पुस्तकालयभाग २४

२४ सावण शहिनशाही सम्मत ११ अर्जन सिँघ दे गृह पिण्ड सलीम पुर ज़िला कपूरथला

सावण कहे मेरा प्रविष्टा चवी, चौबीसा हरि जगदीशा देवे माण वड्याईआ। सच दी धार एकँकार ब्रह्मा सुत दुलारे गवी, सन्त कुमार सोहला ढोला धुरदरगाहीआ। मेरी याद विच प्रभू दा दरस पाया रवीदास रवी, बिन जगत नेत्र लोचन नैणां वेख वखाईआ। मेरी आशा विच खेल कीता बवन्जा कवी, गोबिन्द धार धार वड्याईआ । मैं भेव अभेदा खोल्हां ख़बर दस्सां इक नवीं, नव सत्त दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सावण कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। मेरी अमृत धार तके गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी नाल मिलाईआ। मेरा भेव अभेदा खोल्हे सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरा आदि जुगादी पिछला पन्ध रिहा ना लम्बा, लमह लमह प्रभ दे लेखे लाईआ। मेरे अन्तष्करन निझर धारों आए अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरा प्रकाश बिना सूर्या चन्दा, जोती जाता दए चमकाईआ। मैं दीन दुनी जगत जहान दी मंज़ल लँघा, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। मैं दर्शन पावां शाहो भूप सूरा सरबंगा, पुरख अबिनाशी घट निवासी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। सावण कहे मेरा खेल वेखो चौबीसा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरा लहिणा देणा बिन जगत धार हदीसा, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा रंग कूड़ी क्रिया कलयुग नहीं उनीसा, इक नौ संग ना कोए बणाईआ। मैं भेव अभेदा खोल्हां राग छतीसा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सावण कहे सच दा मालक एकँकारा इक गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धार समाईआ । मेरी आदि जुगादी मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा रहिण कोए ना पाईआ। मेरा मालक ख़ालक स्वामी होए गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर बेनज़ीर गवर इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी लख चुरासी निरगुण सरगुण धार जिस दी बिन्द, चारे खाणी सोभा पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला मेहरवाना बण बख़शिंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेटे चिन्द, मेहरवान सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । सावण कहे मेरा पर्दा चुक्कया अन्तष्करन, भेव अभेद दिता जणाईआ। सच स्वामी तकी अगम्मी सरन, सरनगति इक रखाईआ। मेरा खुल्ल्हया हरन फरन, बिन नैणा नेत्र होई रुशनाईआ। मैं बिन अक्खरां लग्गा पढ़न, बिन हरफ़ हरूफ़ पढ़ाईआ। बिन कदमां मंज़ल लग्गा चढ़न, पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। मेरा लहिणा देणा बिन सीस धड़न, तन वजूद ना कोए रखाईआ। मैं सच दुआर लग्गा वड़न, जगत दरवाज़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। चवी सावण कहे मैं सुणावां अगम्म सलोक, सोहला धर्म धार दृढ़ाईआ। मैं निगाह मारी चौदां लोक, परलोक भेव रिहा ना राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर संदेशे देंदे कोटी कोट, कोटन कोटि रहे जणाईआ । सतिगुर शब्द शब्द नगारे लावे चोट, चोटी चढ़ के धुर दा माहीआ। जिस दा मेला नाल निरगुण धार जोत, जोती जाता वेख वखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी एकँकारा इक्को बहुत, दो जहानां श्री भगवाना नज़री आईआ। जिस दी आत्म धार अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी गोत, दूसरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सावण कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा लोकमाती, मेहरवान दए वड्याईआ। मेरी भिन्नड़ी रैण ख़ुशीआं वाली राती, रुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। मैं प्रभू दा खेल तकां बहु भांती, बहु बिध आपणा रंग रंगाईआ। रूप अनूपा वेखां कमलापाती, पतिपरमेश्वर रिहा दृढ़ाईआ। बिन नेत्र नैणां मारां झाती, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। सच धर्म दी दिसे ना कोए प्रभाती, प्रभू रंग ना कोए समाईआ। नव सत्त दीपक दिसे ना कोए जोती जाती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सावण कहे मेरा पुरख अकाला धुर दा संगी, सगला संग निभाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जो साहिब सुहेला इक इकेला जन भगतां लाए

अंगी, अंगीकार इक अख्वाईआ। पुश्त पनाह पिठ होण ना देवे नंगी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दे प्यार विच जुग चौकड़ी लँघी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जया वाहो दाहीआ। उह साहिब सुल्ताना नौजवाना सूरा सरबंगी, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दी सतिगुर शब्द नाल संधी, लेखा लिख्या धुरदरगाहीआ। उह कलयुग अन्त दीन दुनी मेटे शरअ पाबन्दी, मज़्हबी वंड ना कोए रखाईआ। लहिणा देणा जाणे प्रकृती पंझी, पंचम तत रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सावण कहे मेरा साहिब सतिगुर ठण्डा, पुरख अकाला नज़री आईआ। जिस ने जुग चौकड़ी पाईआं वंडां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी वंड वंडाईआ। सो कलयुग अन्त भगवन्त सदी सदीवी वेखणहारा कन्ढ्ढा, धरनी धरत धवल धौल खोजे चाँईं चाँईंआ। जिस दा सतिगुर शब्द हुक्म फेरे विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज आपणा खेल खलाईआ। उह शाहो भूप शहिनशाह सूरा सरबंगा, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सावण कहे मेरा सतिगुर पुरख स्वामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, दो जहानां वेखे थांउँ थाँईंआ। जो निरगुण धार सचखण्ड निवासी सदा निहकामी, निहचल आपणा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी सारे कटदे रहे ग़ुलामी, हुक्मे अन्दर हुक्मी सेव कमाईआ। उह शाहो भूप सुल्तानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस ने पैग़म्बरां दिते पैग़ामी, धुर कलमा नाम दृढ़ाईआ। उह खेले खेल जगत जहान तमामी, तमअ आपणी ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। सावण कहे मेरा सतिगुरु करे गृह सुहञ्जणा, सोहणी बणत बणाईआ। दीन दयाल बण दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर वेख वखाईआ। नेत्र नाम निधान पावे अंजणा, दुरमति मैल अन्तर निरंतर बाहर कढ्ढाईआ। घर स्वामी ठाकर बणे सज्जणा, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जिस एथे उथे पड़दा दो जहानां कजणा, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। उह गोपाल धार मूर्त मदना, मधसूदन इक अख्वाईआ। जिस शरअ दे तोड़ने बन्धना, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस दा निरगुण धार दीपक जोती जगणा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जिस दा नाम डंका डौरु वजणा, ज़िमीं असमान करे शनवाईआ। उह मालक ख़ालक स्वामी सभना, धरनी धरत धौल जिस नूं सीस निवाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ क्रिया हर हिरदे विच्चों कढणा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। सुरती शब्द धार कराउणा मजना, धूड़ी बिन चरण ख़ाक रमाईआ। सति सति दए अनन्दना,

अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वड्याईआ। सावण कहे मेरी नमों नमों नमस्ते, निरगुण धार सीस निवाईआ। मैं शब्द संदेशे सुणे हसदे हसदे, हस्ती धुर दी दिती दृढ़ाईआ। मैं चार जुग दे मार्ग वेखे रस्ते, दीनां मज़्हबां खोज खुजाईआ। ग्रन्थ शास्त्र वेखे बसते, नाम कलम्यां नाल पढ़ाईआ। अक्खर अक्खर तके भरे जस दे, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। सच भण्डारे वेखे रस दे, अमृत रस नाम जणाईआ। अगे खेल वेखणे उस अलख दे, जो अलख अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे नूर ज़हूर होणे प्रतख दे, पारब्रह्म प्रभ आपणा पड़दा लाहीआ। जन भगतां प्यार रहिण नहीं देणे अक्ख दे, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। दर्शन देवे साख्यात प्रतख दे, सनुमुख हो के सोभा पाईआ। सावण कहे मेरे विचार बिन कदमां तों नसदे, भज्जण वाहो दाहीआ। सच स्वामी चरणां ढठदे, अठसठ दा डेरा ढाहीआ। जिस खेल खिलाउणी उलटी लठ दे, गेड़ा दीन दुनी जणाईआ। जिस भेव चुकाउणे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दे, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेल मिलाउणे इक्ट्ठ दे, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। सावण कहे जन भगतो मेरी धर्म धार दी सिख्या, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। सतिगुर शब्द पावणहारा भिक्ख्या, वस्त नाम अतोट अतुट वरताईआ। जिस आदि जुगादी बिन अक्खरां लेखा लिख्या, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। सो साहिब स्वामी निज नेत्र लोचन दिस्या, नैण करे रुशनाईआ। जन भगतां बणे मात पितिआ, पतिपरमेश्वर आपणी गोद टिकाईआ। इथे उथे सचखण्ड निवासी करे हितिआ, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। जिस दा खेल सदा नित नवितिआ, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी सब तों उत्तम श्रृेष्ट होवे अगम्मी थितिआ, जगत घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। उस दा रूप सदा सदा अनडिठिआ, अनडिठ आपणी कार भुगताईआ। जिस दा नाम निधान दो जहान कदे ना मिटया, मेटणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा सस्से उत्ते होड़ा हाहे उत्ते लाउणा टिप्या, टीका टिपणी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सावण कहे जन भगतो मेरी अन्तर निरंतर अरदास, बेनन्ती प्रभू सरन सरनाईआ । पुरख अकाले दीन दयाले सद वसणा भगतां पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। भेव चुकाउणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर भेव रहे ना राईआ। नाम समाउणा स्वास स्वास, रसना जिह्वा आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोत काया अन्दर मन्दिर करना प्रकाश, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। अमृत बूँद देणी स्वांत, नाभी कवल निझर झिरनिउँ आप झिराईआ। सच प्रीती चरण कवल बख्शणी दात, दाते दानी वस्त

अमोलक आप वरताईआ। जन भगतां सच दुआर एकँकार दरगाह साची सचखण्ड लेखे लाउंणी अज्ज दी रात, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। सावण कहे मेरा प्रविष्टा चवी विच लोकमात, चौबीसे तेरी सरन सरन सरनाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना जन भगतां तुट्टे कदे ना नात, नाता विधाता आपणा लैणा जुड़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पुछणी वात, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शब्द अनादी आत्म धार वेखणी आपणी ज़ात, अज़ाती रूप रहिण कोए ना पाईआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड

धरनी कहे प्रभू मेरा रस हो गया कौड़ा, अमृत अंमिओं रस ना कोए चुआईआ। धर्म दी धार मार्ग हो गया सौड़ा, सच स्वामी अन्तरजामी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। हक हकीकत नज़र आए किसे ना पौड़ा, कदीम दे मालक कदम सके ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं अन्तिम तेरी लोड़ा, दो जहान श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। किरपा कर दे मेहरवान महबूब मेरे ब्राह्मण गौड़ा, ग़रीब निमाणे हो के मंग मंगाईआ । सचखण्ड निवासी निरगुण धार आ दौड़ा, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरे शब्दी घोड़ दा मेरे उत्ते वज्जा पौड़ा, पारब्रह्म आपणा खेल देणा खलाईआ। मैं बिन नेत्र लोचन नैण तेरा दर्शन लोड़ा, लुड़ींदे साजण देणी माण वड्याईआ। मैनूं नज़री आवे तेरा इक्को सस्से उत्ते होड़ा, होका दे के दयां जणाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म हँ जोड़ लै जोड़ा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वक्त रह गया थोड़ा, सदी चौधवीं भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी आसा विच जुग चौकड़ी लँघ गए लख करोड़ा, करोड़ी गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक अन्धेरा, अन्ध अज्ञान ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म दी धार दिसे ना कोए सवेरा, सँध्या रूप बणी लोकाईआ। प्यार विच रिहा ना कोए गुरु गुर चेरा, चेला गुर संग ना कोए निभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर अन्तर लाया डेरा, तन वजूदां आपणा आसण लाईआ। तेरा प्यार रिहा ना मेरा तेरा, निरगुण सरगुण मिल ना वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते वेख लै अन्धेरा अन्ध, सति सच नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा

मैं तेरा गाए कोई ना छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। जोती धार चमके कोई ना चन्द, नूर नुराना नज़र कोए ना आईआ। भरमां ढाहे कोई ना कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। आवण जावण मुके किसे ना पन्ध, चुरासी फंद ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै हालत, हाहाकार विच मेरी दुहाईआ। नव सत्त होई जहालत, सच विच ना कोए समाईआ। मनुआ मन करे बग़ावत, नव सत्त जगत धार लड़ाईआ। भेव खुल्ल्हे ना ब्रह्म मति, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। नाड़ बहत्तर घर घर उबले रत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरी दरोही पंज तत, कलयुग अग्नी रही जलाईआ। सच प्रीती जुड़े किसे ना नत, प्रीतम प्यारे तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते आउणा वत, बेवतनां दे मालक आपणी दया कमाईआ। तूं स्वामी सब दा परमेश्वर पति, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा घर कर सुहञ्जणा, दीन दुनी दे वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। चरण धूड़ बख्श दे मजना, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। नेत्र नाम निधान पा दे अंजणा, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। मेरा ठाकर स्वामी बणना सज्जणा, मीत मुरारे तेरा राह तकाईआ। तेरा दीपक जोती इक्को जगणा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मैं कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर तैनूं सद्दणा, सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरे उत्ते लेखे ला लै आहला अदना, अमीर ग़रीबां वंड ना कोए वंडाईआ। चरण छुहा दे मेरी मिट्टी ख़ाक बदना, पतित पुनीत देणी वड्याईआ। जगत शरअ दी मेट दे हद्दना, शरीअत आपणी इक दरसाईआ। तेरी सरन सरनाई साहिब स्वामी लगणा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तेरा नाम डंका दो जहानां इक्को वजणा, शाह पातशाह शहिनशाह कर शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भाण्डा भज्जणा, ठीकर माया ममता मोह रहिण ना पाईआ। तेरी किरपा नाल प्रभू मेरे उत्ते सतिजुग लगणा, लग मातर डेरा ढाहीआ। तूं साहिब मेरा सूरा सरबगणा, हरि करता इक अख्वाईआ। तैनूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाही रब्बना, यामबीन तेरी सरनाईआ। तेरा इक्को इक बिना काअब्यां तों होणा हज्जना, हाजत सब दी पूर कराईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तेरे प्यार विच कूड़ कुड़यार सब ने तजणा, तख्ता दीन दुनी उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सति प्रकाश मेरे अगम्मी मोहन माधव मदना, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत ११ पाल सिँघ दे गृह पिण्ड दाऊदपुर ज़िला कपूरथला

पंझी सावण कहे मेरी ख़ुशीआं वाली राती, हरिजन भगत सुहेले वेखां चाँईं चाँईंआ। चार जुग दी ज़िंदगी नालों मेरी बदल गई हयाती, कर्म कांड दा लेखा रिहा ना राईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला मेहरवान मेहर करे लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल आपणी दया कमाईआ। मैं ख़ुशीआं विच आपणी ठोक वजावां छाती, शहिनशाह अगे सीस निवाईआ। तूं मेहरवान महबूब मेरा कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सच दुआर एकँकार मेरी बेनन्ती मंन अगम्मी बाती, बातन पड़दा दे खुल्हाईआ। अन्त कन्त भगवन्त जन भगतां पुछ वाती, वातावरन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। जो आत्म धार परमात्म तेरे जमाती, दूसर विद्या संग ना कोए निभाईआ। अमृत बूँद बख्श स्वांती, मेहरवान मेघ आप बरसाईआ। तेरा खेल सदा बहुभांती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा संग आप बणाईआ। पंझी सावण कहे मेरा सुण संदेशा अगम्म, अगम्मड़े दयां जणाईआ। मेरा ना कोई पवण स्वासी दम, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। मेहरवाना नौजवाना मेरा वेख कर्म, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। सति सच दा बख्श दे धर्म, धर्म दी धार इक समझाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर नूर दरसा दे ब्रह्म, पारब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां लेखे लाउणा आपणा जन्म, धुर दी बणे जणेंदी माईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। एकँकार बख्श दे सरन, सरनगति इक रखाईआ। झगड़ा रहे ना वरन बरन, ज़ात पाती इक अख्वाईआ। तूं करता पुरख करनी करन, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे मालक होणा सहाईआ। सावण कहे प्रभू मेरी आदि अन्त दी आसा, आशा तेरे चरण टिकाईआ। तूं देवणहार भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मैं सेवक तेरा दासी दासा, सतिगुर साची सेव कमाईआ। मेरे गृह मन्दिर पाउणी रासा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। मेरा लेखे लाउणा बिना पवण स्वासा, साह साह तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां अन्तर निरंतर करीं वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तेरा खेल तक्कां पृथ्मी उत्ते आकाशा, गगन गगनंतरां खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पंझी सावण कहे प्रभू मैनूं हक दी दे तौफ़ीक, तोहफ़ा नाम नाम वरताईआ। मैं तेरे हुक्म दी करां तबलीक, रहमत नाल रहीम देणी दृढ़ाईआ। मैनूं नज़र ना आए दीन दुनी विच शरीक, शिकरत कूड़ी देणी मिटाईआ। साचे हुक्म नाल कर तस्दीक, शहादत आपणा नाम भुगताईआ। पूरब लहिणयां उत्ते जन भगतां मार दे लीक, लाईन अगली दे वखाईआ। बेशक तेरा मार्ग बड़ा बारीक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैनूं तेरे उत्ते उम्मीद, आसा तेरे चरण

टिकाईआ। तूं मेरा मेहरवान बीदो बीद, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा गृह इक सुहाईआ। सावण कहे प्रभू मेरा कर दे वड्डा भाग, भगवन देणी माण वड्याईआ। तेरा दीपक जोत जगे चराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। एथे उथे दो जहानां श्री भगवाना मेरी बुझा दे आग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। सच प्रीत अन्तर बख्श दे वैराग, वैरी कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। सति सच दा दे स्वाद, बिन रसना रस चखाईआ। बिना तन्द सितार वजा रबाब, बिना शब्द धुन नाद कर शनवाईआ। उह मालक स्वामी मेरा इक अहिबाब, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जोती जाते पुरख बिधाते जन भगतां करनी इमदाद, सिर सिर आपणे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक देणी माण वड्याईआ। सावण कहे मेरे पुरख अकाले मेरे उत्ते तुठ, मेहरवान महबूब मेहर नज़र उठाईआ। निगाह मार लै सृष्टी दृष्टी अन्दर चारे गुठ, कोना कोना खोज खुजाईआ। कोटां विच्चों तेरे जन भगत सुहेले श्री भगवान इक्को मुठ, बहुती वंड नज़र कोए ना आईआ। नव सत्त दी धार एकँकार तेरे नालों गई रुठ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। किरपा निधान नौजवान श्री भगवान जन भगत सुहेले बणा लै सुत, पिता पूत गोद उठाईआ। सावण कहे मेरी सुहञ्जणी कर दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं मालक अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लहिणा पूर कराईआ। पंझी सावण कहे मेरे सतिगुर मेरी खोल्ह दे अक्ख , नेत्र लोचन नैण बदलाईआ। मेरा भण्डारा भर दे सति, सति सतिवादी मैनूं दरस दिखाईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख अगम्म अथाहीआ। मैं तेरे चरण कवल जोड़ के हथ्थ, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। जन भगतां कूड़ी क्रिया अन्तर निरंतर देणी मथ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जो तेरे लथ्थे सथ, सथर यारड़े सेज हंढाईआ। जिन्हां पन्ध मुकाया नठ नठ, भज्जे वाहो दाहीआ। सच दुआर होया इक्ट्ठ, मिल मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह वजदी रहे वधाईआ। पंझी सावण कहे प्रभू तेरे चरण कवल अरदास, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ । मेरी निरगुण सरगुण पूरी करनी आस, तृष्ना दीन दुनी जगत जुगत ना कोए जणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सच बख्शणा जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। जन भगतां अन्तर पाउणी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल तेरी वेखां रास, किस बिध तेरी वजे वधाईआ। तूं मालक ख़ालक शहिनशाह शाहो शाबाश, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच

मालक होणा सहाईआ। सावण कहे प्रभू मेरी सुरत संभाल, सम्बल दे मालक दया कमाईआ। जन भगतां लेखे ला लै घाल, जो घायल हो के तेरी सेव कमाईआ। आपणी गोदी चुक लै लाल, कलयुग आलणयों डिग्गे लै उठाईआ। आत्म परमात्म हो के देणा सतिनाम सच्चा धन माल, वस्त अतोट अतुट वरताईआ। फल लगाउणा काया वाले डाल, पंज तत देणी वड्याईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद मालक धुरदरगाहीआ । बाल्मीक दा इक सवाल, रविदास देवे गवाहीआ। दाऊद पुर विच तेरा भगत वसे सिँघ पाल, पालणा करनी चाँईं चाँईंआ। सच दुआर वसाउणा सची धर्मसाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। त्रेते जुग दी लेखे लाउणी घाल, जो घायल हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द शब्दी धार बणाए दलाल, विचोला अन्तर निरंतर आत्म परमात्म इक्को नज़री आईआ।

२६ सावण शहिनशाही सम्मत ११ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड ढिलवीं ज़िला कपूरथला

सतिगुर शब्द कहे मैं वसां अन्तष्करन, कर्म कांड जगत क्रिया विच कदे ना आईआ। जोती धारों आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद मेरा होवे जन्म, तन वजूद माटी ख़ाक जम्मण वाली कोए ना माईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात मेरा नहीं कोई बरन, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रंग ना कोए रंगाईआ। जगत विद्या अक्खर मैं विद्या कदे ना लग्गा पढ़न, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। सच दुआर एकँकार मैनूं बख्शी आपणी सरन, सरनगति ब्रह्म मति तों परे आप समझाईआ। निरगुण निराकार निरँकार दा पकड़या लड़न, पल्लू इक्को गंढ्ढ बंधाईआ। बिना मंज़ल तों मंज़ल हकीकी सदा लग्गा चढ़न, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा फ़रमाना रसना जिह्वा मुख दन्द, दीन दुनी जगत वड्याईआ। तन वजूद ढोले गाउँदे छन्द, सिफ्तां सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। मेरा सरगुण धार लेखा नाल जगत खेल तन वजूद बन्द बन्द, बन्दगी दीन दुनी दृढ़ाईआ। मेरा मेल मिलावा जगत दाअवा तत पंज, पंचम आपणा खेल खलाईआ। मेरा नेत्र नीर जगत धार वगे हंझ, हंझूआं खेल वखाईआ। मैं ग़मी विच मन कल्पणा नाल होवां रंज, रंज़श विच भुल्ले मालक ख़लक ख़ुदाईआ। जिस वेले काम क्रोध लोभ मोह हँकार अन्तर करे जंग, बुल्ल्हां वाला जाप रसना उत्ते रहिण कोए ना पाईआ। जिधर वेखां होवे अन्धेरा अन्ध, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सुरती डोरी बन्न्हे कोई ना तन्द, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा नाम नाम न्यारा, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। मैं सदा वसां काया बंक दुआरा, घर घर अन्दर आपणा डेरा लाईआ। मेरा सुरती तों बाहर मुशाहरा, मशवरा आपणे नाल रखाईआ। मेरा घर गृह गम्भीर गहरा, जगत नेत्र वेखण नज़र किसे ना आईआ। मेरा साढे तिन्न हथ्थ तों बाहर दायरा, दाइम मुकाम इक्को इक अख्वाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होया बहिरा, अनबोलत आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नाम कहे मैनूं बुल्ल्हां नाल जपदा जग, जगत तृष्ना नाल मिलाईआ। अन्तष्करन बुझाए कोई ना अग्ग, अग्नी तत ना कोए मुकाईआ। सच पुछो मेरा वसेरा उपर शाहरग, नौ दुआरयां थल्ले कदे ना आईआ। बुल्ल्हां जप्या कदे पवां ना लभ्भ, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। मेरी दीन दुनी तों बाहर हद्द, हदूद आपणे विच रखाईआ। मेरा उच्चा लम्मां नहीं कोई कद, कुदरत दे कादर दिती वड्याईआ। मैं बैखरी बाणी विच परा पसन्ती नालों हो के अड्ड, जगत ढोले दयां सुणाईआ। जे कोई दु:ख दर्द भय आवे बुल्ल्हां नाल जपण वाले मैनूं उसे वेले देण छड, पुत मरे पिता भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। शब्द कहे मैं डूँग्घा सागर, रसना रस ना कोए वखाईआ। मेरा मालक करीम कादर, कुदरत करता नूर अलाहीआ। मैं आदि जुगादी सूरबीर बहादर, महाबली इक अख्वाईआ। जिस दे अन्दर वस्या उस दा निर्मल कर्म करां उजागर, दीन दुनी मिले वड्याईआ । मेरा भेव खुल्हाया सतिगुर तेग़ बहादर, खण्डा सीस सीस छुहाईआ। मैं निमाणा दीन दुनी तों बाहर इक्को दर दा आजज़, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मेरा प्यार मुहब्बत वाला वाजब, वजह सक्या ना कोए समझाईआ। मेरा लेखा लिख सके ना कोए कातब, शायर शरअ विच ना कोए जणाईआ। मैं जदों होया सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर नाल मुख़ातब, अवतार पैग़म्बर गुर मैनूं अन्तर निरंतर रख के दीन दुनी गए समझाईआ। मैं नौवां दुआरयां दे बाहर कदे नहीं आया जानब, जनाबे आली कहि के सीस ना कदे निवाईआ। मेरा लहिणा देणा निरगुण जोत नाल सिर्फ़ बाबत, दूसर अवर संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। जाप कहे मैनूं बुल्ल्हां नाल जपदे अक्खरी अक्खर, रसना रसना नाल हिलाईआ। मेरा वसेरा सच पुछो ते परे बजर कपाटी पत्थर, उरार घाट ना कोए बणाईआ। मैं जदों लथ्था ते लथ्था इक्को यार दे सथर, दूसरी सेज ना कोए हंढाईआ। मेरी महिमा रसना जिह्वा बत्ती दन्द जुग चौकड़ी कथन, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। मैं दीन दुनी दे कदे नहीं आया हथ्थण,

फड़ बाहों ना कोए वखाईआ । मेरा लहिणा देणा लेखा पार अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध अठ्ठण, अठ्ठां संग ना कोए रखाईआ। बुल्ल्हां नाल जपण वाले सारे तन वजूद अन्तिम ढठ्ठण, ख़ाक ख़ाक विच समाईआ। जिन्हां हिरदे वसाया उह भगत सुहेले प्रभू दे बण गए रत्न, गुरमुख गुर गुर गोबिन्द विच समाईआ। रसना जिह्वा बुल्ल्ह कहिण साडा कूक पुकारन वाला यतन, यथार्थ दईए दृढ़ाईआ। अजपा जाप विच प्रभू दा मिलदा साचा वतन, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। उथे माया विच मूल ना टप्पण, कलयुग कल्पणा ना कोए हल्काईआ। दीन दुनी दीआं हद्दां टप्पण, हदूद इक्को वेख वखाईआ। उथे इक्को तूं मेरा मैं तेरा होवे बचन, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा गृह सच टिकाणा, मन्दिर अगम्मा सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे महाना, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। चार जुग दे शास्त्र गाए कोई ना गाणा, अक्खर अक्खर ना कोए वड्याईआ। ना कोई राग नाद सुणाए तराना, राग नाद ना कोए शनवाईआ। मेरा खेल सदा महाना, महिमा आपणी आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मेरा ततां वाला नहीं कोई बाणा, वजूद ख़ाकी ना कोए हंढाईआ। मैं शाहो भूप सतिगुर शब्द शहिनशाह पुराणा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलया आईआ। मेरा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाया गाणा, धुर दे हुक्म हुक्म नाल बणाईआ। मैं वसां बाहर ज़िमीं असमानां, दो जहानां आपणा आसण लाईआ। मेरा गृह मन्दिर महल अटल अगम्म मकाना, जिस दी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे रसना बुल्ल्ह जगत दी धार, धरनी धरत धवल धौल दिती वड्याईआ। मार्ग ला विच संसार, अक्खर अक्खरां नाल कीती पढ़ाईआ। विखम विद्या गुण दिता कर्मी कर्म कर विचार, विचरके आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दा प्यार, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। रसना नाल जपण वाले सतिगुर शब्द नूं भुल जांदे जे वेख लैण वेसवा नार, विश्व दा आपणा माण गुआईआ। मन कल्पणा विच होण ख्वार, बुद्धी बिबेक ना कोए जणाईआ। रातीं सुफ़नयां विच फ़िरन आपणा छड घर बाहर, गृह मन्दिर वेखण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं हिरदे वसां आप, आपणी दया कमाईआ। अनबोलत मेरा जाप, रसना रस ना कोए वड्याईआ। मेरा मेला नाल कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जो निरंतर निराकार हो के पुछे वात, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। बिना ज़बान तों करे बात, बातन पड़दा आप खुल्हाईआ। बिन अक्खीआं मारे झात, बिन नैणां वेख वखाईआ। बिना सूर्या चन्द तों मेटे अन्धेरी रात, जोती जोत डगमगाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखाईआ। रसना कहे मैं ढोले गावां गीत, सति सच सुणाईआ। मेरी जगत जिज्ञासुआं वाली रीत, मन मनसा विच वड्याईआ। जिस वेले दुनियादारां जगत कूड़ दी मिले प्रीत, सच दा नाता जाण तुड़ाईआ। छड जाण मन्दिर मसीत, भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां दे सतिगुर शब्द प्रभू दी धार हो के वस्या चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी उह सदा ठण्डे सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। इक्को एकँकार नाल उन्हां दी प्रीत, प्रीतम नाल मिलके आपणी ख़ुशी वखाईआ। मानस जन्म लख चुरासी विच जाण जीत, आवण जावण पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि निरगुण सरगुण सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सच स्वामी सदा सदा सद लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ।

२६ सावण शहिनशाही सम्मत ११ चरण कौर दे गृह पिण्ड ढिलवीं ज़िला कपूरथला

ख़ुशीआं नाल हस्सी बसुधा, धरनी धरत आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरा भाग होया उदा, उदै असत प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैनूं इशारा दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। भेव अभेदा खोल्ल्हया गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। हस के किहा जिस वेले कलयुग कूड़ होवे जुगा, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । धरनी कहे मेरी पवित्र होई मिट्टी ख़ाक, धूड़ हो के मिट्टी ख़ाक नूं प्रभू चरण मिली सरनाईआ। पूरब पूरब पूरा करे भविख्त वाक, वाकया बुध्ध रिहा समझाईआ। सतिगुर शब्द दी धार आया नाल इत्फिाक, इत्फिाकीआ आपणा खेल खलाईआ। भगत सुहेले तके चाक, चाकरी सब दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वड्याईआ। धरनी कहे मेरा दर होवे पवित, पतित पुनीत दए वड्याईआ। जन भगतां करे हित, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। सद दर्शन देवे नित, निज लोचन नैण नैण उठाईआ। जन भगतां वसे काया विच, अमृत आपणा आप सुहाईआ। सुरती शब्द लाए खिच, प्रेम प्रीती विच बंधाईआ। मेहरवान बण के पित, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू दे भगत सुहेले चंगे, हरि देवे माण वड्याईआ। जिन्हां नूं मेरे उत्ते लावे अंगे, अंगीकार इक अख्वाईआ। साहिब सतिगुर बण सूरा सरबंगे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

ओढण बिन रहिण ना देवे नंगे, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस दी याद विच पूरब वक्त लँघे, भज्जे बण के पाँधी राहीआ। उस ने मेरे सफ़र मेटे लम्मे, लमह लमह आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त आया उस ब्यास दे कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी बहि के आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी गोबिन्द वंड के गया वंडे, निशाना चिल्ला तीर कमान रखाईआ। लीक मारी शब्दी धार खण्डे, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। मेरा मालक ख़ालक स्वामी सतिनाम सच जन भगतां आप वंडे, वंडणहार आप अख्वाईआ। जिस दा खेल सदा ब्रह्मण्डे, पुरी लोअ खोजे चाँईं चाँईंआ। हरिजन साचे चाढ़्हे नाम दे डण्डे, डण्डावत आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म धार निरगुण निरगुण आपे गंढ्ढे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ।

२६ सावण शहिनशाही सम्मत ११ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड ढिलवां ज़िला कपूरथला

सावण कहे प्रभू मेरा दिवस दिहाढ़ा छब्बी, शबे रोज़ तेरी ओट तकाईआ। मेरे निरगुण धार नूर अलाही रब्बी, रहीम रहमान तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी हुन्दा सबबी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मेहरवाना श्री भगवाना आपणी सृष्टी तक लै लबी, लोभ लालच विच हल्काईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पापां भार दब्बी, सिर सके ना कोए उठाईआ। अन्त वेख लै मुहम्मद वाली चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरे प्यार विच सुरती दिसे किसे ना बध्धी, बन्दना विच सीस ना कोए निवाईआ। शाह सुल्तानां कूड़ कुड़यार दी दिसे गद्दी, गदागर होई लोकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दीन दुनी कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढी, फड़ बाहों पार लँघाईआ। शरअ शरीअत ममता मोह विकार धार वढी, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। निगाह मार लै पंज तत वजूद काया माटी हड्डी, मास नाड़ी ध्यान लगाईआ। तेरी दीन दुनी वहिंदी धार डिग्गी डूँग्घी खड्डी, सच किनारा नज़र कोए ना आईआ। तेरा दर्शन पाए कोए ना उपर शाहरगी, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं जिधर वेखां मोह विकारा अग्नी लग्गी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। सावण कहे प्रभू मेरा तेरे अगे हाढ़ा, हो निमाणा सीस निवाईआ। दरोही फिरी जंगल जूह विच उजाड़ा, पहाड़ टिल्ले पर्वत रोवण मारन धाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग कूड़ कुकर्म लग्गा अखाड़ा, माया ममता मोह नाच नचाईआ। तेरा सतिगुर शब्द स्वामी सच नज़र ना आए लाड़ा, लाड़ी मौत सब नूं रही परनाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच रंग चाढ़े ना कोए गाड़्हा, दुरमति

मैल ना कोए धुआईआ। फिरी दरोही मानस मानव मानुख विच बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। छब्बी सावण कहे प्रभू मेरा वेख लै प्रविष्टा, परम पुरख ध्यान लगाईआ। सच धर्म दा रिहा कोई ना इष्टा, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। अन्दरों खुल्ल्हे ना किसे दृष्टा, अनुभव पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। मनमुख जीव कलयुग भरया विख दा, विस रूप ना कोए बदलाईआ। साचा रूप दिसे ना कोए सिख दा, सिख्या गोबिन्द गए भुलाईआ। भगत सुहेला दीन दुनी कोई ना दिसदा, जो भगवन मिलके ख़ुशी बणाईआ। जन भगत जिज्ञासू भरया मोह विकारे हित दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। सावण कहे प्रभू मेरा दिवस दिहाढ़ा तक लोकमात, मातृ भूमी ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होई अन्धेरी रात, सत्त दीप सति चन्द ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म सुरती शब्द टुट्टा नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। तुध बिन अन्त कन्त भगवन्त पुछे कोई ना वात, मेहरवान प्रभू सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सति धर्म दी देवे कोई ना दात, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। तेरा दरस पाए ना कोई इकांत, इक इकल्ले तेरा रूप अनूप नज़र किसे ना आईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार अन्तिम दीन दुनी दी पुछ वात, वारस हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आस रखाईआ। सावण कहे मेरा दिवस तक लै लोकमाती, मता तेरे नाल पकाईआ। तेरा खेल सदा बहुभांती, निरगुण सरगुण तेरी बेपरवाहीआ। मैं मंगां इक्को अगम्मी दाती, दयावान झोली देणी भराईआ। जन भगतां अमृत बख्श दे बूँद स्वांती, निझर झिरना कवल नाभ विच्चों चवाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पाती, पतिपरमेश्वर आपणा भेव खुल्हाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को जोड़ लै नाती, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर रखाईआ । तूं मालक ख़ालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कमलापाती, बेऐब परवरदिगार नूर अलाहीआ। तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां बणे सदा साथी, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ। तूं मालक ख़ालक अनाथ अनाथी, दीनन आपणी गोद टिकाईआ। मेरे पतिपरमेश्वर सर्ब कला समराथी, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जीवां जंतां दे दे गाथी, गहर गम्भीर बेनज़ीर पर्दा आपणा आप उठाईआ। कलयुग विच सतिजुग सति धर्म चला दे राथी, रथ रथवाही इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्त अमोलक जन भगतां दे दे हाथो हाथी, जगत उधार रहिण कोए ना पाईआ।