पहली सावण शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
नारद कहे मैं वेखण आया प्रविष्टा पहली सावण, की सांवरीआ आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं याद आउंदी की संदेशा दे के गया बलि दुआरे बावन, बिन अक्खरां निरअक्खर धार धार विच्चों जणाईआ। की इशारा दिता सीता सति धर्म दी रामन, रम्ईआ आपणा भेव चुकाईआ। की खेल जणाया कृष्णा काहन, घनईया आपणा पड़दा लाहीआ। किस बिध पैग़म्बरां पकड़या दामन, दामनगीर की जणाईआ। किस धार विच्चों गुरु गुरदेव सुणाया नामन, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। चार जुग दा खेल तक्कया जो वखाया श्री भगवानन, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। मेरे अन्तर निरंतर निराकार निरँकार दिता चानन, अन्ध अन्धेर नज़र कोए ना आईआ। बिना शब्दां तों शब्दी धार दिता ज्ञानन, बिना अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। बिना हरफ़ हरूफ़ दस्सया कलमा कलामन, कायनात बाहर समझाईआ। नारद निगाह मार लै कलयुग अन्त अन्धेरा शामन, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। की खेल करे पतित पावन, पारब्रह्म की आपणा हुक्म वरताईआ। भाग लगावे खेड़ा कवण ग्रामन, गृह मन्दिर कवण सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे सुण सावण मित्रा मीत, प्रेमीआ प्रेम विच जणाईआ। मैनूं ढोला दस्सदे गीत, गोबिन्द धार धार समझाईआ। जिस नाल मेरा तन वजूद होवे ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, काअब्यां पन्ध देणा मुकाईआ। सति सच दी दस्स प्रीत, प्रीतम मिले चाँईं चाँईंआ । ठगौरी रहे कोई ना चीत, चेतन सुरती देणी कराईआ। मेरा मेला होवे नाल त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। नारद कहे सावणा मेरा पूरब तक लै अरसा, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। जो इशारा दे गया गोबिन्द उत्ते सरसा, जलधारा वहिणां नाल वड्याईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही इक इक दा आवे बरसा, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निराकार निरँकार देवे दरसा, दीद ईद ईद दीद होवे रुशनाईआ। सूरबीर मर्दाना होवे मरदा, मेहरवान महबूब अगम्म अथाहीआ। जो भगत सुहेला ग़रीब निमाणयां वंडे दर्दा, दु:ख भय भञ्जण हो के आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ कत्ल करदा, कातिल मक्तूल दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। उस दा दो जहान इक्को नाम निधान दा होवे पर्चा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं भविख्तां विच कीती चर्चा चरागाहां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे सावणा मेरी वेख लै भिज्ज गई बोदी, बुद्धीवान समझ कोए ना पाईआ। मेरा लेखा तक लै जो नाल वेदी सोढी, सोहणया तैनूं दयां दृढ़ाईआ। निगाह मार लै मेरा लहिणा देणा नाल दीन दुनी दे जोगी, जुगीशरां भेव चुकाईआ। मैं प्रेमीआं प्यारयां बणया नहीं अन्त लोभी, लालच विच ना कोए रखाईआ। मैनूं इयों दिसदा बिना पुरख अकाल तों भगतां चकणा किसे नहीं गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा गोबिन्द नाल दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे सावण जी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दीआं वेखो धारां, धर्म धर्म धर्म नाल दृढ़ाईआ। नित नवित दीआं वेखो बहारां, रुतड़ी रुतड़ी रुत नाल महकाईआ। की खेल करे करनी दा करता विच संसारा, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। कवण रूप होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। कवण नाम होवे नाअरा, नर नरायण करे शनवाईआ। जिस दा भेव अभेदा गहरा, गहर गवर आपणा पड़दा दए उठाईआ। जिस दा इक्को वसणा खेड़ा, दो जहानां सोभा पाईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा बन्न्हणहारा बेड़ा, नईया नौका इक्को नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सावण कहे सुण नारद मीत, सज्जणा दयां जणाईआ। मेरे प्रभू दी सब तों वखरी रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। जिस ने मैनूं कीता ठांडा सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। धुर दी बख्श इक प्रीत, प्रीतम मेला मेलया चाँईं चाँईंआ । मेरी निराकार ने बदली नीत, नीतीवान दिता समझाईआ। जिस दा लेखा नहीं हस्त कीट, कीट कीटां रिहा समाईआ। उसे दे हुक्म विच मेरा वक्त रिहा बीत, बीतिआ हाल दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सावण कहे नारदा मैं आदि जुगादी ठण्डा, अग्नी
तत ना कोए तपाईआ। मेरा भेव पाए कोई ना पंडा, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ । मेरा लहिणा देणा लेखा जुग चौकड़ी विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। मैं सच दस्सां मेरे दिवस गोबिन्द पहली वार म्यान चों खिच्चया खण्डा, खड़ग जगत नेत्रां जणाईआ। नाले ख़ुशीआं विच तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। मेरे प्यार विच पहले दिन माधो बैरागी प्रभू दी याद विच लग्गा बन्दा, बन्धन दीन दुनी तुड़ाईआ। सावण कहे नारदा मेरा लहिणा देणा लेखा नाल पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। मैं सच दस्सां मेरे दिवस रवीदास दा कबूल होया कसीरा विच गंगा, कीमत कौडीआं वाली पाईआ । मेरे दिवस सतिगुर नानक निराकार निरँकार छुहाया पंजा, पंज आब दी धार नाल वड्याईआ। मेरे दिवस तूं मेरा मैं तेरा गीत गाया परी अरम्भा, चौदां रत्नां विच्चों मिली माण वड्याईआ। मेरे त्योहार विच मुहम्मद याद कीता नूर अलाह यक शंभा, शबे रोज़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सावण कहे नारदा मैं आदि जुगादि प्रभू प्यार विच तरसदा, प्रेमीआ तैनूं दयां जणाईआ। मैं वणजारा जुग चौकड़ी इक्को बरस दा, अगे वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे साहिब स्वामी मेरे अमृत अन्तर बरसदा, मेघ मेघला नाम जणाईआ। मेरा लेखा मुके जगत जहान हरस दा, हवस अगे ना कोए बणाईआ। मेरा इक्को इशारा जुग चौकड़ी कलयुग अन्तिम वाली ग़रज़ दा, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। प्रभू तेरा खेल तकणा जोद्वे सूरबीर मर्दाने मर्द दा, बलधारी तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा लेखा वेखणा नव सत्त ग़रीब निमाणयां दर्द दा, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। खेल तकणा शरअ छुरी वाली करद दा, करनी दे करते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। नारद कहे सावणा मेरे अन्तर आई भाख, भाख्या दयां जणाईआ। बेशक मैं पंडत पुराणा बड़ा गुस्ताख़, ग़ुस्से अन्दर आपणी लवां अंगड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग प्रभ दी धार बणया रिहा शाख़, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। सच संदेशा बिन अक्खरां देणा आख, सहिज नाल दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे नाल वेख लै रास, नव सत्त नच्चे टप्पे वाहो दाहीआ। धर्म रिहा ना किसे पास, पासा दीन दुनी गई बदलाईआ। पवित्र रिहा ना पवण स्वास, साह साह ना प्रभू ध्यान लगाईआ । बिन हरि नामे ख़ाली दिसे लाश, सच रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा अन्तष्करन होया उदास, हैरानी विच मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे सावणा दीन दुनी वेख लै तपदी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। प्रभू दा नाम रसना बुल्ल्हां नाल सृष्टी जपदी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जगत माया रूप बणी सप्प दी, मोह विकारा डंग चलाईआ।
मुहब्बत रही ना किसे परमेश्वर पति दी, पारब्रह्म प्रभ मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी प्यासी हो गई पिता पूत रत दी, प्रेम रंग ना कोए रंगाईआ। वड्याई रही ना धीरज जत दी, साध सन्त सति विच ना कोए समाईआ। मैथों ख़बर सुण लै इक सतिगुर शब्द वाले ख़त दी, जो बिन अक्खरां रिहा दृढ़ाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं होणी टपदी, टापूआं विच पए दुहाईआ। मुहम्मद दी उम्मत होणी छपदी, चन्द सितार देण गवाहीआ। नव खण्ड पृथ्मी बेड़ी चढ़नी पप दी, शौह दरया पार ना कोए कराईआ। सब दी झोली दिसणी सख दी, सच वस्त ना कोए टिकाईआ। उस वेले खेल करनी प्रभू प्रतख दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सावण कहे नारदा मैं ख़ुशीआं दे विच चढ़या, चढ़दा लहिंदा वेख वखाईआ। मैं शब्द दा निरअक्खर धार अक्खर पढ़या, बिन जगत विद्या दयां समझाईआ। जो लेखा जाणे चोटी जड़या, चेतन आपणा भेव जणाईआ। जो सति सरूप शाहो भूप निरगुण धार दिसे खढ़या, जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आईआ। जिस निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा पल्लू आपे फड़या, दूजा संग ना कोए बणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी कलयुग अन्तिम तोड़नहारा हँकार गढ़या, हउमे हंगता दूर कराईआ। मैं उसे दी सरन सरनाई परया, निव निव धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सावण कहे नारदा मैं अक्खर वेख्या अनडिठ, जगत पट्टी नज़र कोए ना आईआ। जिस दी लम्बाई सवा गिठ, जगत बालिशत वंड ना कोए वंडाईआ। जिस विच पुरख अकाला दीन दयाला बदल के बैठा पिठ, करवट आपणी आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अपणी पूरब हथ्थ विच लै के चिट, सनमुख हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खलाईआ। सावण कहे नारदा मेरी वेख लै बूँदा बांदी, प्रभू दिती माण वड्याईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी पाँधी, बिन कदमां चलां चाँईं चाँईंआ। मेरी आशा तूं मेरा मैं तेरा रही गांदी, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। मेरी आशा प्रभ दे दर दी रही बांदी, बन्दना विच सीस निवाईआ। मैं खेल तकां दुनिया विच सूर गाँ दी, ग़रीब निमाणयां ध्यान लगाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ दी, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। पत रही नहीं किसे माँ दी, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। वड्याई रही ना किसे बांह दी, बाहू बल ना कोए चतुराईआ। शहिनशाही नज़र ना आए कोई न्याँ दी, इन्साफ़ हक ना कोए कमाईआ। वड्याई रही नहीं प्रभू दे नाँ दी, नर निरँकार मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। सावण कहे नारदा मेरा वक्त
सुहञ्जणा आया, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। जिस निरगुण धार रंग रंगाया, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। मेरा मेला मेलया सहिज सुभाया, सतिगुर शब्द नाल जुड़ाईआ। जिस आपणा भेव चुकाया, पर्दा चार कुण्ट उठाईआ। मैं निव निव लागां पाया, कदम बोसी विच सीस निवाईआ। मेरा मालक ख़ालक धुरदरगाहया, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस ने सीतल धार अमृत मेघ बरसाया, मेरी अग्नी तत बुझाईआ। मैं उसे दा शुकर मनाया, मनसा उसे चरण टिकाईआ। जो शब्द संदेशा रिहा सुणाया, अणसुणत रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खलाईआ। सावण कहे नारदा प्रभ संदेशा देवे हक, हकीकत विच्चों जणाईआ। जिस विच नहीं कोई शकवा शक, शकूक रिहा मिटाईआ। उठ के बिना नैणां तों तक, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। की खेल करे परमेश्वर पति, पारब्रह्म की आपणी कार भुगताईआ। जिस दीन दुनी दी वेखणी मन मति, मन बुद्धी खोज खुजाईआ। किस बिध नव सत्त उबले रत, ततव तत तत तपाईआ। उह जानणहारा मित गत, सब दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे सावणा मैं प्रभ दी तकी शक्त, जगत शख्सीयत समझ कुछ ना आईआ। जिस ने तेरा सुहञ्जणा कीता वक्त, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। उस ने हरिजन उधारने भगत, भगवन हो के दया कमाईआ। जिस दा सुहञ्जणा होया वक्त, सोहणा रंग रंगाईआ। उह मालक ख़ालक बण के वाली अर्श, अर्शी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। किरपा करे मेहरवान हो के उत्ते फ़र्श, फ़र्शे ख़ाकी रंग रंगाईआ। हरिजन दे के आपणा दरस, नूरी चन्द दए चमकाईआ। जिस दा ख़ुशीआं वाला होवे बरस, दिवस रैण आपणा रंग वखाईआ। तेरे उत्ते करे तरस, रहमत सच सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सावण कहे नारदा मेरा प्रभू धुर दा माई बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। उस अगे बेनन्ती कर तूं आप, आप आपणा सीस निवाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी सृष्टी दृष्टी अन्दर दस्स दे इक्को जाप, दूसर अक्खर ना कोए वड्याईआ। मेहरवाना श्री भगवाना त्रैगुण माया मेट दे ताप, अग्नी तत तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म तेरा होवे जाप, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी लेखे ला लै अज्ज दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। लेखा लिख दे धुर दे शब्द नाल शाही कलम दुआत, कायनात दे मालक आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा भगत तेरा प्रेम होवे नात, रिश्ता अवर ना कोए रखाईआ। अमृत बूँद बिन रसना दे दे स्वांत, निझर झिरनिउँ आप झिराईआ। सच स्वामी हरिजन कर दे आप इकांत,
इक इकल्ले आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। सावण कहे नारदा प्रभू बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मनसा आपणे नाल रखाईआ। जो आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दा जोत अगम्मी नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। निरगुण सरगुण खेल खेलणा जिस दा दस्तूर, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। उस लहिणा देणा पूरा करना जो मूसा आसा रख के गया उत्ते कोहतूर, तुरीआ दी धार वेख वखाईआ। जो ख़ाहिश रखी अन्त सूली चढ़न लगे मनसूर, मनसा प्रभ दे चरण टिकाईआ। जो ईसा पैग़ाम दिता मेरा बाप आवे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। मुहम्मद ज़मींउल ज़ुवा जवले अज़ कहि के कीता मशहूर, मशवरा कलमा नाम जणाईआ। नानक गोबिन्द धार खेल तक के चरण हज़ूर, चरणोदक बिन रसना मुख चुआईआ। सो मस्ती देवणहारा नाम सरूर, सुरती शब्द विच मिलाईआ। जन भगतां आशा मनसा करे पूर, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। अन्दरों गढ़्ह तोड़े ग़रूर, ग़ुरबत कूड़ बाहर कढ्ढाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर घर विच करे रुशनाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सावण कहे नारदा पुरख अकाल दया कमावेगा। भगत सुहेले वेख वखावेगा। गुर चेले मेल मिलावेगा। सज्जण सुहेले रंग रंगावेगा। अचरज खेल अगम्मा खेले, सतिजुग सति सति प्रगटावेगा। जो वसणहारा धाम नवेले, सो धरनी धरत धवल धौल डेरा लावेगा। जिस दा लहिणा लेखा समुंद सागर टिले पर्वत जंगल बेले, जूहां जगत जहान फोल फुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचा संग निभावेगा। हरि साचा संग निभाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। भगत सुहेले वेख वखाएगा। जन्म जन्म दे लेख बदलाएगा। मस्तक ला के आपणी मेख, नूरी चन्द चन्द रुशनाएगा। जिस झगड़ा मेटणा मुल्ला शेख़, मुसायकां आपणा हुक्म वरतावेगा। सो वस के सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाएगा। कलयुग अन्त बण के नर नरेश, नर नरायण हुक्म वरताएगा। जिस लहिणा देणा पूरा करना विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति आपणी गंढ्ढ बंधाएगा। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दर ते होणे पेश, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाएगा। जिस कलयुग अन्त मेटणा कूड़ कलेश, कलाधारी आप हो जाएगा। जो इशारां दे के गया दस दस्मेश, दहि दिशा फोल फुलाएगा। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी हमेश, हम साजण इक अख्वाएगा। जिस दी सिफ्त वड्याई करदा सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा संग रखाएगा। उस दा अवल्ला सब तों तक लै भेस, भेखाधारी इक अख्वाएगा। जिस दीन दुनी तकणी मलेछ, नव सत्त फोल फुलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाएगा। मेरी सुहञ्जणी तक लै रुत, रुतड़ी प्रभ दिती महकाईआ। मैं बेनन्ती करां अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म दर तेरे सीस निवाईआ । किरपा निधान श्री भगवान भगत सुहेले बणा लै आपणे सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। आत्म धार तेरे दुलारे पुत, पिता पूत लै गल लाईआ। कूड़ी क्रिया इन्हां दे अन्दरों जड़ पुट्ट, पटने वाल्या आपणा खेल खलाईआ। आत्म धार परमात्म तेरे नालों जाए ना टुट्ट, टुटयां आपणी गंढ्ढ पुआईआ। लख चुरासी आवण जाण विच्चों जाण छुट, जम की फाँसी देणी कटाईआ। राय धर्म लए ना पुछ, चित्रगुप्त दा लेख मुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सब कुछ तेरे कोल आपणा नाम दे दे कुछ, कछ मछ दी धार देवे गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। सावण कहे प्रभू मेरी बेनन्ती वाली अगम्मी बोली, बिन रसना जिह्वा दयां सुणाईआ। मेरी आशा तेरे दर दी गोली, सेवक चाकर हो के सेव कमाईआ। तूं परम पुरख परमात्म सच कंडे तराज़ू तोलीं, अतोल अतुल तेरे हथ्थ वड्याईआ। अमृत धार अंमिओं रस आपणा भण्डारा खोल्हीं, ख़ालक ख़लक देणा वरताईआ। निझर झिरना बूँद स्वांती बख्शणा नाभी कवली, नाभ कवल कवल खुल्हाईआ। नौ दुआरयां तों बाहर आपणी धार विच मौलीं, मौला हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सावण कहे मेरे प्रभू जन भगतां पकड़ लै दामन, दामनगीर आप अख्वाईआ। दर्शन दे दे आहमन साहमन, आत्म परमात्म मिलके वजी वधाईआ। सुरती शब्दी तेरा नाद होवे धुन कानन, अनहद नादी नाद जणाईआ। तृष्ना रहे ना कामनी कामन, पंच विकार ना रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे शामन, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। तूं साहिब स्वामी मेरा गौड़ ब्राह्मण, ब्रह्म विद्या तेरी होवे पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी पतित पावन, पतित पुनीत हरिजन देणे कराईआ। मैं बेनन्ती करदा पहला प्रविष्टा सावण, निव निव सीस निवाईआ। उह आसा पूरी कर दे जो रख के गया बावन, शुकर प्रोहत पंडत नाल मिलाईआ। जन भगतां नाम संदेशा सुणा दे बिना कानन, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। अन्तर निरंतर तेरा सुख मानण, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। दर दुआरे एकँकारे तेरा जानण, जानणहार देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। सावण कहे प्रभू जन भगतां चोले रंग दे, नाम मजीठी रंग चढ़ाईआ। जो तेरे दर दे मंगते, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्यारे बणा लै आपणे अंग दे, अंगीकार आप अख्वाईआ। अमृत सरोवर बख्श दे धारा गंग दे, निझर झिरने आप झिराईआ। पड़दे लाह दे ब्रह्म हँ दे, हँ ब्रह्म आप समाईआ। पैंडे रहिण ना चुरासी वाले पन्ध दे, आवण जावण गेड़
देणा चुकाईआ। जन भगत सुहेले वणजारे बणा लै आपणे छन्द दे, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाईआ। घर नज़ारे बख्श दे अनन्द दे, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सुख दे दे काया माटी बन्द बन्द दे, बन्दगी इक्को नाम जणाईआ। किरपा निधान जन भगतां टुट्टी गंढ्ढ दे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। सावण कहे मेरे पुरख अकाले हर हिरदे नाम ठण्ड दे, कलयुग आपणी अग्न बुझाईआ। झगड़ा मेट दे तत पंज दे, पंचम शब्द कर शनवाईआ। लेखे रहिण ना ग़मी रंज दे, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। लहिणे पूरे कर दे नेत्र नीर वाले हंझ दे, हंझूआं वेखणा थांउँ थाँईंआ। विछोड़े रहिण मूल ना आत्म धार रंड दे, कन्त सुहागी लैणा परनाईआ। मेहरवान हो के सावण कहे जन भगतां आपणा प्रेम प्यार वंड दे, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। उह तक लै मैनूं इशारे मिलदे की लेखे होणे दीन दुनी जंग दे, चार कुण्ट कुण्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सावण कहे प्रभू जन भगतां मेट दे तृष्ना तृख, हरिजन तृप्त दे कराईआ। सब दा बदल दे भविख, पेशतर आपणा हुक्म सुणाईआ। धुर दा हुक्म दे लिख, जिस नूं मेट सके कोए ना राईआ। चार वरन अठारां बरन आत्म धार बणा लै सिक्ख, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवान हो के पा दे भिक्ख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। नव नव दी धार पैणा दिस, दहि दिशा कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सावण कहे प्रभू जन भगतां वेख लै काया मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ ध्यान लगाईआ। बजर कपाटी तोड़ दे जंदर, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। प्रकाश कर दे डूँग्घी कंदर, जोती जाता डगमगाईआ। मनुआ दहि दिशा ना धावे बन्दर, मनसा कूड़ ना होए हल्काईआ। तेरे चरण कवल इक्को होवे बन्दन, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। शरअ कूड़ कट दे फंदन, रस्सी तन्द ना कोए बंधाईआ। चरण धूड़ मस्तक ला दे चन्दन, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। तेरे भगत सुहेले दरगाह साची तेरा दुआरा लँघण, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग अन्तिम लाउणा अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। उह लेखा तक लै जो गोबिन्द इशारा दिता कवी बवंजन, बावन आपणी खेल खलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सुहेले जनणी कुख फेर ना जम्मण, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। सावण कहे जन भगतो मेरा साहिब स्वामी सच, सच सच दृढ़ाईआ। जो लूं लूं अन्दर जाए रच, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। जो शब्दी धार हो के पए नच, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। जो भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह देवे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सावण कहे जन भगतो प्रभ बदलण वाला रुख़, करवट लए बदलाईआ। आत्म अन्तर अन्तर सब नूं दे दे सुख, सुख सागर विच समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के दु:ख, दलिद्रां डेरा ढाहीआ। सुफल कराए जनणी कुख, भेव चुकाए थांउँ थाँईंआ। जिस दी धार नाल पूरब जन्म गए रुठ, रुस्सयां लए मनाईआ। तुहाडे उपर रिहा तुठ, मेहरवान हो के होए सहाईआ । तुहानूं खोजे धरनी वाली चारे गुठ, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण फोल फुलाईआ। मेल मिला के शब्दी शब्दी धार फड़ के गुट, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। सच प्रीती निरगुण ना जाए तुट, टुटयां मेल मिलाईआ। तुहाडा भाग ना जाए निखुट, खोटे खरे आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सावण कहे जन भगतो तुहाडा कटे हउमे रोग, हंगता कूड़ दए चुकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के साचा जोग, जुगती शब्द शब्द समझाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच साडी सेजा वेखे भोग, भस्मड़ आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण नाल निरगुण मिल के मानणी मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ । मेहरवान हो के तुहानूं दर्शन देवे रोज़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां करे चोज, चोजी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। भेव खुल्हाए गोझ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तुहाडा चुरासी वाला चुक के बोझ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। दर्शन देवे आप अमोघ, आप आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। सावण कहे जन भगतो तुहाडी वेखणहारा सुरती, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। उह मालक अकाल मूर्ती, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। उह नाद सुणा दए तूरती, तुरीआ तों बाहर करे शनवाईआ। जिस दी खेल हाज़र हज़ूर दी, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन आशा लेखे लावे मूर्ख मूढ़्ह दी, चतुर सुघड़ सुचज्जे सुजान श्री भगवान आप बणाईआ।
७ सावण शहिनशाही सम्मत ११ हरजीत सिँघ दे नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा आप प्रभ, हरि करता एका एकँकार। जन भगत सुहेले लए लभ, जुग जुग खेल सची सरकार । लहिणा देणा दीन दुनी जाणे अब, सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखे वेखणहार। मेल मिलावा करे शब्द सबब, दूजा समझे ना कोई विच
संसार। अमृत झिरना झिराए कवल नभ, बूँद स्वांती बख्शे ठण्डी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साजण मीत मुरार। सतिगुर साचा आप प्रभ, परम पुरख करतार। जन भगत सुहेले दर लए सद्द, शब्दी नाद दे धुन्कार। दीन दुनी पार कराए हद्द, गृह मन्दिर अन्दर कर उज्यार। आत्म परमात्म बणाए आपणी यद, बंस सरबंस देवे आप अधार। शब्द अगम्मी सुणाए नद, धुन आत्मक राग मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक एकँकार। सतिगुर साचा साहिब आप, हरि करता धुरदरगाहीआ। शब्द अगम्मी जिस दा जाप, नाद नाद करे शनवाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी प्रताप, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जो मेटणहारा ज़ात पात, दीन मज़्हब पन्ध मुकाईआ। आत्म ब्रह्म जणाए साची ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाम निधाना बख्शे दात, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। बिन रसना जिह्वा करे बात, बातन पड़दा दए खुल्हाईआ। लहिणा देणा वेखे लोकमात, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। हरि जू बख्शे बूँद स्वांत, अमृत रस रस चखाईआ। देवे दरस इक इकांत, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि साहिब स्वामी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घर घर बैठा सोभा पाईआ। निरगुण धार सदा निहकामी, निरवैर नूर अलाहीआ। शब्द अगम्मी जिस दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। अमृत रस सरोवर बख्शे ठण्डा पाणी, अंमिओं रस जाम आप प्याईआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दी कथा कहाणी, अक्खर अक्खर मिल के ढोला गाईआ। शाहो भूप उह सुल्तानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो भगतां उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । पन्ध मुकावे चारे खाणी, चारे बाणी रंग रंगाईआ। मंज़ल दे के इक रूहानी, रूह बुत करे रुशनाईआ। सच दुआर चरण कवल देवे माणी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादी एक, दूसरा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां बख्शणहारा टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। बुद्धी करनहारा बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत गुआईआ। जन्म जन्म दी बदल के रेख, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। सति सच दा दे संदेश, सुत्तयां लए उठाईआ। मालक हो के नर नरेश, नर नरायण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द सदा सदा दातार, देवणहार इक अख्वाईआ। पूरन गुर लए अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जन भगतां अन्तर पावे सार, सृष्टी दृष्टी अन्तर वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा
सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा रंग रंगाईआ। सो कलयुग अन्तिम वेखे वेखणहार, बिन नैणां नैण उठाईआ । हरि भगत सुहेले लए उभार, फड़ बाहों आप जगाईआ। चरण कवल दे अधार, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। किरपा करे बख्शणहार, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। भगत सुहेले बणा के मीत मुरार, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरा करे पुरख नार, नर नरायण आपणे रंग रंगाईआ। भगत वछल बण गिरधार, गिरवर हो के वेख वखाईआ। सो भगतन मीता आदि जुगादी ठंडा ठार, अग्नी तत बुझाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन फड़ फड़ लए तार , पार किनारा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा सदा सदा मेहरवाना, मेहरवान इक अख्वाईआ। जुग जुग भगतां देवे दाना, नाम निधाना झोली पाईआ। सति धर्म दा बख्श निशाना, मार्ग इक्को इक वखाईआ। भाग लगाए काया मन्दिर हक मकाना, काअबा धुर दा वेख वखाईआ। मेहरवान महबूब होए मेहरवाना, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। हरिजन मेला मेले विच जहाना, जहालत कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। साचा बख्श के नाम निधाना, निरगुण धार दए समझाईआ। चरण कवल कर प्रणामा, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। सो शाहो भूप सुल्ताना, हरि करता इक अख्वाईआ। जो भगत सुहेले करे परवाना, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सदा सदा सद बख्शे चरण धूड़ इश्नाना, दुरमति मैल आदि जुगादी दए गुआईआ।
१२ सावण शहिनशाही सम्मत ११ सुरिंदर सिँघ करनाल वाले दे नवित
हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं निगाह मारी उत्ते गगन, गगनंतर परे तकां जोत नूर नूर अलाहीआ। जिस दे प्यार विच सति सरूप होई मग्न, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप आपणा रंग रंगाईआ। जां निगाह मारी भगत सुहेले मेरे उत्ते दीपक जगण, जोती जाते पुरख बिधाते दिती माण वड्याईआ। मेरी ख़ुशी विच बुझ गई अन्तर अग्न, अन्तष्करन अंमिओं रस दिता चुआईआ। मेरा तन वजूद माटी ख़ाक पवित्र होया बदन, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नर नरायण निराकार निरँकार मेल मिल्या इक्को सज्जण, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं मूर्ख मूढ़्ह चरण धूड़ कीता मजन, दुरमति मैल नव सत्त लई धुआईआ। मेरे अन्दर अगम्मी नाद लगे वजण, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। बिन रसना
जिह्वा नाम लग्गी जपण, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फेर निगाह मारी गुरमुख सन्त सुहेले वेखे रत्न, अमोलक हीरे सोभा पाईआ। जिन्हां दा इक्को घाट दुआरा पतण, दूजा तट किनार ना कोए रखाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल लग्गी नठण, दिवस रैण भज्जी वाहो दाहीआ। झट सतिगुर शब्द बिन रसन सुणाया बचन, धुर संदेशा इक जणाईआ। कलयुग काया माटी वेख लै कंचन, अन्त रहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच होई ख़ुशहाल, ख़ुशी प्रभ ने दिती वरताईआ। हरि भगत सुहेले धुर दे तके लाल, गुर चेले इक्को रंग रंगाईआ। सति सच धर्म दी वेख धर्मसाल, धर्म दुआरा सोभा पाईआ। जिथ्थे जोती जाता वसे पुरख अकाल, अकल कलधारी आपणा डेरा लाईआ। जिस दे हुक्म विच मेरे उत्ते फिरदे काल महाकाल, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। उह वेखणहारा दीन दुनी शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा भेव चुकाईआ। जो मेरी सुरत लए संभाल, सम्बल दा मालक नूर अलाहीआ। मेरा दीना बंधप दीन दयाल, दया निध ठाकर इक अख्वाईआ। मेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी लेखे लावे घाल, घायल हो के सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करे सवाल, आसा मनसा सब दी आपणे चरण टिकाईआ। मैनूं कूड़ी क्रिया विच्चों करे बहाल, माया ममता मोह दा डेरा ढाहीआ। चरण कवल सरोवर अमृत वखाए अगम्मा ताल, जिस दी जल थल महीअल वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी बेनन्ती मंने हल्ल करे सवाल, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हसदी, हस्ती तकां धुरदरगाहीआ। बिना कदमा तों नसदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी आशा भरी जस दी, बिन रसना ढोले गाईआ। जिस रैण मेटणी अन्धेरी मस दी, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। मैं भगतां फिरां दस्सदी, ढोले सुणावां थांउँ थाँईंआ। मेरे साहिब दी महिमा अकथ दी, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। जिस खेल मुकाउणी कलयुग कूड़े रथ दी, रथवाही रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीवां आसा पूरी होणी सीआं साढे तिन्न हथ्थ दी, रविदास चमारा दए गवाहीआ। कला वरतणी पुरख समरथ दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वड्याई रहिणी नहीं तीर्थ अठसठ दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। आसा पूरी होणी मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दी, गुरुदुआर चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं परम पुरख परमात्म चरण कवल ढठदी, निव निव लागां पाईआ। मेरे उत्ते वड्याई बख्श देवे मानव ज़ाती इक्ट्ठ दी, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। खेल वखा दे आपणी उलटी लठ दी, जगत जहान दे भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा इक रखाईआ। धरनी
कहे मैं ख़ुशीआं गावां ढोले, बिन रसना जिह्वा दो जहान सुणाईआ। मेरे धर्म धार दे सोहले, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं संदेशा देवां मेरा स्वामी हर घट मौले, मौला रूप नूर अलाहीआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरे करने कौले, वायदे पिछले वेख वखाईआ। सो सच स्वामी अन्तरजामी पूरा तोल तोले, कंडा नाम तराज़ू इक उठाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणे रौले, रौल पांधा समझ किछ ना आईआ। ख़ुशी नाल हस के कहे धौले, धरनी धरत नाल वड्याईआ। सच दुआर एकँकार मेरे उत्ते पुरख अकाला खोल्हे, ख़ालक ख़लक आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच होई मस्तानी, मस्ती नज़र किसे ना आईआ। मेरी आशा अगम्म पुराणी, पुराण वेद समझ किछ ना पाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा दो जहानी, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक नुरानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो मेहरवान महबूब मेरा बणे बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस दी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत दए समझाईआ । उह मालक ख़ालक आलमे जावदानी, दो जहानी आपणा रंग रंगाईआ। जो मेरी मंज़ल करे आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे तुग्यानी, शाह सुल्तान दा डेरा ढाहीआ। सति धर्म दी मैनूं देवे निशानी, निशाने कलयुग कूड़ बदलाईआ। जिस नूं ईसा किहा मेरा बाप आवे असमानी, इस्म आज़म इक दरसाईआ। मुहम्मद पढ़ के कलमा कलामी, कायनात रिहा दृढ़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण धार कीती परवानी, परम पुरख भेव चुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला मेरे उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान दया कमाईआ। जन भगत सुहेले सतिगुर शब्द करे पहचानी, बेपहचान आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत, ढोला इक्को गोबिन्द माहीआ। मैनूं भगत सुहेले मिल गए मीत, मित्र प्यारा इक्को धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी बदले नीत, नीतीवान इक अख्वाईआ। जो हरिजन वस्या सदा चीत, चित वित ठगौरी दए गुआईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काया काअबे करे रुशनाईआ। मैं तक के त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी सीस निवाईआ। मेरी काया काया होई ठांडी सीत, अग्नी तत तत गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा दिसदा, प्रभ सोहणी दए वड्याईआ। जो निरगुण धार हो के भगतां लेखे लिखदा, जगत कलम शाही ना कोए चतुराईआ। जिस भगत सुहेला रूप प्रगटाया गोबिन्द धार सिख दा, सतिगुर आप रंग रंगाईआ। जगत नेत्र लोचन नैण किसे ना दिसदा, जगत अक्खीआं नज़र कोए ना आईआ। उह रूप अनूपा धार
अगम्मे पित दा, पतिपरमेश्वर हो के होए सहाईआ। जो भगतां दी आत्म सेजा लिटदा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जिस झगड़ा मिटाया पत्थर इट्ट दा, पाहनां करी सफ़ाईआ। धरनी कहे मैनूं सहारा उसे इक दा, जो एकँकार नूर अलाहीआ। जिस दी चरण सरन अवतार पैग़म्बर टिकदा, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। उह मेरा मालक ख़ालक स्वामी अन्तरजामी नित दा, नवित आपणा हुक्म समझाईआ। जो मेरा लहिणा देणा लेखा जाणे वार थित दा, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर आपणे अमृत धार नाल सिंच दा, अमृत मेघ आप बरसाईआ। आपणा भेव चुकावे विच दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सतिगुर शब्द हो के भरया होवे प्रेम हित दा, हितकारी इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खेले अगम्मे पित दा, पतिपरमेश्वर हो के आपणा हुक्म समझाईआ।