१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात वेले
अठारां हाढ़ कहे प्रभ दा नाम होवे इक्को टप्पा, टापूआं दा बापू आपणा हुक्म सुणाईआ। जो आदि आदि विष्न ब्रह्मा शिव जपा, अन्त अन्त गुरदेव गए समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा बाहर होवे मन मता, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। जिस विच भेव रहे ना रता, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया करे हता, हतिआ वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जो निरगुण निरगुण मेल मिलाए नता, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी सब तों वखरी होणी सता, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अठारां हाढ़ कहे प्रभ इक्को होवे नाम, भगती भगवान दए दृढ़ाईआ। इक्को होवे जाम, नाम ख़ुमारी मस्त प्याला दए प्याईआ। इक्को होवे काम, करनी दा करता आप समझाईआ। इक्को होवे ग्राम, नगर खेड़ा इक्को सुहाईआ। इक्को करनहार इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ वखाईआ। इक्को मेटे अन्धेरी शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। इक्को खेल खेले रम्ईआ राम, राम रामा धुरदरगाहीआ। इक्को सजदा कबूल करे कलाम, कायनात तों बाहर वेख वखाईआ। इक्को शरअ मेटे कूड़ ग़ुलाम, बन्धन जगत रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। अठारां हाढ़ कहे प्रभ दा इक्को होवे नाँ, नर निरँकार दए दृढ़ाईआ। इक्को होवे गराँ, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। इक्को सुहाए थाँ, थान थनंतर दए वड्याईआ। इक्को पकड़नहार होवे बांह, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। इक्को बणे पिता माँ, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। तिस साहिब दे बलि बलि जां, आप आपणा घोल घुमाईआ। जो कलयुग विच्चों सतिजुग
बदले राह, रैहबर इक अख्वाईआ। पन्ध मुकाए थल अस्गाह, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। अठारां हाढ़ कहे प्रभ इक्को होवे तेरा नाम निधाना, निरवैर तेरी सरनाईआ। इक्को होवे शब्द तराना, तुरीआ तों बाहर सोभा पाईआ। एका होवे साचा गाना, बिना रसना जिह्वा ढोला गाईआ । इक्को मन्दिर होवे मकाना, दरगाह साची सोभा पाईआ। इक्को हुक्म होवे इक्को देवणहारा दाना, दाता दानी इक अख्वाईआ। इक्को राम इक्को होवे कान्हा, घनईया इक्को सोभा पाईआ। इक्को पैग़म्बर होवे नूर अलाही जो सच दए कलामा, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। सो अन्तिम मेटे अन्धेरी शामा, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। जो पैग़म्बरां दए पैग़ामा, धुर संदेशा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। अठारां हाढ़ कहे प्रभ दा इक्को होवे इष्ट, इष्ट देव इक अख्वाईआ। नाता जोड़े सर्ब सृष्टी, सर्ब श्रृेष्ट आपणा हुक्म वरताईआ। जो इशारा कीता राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । सतारां हाढ़ कहे जन भगतो प्रभ दा जपणा इक्को नाउँ, नर निरँकार रिहा दृढ़ाईआ। भाग लगाउणा काया माटी ग्राउँ, तन वजूद सोभा पाईआ। बिन रसना जिह्वा अन्तर निरंतर करना वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ । सज्जण सुहेला इक अकेला सतिगुर शब्द मनाओ, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। जो फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाईआ। तिस साहिब दे बलि बलि जाओ, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो प्रभ दा इक्को होवे दुआर, सति सच मिल के वजे वधाईआ। इक्को होवे जैकार, ढोला इक्को गाईआ। इक्को होवे निमस्कार, निव निव लागे पाईआ। इक्को खेल करे करतार, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। जिस तुहाडी रुत बसन्त कीती बहार, पत्त टहणी नाम नाल महकाईआ। सो वेखणहारा आपणी गुलज़ार, गुलशन तके चाँईं चाँईंआ। जिस नूं सारे कहिंदे परवरदिगार, जल्वागर नूर अलाहीआ। उह बणके भगतां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ । जिस दा सारे करदे इंतज़ार, बैठे राह तकाईआ। उह आवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द दए इशार, बिन सैनत दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो प्रभ दा इक्को कलमा होए कायनात, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। इक्को वेखणहारा होए प्रांत, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। इक्को साचा जोड़े नात, रिश्ता आपणे नाल रखाईआ। इक्को भेव खोल्हे बातन बात, पर्दा परदयां
विच्चों चुकाईआ। जन भगतो तुहाडी सुहञ्जणी होई रात, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तुसीं चार वरन दी इक जमात, जुग चौकड़ी लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे भगतो तुसां पाया नाम रस, बिन रसना रस चखाईआ। जिस दे सारे होणे वस, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस कलयुग मेटणी रैण अन्धेरी मस, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। उस दा मेला करना हस हस, दर्शन करके ख़ुशी बणाईआ। सिफ्तां नाम ढोले गाओ जस, राग रागणी नाल समझाईआ। बिन रसना लवो रस, रसक रसक बूँद स्वांती नाभी कवल टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। जन भगतो प्रभ दा गाउणा इक्को गीत, गोबिन्द देवणहार वड्याईआ। अन्दरों पवित्र करनी नीत, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अन्तश् करना ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गीत, गोबिन्द तेरा नाम दुहाईआ। तूं सदा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी ओट रखाईआ। मैं दिवस विचारा अज़ीज़, आज़म तेरे अगे आस रखाईआ। सति धर्म दी दे तमीज़, तबीअत अन्दरे अन्दर बदलाईआ। मैनूं जन भगतां मिलण दी रीझ, सच संदेश्यां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो परम पुरख दे लागो एका चरणां, चरणोदक जाम दए प्याईआ। झगड़ा मेटे वरना बरना, शरअ संग ना कोए रखाईआ। जिस कलयुग अन्तिम सब कुछ करना, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। उस दा ढोला सब ने पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा राग समझाईआ। सब ने चोटी मंज़ल चढ़ना, दरगाह सच सच वड्याईआ। इक्को नाम सब ने पढ़ना, इक्को रंग दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो सारे आपणी वेखो मनसा, मन ममता दूर कराईआ। हरिजन सुहेले बणो हँसा, गोबिन्द गुर गुर वेख वखाईआ। धर्म दी धार बणाउ बंसा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तुसीं उस प्रभू दी अंसा, जुग जुग जिस दे ढोले गाईआ। शब्दी धार देवणहारा बंका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ । अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरी बेनन्ती इक अख़ीरी, अक्खरां बाहर जणाईआ। साडा मालक जिस दे चरणां हेठ मीरी पीरी, चार जुग दे शास्त्र जिस दी देण गवाहीआ। उस दा खेल तको तकदीरी, की धुर दा हुक्म वरताईआ। जिस दे कोल अमीरी फ़कीरी, फ़िकरे ढोले गीत धुर दे रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो
प्रभ चरण करनी सेवा, सेवा सतिगुर विच समाईआ। इक्को नाम जपणा जिह्वा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला देणा सुणाईआ। इक्को मस्तक मणीआ लाउणा थेवा, थिर घर वासी वेख के ख़ुशी बणाईआ। साचा नाम होवे तुहाडी उत्ते रसना जिह्वा, दिवस रैण ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खलाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडा मालक श्री भगवान, हरि करता इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा काहन, रम्ईआ हो के राम राम विच समाईआ। जिस ने लख चुरासी बरदे बणाए ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। फेर बण के धुर अमाम, चोला आपणे तन सजाईआ। फेर खेल करे भगवान, भगवान देवणहार वड्याईआ। इक दूजे दी करो पहचान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। किस बिध जन भगतां प्रभ करे कल्यान, कायनात दा पन्ध मुकाईआ। जो सब कुछ जाणी जाण, देवणहारा वेखणहारा धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहाडा आउणा जाणा लेखे जाए लग, थित मेरी वजे वधाईआ। साचा माण मिले जग, जागरत जोत रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बुझाउणी अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अमृत रस प्याला भरना मदि, मुगध मूर्खां डेरा ढाहीआ। तुहाडे नालों कदे ना होवे अलग, जोड़ा सतिगुर आप सुहाईआ। तुसीं उस वांग बगले बपड़े रहिणा नहीं बग, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। तुहाडी आशा मनशा पूरी करे सभ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस धार नूं सारे कहिंदे नूर अलाही रब्ब, जल्वागर ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो मेरी ख़ुशी वाली ख़ुशहाली, ख़ुशख़बरी दयां जणाईआ। परम पुरख दी अवल्लड़ी चाली, चाल निराली आप रखाईआ। जगत जहान दा बण के माली, लख चुरासी बूटे वेखे थांउँ थाँईंआ। दीन दुनी दी शरअ मेटे लेखा मुके रैण अन्धेरी काली, कला आपणी इक वरताईआ। जिस दी आयू नहीं रह गई बाहली, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तुहाडे अगे बणां सवाली, ख़ाली झोली दयां वखाईआ। वेख्यो कलयुग दी धार कोई बणिउ भगत ना जाहली, क्रिया कूड़ ना रंग रंगाईआ। तुहाडा भगत दुआरा नवखण्ड दी होवे धर्मसाली, धर्म दुआर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अठारां हाढ़ कहे जन भगतो तुहानूं ख़ुशीआं नाल देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। तुहाडा लेखे लाया आवण जाण, सिर सिर हथ्थ उठाईआ। तुसां ढोला गाया विष्नूं भगवान, जै जैकार दिती सुणाईआ। तुहाडा लेखा रिहा ना विच जहान, जागरत जोत डगमगाईआ। तुसीं ख़ुशीआं ढोले गाउणा गान, गा गा शुकर मनाईआ। किरपा
करे मेरा भगवान, मेहरवान दया कमाईआ। मैं वी उसे दे चरण रखां ध्यान, निव निव सीस झुकाईआ। सो सतिगुर शब्द हो बलवान, बलधारी फेरा पाईआ। जो लेखा जाणे गोपी काहन, रम्ईआ राम राम खोज खुजाईआ। जिस दा रूप अलाही अमाम, अमलां तों बाहर इक अख्वाईआ। सो तुहाडे दुखड़े मेटे तमाम, तरह तरह नाल समझाईआ। जगत शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, गुरबत दा डेरा ढाहीआ। आप बण के धुर अमाम, नूर नुराना करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी एथे ओथे दो जहानां इक्को रखे शान, शान शौकत नाल सचखण्ड दुआर जाणा चाँईं चाँईंआ।
३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर सुभाग वन्ती दे नवित
हाढ़ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा इक्त्ती, सम्मत शहिनशाही यारां मिल के वजे वधाईआ। मेरा मालक ख़ालक पतिपरमेश्वर कमलापती, परवरदिगार सांझा यार नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्दी धार देवणहारा मती, धुर संदेशा नर नरेशा आप जणाईआ। जिस दा नाम निधाना दो जहानां भेव पाए कोई ना रती, कीमत कहिण किछ ना पाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी कलयुग अग्न बुझाए तती, पवण पवणां आपणी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव खोल्हे निरँकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी पावे सार, ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाईआ। शब्द अनादी बोल जैकार, दो जहान करे शनवाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती डगमगाईआ। दो जहानां वेखणहार, ब्रह्मण्डां खण्डां ध्यान लगाईआ। रवि शशि जिस दे सेवादार, धरनी धरत धवल धौल निव निव लागे पाईआ। सो करनी दा करता खेल करे आप करतार, कुदरत कादर नूर अलाहीआ । जिस दी आशा रख के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेटणहारा धूंआँधार, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नूर करे रुशनाईआ। मैं उस दे चरण कवल उपर धवल जाणा बलिहार, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। हाढ़ कहे मैं जुग जुग गया लँघदा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त इक्को मंग मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभू तेरा खेल तकां सूरे सरबग
दा, हरि करते तेरी धार वेख वखाईआ। प्यार बख्श दे भगतां संग दा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। निशान मेट दे तारा चन्द दा, सदी चौधवीं वेखे नैण उठाईआ। झगड़ा रहे ना तत पंज दा, पंचम मीते देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। हाढ़ कहे सदी चौधवीं फिरदी नठी, बिन कदमां कदम उठाईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरे कदमां ढठ्ठी, नेत्र लोचण नैण मज़्हब नज़र किसे ना आईआ। मालक ख़ालक उलटी गेड़नहारा लठी, दो जहान श्री भगवान दए बदलाईआ। झगड़ा तक लै मन्दिर मठी, दीन दुनी दे काअबे रहे कुरलाईआ। निगाह मार लै अठ्ठ सठ्ठी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे अग्न तपाई भठ्ठी, भठिआरा हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बिन कदमां तों नसदी, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। ख़ुशीआं दे ढोले गावां सिफ्तां वाले जस दी, बिन रसना रसन सुणाईआ। उम्मत नबी रसूलां वेख के हसदी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरी खेल तकां प्रतख दी, पारब्रह्म प्रभ पर्दा देणा खुल्हाईआ। मैं वणजारन होई तेरे लोचन नैण अक्ख दी, आख़र मेला लैणा मिलाईआ। मुहम्मद आशा तक लै जो तेरा राह तकदी, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। आपणी वहिदत वेख लै पक्क दी, कलमा कलमे नाल बदलाईआ। की खेल होई अन्तिम यक दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक नूर अलाह, अलिफ़ ये तों बाहर देणा समझाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाह, बेऐब नूर अलाहीआ। मेरी कबूल करीं दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। संग मुहम्मद चार यार मेरे गवाह, शहादत कलमे वाली भुगताईआ। निगाह मार मेरे महिबां, मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ। तेरे कदमां बलि बलि जां, कुदरत दे कादर देणी वड्याईआ। मैं उच्ची कूक के कहां बांह, ज़िमीं असमानां दयां वखाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी बुद्धी होई वांग काँ, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गाँ, पशू मानसा खल्ल लुहाईआ। मेरे परवरदिगार साझे यार अन्त करीं हक न्याँ, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मुहम्मद नाल वायदा, लाशरीक दयां जणाईआ। तूं आपणा हुक्म वरत बाकायदा, कायदा आपणे हथ्थ रखाईआ। मैनूं कदे ना करीं अलाहिदा, वखरा जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मैनूं कलमे धार देणा फ़ायदा, मुफ़ाद तेरे चरण कवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक सति दे मालक दया कमाईआ। सदी
चौधवीं कहे मेरे मालक वज़ी ज़मा ज़ोकू ज़विद नुखसते गुमा ज़ूके जुमम ज़नी ज़वा ज़ोशे अरज़ा खफ़नी यद ज़ूकु ज़मद शाहे शवी अर्शे नवी नूरे अलाह मेरे बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं अन्त अखीर होई भिखारन, भिक्ख्या धुर देणी वरताईआ। निरगुण धार तेरे प्यार बणी वणजारन, दूसर हट्ट कदे ना जाईआ। तूं शाहो भूप मेरी सरकारन, शहिनशाह नूर अलाहीआ। मैं कूक कूक लगी पुकारन, चौदां तबक तबक सुणाईआ। मुहम्मद अवाज़ां लग्गी मारन, रसूल रसम नाल मिलाईआ। चार जुग लग्गी पुकारन, तूं ही तेरा नाम ख़ुदाईआ। कुराने मजीद दए उदाहरण, उदय असत तेरी वड्याईआ। मेरे मालक ख़ालक किस बिध नवां घड़ना घाड़न, घड़न भन्न्हणहार देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं याद दिवस इक्त्ती हाढ़ा, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। जिस दिन मुहम्मद शरीअत लाया अखाड़ा, शरअ तेरा नाम कलमा नज़री आईआ। काअब्यां बाहर फिरया विच उजाड़ा, जंगल जूह प्रभास देण गवाहीआ। लूं लूं रिहा पुकारा, दरोही कीती बहत्तर नाड़ां, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। मेरे शाहो भूप परवरदिगारा, नूर नुराने नूर अलाहीआ। मेरे अमाम अमामे होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करना रुशनाईआ। धुर पैग़ाम आया ज़बराईल सुणाया नाअरा, हक हक दिता दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं तेरा होवे अन्त किनारा, पाँधी तेरा पन्ध मुकाईआ। तूं निरगुण धार सुण गुफ़तारा, गुफ़त शनीद दए सुणाईआ। उह तक लै तेरा झगड़ा छिड़न वाला विच काहिरा, कहर वरते ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप चुकाईआ। इक्त्ती हाढ़ कहे मुहम्मद बिना स्वास तों भरी आह, हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। बिन नैणां नैण उठा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। बिन हथ्थां कर दुआ, बिन सयदे सीस झुकाईआ। तूं मालक मेरा जल्वागर ख़ुदा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा समझा, धरनी धरत धवल दृढ़ाईआ। झट जबराईल पैग़ाम दिता पहुंचा, संदेशा सहिज सुभाईआ। आपणी उम्मत तक लै राह, नबी रसूल वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा मुकणा मुकावे आप महिबां, महिबान बीदो आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे तेरे नालों होण जुदा, संगी संग ना कोए निभाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तकणा नूर अलाह, आलमीन आप समझाईआ। जो दो जहानां होवे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। तेरा लहिणा देणा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। अमाम अमामा वेस वटा, नूर नुराना डगमगाईआ। नाले बिना कलम तों लेखा दिता लिखा, काग़ज़ शाही रंग ना कोए रंगाईआ। जिस नूं दीन दुनी विच समझे कोई ना, आलम फ़ाज़ल भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे हुण खेल
ना रहिणी लुक दी, लुकमान मैनूं रिहा दृढ़ाईआ। प्रभू दी धार कदे ना रुकदी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अन्त इक्को आवाज़ होणी इक्को नाम कलमे वाली तुक दी, दो जहान करे सनवाईआ। माण वड्याई नहीं किसे जनणी कुक्ख दी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। सदी चौधवीं मेरा अन्त अख़ीर खेल वेखीं नंग भुख दी, मुहम्मद शहादत रिहा भुगताईआ। मुहब्बत रहिणी नहीं माँ पुत दी, पिता पूत ना गोद टिकाईआ। खेल वेखणी कलयुग कूड़ कुड़यारी रुत दी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। एह खेल नहीं कोई छुप दी, छप्पर छन्नां सारे वजे वधाईआ। मेरी सदी अख़ीरी आख़र कार होणी लुट्ट दी, धर्म दी धार धार ना कोए जणाईआ। सब दी औंध वेखो निखुटदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा खेल बेनज़ीरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरे कोल पैग़म्बरां वाली तहरीरी, जिस दा अक्खर सके ना कोए बदलाईआ। मेरे विच शरअ वाली ज़ंजीरी, जिस दी कड़ी सके ना कोए खुल्हाईआ। मेरे विच झगड़ा वेखणा ग़रीब अमीरी, अमरापद दा मालक वेख वखाईआ। मेरे विच खेल तकण शाह हकीरी, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। मेरे विच अन्त नौ खण्ड पृथ्मी होणी दिलगीरी, सत्त दीप सांतक सति ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं कहे पंजवें साल नूं कोई रहिणी नहीं मीरी पीरी, पीरे गौस कुतब बैठण सीस निवाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार नवीं धार करनी तामीरी, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जिस दीन दुनी दी अन्तर निरंतर बदल देणी ज़मीरी, जुग जुग वेख वखाईआ। लेखा जाणे तन वजूद शरीरी, शरीअत डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। इक्त्ती हाढ़ कहे मेरी नमों नमों डण्डावत, बन्दना विच सीस निवाईआ। मेरे साहिब करनी सख़ावत, वस्त नाम वरताईआ। प्रेम प्यार दी देणी निआमत, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर तेरी ख़ुशीआं वाली होवे क्यामत, कयामगाह रहिण कोए ना पाईआ। तूं मालक ख़ालक इक्को रहें सही सलामत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी मानव ज़ाती होई अणजाणत, परम पुरख परमात्म तेरा भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। इक्त्ती हाढ़ कहे मैं संदेशा देवां आप, आप आपणा भेव चुकाईआ। पुरख अकाला सब दा माई बाप, पूत सपूते हरिजन आपणे गोद टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिस दा जाप, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। सो मेटणहारा तीनों ताप, त्रैगुण अतीता आप अख्वाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं संदेशा दिता पात, पत्रका शब्द गुरु शनवाईआ। जो कलयुग अन्त मेटणहारा अन्धेरी रात, सतिजुग सच दे चमकाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ज़ात पात, दीन दुनी आत्म परमात्म समझाईआ। सो पुरख अकाला
दीन दयाला बणे कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। इक्त्ती हाढ़ कहे मेरी ख़ुशीआं वाली रात, भिन्नड़ी रैण मिल के वजे वधाईआ। मेरा साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां चरण प्रीती बख्शे नात, मेला मेले सहिज सुभाईआ। नाम निधान श्री भगवान नौजवान बख्शे दात, दाता हो के आप वरताईआ। दर्शन देवे इक इकांत, इक इकल्ला एकँकार नज़री आईआ। अमृत बख्शे बूँद स्वांत, अग्नी तत तत बुझाईआ। लहिणा देणा मुकावे लोकमात, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां पुछणहारा वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ।