी धरत धवल धौल रंग रंगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता आपणा बख्शे नात, मेला मेले सहिज सुभाईआ । जिस दा लेखा लिख सके ना कोए कलम दवात, शाही काग़ज़ वंड ना कोए वंडाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला नित नवित तुहाडी पुछे वात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। इक अगम्मी अनोखी निराली सतिगुर शब्द दस्सी बात, बातन भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द शब्द जणाया, भेव अभेदा खोल्ह। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, निरगुण आपणा तोलया तोल। वस्त अगम्म वरताया, मेहरवान आप हो के अडोल। विष्न ब्रह्मा दस्सया भेत अवल्ला ... ... ... ... ... दिता जणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द अटला, सतिगुर रूप नूर अलाहीआ। जिस दो जहान वसाउणा महला, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान हो मेहरवान गृह मन्दिर

रंग रंगाईआ। आप वसे निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। लेखा जाणे धरनी धरत धवल धौल जल थला, समुंद सागर महीअल आपणा रंग रंगाईआ। बिन तेल बाती कमलापाती दीपक जोती होवे बला, शब्द संदेश निराकार निरँकार करे रुशनाईआ। शब्द संदेश नर नरेश इक्को होवे घल्ला, दूजा कलमा कायनात ना कोए सुणाईआ। उह स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तुहानूं फड़ाउणा पल्ला, पल्लू अपाणी गंढ्ढ बंधाईआ। जो एथे उथे दो जहान आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद होवे अछल अछल्ला, वल छल धारी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द किहा उह विष्न ब्रह्मा शिव आदि जुगादि रहिणा तैयार, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। तुसां बणना सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म करना पसार, विष्न विश्व धार दृढ़ाईआ। शंकर सँघारी होणा हुशियार, एका एक हुक्म दृढ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पाउणी सार, त्रैगुण मेला पंज तत सोहणा रंग चढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेरा खेल होवे अपार, अपरम्पर स्वामी भेव चुकाईआ। धरनी धरत धवल धौल कर पसार, वेखणा चाँईं चाँईंआ। फिर जोती जाता हो के होवां ज़ाहर, निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द लए अवतार, तेई अवतारां रंग रंगाईआ। हज़रत मूसा ईसा पैग़म्बरां कर ख़बरदार, कलमा धुर दा इक दृढ़ाईआ। गुर सतिगुर पावे सार, नानक गोबिन्द वजे वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तुहानूं नाल रलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग खेले खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। केते लद जाण आपणा चुक चुक भार, भज्जण वाहो दाहीआ। ग्रन्थ शास्त्र अक्खरां नाल करन पुकार, तूं ही तूं ही राग दृढ़ाईआ। शब्द शब्द दी धार लेखा जाणे आप करतार, कुदरत दा कादर धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव तुहाडी जुग जुग होवे सिक्दारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा लहिणा देणा जीव जंत नाल संसारी, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। आप आपणा नूर जोत कर उज्यारी, उजाला करे थांउँ थाईंआ। तुसां सेवा करनी नाल हुशियारी, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। तुहाडा साहिब इक बलकारी, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दे सब ने बणना पुजारी, बिन सीस सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव धरना ध्यान इक इक ग्यारा, सम्मत शहिनशाही नाल रलाईआ। नाल संदेशा देणा पैग़म्बर गुर अवतारा, की अवतरी हुक्म जणाईआ। धरनी धरत धवल धौल तकणा नज़ारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा आदि

अन्त ना पारावारा, की बेअन्त खेल खिलाईआ। सो पुरख निरञ्जण होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। हरि पुरख निरञ्जण सुहाए बंक दुआरा, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। एकँकारा बण के मीत मुरारा, वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरञ्जण नूर कर उज्यारा, अबिनाशी करते नाल मिलाईआ। श्री भगवान लगाए अगम्मी नाअरा, नर नरायण आप सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव खोल्ह के सारा, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। सतिगुर शब्द करे प्यारा, पिता पूत मेल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तुसां वेखणा अन्त नज़ारा, नज़रीआ दीन दुनी बदलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी बाद जोती जाता आवे आप करतारा, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव तक लओ हाढ़ अठारां, एका आठा नाल मिलाईआ। सम्मत शहिनशाही संग ग्यारां, इक इक नाल मिल के वजे वधाईआ। उह वेखो लेखा दस्सदे तेई अवतारा, आपणा भेव खुल्हाईआ। वेद व्यासा बोल जैकारा, कूक कूक सुणाईआ। मेरा अकशर निरअक्खर धार होए उज्यारा, जिस दी समझ ना आईआ। मेरा संदेशा अगम्म अपारा, अलख अगोचर दिती वड्याईआ। मेरे सलोक चार लख हज़ार सतारां, सतह बुलंदी रहे सुणाईआ। कलयुग अन्तिम होवे अन्ध अँधयारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पैग़म्बर कहिण असां उसे दा कीता इज़हारा, उसे दी सिफ्त सालाहीआ। जो सब दा परवरदिगारा, जल्वागर नूर आलाहीआ। जो आवे दीन दुनी तों बाहरा, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। दरगाह साची सच दा दस्से इक नज़ारा, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कलमा कायनात अज़ू मवज़े ज़वी नूरे ज़वा ज़ामिस्तो ज़मी नज़ीशो शुवा फ़ज़ीउल जमींउल कूज़ेज़हू कुमबा ज़म्बाए महू अर्शे ज़मा जकुखतो दुआ मेरे ख़ुदा मालक ख़ालक तेरी बेपरवाहीआ। ज़मनाउ वदूआ वदीआ मंज़ल ज़मी यदूअल ज़ख़ुसतो नख़ुसती उल ज़म्बाए मंदी दोज़ी बिज़ीआल मुबज़ला यकुशी ज़मिस्ते या आऊ ज़मीन मेरे मेहरवान नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा नानक गोबिन्द रूप न्यारा, निरगुण निरवैर दिती वड्याईआ। धुर दा हुक्म संदेशा अक्खर धार तों बाहरा, निर अक्ख शर इक वड्याईआ। जिस दा लेख लिखे ना कोई बण लिखारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराण अञ्जील कुरान पा सके ना कोई सारा, पर्दा परदयां विच्चों ना कोए उठाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जाता इक्को होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। जिस नूं सभने मन्नणा चौबीसा हरि जगदीसा अमाम अमामा नूर नुराना नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। उह सतिगुर

शब्द शब्द दए हुलारा, दो जहानां दए हिलाईआ। उस दा लहिणा देणा लेखा... ... ... ... ... , इक इक दी गंढ्ढ पुआईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा होवे हाढ़ अठारां, अठ दस दा मेल मिलाईआ। भगत सुहेला इक अकेला देवे नाम अधारा, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। अठारां हाढ़ कहे मैं भज्जा आया, परम पुरख दिती वड्याईआ। मैं दो जहानां इक्को ढोला गाया, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाया, सोहँ वजदी रही वधाईआ। अल्ला हू अन्ना हू दा नाअरा लाया, पैग़म्बर बैठे सीस निवाईआ। जल्वागर दा दर्शन पाया, जोती जाता डगमगाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखदा आया, आपणा पन्ध मुकाईआ। चार जुग दे शास्त्र मैनूं रहे सुणाया, भविश भविख्त पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। उह तक लै पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जाते वेस वटाया, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दो जहानां डगमगाया, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जिस ने सम्बल डेरा आया, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जन भगतां होए सहाया, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। फड़ फड़ अन्दरों मेल मिलाया, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। नौ दुआरे पन्ध चुकाया, जगत वासना कूड़ मिटाईआ। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। निझर झिरना बूँद स्वांती जाम प्याया, नाभी कवल कवल उलटाईआ। दर मन्दिर इक सुहाया, घर दसवें वजे वधाईआ। बिन रसना जिह्वा शब्द दृढ़ाया, अनहद नादी नाद धुन करे शनवाईआ। दीपक जोती जोत जगाया, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जिस पूरब लेखा जन भगतां आण चुकाया, जुग चौकड़ी पिछला लेखा झोली पाईआ। अगे आवण जावण पन्ध मुकाया, लख चुरासी फंद कटाईआ। राय धर्म ना दए सज़ाया, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे मैं जुग जुग रिहा उडीकदा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी ध्यान लगाईआ। दो जहानां ख़ाके रिहा उलीकदा, लाईन लाईन विच्चों बदलाईआ। खेल वेखदा रिहा हक तौफ़ीक दा, की करे धुरदरगाहीआ । कवण वेला मेरा वक्त सुहञ्जणा होए नीच दा, देवे माण वड्याईआ। मेरा मेल मिलाए सच प्रीत दा, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जो झगड़ा मेटे मन्दिर मसीत दा, काया काअबा इक समझाईआ। जिस दा नाम कलमा होवे इक्को गीत दा, सोहँ करे सच पढ़ाईआ। भउ चुकाए भय भीत दा, भाण्डा भरम भनाईआ। भेव चुकाए कूड़ी नीत दा, नीतीवान आप हो जाईआ। लेखा जाणे ठांडे सीत दा, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरा वक्त सुहञ्जणा चंगा, प्रभ चंगी दए वड्याईआ। उह वेखो दूर दुराडी यमुना सरस्वती

गोदावरी आ गई गंगा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नारद मुनी आ गया सिरों नंगा, बोदी आपणी रिहा हिलाईआ। दूजी धार वेखो गोबिन्द वाला पंजा, जो पंचम दए वड्याईआ। धरनी वल तके जो नेत्र रोवे अंझा, नैणां नीर वहाईआ। विचारां तको जो आसा रख के गए कवी बवन्जा, बावन आपणी खेल खलाईआ। जगत सिँघासण वेखो मंजा, पावे चूल फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तको दंगा, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। निगाह मारो जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। सच रिहा ना विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्मांड रिहा कुरलाईआ। मैनूं इयों जापदा मेरे पुरख अकाले दीन दयाले दो जहानां शब्दी फड़ना खण्डा, जिस दी बणत तरखाण लुहार ना कोए बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्तिम मेटे पन्धा, धरनी धरत लोकमात रहिण ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर अन्तष्करन इक्को सुणाए छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। हरिजन धर्म दी धार बणाए बन्दा, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ । जिस दा पन्ध अगे नहीं लम्बा, मुसाफ़र बैठे आपणा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम तक लओ कन्ढ्ढा, मुहम्मद बैठा नैण उठाईआ। मूसा खोल्हण वाला आपणीआं गंढ्ढां, ईसा आस इक जणाईआ। गोबिन्द करन वाला जंगा, शब्द शस्त्र रिहा चमकाईआ। पिछला वक्त पिच्छे लँघा, अगला भेव दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरी बोदी वेखो हिलदी, उनन्जा पवण नाल वड्याईआ। मेरी आशा वेखो अगम्मे दिल दी, जिस दी घाड़त वेखण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म वेखो मिलदी, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। हुण घड़ी नहीं जे ढिल दी, गया वक्त हथ्थ ना आईआ। हुण खेल नहीं बजर कपटी सिल दी, रातीं सुत्तयां पड़दे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द उह वेख लै गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आवण गांदीआं, गा गा ख़ुशी बणाईआ। शृंगार ला के सोने चांदीआं, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। हथ्थ बन्न्ह के कहिण तेरीआं बांदीआं, जगत हँकार ना कोए जणाईआ । चारों कुण्ट कूड़ दीआं चढ़ीआं आंधीआं, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। तेरयां मानसां गऊआं खाधीआं, सूरां खल्ल लुहाईआ। विद्या रही ना विच पांडीआं, पंडत रोवण मारन धाहीआ। मुहब्बत रही ना विच गुआंढीआं, सज्जणां संग ना कोए निभाईआ। छातीआं होवण किसे ना ठांडीआं, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिन तेरे प्रभू सब दीआं पत्तां जांदीआं, पतिपरमेश्वर तेरे अगे दुहाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार असीं अन्तिम थक्कीआं मांदीआं, बलहीण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे आस रखाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द तेई अवतार वेख लै सजे, साजण मीत नज़री आईआ। सचखण्ड दुआरयों आए भज्जे, बिन चरणां चरण टिकाईआ। तेरे दीपक

नाल दीपक जोत जगे, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। इन्हां दा लेखा वेख लै की हाल होणा अगे, पेशीनगोईआं फोल फुलाईआ। सब ने अगों हथ्थ बद्धे, निव निव सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द असीं तेरे आए सद्दे, लोकमात डेरा लाईआ। सानूं हुक्म संदेशा दे दे अज्जे, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तुध बिन पड़दा कोए ना कज्जे, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। साडे दीन मज़्हब तेरा प्यार गए तजे, धर्म दी धार ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। नारद कहे पैग़म्बरो तुसीं वी आपणा दयो ब्यान, हाज़र हो के सीस निवाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहिण साडा कायम ना रिहा ईमान, अमलां विच ना ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट कूड़ शैतान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। असीं तेरे बाले बच्चे इक नादान, बाली बुद्ध इक अख्वाईआ। तूं मालक ख़ालक इक रहमान, तेरी रहमत विच समाईआ। साडा रिहा ना कोए निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। साडे अक्खर वेख लै अञ्जील कुरान, तुरैत तुरत नाल मिलाईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक इक नौजवान, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। साडी तेरे कदमां विच सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। असीं बरदे तेरे ग़ुलाम, सेवक हो के सेव कमाईआ। सदी चौधवीं वक्त पहुंचिआं आण, बीसवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे नानक गोबिन्द आपणा दस्सो अहिवाल, पुरख अकाले अगे टिकाईआ। की खेल करे दीन दयाल, दयानिध ठाकर की आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द हस के किहा मैं आदि जुगादी एसे दा बाल, दूजा पिता नज़र कोए ना आईआ। बिना गोदीउँ गोदी विच रहिवां नाल, लाल लालन रंग चढ़ाईआ। मैनूं पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ । मेरा गृह मन्दिर सची धर्मसाल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल सिँघ पाल, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। मेरा तेग़ बहादर दुनिया वाला दलाल, गुजरी जम्मण वाली तन माईआ। मेरा जोती नूर बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए समझाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग घाली घाल, अवतार पैग़म्बर गुर रूप वटाईआ। अन्तिम आपणा दस्सणा इक अहिवाल, भेव अभेद चुकाईआ। मैं सतिगुर शब्द पुरख अकाला मेरे नाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्द मेरा खण्डा शब्द मेरी ढाल, शस्त्र अवर ना कोए हथ्थ उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वेख लै अन्त कहाणीआं, कहाणी जगत ना कोए रखाईआ। जिन्हां तेरीआं मौजां माणीआं, लोकमात मिली वड्याईआ। तेरी महिमा दीआं गाईआं बाणीआं, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। तेरीआं बणीआं सुघड़ सवाणीआं, स्वामी मंन के सीस

निवाईआ। तूं देवणहारा अमृत रस ठण्डा पाणीआं, जलधारा वहिण वहाईआ। इन्हां दा लेखा तक लै नाल चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मंज़लां तक रुहानीआं, रूह बुत बाहर ध्यान लगाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ना एह मर्द ना एह जनानीआं, भज्जीआं फिरन वाहो दाहीआ। गोदावरी कोल गोबिन्द दीआं निशानीआं, गंगा दी धार रवीदास दा कसीरा रही वखाईआ। सरस्वती बैठी हो निमाणीआं, निव निव लागे पाईआ। यमुना कहे मेरे उत्ते कृष्ण ने मौजां माणीआं, गोपीआं संग निभाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सुल्तानीआ, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे तूं सुण लै गंगा मईआ, अम्मढ़ीए तैनूं दयां जणाईआ। लेखा वेख लै आपणी कढ्ढके वहीआ, वरका वरके नाल बदलाईआ। की लहिणा देणा तेरा नाल साचे सईआ, साहिब की समझाईआ। नाता तक लै भैणां भईआ, जगत खोज खुजाईआ। उह बांह वखा दे आपणी निरगुण बहीआ, जो रवीदास चमारे रंग रंगाईआ। जिस कारन बुल्ले गाया थईआ, ढईआ गोबिन्द गया समझाईआ। राम दशरथ बेटे कहि के तैनूं रम्ईआ, बाल्मीक रमायण नाल वड्याईआ। जिस कारन कलयुग अन्तिम चलणी नईया, नौका कवण रखाईआ। उह वेख लै हज़रत मुहम्मद दी सदी चौधवीं गईआ, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो इक्को दयो सलाह, बहुती कथा ना कोए जणाईआ। सतिगुर शब्द बणाओ गवाह, शहादत इक भुगताईआ। सब दा वक्त अख़ीरी गया आ, आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। आपणे भविख्त लओ उठा, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। नाले वेखो की हुक्म दिता नूर अलाह, आलमीन की जणाईआ। चौदां तबकां दयो सुणा, चौदां लोक लोक शनवाईआ। नाले कूक के मारो धाह, हाए उफ़ तेरी दुहाईआ। तूं वाहिद इक ख़ुदा, नूर नुराने नूर अलाहीआ। तेरे हथ्थ तेरी वडया, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । जो नाम कलमे दीन दुनी आए दृढ़ा, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। सो सृष्टी दृष्टी अन्दर गई भुला, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू असीं चलीए तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। असीं चाहुंदे तेरे नाम दा सब नूं इक्को होवे मज़ा, मज़ाक मिटे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे पूजण दी इक्को होवे जगह, दूजा धाम नज़र कोए ना आईआ। तेरे शब्द दा इक्को होवे सद्दा, संदेशा देणा धुरदरगाहीआ। साडा प्यार तेरे चरण होवे बध्धा, बन्दगी सजदयां विच डण्डावत बन्दना करके सीस निवाईआ। सानूं हरि भगत दवारा अन्तिम कलयुग चंगा लग्गा, लग मातर डेरा ढाहीआ। जिस दी समझे कोई ना वजह,

वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी सरनाईआ। असीं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे बणे सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। नाम कलमे आए उच्चार, दहि दिशा नाल वड्याईआ। दीनां मज़्हबां कर पसार, मानस वंड वंडी थांउँ थाँईंआ। शरअ दी शरअ नाल मार लकार, लाईन लाईन नाल बदलाईआ। तूं सब दा परवरदिगार, सांझा यार इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम वेख लै धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब होण ख्वार, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। साडी तेरे चरण कवल निमस्कार, सयदे विच सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अँधयार, सतिजुग सच कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म तेरी इक्को होवे धार, धरनी धरत धवल धौल वजे वधाईआ। इक्को तेरा होवे जैकार, ढोला नाम गीत इक्को कलमा गाईआ। इक्को सोहे हरि भगत दवार, मन्दिर मसीतां लेखा देणा मुकाईआ। खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड रहे ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्म शिव साडी देण गवाहीआ। नारद कहे मैं वी करदा रिहा इंतज़ार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गोदावरी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं गोबिन्द दिता प्यार, प्रेम प्यार विच जणाईआ। सरस्वती कहे मैं घुम्मण घेरी विच सदा अधविचकार, भज्जां वाहो दाहीआ। यमुना कहे मैनूं कहि के गया कृष्ण मुरार, काहन कान्हा इक समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कलि कल्की लए अवतार, निहकलंका रूप बदलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता होवे ज़ाहर, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस ने लहिणा देणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सब दा कर्ज़ा देणा उतार, मकरूज़ आपणा आप समझाईआ। सो सज्जण सुहेला इक इकेला बण के परवरदिगार, सांझा यार आपणा हुक्म वरताईआ। धर्म दवार एकँकार कर तैयार, त्रैगुण अतीता रंग चढ़ाईआ। पंचम तत कर के ख़बरदार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा हुक्म वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द कर जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा नाअरा लाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा आ गया अठारां हाढ़ कहे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जन भगतो बिना भगतीउँ तुहाडे बेड़े करे पार, नईया नौका आपणे नाम चढ़ाईआ। जिस मालक दे सब कुछ अख्त्यार, देवणहारा इक गुसाईंआ। उह तुहाडा बण जाए मित्र मुरार, साजण हो के संग निभाईआ। जिस दीनां मज़्हबां विच्चों कढ्ढया बाहर, ज़ात पात ऊँच नीच दा डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द दा दे अधार, सोई सुरत लई जगाईआ। उठो होवो ख़बरदार, ग़फ्लत विच्चों लओ अंगड़ाईआ। अजे वक्त सुहेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। अठारां हाढ़ कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा, प्रभू देणी माण वड्याईआ। तूं आदि जुगादी इक निरञ्जणा,

निरवैर तेरी सरनाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागरा पार कराईआ। निज नेत्र आपणे प्यार दा पा दे अंजणा, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। तेरा नाम नगारा इक्को दो जहान वजणा, नाद अनादी देणा सुणाईआ। भाण्डा कूड़ कुड़यार हँकारी गढ़्ह दा भज्जणा, हउमे हंगता देणी मिटाईआ। तूं गोपाल मूर्त मध मदना, मधसूदन तेरी खेल नज़र किसे ना आईआ। इक्को जेहा माण देणा आहला अदना, अमीर ग़रीब वंड ना कोए वंडाईआ। जो इशारा दे के गया भगत सदना, सदके वारी घोल घुमाईआ। कबीर किहा उह कबरां तों बाहर लभणा, मसीतां हथ्थ किसे ना आईआ। गोबिन्द किहा उह होवे बिना शरीर बदना, मुहम्मद किहा तन वजूद ना कोए रखाईआ। नारद किहा जिस दा इक्को दीपक जगणा, जोती जाता डगमगाईआ। ईसा किहा मेरा नूर अलाही रब्बना, मूसा मुसल्लम गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मैनूं आ गया अगम्मी संदेश, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दे अगे होए पेश, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। जिन्हां विच्चों सुत दुलारा गोबिन्द दस दस्मेश, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। शब्दी धार नर नरेश, सूरबीर अगम्म अथाहीआ। जिस दा होया अवल्लड़ा वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। उहदा लहिणा देणा लेखा पूरब नाल माझे देस, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस कलयुग क्रिया कूड़ मेटणा कलेश, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। सो भगतो भगत दुआरे बणना दरवेश, दर दवारा बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा बंक इक वड्याईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरी इक बेनन्ती, बिनै दयां जणाईआ। गढ़्ह तोड़ो हउमे हंगती, हँ ब्रह्म विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ो पंगती, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। कल्पना मेटो अन्तर मन दी, मनसा कूड़ ना होए हल्काईआ । मुहब्बत करो गोबिन्द सूरे चन्न दी, चन्द सितार निशान देण गवाहीआ। चुगली रहे ना किसे कन्न दी, कायनात दा पन्ध मुकाईआ। कोई लोड़ नहीं झूठे धन दी, सच नाम विच वड्याईआ। घड़ी आवे ना कोई ग़म दी, ग़मखार दए मिटाईआ। तुहानूं सुरती देवे तुहाडे ब्रह्म दी, पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तुहाडी दृष्टी मेटे चम्म दी, सम दृष्टी आप दृढ़ाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरा तुहाडे नाल नाता, रिश्ता जगत ना कोई रखाईआ। सब दा इक्को पिता इक्को माता, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। आत्म धार जिस दी तुसीं ज़ाता, अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। सो मेटण आया कलयुग अन्धेरी राता, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी

करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे मेरा संदेशा इक अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। सतिजुग चले धर्म दी चाल, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब रहे ना कोई विच संसार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा होवे इक्को दवार, जो द्वारका वासी गया जणाईआ। हक हकूक छडण पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो कलयुग अन्तिम घट जाणीआं आबादीआं, आबाद रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया होणीआं बर्बादीआं, बादे सहर ना कोए वड्याईआ। उस वेले जन भगतां रूहा होणीआं जागीआं, सूफ़ीआं मिले वड्याईआ। दीनां मज़्हबां दा लाग लै लैणा अन्तिम लागीआं, शरअ दा डेरा ढाहीआ। सति धर्म विच बिना ग्रन्थां शास्त्रां तों होणीआं सब दीआं शादीआं, पंडत पांधा मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक नज़र कोए ना आईआ। नानक दादक कोई ना आवे गांदीआं, जगत ढोले कोए ना गाईआ। खुल्ले्ह वाल होए सीस दिसणीआं ना परांदीआं, मेंढी जगत ना कोए गुंदाईआ। प्यार रहिणा नहीं अन्तिम आंढीआं गुआंढीआं, कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अठारां हाढ़ कहे चार जुग दे शास्त्र देण ब्यान, ग्रन्थ अक्खर अक्खर रहे दृढ़ाईआ। साडा लेखा नहीं नाल दीन दुनी जहान, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं बोलया नाल ज़बान, बत्ती दन्दां सिफ्त सालाहीआ। सो इशारा कीता वल उस महबूब रहमान, जो रहमत हक कमाईआ। उह कोई ततां वाला नहीं इन्सान, वजूदां वंड ना कोए वंडाईआ। चारे लावां वेखो मार ध्यान, खोजो चाँईं चाँईंआ। चौथी मंज़ल आत्म परमात्म भगत मिले भगवान, दूसर वंड रहिण कोए ना पाईआ। मेला तको सीता राम, सुरती शब्द विच समाईआ। निगाह मारो राधा काहन, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। नेत्र खोल्हो वेखो शरअ दा कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। रूहे रूहां नाल निगाहबान, निराकार रिहा रंगाईआ। चार जुग दा जगत रीतीआं वाला विधान, आत्म दी धार परमात्म संग वखाईआ। दुनियादारां खेल कीता विच जहान, जगत जुगत रंग रंगाईआ। सच दे थाँ तन झूठा कर प्रधान, शादीआं जगत वालीआं रचाईआ। अन्तर अन्तर मिले किसे ना माण, बाहरों रंग ना किसे चढ़ाईआ। सतिजुग अन्दर नवां बणना विधान, वाधा इक इक्को रखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सारे बैठण इक अस्थान, जगह इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे मेरा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस ने जुग जुग चलाए राह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खलाईआ।

जिस अवतार पैग़म्बर गुर लए पहुंचा, सरगुण रूप प्रगटाईआ। नाम कलमे दीन दुनी दृढ़ा, कायनात समझाईआ। शरअ अन्दर शरीअत वंड वंडा, हद हदूदां रंग रंगाईआ। अन्तिम सब दा लहिणा देणा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस विच ओहला रहे ना कोए लुका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पैग़म्बरां कबूल करे दुआ, जो दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुरुआं लहिणा देणा लेखे देवे ला, दर आपणे आप समझाईआ। अवतारां अवतरी दए समझा, शब्द संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा लहिणा देणा झोली देवे पा, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दए वखा, रस्ता इक्को इक दृढ़ाईआ। मानस ज़ाती मानव ज़ाती मानुख ज़ाती आत्म परमात्म निरगुण धार ततां दा तत स्त्री मर्द होवे जगत ब्याह, वाहवा कहि के सारे ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ अठारां कहे जन भगतो तुहाडीआं शादीआं जगत दा मूल, नौ खण्ड पृथ्मी राह तकाईआ। सत्तां दीपां दा इक्को होवे असूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आत्मा दा परमात्मा कन्त कन्तूहल, स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ। ततां नूं तत कदे ना जावण भूल, पंचम पंचम कहि के वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अठारां हाढ़ कहे सतिजुग ज़रूर चलणी एह रीती, रीतीवान आप चलाईआ। जिस दे हुक्म विच अनक जुग चौकड़ी बीती, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दी खेल सदा त्रैगुण अतीती, त्रैभवण धनी आपणी कार कमाईआ। जिस दीनां मज़्हबां दी लाई बगीची, अवतार पैग़म्बर गुर माली धरनी धरत धवल धौल वखाईआ। उह अगली खेल करे अनडीठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे रीठी, अमृत रस दए भराईआ। जन भगतां काया करके ठांडी सीती, अग्नी तत तत बुझाईआ। तन वजूद हक महबूब सच ईमान दी चला के रीती, रीतीवान आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडा ततां वाला जोड़ा, जोड़ी सतिगुर शब्द बणाईआ। तुसां तक्कया सस्से उपर होड़ा, जो निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। हँ ब्रह्म हाए टिप्पी रूप हो के बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी करदी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा निरगुण धार अगम्मी घोड़ा, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। उह तुहाडा भाग करे मथोरा, बाकी मिथ्या दिसे लोकाईआ। जिस दा अगला खेल होणा अवर का औरा, होर दी होर कार भुगताईआ। जिस ने रूप बदल ल्या दोहरा, दुहरा आपणा रूप जणाईआ। उह आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा नवां नकोरा, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार

कमाईआ। झट नारद कहे भगतो प्रभ दी वेख लओ चाल, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। तुहानूं दीनां मज़्हबां विच्चों करके बहाल, ज़ंजीरां शरअ दितीआं कटाईआ। भगत बणा के आपणे लाल, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। तुसीं उस प्रभू दे बाल, जो बाली बुद्ध सब नूं दए समझाईआ । तुहाडा तोड़े जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगतो तुहाडे भगतां दी जमात, इहो सची धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद इहो नज़री आईआ। सचखण्ड विच किसे इट्टां पत्थरां दी करनी नहीं भाल, पाहना सीस ना कोए झुकाईआ। पाणी दे लभणे नहीं ताल, अन्तर आत्म सरोवर दए वखाईआ। जिथ्थे शब्द दी धार नाल दए नुहाल, दुरमति मैल धुआईआ। आपणा मार्ग सच्चा दए सुखाल, औझड़ राह ना कोए भुआईआ। सतिजुग दी सति धर्म दी अवल्लड़ी होणी चाल, चाल निराली आपणी विच्चों प्रगटाईआ। कोई पंडत पांधा होणा नहीं दलाल, बिना सतिगुर शब्द तों विचोला रहिण कोए ना पाईआ। जो तुहाडी दिने जागदयां रातीं सुत्तयां दी सुरत लए संभाल, सम्बल विच बैठा घर घर नज़री आईआ। जिस दे पिच्छे जुग चौकड़ी घाली घाल, उह तुहाडी घाल लेखे लवे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मैं तुहाडे सथर लथ्था, गोबिन्द यारड़े सेज हंढाईआ। मैं बिना सीस तों टेकां मथ्था, मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। बिना हथ्थां तों जोड़ां हथ्थां, हथेली हथेली नाल टकराईआ। पर तुसीं अन्तर अन्तर निरंतर निरंतर तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा दी गाउणी गथा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तुहाडा स्वामी तुहानूं ज़रूर मिले यथार्थ यथा, यदी यदप आपणा दरस दिखाईआ। जो दीन दुनी दी उलटी गेड़नहारा लठा, मन का मणका दए भुआईआ। जिस ने लहिणा देणा तुहाडा पूरा कीता अज्ज इक्को दिन इक्ट्ठा, इकट्ठयां नूं सचखण्ड दए पहुंचाईआ। सतिगुर शब्द इक पुरख अकाल दा पठ्ठा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर गुरु फिरदा नठ्ठा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हीर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहानूं केहड़ी करां सख़ावत, बख्शिश धुर दी झोली तुहाडी काया मन्दिर दयां टिकाईआ। तुहाडे अन्दरों बाहर कढ्ढां कूड़ी बग़ावत, बग़लगीर आपे लवां बणाईआ। तुहानूं बख्शां उह निआमत, जो रवीदास कबीर बिना रसना रहे खाईआ। तुहानूं रखां सदा सही सलामत, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पर याद रखयो सदी चौधवीं अन्तिम मुहम्मद दी आसा मुताबिक ज़रूर आवेगी क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। उस वेले किसे पैग़म्बर गुरु अवतार देणी नहीं ज़मानत, शहादत सच ना कोए भुगताईआ। फेर सारयां नूं इक वार इक्ट्ठी देणी दावत, आओ मेरे प्यारयो महिमानो तुहानूं नाम दा

भण्डारा दयां खुआईआ। फेर किसे नूं सिर ते करनी पैणी नहीं हजामत, रोम रोम ना कोए कटाईआ। बेशक अजे सरस्वती बणी अणजाणत, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ। प्रभू मेहरवान महबूब अगली बणावण वाला बनावट, घड़न भन्न्हणहार रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच भेव चुकाईआ। नारद कहे मैं वी पंडत पुराणा आ गया बोधी, बुद्धीवानो दयां सुणाईआ। बेशक तुसीं कोशां दे बणे खोजी, चार जुग दे ग्रन्थ शास्त्रां नूं फोल फोल के पढ़ पढ़ के आपणा झट लँघाईआ। मै हैरान हो गया कोई नाथ बण गया कोई जोगी, वेस ततां वाला बदलाईआ। कोई भेख धर के बहि गया वास्ते रोज़ी, नव सत भज्जे वाहो दाहीआ। पर जदों मैं निगाह मारी मेरा ठाकर स्वामी बड़ा मौजी, मजलस भगतां विच रखाईआ। जिस नूं सतिगुर गोबिन्द किहा चोजी, उह चोजी प्रीतम तुहाडा माहीआ। उह तुहाडे प्यार दा बणया लोभी, लोभीओ तुहाडा कूड़ विकार दा लालच आपणे चरणां विच लिआईआ। तुहानूं जन्म दा रहिण नहीं देणा रोगी, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ । तुहाडा धर्म दी धार ते धर्म दा संजोगी, जुग जन्म दयां विछड़यां मेल मिलाईआ। सेजा आत्मा भोग रिहा भोगी, भस्मड़ हो के तुहाडे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं बिना शास्त्रां तों दस्सां कहाणी, विद्या जगत ना कोए रखाईआ । मैं बिना कलम शाही दे लेख तों बिना बोलां बाणी, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। जन भगतो बिना परमात्मा तों आत्मा दा नहीं कोई हाणी, सदा दा संग ना कोए निभाईआ। एह खेल उस दी जिस ने रच दिती चार खाणी, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा दिता लगाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे के नाम निधानी, लोकमात डंक वजाईआ। तन वजूद तत शरीर दे प्राणी, प्राण अधारी आप हो जाईआ। जोत नूर कर नुरानी, जोती जाता डगमगाईआ। जिन्हां ने चार जुग ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ साहिब दी लिखी उह निरमाण बाणी, जो अणयाला तीर चलाईआ। पर हाए नारद कहे मैं केते जुग चौकड़ी वेखे उह भगतो अन्त किसे दी रही ना कोई निशानी, बिना पुरख अकाल तों नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द भगतां दा बण जा मीता, उह मित्रा माण दे वड्याईआ। की होया जे कृष्ण अठारां ध्याए लिखा दिती गीता, अक्खर अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। तूं सब दीआं परखणहारा नीता, वेखणहारा थांओं थाईंआ। आत्मा परमात्मा दी बण जाए प्रीता, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। तेरा भगत सदा रहे ठांडा सीता, कलयुग अग्न ना कोए तपाईआ। पिच्छे दा पिच्छे वक्त बीता, अज्ज तों नवां जन्म दे दवाईआ। तेरे दर उत्ते कोई ना रहे ऊँच

नीचा, नीच ऊँच दा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद दा बचन सुण के कलयुग आया हो के लाचार, भज्जा वाहो दाहीआ। नाल आपणा काला वेस रिहा संवार, सोहणा रूप दृढ़ाईआ। नाले रो के करे गिरयाज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नाले खिच के खण्डा कटार, खड़ग रिहा चमकाईआ। नाले करके प्रभू नूं निमस्कार, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। उह मेरे मालका मेरे स्वामीआं मैं तेरा बरख़ुरदार, बच्चा छोटा नज़री आईआ। जे तूं गोबिन्द दी पैज दिती संवार, क्यों ना मेरे सिर हथ्थ रखाईआ। मैं योद्धा सूरबीर तेरा बलकार, बलधारी तूं दिती वड्याईआ। वेख लै मैं दुनिया नूं दीनां मज़्हबां विच्चों फड़ फड़ कीता ख्वार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। माण रहिण नहीं दिता किसे पैग़म्बर गुर अवतार, ग्रन्थ शास्त्रां चले ना कोए चतुराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां गुरुदुआरयां विच हुंदा विभचार, स्त्री पुरुष नारी मर्द कूड़ी क्रिया विच हल्काईआ। साधां सन्तां आई हार, जीवां जंतां करन ख्वार, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। चार जुग दा लेखा पूरब लहिणा सब दा दे उधार, नविरती विच प्रकृती दे बदलाईआ। तेरा इक धर्म दा होवे जैकार, धर्म दी धार दे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं साची रुत सुहावांगा। अबिनाशी अचुत इक मनावांगा। लख चुरासी वेख बुत, बुतख़ाने फोल फुलावांगा। जो कलयुग कूड़ कुड़यारे पाई लुट, लुटेरा फड़ के बाहर कढावांगा। दीन दुनी विच जेहड़ी फुट्ट, फुटकल रूप ना कोए दरसावांगा। जिस वेले मेहर कीती ते सतिजुग दे विच सतारां हाढ़ नूं छेवें साल नूं इक्को अमृत जाम प्या के घुट, घुट्टके सीने नाल लगावांगा। पिछली प्रीती सब दी जावे टुट, टुटयां अगे जोड़ जुड़ावांगा। मैं किसे फड़ना नहीं हथ्थों गट्ट, अन्तर आत्मा परमात्मा रंग रंगावागा। कूड़ी क्रिया अन्दरों बाहर कढ्ढां कुट, काया कुटीआ अन्दर डेरा लावांगा। दीपक जगा के आपणी निरगुण जोत, जोती जाता हो के डगमगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखावांगा। हाढ़ अठारां कहे भगतो मैनूं चढ़दीआं आउंदीआं लालीआं, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। मैं वेखदा चारों कुण्ट रातां कालीआं, कलयुग कूड़ रिहा वखाईआ। फल रिहा नहीं किसे डालीआं, पत्त टहणी गए कुमलाईआ। बाग़ संभाले नहीं गए मज़्हब दे मालीआं, पाणी देवे ना कोए चाँईं चाँईंआ। उह गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दीआं धारां होईआं ख़ालीआ, ख़ाली रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे प्रभू उह वेख लै ग्रन्थ शास्त्र सारे घती आउंदे वहीर, भज्जण वाहो दाहीआ । उह साडे मालका स्वामीआं साडे

उत्तों लथ गए चीर, उह चिरी विछुन्नया सानूं आपणे लड़ लैणा लगाईआ। साडा कोई माण नहीं रिहा ते साथी रिहा ना पैग़म्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे रोवण मारन धांहीआ। उए बौहड़ी सानूं बन्न्ह ल्या शरअ दी ज़ंजीर, कड़ी कड़ी सानूं ल्या बंधाईआ। उह वेख की इशारा दिन्दा कबीर, रवीदास की सुणाईआ। हाए हाए हाए कलयुग अन्तिम साडे अक्खां विच्चों बिना नेत्रां तों वगे नीर, नैण नैण ना कोए बरसाईआ। जिधर वेखीए उधर दिसे भीड़, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। सब तों उच्ची कूक के कहे गुरु ग्रन्थ साहिब दी बीड़, चौदां सौ तीह अंक दी समझ किसे ना आईआ। उह साडी टुट गई हडी रीड़, उफ़ तेरे अगे दुहाईआ। हुण ते आ जा साडया मालका कलयुग दा होया अख़ीर, खुले्ह झाटे धरनी रही कुरलाईआ। मैं हो गई दिलगीर, मेरी धीरज दे धराईआ। ना कोई मेरी शरअ रही ना कोई मेरी जगीर, बिन जागरत जोत मेरा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मेरा प्रभू धौला हो गया झाटा, जुग चौकड़ी तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा पीसण पीस के आया घाटा, वस्त अन्त हथ्थ किछ ना आईआ । मैनूं पता नहीं तेरी किधर चली गई जोत वाली लाटा, सिँघ सवार आपणा मुख छुपाईआ। अवतारां केहड़ी मल्ली खाटा, सुता लए ना कोए अंगड़ाईआ। पैग़म्बर केहड़ी कूटे नाठा, चौदां तबक वेखण नैण उठाईआ। गुरु गुरदेव केहड़े सथर लाथा, यारड़े देणा समझाईआ। एस वेले कोई सहाई होए ना नाथ अनाथां, दीन दुनी रही कुरलाईआ। ग्रन्थ साशतर बथेरे पढ़ पढ़ थक्के गाथा, दिवस रैण ढोले गाईआ। कलयुग कूड़ा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मारे वाटा, भज्जे वाहो दाहीआ, धर्म दा निशान कोई रिहा ना कूड़ विक गया घर घर दे हाटा, हटवाणा कलयुग इक्को नज़री आईआ। पता नहीं किथे चला गया गोबिन्द वाला बाटा, अमृत रस ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे उए मेरया अब्बा, मैं तेरा राह तकाईआ। पैग़म्बर कहिण हाए साडया रब्बा, असीं आमीन यामबीन कहि के सीस निवाईआ। साडा ईमान तेरे हुक्म विच फसा, बन्दगी विच सीस निवाईआ। पता नहीं तेरा किथे आसण लग्गा, चौदां तबक ख़ाली रोवण मारन धाहीआ। पवित्र रही कोई ना जगह, काअबे रंग ना कोए रंगाईआ । जिधर वेखीए मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक तेरे कलमे नाल करन दग़ा, दग़ा फ़रेब विच वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। सानूं हुण ते दस्स दे सदी चौधवीं दे विच फेर की होणा अग्हां, उह आगमन विच तैनूं सीस निवाईआ। सानूं दस्स फेर किस दा करांगे हज्जा, दर केहड़ा वेखण पाईआ। उह केहड़ा साडी रखूगा लज्जा, परवरदिगार तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ। धरनी कहे उह मेरे माही प्यारे गोबिन्द, आ जा मीत मुरार। जे तेरा वक्त सुहञ्जणा होणा हिन्द, भारत कर उज्यार। मेरी सुत्ती दी खोल्ह दे निंद, मेरा नैण दे उग्घाड़। मैं चाहुंदी मेरे तों पूजा मिट जाए लिंग, इक्को इष्ट होवे करतार। नौ खण्ड पृथ्मी डेरा दिसे मैनूं सिँघ, ते शब्द शस्त्र होवे धार। तेरी सुणी नहीं जांदी मैथों निंद, निंदया वेख सर्ब करे संसार। वेख लै तेरे तेरे नालों गए खिण्ड, प्रेम विच मिले ना कोई मीत मुरार। मैं अज्ज निगाह मारदी प्रभ दे वेखां काया जीउ पिण्ड, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मुनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे होई भिखार। धरनी कहे वे मेरया कान्हा, कृष्णा किधर मुख भुआईआ। क्यों भुल्लया मैनूं मेरया रामा, रम्ईआ तेरे अगे वास्ता पाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी शामा, शमअ नूर ना कोए रुशनाईआ। पैग़म्बरो कोई मैनूं दयो पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर सुणाईआ। मुहम्मदा मैनूं वखा दे आपणा अमामा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। गोबिन्द दस्स दे जिस ने पहनया जोती जामा, जोती जाता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी तेरा लहिणा देणा जिस चुकाउणा, चुकन्नी तैनूं रिहा कराईआ। जिस जुग जुग खेल खेलया महाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी वंड वंडाईआ। उह शाहो भूप सुल्ताना, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए उह जोती जाता, हरि करता इक अख्वाईआ। नी उह पुरख बिधाता, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जो तेरे नाल जोड़े नाता, नातवां आपणा रंग रंगाईआ। बेशक तैनूं सारी सृष्टी कहिंदी माता, मातृ भूमीए तेरी की वड्याईआ। दस्स तेरे कोल केहड़ा खाता, की वस्त रही वरताईआ। नी तेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं क्यों बणाईआं ज़ातां, ज़ातां पातां दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। क्यों शस्त्रां नाल कीता इक दूजे दा घाता, सीस तन वजूद कटाईआ। क्यों नहीं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग प्रभ अगे कीता अरदासा, बेनन्ती विच सुणाईआ। दन्दीआं कढ्ढके करे हासा, नक रिहा चढ़ाईआ। फेर वेख्या वल शंकर कैलाशा, बिन नैणां नैण तकाईआ। ब्रह्मे आवाज़ मारी तूं वी आ जा पासा, आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्नूं तक लै खेल तमाशा, की कला कल वरताईआ। नारद कहे धरनीए नी तूं वी मल लै दन्दां नूं दन्दासा, आपणा रूप लै बदलाईआ। शायद फिर किरपा कर देवे पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। नाले उंगल पा के विच नासां, नारद सहिज नाल समझाईआ। नी माईए धरनीए कोझीए कमलीए मरनीए तेरे उत्ते चौथे साल नूं चढ़ जाणी लाश उत्ते लाशा, लशकर नज़र कोए ना आईआ। उह वेख लै नचदा टपदा कलयुग बदमाशा, बदीआं आपणे नाल मिलाईआ। पुरख अकाले दीन दुनी दा उलटा देणा पासा,

पेशीनगोईआं गुर अवतार पैग़म्बर रहे वखाईआ। धरनी निउँ के किहा मेरा साहिब मेरीआं पूरीआं करे आसां, आसा आपणे नाल मिलाईआ। मैनूं दे के गए भरवासा, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। जन भगतां देवे शाबाशा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच रंग रंगाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं होई भागां वाली, मेरे भाग मिली वड्याईआ। मेरे उत्ते किरपा कीती जोत अकाली, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। हुण कलयुग दी उमर ना रह गई बाहली, समां थोड़ा दिता समझाईआ। तुसां भगत बणना ते आपणी बणाउणी चाल निराली, वखरी जगत वंड वंडाईआ। तुहाडा भगत दवार ते इहो धर्मसाली, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। दीनां मज़्हबां तों आपणीआं झोलीआं कर लओ ख़ाली, आत्म परमात्म भण्डारा लओ भराईआ। सतिगुर शब्द दी मंनो इक दलाली, दूजा विचोला रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं जल्वा तको जमाली, नूर नुराना दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरी अन्त अख़ीरी अरज़ोई, अर्ज़ तमंना प्रभ चरणां विच टिकाईआ। प्रभू तेरा नाम दरोही, दो जहानां दयां सुणाईआ। तेरी किरपा तों बग़ैर भगत बणे ना कोई, भगवन्त मिलण कोए ना जाईआ। कलयुग अन्तिम मेरी पत गई खोही, लज्जया दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं किसे कूट नहीं मिलदी ढोई, उत्तर पूरब दक्खण पश्चिम रहे कुरलाईआ। मेरे धन्नभाग अज्ज तेरे चरण छोही, शौहर बांके तैनूं मिल के वजे वधाईआ। तेरी मुहब्बत विच गई मोही, मोहण माधव तेरे रंग समाईआ। पता कर लै याद कर लै जो इशारा दिता कबीर ने लोई, लोइनां तों पिच्छे लोइन लोइन विच्चों खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ अठारां कहे जन भगतो प्रभू दा तुहाडे उत्ते रहे हथ्थ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। किरपा करे सदा समरथ, समरथ आपणा रंग रंगाईआ। धूड़ी ख़ाक रमाए तुहाडे मस्तक मथ, दुरमति मैल मैल धुआईआ। तुसीं ओस दे प्यार दे सथर जाणा लथ, उह यारड़ा तुहाडी सेज लए हंढाईआ। तुहाडा लेखा मुके अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध धार अठ्ठ, नौ दर दा डेरा ढाहीआ। दस्म दुआर एकँकार कर इक्ट्ठ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो प्रभू दी ख़ुशीआं वाली बहार, प्रेम प्रीती विच रखाईआ। तुहाडा पूरा होया विहार, विवहारीउ तुहानूं दयां सुणाईआ। तुहाडा प्रसिद्ध होणा भगत दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी वजणी वधाईआ। तुसां घर दे करदे रहिणा कारो बार, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। तुहानूं ज़रूर आ के मिल्या करेगा तुहाडा यार, यराने तुहाडे तोड़ निभाईआ। जागदयां ते सुत्तयां

दोहां रूपां विच देंदा रहेगा दीदार, सनमुख हो के नज़री आईआ। पूरन जोत ते पूरन होवे सिक्दार, पूरन पूरे रंग रंगाईआ । तुहाडी प्रीती तुसीं प्रीती दे हकदार, प्रीतम कोलों आपणी वस्त लैणी चाँईं चाँईंआ। तुसीं जुग चौकड़ी दे बरख़ुरदार, बच्चे नन्हे रूप बदलाईआ। तुहाडा मालक इक एकँकार, अकल कल धारी जो अख्वाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरी तुहाडे अगे अरदास, निव निव सीस झुकाईआ। तुहाडा सोहणा वेख के सजया दरबार, मेरे अन्दर वजी वधाईआ। मैं वी तुहाडे नाल बोलांगा जैकार, ढोला धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद जिस दा अन्त ना पारावार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार इक इकल्ला सच सोहला सच सच सच दए सुणाईआ।