२६ सावण शहिनशाही सम्मत ११ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड ढिलवां ज़िला कपूरथला
धरनी कहे जन भगतो प्रभ दे परसो चरण, चरणोदक धुर दा जाम प्याईआ। परम पुरख परमात्म इक्को तको सरन, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जो झगड़ा मेटे ज़ात पात वरन बरन, ऊँच नीच धुर दा रंग रंगाईआ। शब्दी धार फड़ाए आपणा लड़न, पल्लू पलकां दे पिच्छे गंढ्ढ बंधाईआ। त्रैगुण माया हरिजन मूल ना सड़न, अग्नी तत तत मिटाईआ। मंज़ल महबूब वाली हकीकी चढ़न, बिन कदमां कदम उठाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते दर्शन करन, बिन लोचन नैण अक्ख नज़री आईआ। जो आदि जुगादी आत्म परमात्म साचा सज्जण सैण, साक तन माटी ख़ाक आपणा दए दृढ़ाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर सिफ्तां विच सारे करदे गाइन, अक्खरां अक्खरां नाल जुड़ाईआ। सो साहिब सतिगुर कदे ना होवे तरफ़ैन, तरफ़दारी दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक रखाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा मांगो इक्को दरस, बिन जगत नेत्र दर्शन पाईआ। जो अन्तष्करन मन वासना मेटे हरस, हवस कूड़ी दए मिटाईआ। रहमत विच करे तरस, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती नाभी कवल कवल टपकाईआ। देवे वड्याई उत्ते फ़र्श, अर्शी प्रीतम होए सहाईआ। उस दा खेल तको असचरज, अचरज आपणा रंग रंगाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, लोकमात जन भगतां वेखे चाँईं चाँईंआ। सब दी मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे चरण टिकाईआ। मन कल्पणा मेटणहारा अन्धेरा गरद, गरदश कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे जन भगतो सदा पूजो इक भगवन्त, भगवन इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादी आत्म धार साचा कन्त, कन्तूहल नूर अलाहीआ। जो काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, दो जहान एथे उथे उतर कदे ना जाईआ। सति सच कर्म कांड तों बाहर बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणा रंग रंगाईआ । जिस दी महिमा सदा अगणत, कथनी कथ ना कोए समझाईआ। सो बोध अगाधा बणे पंडत, बुद्धी तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाया मंत, शब्दी शब्दी ढोला कलमा गाईआ। उह तोड़नहारा गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। लेखा मुकाए दोज़ख़ बहिश्त जन्नत, स्वर्गां पन्ध मुकाईआ। इक्को इक एकँकार वखाए बंक, दुआरा सचखण्ड सोभा पाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं राउ रंक, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। धरनी कहे जन भगतो इक्को प्रभ दा रखो इष्ट, देव देवा आत्म इक्को नज़री आईआ। जिस दा लहिणा देणा
नाल दीन दुनी सृष्ट, चारे खाणी लख चुरासी बन्धन पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जिस दा भेव खुल्हाया राम रामा वशिष्ट, विषयां तों बाहर गया दृढ़ाईआ। उह जोती जाता कदे ना होवे निष्ट, नास्तक रूप ना कोए दरसाईआ। जो आत्म धार लख चुरासी जीव जंत भोगे गिृहस्त, भगवन आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच बंक इक वड्याईआ। धरनी कहे जन भगतो परम पुरख दी रखो टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जो अन्तष्करन करे बिबेक, पतित पुनीत दए बणाईआ। त्रैगुण माया मेटे सेक, अग्नी तत तत गुआईआ। धुर दा शब्द देवे संदेश, शब्द अनादी नाद करे शनवाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। सो वसणहारा सचखण्ड साचे देश, दरगाह साची मुकामे हक सोभा पाईआ। उह निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तुहाडे अन्तर करे प्रवेश, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। नाम ख़ुमारी मस्ती दए हमेश, हम साजण हो के सगला संग निभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कलेश, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जिस दी धार गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा सोभा पाईआ । उह कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर परवरदिगार बदल के भेस, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। सच दुआर आसण सिँघासण सुहाए सम्बल देस, देस देसन्तरां पिछला पन्ध मुकाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां आदि जुगादि रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी महिमा गाए सहसर मुख शेष, दो सहंसर जिह्वा नाल मिलाईआ।
२६ सावण शहिनशाही सम्मत ११ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड फतू चक ज़िला कपूरथला
धरनी कहे जन भगतो मस्तक लाओ सची धूड़, टिक्के धर्म धार ख़ाक रमाईआ। काया चोली रंग अगम्मा चाढ़्हो गूढ़, आदि जुगादि जुग चौकड़ी उतर कदे ना जाईआ। नाता तोड़ो पंच विकारा कूड़, मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणो मूर्ख मूढ़्ह, अन्ध अज्ञान दा डेरा ढाहीआ। पन्ध मुकाउ नेड़ा दूर, आवण जावण रहे ना राईआ। सतिगुर दर्शन करो हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे जन भगतो परम पुरख बणाओ धुर दा संगी, सगला साथी इक अख्वाईआ। देवे वस्त नाम अनमंगी, दात धुर दी झोली पाईआ। पिठ होण ना देवे नंगी, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत
सरोवर धार नुहाए गंगी, गंगोत्री बैठी सीस निवाईआ। तुहाडे नाल पूरी करे पूरब संधी, चार जुग दा लहिणा झोली पाईआ। दीन मज़्हब तोड़े पाबन्दी, शरअ छुरी शरीअत बणे ना कोए कसाईआ। आत्म धार देवे सच सुगंधी, परमात्म आपणा संग निभाईआ। लख चुरासी जम की फाँसी कटे तंगी, आवण जावण गेड़ रहे ना राईआ। पीआ प्रीतम परम पुरख हरिजन बणाए आपणे भुजंगी, भुजंगम हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा मेला करो काया मन्दिर, तन, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। प्रकाश तको आपणे अन्दर, साढे तिन्न हथ्थ होवे रुशनाईआ। बजर कपाटी तोड़ो जंदर, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। जगत अन्धेरा मिटे खण्डर, नूर नुराना डगमगाईआ। मनुआ दहि दिश उठ ना धाए बन्दर, मनसा जगत ना कोए हल्काईआ। सच प्रेम दा माणो अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ । चरण धूड़ी ख़ाक रमाओ चन्दन, मस्तक टिक्के आप लगाईआ। सच दुआर करो बन्दन, बन्दगी विच सीस झुकाईआ । तुहाडा लहिणा देणा पूरा करे तत पंजण, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि सदा भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। नाम निधाना निज नेत्र पाए अंजन, जगत अन्धेरा दए मिटाईआ। एथे ओथे सदा सुहेला बणे सज्जण, सख़ा सहाई इक अख्वाईआ। जिस दी मंज़ल सन्त सुहेले लँघण, हरिजन बैठण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच धुर दा नाम आया वंडण, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ।
६ सावण शहिनशाही सम्मत ११ दौलत सिँघ दे गृह कपूरथला
नारद कहे सुण उए छब्बी सावणा, सोहणयां सज्जणा आपणा नैण उठाईआ। पिछली चार जुग दी तक लै कामना, आशा तृष्ना संग रलाईआ। की संदेशा दिता तेरी धार बावना, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। की इशारा दे के गया राम रामना, रम्ईआ हो के भेव चुकाईआ। की निशाना दस्सया कृष्ण काहनना, घनईया पर्दा की उठाईआ। किस बिध पैग़म्बरां जणाई सुबह शामना, शबे रोज़ वेख वखाईआ। किस बिध रसूलां पकड़या दामना, दामनगीर भेव चुकाईआ। कवण धार गुरु गुरदेव जणाया नामना, नाम सति सति सुणाईआ। कवण कूट खेल खेले श्री भगवानना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। निगाह मार लै चारो कुण्ट तेरे विच अन्धेरी शामना, अन्ध अज्ञान ना कोए गुआईआ। मेरया मित्रा मेरी पुछ लै अन्तष्करन
दी भावना, भय भउ सिर ना कोए रखाईआ। मैं इक्को इक एकँकार दा ढोला गावणा, गा गा दो जहान करां शनवाईआ। इक्को पुरख अकाल दी चरणी सीस झुकावणा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। इक्को मन्नणा पतित पावना, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ । जिस कलयुग अन्त आपणा हुक्म वरतावणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उह शाहो भूप सुल्तानना, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जिस दा सतिगुर शब्द शब्द बलवानना, बलधारी नज़री आईआ। उह लहिणा देणा तकणा वेद पुराणना, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाल मिलाईआ। हरफ़ हरूफ़ वेखे अञ्जील कुरानना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस दा हुक्म वरते दो जहानना, निरगुण सरगुण हो के आप वरताईआ। उस दा प्रकाश तक लै ज़िमीं असमानना, जोती जाता डगमगाईआ। नारद कहे छब्बी सावण की तैनूं देवे फ़रमानना, फुरनयां तों बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक हुक्म की वरताईआ। नारद कहे सावणा मेरा भेख धर लै धर्मी धार पखण्डी, बवरा नज़री आईआ। जगत जहान वेख लै डण्डी, डण्डावत सारे गए बदलाईआ। निगाह मार लै जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। टुट्टी प्रीत प्रीतम नाल सके कोई ना गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट कूड़ चमकावे चण्डी, चण्डालका आपणा रूप बदलाईआ। मानस मानव मानुख आत्म हो गई रंडी, हरि हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। अन्त वसेरा सब दा दिसे वनखण्डी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत समुंद सागर रोवण मारन धाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मित्रा धार हो गई अन्धी, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सच वस्त किसे दुआरयों मिले मूल ना मंगी, नाम निधान झोली कोए ना पाईआ। मनुआ कूड़ कुड़यार बणया फ़रंगी, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। फिरी दरोही प्रकृती पंझी, सच रंग ना कोए चढ़ाईआ। उह वेख लै कलयुग बाणा पहन के जंगी, जंगजू हो के आपणा रूप बदलाईआ। जिस ने सब नूं देणी तंगी, तंग दस्त होवे लोकाईआ। किसे नूं लाए कोई ना अंगी, अंगीकार नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट मिटे किसे ना पन्धी, पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे सावणा मैनूं वेख के आउँदा हासा, बिन रसना जिह्वा बुल्ल्हां दयां वखाईआ। ज़रा निगाह मार लै पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। की हुक्म वरते पुरख अबिनाशा, करनी दा करता की आपणी कार कमाईआ। जो दीन दुनी दा बदलण वाला पासा, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। मैं उस दा खोल्ह के दस्सां खुलासा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उस प्रभू दी शब्द धार दी सुण लै अगम्मी भाखा, जगत अक्खरां संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। नारद कहे सावणा मेरा अन्तष्करन कम्बदा, कमलया तैनूं दयां जणाईआ। उह वेख लै मुहम्मद दा समां जांदा लँघदा, सदी चौधवीं भज्जे वाहो दाहीआ। ईसा ख़ुशीआं नाल आपणे हथ्थ रंगदा, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। गोबिन्द खेल तके पंज दा, पंचम पंचम पंचम पर्दा आप उठाईआ। मैनूं बचन याद आउंदा जो गोबिन्द हुक्म कीता पुरी अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। मैं निगाह मारी की हाल होणा ब्रह्मण्ड दा, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। की लेखा होणा चण्ड प्रचण्ड दा, नव खण्ड पृथ्मी आपणा रंग रंगाईआ। की खेल होणा कूड़ पखण्ड दा, कलयुग कूड़ी क्रिया आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे सावणा इक बचन अगम्मा सुण, अणसुणत दयां जणाईआ। तेरे मेघ च कया गुण, मित्रा दे जणाईआ। मैं हुक्म संदेशा सुणया तेरे दिवस हुण, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। तूं आवाज़ सुण लै की देवे शब्दी धुन, धुन आत्मक राग जणाईआ। जो मालक खालक कुन, कुल मालक नूर अलाहीआ। उस ने भगत सुहेले लोकमात लए चुन, चारों कुण्ट आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा नाम कलमा मन्त्र फुंन, फुरनयां तों बाहर दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे सावणा मेरी बोदी दए इशारा, सैनत जगत बाहर लगाईआ। जिस दी करे ना कोई विचारा, विचरके सके ना कोए समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा लेखा कागद कलम शाही तों बाहरा, कातब लेख ना कोए दृढ़ाईआ। उह खेल खेले विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जिस दा मेला नाल निरगुण धारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा शब्दी शब्द जैकारा, नाद धुन धुन शनवाईआ। उह शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस नूं कहिंदे कलि कल्की अवतारा, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। उस दा हुक्म तक लै जिस नूं समझे कोए पुरख ना नारा, नर नरायण दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सावण कहे नारदा मेरा साहिब स्वामी आदि, जुग जुगादी सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म वरते ब्रह्माद, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप वरताईआ। मैं उस दा सुणया अगम्मा नाद, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस मेरे अन्दरों खोल्ल्हया राज़, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। मैं सवाधान हो के गया जाग, जागरत जोत जोत कर रुशनाईआ। मेरे होए वड वड भाग, भगवन दिती माण वड्याईआ। मैं फिरदा नाल मजाज़, आप आपणा रूप वटाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल नहीं किसे समाज, दीनां मज़्हबां संग ना कोए रखाईआ। मैं प्रभू दा सति सच दा दस्सणा इक रिवाज, रवाइत जगत
ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। सावण कहे नारदा मेरा परम पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे सब कुछ हथ्थ, कथनी कथ सके ना राईआ। उह दीन दुनी दी धार एकँकार हो के देवे मथ, मथन करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे गोबिन्द गया सथर लथ, यारड़े सेज हंढाईआ। उस ने मेरे प्रविष्टे विच जन भगतां कीता इक्ट्ठ, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। प्यार विच मित्रा साहिब दी सरनी ढठ, निव निव लागां पाईआ। जिस ने खेल खेलया बिना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, काअब्यां लहिणा देणा दिता मुकाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा कीता नठ नठ, बण बण पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सावण कहे नारदा ख़ुशीआं गा लै गौण, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सलाहीआ। ख़ुशी करदी तक लै उनन्जा पौण, पवण स्वासी नाल मिलाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर गुरु तन छड समाउण, आपणा आप भेंट कराईआ। उस दा भेव जाणे कौण, गत कहिण किछ ना पाईआ। जिस खेल खलाया रामा रौण, रावण आपणा हुक्म वरताईआ । सो नाम निधाना श्री भगवाना जन भगतां आया आप वरताउण, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण आया सौण, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ। पूरब लहिणा देणा आया मुकाउण, मुकम्मल आपणा रंग रंगाईआ। सच दुआर एकँकार दरगाह साची मुकामे हक सचखण्ड आया बहाउण, थिर घर आपणा संग बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आया मिटाउण, मिट्टी ख़ाक निशाना रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म आया लाउण, लग मातर डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आया दबाउण, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। शरअ शौह दरयाए आया रुढ़ाउण, अगे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को नाम आया जपाउण, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दए सुणाईआ। जन भगतां अन्तर सच आया वसाउण, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। लख चुरासी फंद आया कटाउण, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आया मिलाउण, छब्बी सावण कहे मेरा प्रविष्टा दए गवाहीआ। चार जुग दे रुठड़े आया मनाउण, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। नाम निधाने नाल आया प्रचाउण, प्राचीन दा लेख मुकाईआ। अमृत मेघ आया बरसाउण, नाम निधाना आप बरसाईआ। साचे मार्ग आया लगाउण, पंथ मार्ग इक्को इक समझाईआ। मंज़ल हकीकी आया चढ़ाउण, जगत पौड़ी डण्डा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। अमृत जाम आया प्याउण, अंमिओं रस आप चुआईआ। शब्द नाद धुन आया सुणाउण, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। जोती जाता आया जोत जगाउण, जोती जाता डगमगाईआ। हरिजन भगत सुहेले थिर घर आया बहाउण, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। दरगाह साची सचखण्ड आया टिकाउण, टिक्के धूड़ी मस्तक चरण ख़ाक रमाईआ।
आवण जावण लख चुरासी पन्ध आया मुकाउण, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। सावण कहे नारदा धुर दी खेल आया खलाउण, ख़ालक ख़लक धुर दा माहीआ। नारद कहे सावणा उस दा रल के गाईए गाउण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म मेल आया मिलाउण, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म रंग आपणा आप रंगाईआ।