पुस्तकालयभाग २४

पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

नारद कहे मैं बिन लत्तां बाहवां दो जहान नठ्ठा, तन वजूद माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द मेरे अन्तष्करन बख्श्या हठ्ठा, धीरज धर्म धर्म धार दृढ़ाईआ। सचखण्ड दुआर अवतार पैग़म्बर गुर मैनूं संदेश देवण इक्ट्ठा, चार जुग दे भविख रहे दृढ़ाईआ। नारदा तूं फिरना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले गुरुदुआर मट्ठा, काअबे काया वाले फोल फुलाईआ। निगाह मारनी जल धार वाले अठ्ठ सठ्ठा, गंगा गंगोत्री यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अग्नी तपदा वेखणा भठ्ठा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फोल फुलाईआ। माया ममता मोह विकार सिर ते भार वेखणा चक्ुकया गठ्ठा, जीवां जंतां साधां सन्तां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं घुम्मया बिना कदमां तों उत्ते धौल, धरनी धरत धवल भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं आदि जुगादी याद अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाला कौल, इकरारनामा भुल कदे ना जाईआ। मैं चार जुग दे शास्त्रां दे सुणदा रिहा बोल, अक्खर अक्खरां नाल मिल के करन शनवाईआ। मैं जगत विद्या जाणदा रिहा पंडत पांधा रौल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मैं नव सत्त दीन दुनी मानस ज़ाती तकदा रिहा घोल, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वेख वखाईआ। मैं नाम कलम्यां दे सुणदा रिहा वजदे ढोल, अवतार पैग़म्बर गुर धुर दा हुक्म जणाईआ। मेरे कोल परम पुरख दा इक्को हुक्म अनमोल, जिस दी कीमत जगत ना कोए जणाईआ। जिस दा भेव अभेदा दो जहान सके कोई ना खोल्ह, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जे मैं सच दस्सां मैनूं चार जुग दे शास्त्र करन मख़ौल, मसख़री जगत जिज्ञासू लैण उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खलाईआ। नारद कहे मैं बण पाँधी रिहा दौड़, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं जगत जहान दे तके पौड़, पौड़ी डण्डा नव सत्त वेख वखाईआ। मैं लहिणा देणा तक्कया कलयुग अन्त ब्राह्मण गौड़, गोबिन्द धारा एकँकारा नाल मिलाईआ। मैं चार जुग दे सरोवर तके जौहड़,

जल थल महीअल वेख वखाईआ। मैं दीन दुनी दी आशा तकी कौड़, अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। पंच विकार सके कोई ना होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। आत्म परमात्म मेला सके कोई ना जोड़, हँ ब्रह्म पारब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तक्कया सति धर्म दा मार्ग होया सौड़, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। सचखण्ड दुआर कोई सके ना बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करके सारे रोवण मारन धाहीआ। जां निगाह मारी सतिगुर शब्द चढ़या अगम्मे घोड़, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं बिन आपणी आसा नट्ठया भज्जया, भजन बन्दगी वेखी थांउँ थाँईंआ। अगा पिच्छा तक्कया खब्या सज्जया, साजण मीत नज़र कोए ना आईआ। सत्त दीप नौ खण्ड पृथ्मी धरनी उत्ते पवित्र दिसे कोई ना जगिहा, जागरत जोत बिन वरन गोत नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ कुड़यारा अँगयार मघिआ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। किसे मेल ना मिले सूरा सरबगिआ, शाह पातशाह शहिनशाह दरस कोए ना पाईआ। दीपक जोत किसे नज़र ना आए उपर शाहरगिआ, नव दुआर डेरा कोए ना ढाहीआ। कलयुग जीव बुद्धी होई वांग कग्गया, हँस रूप गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखां पंच विकारा वहिण वग्गया, धर्म दी धार रिहा रुढ़ाईआ। मैं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर पार कीती हद्दया, हदूदां पन्ध मुकाईआ। साचा दीपक जोत किते ना दिसे जगया, बिन तेल बाती कमलापाती करे रुशनाईआ। मैं हैरान हो के किहा की हाल होवे अग्गया, भविख पिछला नाल मिलाईआ। झट शंकर मेरे कोल पुज्जया पैर दब्बया , आहट सुणन कोए ना पाईआ । मैं प्रेम नाल पुछी वजया, सच सच देणा दृढ़ाईआ। अगों शंकर जटा जूट आपणी धार विच्चों गज्जया, कूक कूक सुणाईआ। मैं वी हुक्म विच आदि जुगादि बज्झया, हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। मेरा मालक ख़ालक नूर अलाही रब्बया, महिबान बीदो इक अख्वाईआ। जिस दा आदि जगुादि जुग चौकड़ी कोई ना जाणे कदिआ, वड्डा छोटा समझ किछ ना आईआ। उस दा संदेशा सतिगुर शब्द देवे जिस अगे लग्गे कोई ना पज्जया, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। सुण बचन अगम्मा नारद नढ्ढया, बालया तैनूं दयां दृढ़ाईआ। झट नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा कढ्ढया, जिस दा अक्खर समझ कोए ना पाईआ। फेर धर्म दी धार निशाना गड्डया, त्रिशूल त्रैलोकी धार वखाईआ। नाल इशारा कीता दीन दुनी तक लै विच पई डूँग्घी खड्डया, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर करे कोई ना लड्डया, नाम रस ना कोए चखाईआ। उह तक लै सृष्टी दृष्टी अन्दर इक दूजे नाल करे दग़िआ, फ़रेबां विच ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा मेरा मेल होया सबब्या, सहिज नाल दयां जणाईआ। तूं ख़ुशीआं विच होवीं गद गदिआ,

आप आपणी लै अंगड़ाईआ। मैं वक्त उडीकदा कदीम कदिआ, कुदरत दे कादर दिती वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे नूर अलाही रब्या, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। जिस दी सच ख़ुमारी विच मध्या, मस्त मस्ताना रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप दृढ़ाईआ। नारद कहे मैं झट शंकर अगे कीती नमस्ते, बिन सीस सीस निवाईआ। मैनूं भेव आपणा दस्स दे, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं जुग चौकड़ी केते वेखे नसदे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर केते वेखे नाम कलमा जपदे, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। दीन मज़्हब वेखे तपदे, जगत माया अग्न तपाईआ। की हुक्म वरतणे शंकरा अगे परमेश्वर पति दे, पारब्रह्म की दृढ़ाईआ। किस बिध झगड़े मुकणे मन मति दे, मन मनसा रहे ना राईआ। शंकर हस के किहा नारदा तक लै मानस मानस प्यासे इक दूजे दी रत दे, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द संदेशे दिते मूल ना मैनूं बिना अक्खरां ख़ुशख़त दे, जिस दा हरफ़ हरूफ़ नज़र कोए ना आईआ। उह वेख लै गोबिन्द धार सच प्यार जो सथर घतदे, यारड़े सेज हंढाईआ। उस दे हुक्म संदेशे आपणे वतन वत दे, बेवतनां रिहा जणाईआ। जिस दे नूर ज़हूर बिन तेल बाती जोत लट लट दे, नूर नुराना डगमगाईआ। हुण लेखे सुण लै घट घट दे, गहर गम्भीर की सुणाईआ। जिस झगड़े मेटणे दीन मज़्हब दी वट दे, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। उस दे तीर अणयाले कलयुग अन्तिम जाण फटदे, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उह वेख लै अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे कौल जांदे टपदे, सदी चौधवीं बीसवीं नाल मिलाईआ। चन्द सितार निशान वेख लै छपदे, जगत नज़र कोए ना आईआ। चार जुग दे कलमे वास्ता घतदे, बिन सीस सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं भज्ज नठ के पुजया सच भूमिका अगम्म अस्थान, जिथ्थे धरनी धरत धवल धौल ज़िमीं असमान नज़र कोए ना आईआ। जां निगाह मारी इक्को सतिगुर शब्द शब्द बलवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस हुक्म संदेशा कीता फ़रमान, फ़ुरनयां बाहर दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। इशारा कीता बिना नेत्रां तक श्री भगवान, बिन ततां वेख वखाईआ। उह बिन अक्खरां सुण ज्ञान, बिन शास्त्रां शब्द पढ़ाईआ। निगाह मार लै ज़िमीं असमान, दो जहानां वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दा ढोला गाण, उह मालक धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी नौजवान, बृद्ध बाल रूप ना कोए बदलाईआ। एथे ओथे सचखण्ड निवासी हुक्मरान, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव कहे असीं सारे सीस निवाण, बिन हथ्थां हथ्थ बंधाईआ। उह हुक्म संदेशा साहिब स्वामी देवे आण,

आनन फ़ानन आपणा हुक्म जणाईआ। पंडता सुण के हो ना जावीं हैरान, हैरानी विच कुरलाईआ। उठ वेख लै अवतार पैग़म्बरां गुरुआं अन्तिम आपणे ला निशान, निशाने दीन दुनी तजाईआ। जिस दा पैग़म्बरां पैग़ाम दिता महान, संदेशा धुरदरगाहीआ। उह वेखणहारा खेल महान, महिमा आपणी आप प्रगटाईआ। जिस दी सिफ्त कर सके ना कोई ज़बान, मुख दन्द ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे शंकर सुण मेरी इक बेनन्ती, बिनै कहि के सीस निवाईआ। मैनूं याद सतिगुर शब्द दी इक्को पंगती, जिस दा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भेव गया दृढ़ाईआ। एह विद्या अक्खरां वाली नहीं कोई पंगती, शास्त्रां गंढ्ढ ना कोए रखाईआ । इस विच हँकार नहीं कोई हउमे हंगती, हँ ब्रह्म ना कोए चतुराईआ। इस विच शनवाई नहीं कोई कन्न दी, सरवणां रंग ना कोए रंगाईआ। इस विच आशा नहीं कोई मन दी, मनसा जगत ना कोए प्रगटाईआ। इस विच लोड़ नहीं कोई धन दी, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। इस विच धार नहीं कोई कर्म दी, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। इस विच आशा नहीं कोई भरम दी, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। इस दी माता जनणी नहीं कोई जन्म दी, ना कोई बणे जणेंदी माईआ। इस दी तन वजूद माटी ख़ाक नहीं कोई चर्म दी, चम्म दृष्टी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। शंकर कहे नारदा सुण ख़बर अगम्मी आज, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। आदि तों सतिगुर शब्द प्रभू दा समाज, विष्न ब्रह्मा शिव जिस आपणी खेल बणाईआ। सो सतिगुर सूरा हो के गया जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। पंडता तेरे वड्डे वड्डे होए भाग, भगवन देवे माण वड्याईआ। मैनूं इक वेरां प्यार विच पुछ लै नाल वैराग, वैरागी मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। मैं शंकर मैं शम्भू भोला नाथ मैनूं सतिगुर शब्द किहा उए बच्चू पंजां सालां तक किसे घर जगदा रहिण ना देवीं चराग़, चरागाहां विच रोवे ख़लक ख़ुदाईआ। मातलोक दा फेर पंडता उजड़या वेखीं बाग़, पत्त टहणी फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। नारद हस के किहा शंकर की तेरे हथ्थ प्रभू फड़ाई वाग, डोरी तेरे नाल बंधाईआ। शंकर किहा नारदा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं संदेशा दिता साथों साडा मालक आवे बाद, आप आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा इक्को कलमा वाहिद, वजह सके ना कोए समझाईआ। नारदा तूं सारी सृष्टी विच वजा दे नाद, डोरू डंका बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ । झट नारद हथ्थ मारया आपणी उत्ते बोदी, अगा पिच्छा वेखण कोए ना पाईआ। फेर आपणी आशा अन्दरों सोधी, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। फेर आपणा आप बणाया अगम्मा जोगी, जुगीशरां बाहर खेल खलाईआ। फेर

जगत धार दा बणया लोभी, लालच विच आपणा आप करे हल्काईआ। फेर दीन दुनी दी धार विच पै गया सोची, समझ समझ विच्चों उलटाईआ। झट याद आ गया की इशारा दे के गया रवीदास चमारा मोची, रम्बी आर नाल गंढ्ढ पुआईआ। की पर्दा उठाया बाल्मीक बजवाड़े जिस दा भेव जाणे ना कोई कोश कोशी, विद्या जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं फेर आपणी बोदी उत्ते मारया धप्पा, बिना हथ्थां पंजा दिता छुहाईआ। जां नेत्र खोल्ल्हया मैनूं अक्खर नज़र आया पप्पा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस दे विच समाईआ। जां अक्ख खोल्ही मैनूं निरगुण धार नज़र आया सरगुण धार तपा, सति सरूपी शाहो भूपी इक्को वेख वखाईआ। जिस भेव अभेदा खोल्ह के अगला दस्सया पता, पत्तीदार नज़र कोए ना आईआ। जिस दा इक्को होवे जाप अजपा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ाईआ। इक्को हुक्म दा होवे ठप्पा, जगत मोहर ना कोए लगाईआ। इक्को खाना होवे नौ खण्ड पृथ्मी इक्को होवे खता, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को जानणहारा होवे सब दी मित गता, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। इक्को अन्तिम डंका वजणा फ़तह, फ़ातिहा करे ख़लक ख़ुदाईआ। इक्को दा हुक्म संदेश फ़रमान होणा मता, मति मतातरां डेरा ढाहीआ। इक्को दा सथर गुर अवतार पैग़म्बरां गुरुआं होणा घता, इक्को यारड़ा होवे धुर दा माहीआ। इक्को छप्पर छन्न छुहाई होणी छता, छत्रधारी इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर दए वड्याईआ। झट शंकर किहा नारदा वेख लै अगला कांड, की कलयुग हिस्सा रिहा वंडाईआ। की लहिणा देणा सतिगुर शब्द नाल ब्रह्मांड, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर की समझाईआ। नारद कहे मैं निगाह मारी दीन दुनी विच झगड़ा तक्कया दीन मज़्हब आंढ गवांढ, हमसाया साचा नज़र कोए ना आईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां अन्तर पए कोई ना ठांढ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। नारद कहे शंकरा कुछ आपणा खोल्ह दे भेव पर्दा, ओहला मित्रा रहिण ना पाईआ। मैनूं कोई संदेशा दस्स दे प्रभू दे घर दा, गहर गम्भीर की दृढ़ाईआ। कुछ लहिणा तक लै की लेखा नरायण नर दा, की आपणी वंड वंडाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुर बणया रिहा बरदा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जो निरगुण हो के सरगुण रूप रिहा धरदा, धरनी धरत धवल धौल वड्याईआ। जो आपणे नाम कलमे सिफ्ती ढोले रिहा पढ़दा, जगत विद्या नाल सलाहीआ। जो जुग चौकड़ी नित नवित सब दे पल्लू रिहा फड़दा, जुग चौकड़ी आपणी कन्नी गंढ्ढ बंधाईआ। जो खण्डा खड़ग तलवार तीर तरकश फड़ के रिहा लड़दा, शत्रु खत्री ब्राह्मण शूद्र

वैश वैश बणाईआ। जो सन्तां भगतां सूफ़ीआं अन्दर हकीकी मंज़ल रिहा चढ़दा, कामल मुर्शद धुरदरगाहीआ। जो लेखा मुकाउँदा रिहा हँकार गढ़्ह दा, हँ ब्रह्म आप दृढ़ाईआ। जिस दा हिसाब किताब जुग चौकड़ी चोटी जड़ दा, चेतन आपणा हुक्म जणाईआ। जेहड़ा अग्नी अग्ग कदे ना सड़दा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। शंकर कहे नारदा सुण अगम्मी तबलीक, ताब्यादारी विच सीस निवाईआ। जिस दा आदि जुगादि ना कोए शरीक, शरक्त विच कदे ना आईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े घर घर दए पहुंचाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु करन तस्दीक, शहादत शब्द सतिगुरु भुगताईआ। जिस दी सब ने रखी उडीक, बिन नेत्रां नैण उठाईआ। जिस दा मार्ग बड़ा बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो मेटणहारा अन्धेरा तारीक, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जो हर घट वसे करीब, घर घर सोभा पाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दिती तरतीब, तबीअत आपणी ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। झट भाद्रों कहे नारदा मैं वी पुराणा प्रभू दा भगत, जुग चौकड़ी चलया आईआ। मैं वी नित नित वेख्या जगत, दीन दुनी संग रखाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तकी शक्त, शख़सीअत वेखी थांउँ थाँईंआ। मानस ज़ाती खेल वेख्या बूँद रक्त, तन वजूदां खोज खुजाईआ। पेशीनगोईआं दा हुक्म सुणदा रिहा सख्त, जिस दा भेव ना कोए दृढ़ाईआ। मित्रा हुण उस समें दा आ गया वक्त, घड़ी पल जिस दी दए गवाहीआ। मेरे कोल सब दी पुराणी लिखी होई शर्त, शरअ तों बाहर जणाईआ। कलयुग अन्तिम जोती जाता पुरख बिधाता आवे उत्ते धरत, धरनी आपणा खेल खिलाईआ। जोती शब्दी वेस वटाए परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो सब दी पुठ्ठी करे नरद, नर नरायण नूर अलाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ मेटे करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जन भगतां वंडे दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन दया कमाईआ। उस दा खेल होणा असचरज, अचरज लीला दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। भाद्रों कहे सुण लै शंकर कैलाशी, कलाधारीआ तैनूं दयां जणाईआ। तेरा मालक इक्को पुरख अबिनाशी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा सतिगुर शब्द लख चुरासी अन्दर करे तलाशी, ख़ाना ख़ाना खोज खुजाईआ। बेशक कलयुग कूड़ करे बदमुआशी, आप आपणा रंग रंगाईआ। सच धर्म दी धार दूध हो गया छाछी, मक्खण नज़र कोए ना आईआ। उह वेख लै अवतार पैग़म्बर गुरु ऐस समें दे सारे अभिलाशी, आपणी आशा नाल मिलाईआ। जिन्हां दे प्यार विच निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा धर्म इक प्रगटाईआ। शंकर कहे सुण भाद्रों मेरे मित्र मीत, सज्जणूआं दयां जणाईआ। मेरे साहिब दी जुग जुग अवलड़ी रीत, जगत जिज्ञासू समझ कोए ना आईआ। जिस दे हुक्म दा इक्को होवे गीत, तूं मेरा मैं तेरा ढोला धुरदरगाहीआ। उह हुक्म संदेशा देवे पतित पुनीत, पारब्रह्म प्रभ आप दृढ़ाईआ। जो सब दे वसणहारा चीत, अन्दर घर घर डेरा लाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, पाहन पाथर सीस ना कोए निवाईआ। उह खेल करे त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दे हुक्म विच होया भय भीत, आपणा बल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर रंग आप रंगाईआ । सतिगुर शब्द कहे सुण शंकर शम्भू, शिव शिवै दयां जणाईआ। उठ निगाह मार लै विच देस जम्बू, की जम्बक आपणी कार कमाईआ। जिस दे भय विच विष्न ब्रह्मा कम्बू, सिर सके ना कोए उठाईआ। देवत सुर करोड़ तेतीसा जिस दे कोलों मंगू, ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। उह साहिब सूरा सरबंगू, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जगत जहान दी मंज़ल लँघू, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिस दे हुक्म विच धरती उत्ते छेड़ना जंगू, जगह जगह पए दुहाईआ। दीन मज़्हब होवे तंगू, तंग दस्त दिसे लोकाईआ। जिस दा खेल कुछ होण वाला विच खटमंडू, खण्डा जगत धार चमकाईआ। जिस ने शरअ शरीअत करनी रंडू, मुहम्मद महबूब रिहा समझाईआ। जिस ने ईसा लेखा वेखणा अन्तिम कन्ढू, मूसा मुसलसल रिहा समझाईआ। जिस ने नानक निरगुण धार कीता संधू, संनद पिछली दए खुल्हाईआ। जिस गोबिन्द गोबिन्द लगाया अंगू, अंगीकार इक अख्वाईआ। उहदा अन्त ना आवे जगत मुहाणे वञ्झू, गहर गम्भीर समझ कुछ ना पाईआ। उस दा नाम निधाना दो जहानां इक्को होवे छन्दू, शहिनशाह करे पढ़ाईआ। जिस नूं सब ने मन्नणा दीना बंधू, बन्दना आपणी दए दरसाईआ। जिस ने भगत सुहेले चुकणे आपणे कंधू, कन्ढ्ढी घाट पार किनारे दए टिकाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी गंदू, अमृत रस रस चखाईआ। उह दीन दयाल ठाकर स्वामी सब दा होए बख्शंदू, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे शंकर मेरी इक्को इक बेनन्ती, बिनै कहि के दयां दृढ़ाईआ। की हालत होणी जगत जन दी, भेव देणा खुल्हाईआ। शंकर किहा विष्नूं वेख लै नारदा जिस धार मुकाउणी अन्न दी, अन्त समझ किछ ना आईआ। ब्रह्मे प्यार दी धार रहिण नहीं देणी ब्रह्म दी, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। अन्त निशानी मिटणी तारा चन्द दी, सदी चौधवीं आपणा आप सुहाईआ। उह वेख लै ईसा कहिंदा सब ते घड़ी आउणी ग़म दी, चिन्ता सके ना कोए मिटाईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे हुनर फ़न दी, अक्ल

बुद्धी ना कोए चतुराईआ। अन्त कीमत पैणी इक्को गल्ल दी, जो गल फाँसी सब दी दए कटाईआ। इक्को धार होणी दीन दुनी दे जल दी, जल थल महीअल इक्को रंग रंगाईआ। फेर आशा पूरी होणी राजे बलि दी, जो बावन गया दृढ़ाईआ। कला मिटणी अन्तिम कलयुग कल दी, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। ज़ात पात दीन दुनी आत्म धार वेखणी रलदी, मज़्हबां रंग ना कोए रंगाईआ। उह एह खेल अनोखी होणी प्रभू अछल दी, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। उह वेख लै जोत अकालण की शब्द संदेशा घलदी, सुनेहड़े की सुणाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं रहिणी अगले पल दी, पलकां दे पिच्छे बहि के की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा साहिब इक गुसाँईंआ। शंकर कहे नारदा मेरी वेख लै तन ख़ाकी मिट्टी भबूत, चम्म दृष्टी बाहर तकाईआ। सतिगुर शब्द प्रभू दा इक्को अगम्मा दूत, जो संदेशे रिहा सुणाईआ। असीं उस दे सारे पूत, पिता इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को धागा इक्को सूत, इक्को गंढ्ढ रिहा पुआईआ। इक्को जिस दी होवे रुत, रुतड़ी इक्को इक महकाईआ। इक्को होवे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए कराईआ। जिस ने धार बदलणी विच्चों काया माटी बुत, बुतख़ानयां करे सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। शंकर कहे नारदा मेरे कोल पुराणे हुक्मनामे, जिस दा लेख नज़र कोए ना आईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पाए जामे, तन वजूद पंज तत मात प्रगटाईआ। जिस दे हुक्म संदेशे पैग़ाम सुणे नामे, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। जो वसे सचखण्ड ग्रामे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो सब दा मालक ख़ालक अन्तरजामे, भेव अभेदा आपणे विच रखाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव ग़ुलामे, सिर सिर सिर सिर सारे सीस निवाईआ। उस दे डंके सुणो दमामे, जो दो जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वड्याईआ । झट सतिगुर शब्द कहे सुण शंकर शहाने, सहिज नाल दृढ़ाईआ। तेरे उत्ते पुरख अकाल होया मेहरवाने, मेहरवान दया कमाईआ। जिस दे सब ने मन्नणे भाणे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे आदि जुगादि सारे हुक्मराने, हुक्मे विच सेव कमाईआ। जिस ने तख्तों लौहणे राजे राणे, सीस ताज ना कोए सुहाईआ। जिस गोद बिठाउणे ग़रीब निमाणे, कोझे कमल्यां गोद उठाईआ। उस दा भेव कोए ना जाणे, बेअन्त कहि के सारे गाईआ। उह बण के शाह सुल्ताने, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जो जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार आए विच मैदाने, नव सत्त आपणा भेव चुकाईआ। जिस ने शरअ दे उखेड़ने शाम्याने, शबे रोज़ इक्को रंग रंगाईआ। जिस ने मूसा मुहम्मद ईसा रख्या विच दरम्याने, दर दर दा भेव चुकाईआ। कलमा कायनात

दस्से गाने, शरअ शरीअत विच्चों प्रगटाईआ। उस दा खेल होणा आपणे हुक्म वाले बहाने, दूसर समझ किछ ना आईआ। जिस ने पिच्छे सतिजुग त्रेता द्वापर बदल दिते ज़माने, कलयुग अन्तिम दए बदलाईआ। शंकर कहे वाहवा सतिगुर शब्द मेरे विच वेख लै आपणे ख़ाने, पर्दा सके ना कोए अटकाईआ। मैनूं ऐं जापदा सारे इक दूजे तों हो जाणे बेगाने, संगी रहिण कोए ना पाईआ। जिस वेले किरपा कीती श्री भगवाने, आपणा खेल वखाईआ। मानस मानव मानुख सारे तकणे दरम्याने, अमीरी ग़रीबी वंड ना कोए वंडाईआ। झट शंकर कहे मैनूं इयों दिसदा सारी दुनिया भरन वाली जुरमाने, जुरम मुआफ़ ना कोए कराईआ। पिच्छों रह जाणे अफ़साने, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। उह वक्त याद आउँदा जिस वेले रवीदास ने आपणे आप नूं मिणया ते लम्बाई होई साढे तिन्न हथ्थ काने, सब नूं गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। झट शंकर कहे नारदा मेरे कोल वेख लै धर्म राय दी दरख़ासत, दसख्त चित्रगुप्त नाल मिलाईआ। उन प्यार विच लिख्या शम्भू जी सृष्टी हो गई नास्तक, नाम वाला नज़र कोए ना आईआ। फेर इशारा कीता विष्नूं तूं वी वेख लै उत्ते बैठा बाशक, सेज सांगोपांग तजाईआ। ब्रह्मया निगाह मार लै आपणी चुरासी वाली काश्त, चारे खाणी फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द कलयुग दी क्रिया नूं कर ना सके हुण बरदाशत, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। दरोही किसे दी सुणनी नहीं सिफ़ारिश, अपील दलील नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कूड़ दी रहिण नहीं देणी इमारत, फ़सील वेखण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी अन्त दी इक्को ज़िआरत, ज़र्रं ज़र्रं दयां जणाईआ। पैग़म्बर कहिण साडी कलम शाही वाली इबारत, हरफ़ हरफ़ां नाल लिखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे शब्द दी कलम्यां वाली होई तजारत, सौदा दीन दुनी हट्ट विकाईआ। झट इशारा दिता धुर अमाम मैं जदों आवां ते आवां विच भारत, मुहम्मद दी शहादत बिन कलम्यां दए गवाहीआ। मेरा सतिगुर शब्द करे शरारत, शरअ दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। शंकर कहे नारदा उह लेखा तक लै राय धर्म, धर्म दी धर्म धार जणाईआ। जिस दे कोल सब दा कर्म, कांड गोदी विच रखाईआ। उह मेटणहारा भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। चित्रगुप्त कहे मैनूं ना कोई हया ना शर्म, शरअ वाल्यां दयां समझाईआ। मैं इक्को प्रभू दी लोड़ी शरन, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। इक्को धूड़ी लावां चरण, बिन टिक्के ख़ाक रमाईआ। मेरा साहिब स्वामी खेल खेले उत्ते धरन, धवल दा लेखा वेख वखाईआ। जो मालक करनी करन, करता पुरख नूर अलाहीआ। जिस दे भय विच सारे डरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। राय धर्म कहे मैं उस दे हुक्म नाल सब नूं लग्गा फड़न, लेखा

लेखे विच्चों प्रगटाईआ। लहिंदा चढ़दा कूटां लग्गा चढ़न, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। नारद कहे शंकरा की संदेशा प्रभू भगवन्त, भगवन की दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, अन्त कहिण कुछ ना पाईआ। जिस नूं आदि जुगादि गाउँदे सन्त, जुग चौकड़ी ढोले गाईआ। जिस ने तेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। की उस दा लेखा नाल जीव जंत, मेहरवान हो के मैनूं दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। शंकर कहे नारदा सो पुरख निरञ्जण खेल खिलावेगा। हरि पुरख निरञ्जण वेख वखावेगा । एकँकारा रंग रंगावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता भेव खुल्हावेगा। श्री भगवान पड़दा लाहवेगा। पारब्रह्म आप समझावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। सचखण्ड साचा आप सुहावेगा। दरगाह साची नूर रुशनावेगा। मुकामे हक हट्ट विकावेगा। थिर घर आपणा भेव चुकावेगा। विष्नूं विश्व धार समझावेगा। ब्रह्मा ब्रह्म पड़दा आप उठावेगा। शंकर तेरी शरअ दृढ़ावेगा। हुक्म संदेशा इक सुणावेगा। गणपति गणेशा नाल मिलावेगा। करोड़ तेतीसा गंढ्ढ पुआवेगा। गण गंधर्ब राग सुणावेगा। किन्नर यशप नाच नचावेगा। त्रैगुण माया मेल मिलावेगा। पंजां ततां वंड वंडावेगा। चारे खाणी हुक्म सुणावेगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप उठावेगा। चारे बाणी राग दृढ़ावेगा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले गावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश आप हिलावेगा। धरनी धरत धवल धौल रंग चढ़ावेगा। तेई अवतारां संग रलावेगा। मूसा ईसा मुहम्मद जोड़ जुड़ावेगा। नानक गोबिन्द गंढ्ढ पुआवेगा। कलयुग आपणा भेव खुल्हावेगा। देवी देव आप अख्वावेगा। आत्म परमात्म संग निभावेगा। पारब्रह्म ब्रह्म संग रखावेगा। ईश जीव ना वंड वंडावेगा। जगत जगदीश हुक्म वरतावेगा। बीस इकीस रंग रंगावेगा। इक्को कलमा इक हदीस, इक्को नाम दृढ़ावेगा। इक्को छत्र झुले सीस, दूजा इष्ट ना कोए रखावेगा। इक्को माण बख्शे हस्त कीट, कीट कीटां आपणे रंग रंगावेगा। इक्को स्वामी बण के बीठलो बीठ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। कलयुग कौड़ा भन्ने रीठ, सतिजुग अमृत अमृत अमृत मेघ बरसावेगा। आपणा खेल करे अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आवेगा। दीन दुनी नालों करवट बदल के पीठ, सनमुख भगतां सोभा पावेगा। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, उतर कदे ना जावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा खेल खिलावेगा। शंकर कहे प्रभ खेले खेल अगम्मा, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जिस नूं सीस निवाए विष्न नाल ब्रह्मा, शंकर लागे पाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता जरमा, सोहणा रंग चढ़ाईआ। जिस ने आत्म परमात्म दस्सया धर्मा, धर्म धार समझाईआ। उह परम पुरख परमात्म परमा, पारब्रह्म

नूर अलाहीआ। जिस ने अन्तिम सब कुछ करना, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। झगड़ा मेटे वरना बरना, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। इक्को इक सब नूं बख्शणी सरना, सरनगति इक रखाईआ। जन भगतां खोल्हे हरना फरना, निज लोचन नैण रुशनाईआ। जिस दी मंज़ल बिन पौड़ीउँ हरिजन जन हरि चढ़ना, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ना, सोहँ शब्द सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक सुहाईआ। झट भाद्रों कहे शंकरा मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, मैं चंगी तरह जणाईआ। आह निगाह मार लै जटा जूट धारी किस दुआरे बैठी गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी नाल मिलाईआ। जिन्हां दा प्रभू दे हुक्म विच वक्त लँघा, लोकमात दयां वड्याईआ। उह कुछ मंगण आ गईआं मंगां, दर ठांडे झोली डाहीआ। कुछ उन्हां नूं दस्सदे ढंगा, सहिज नाल समझाईआ। शंकर किहा नारदा तूं वी पुराणा पंडा, कुछ पर्दा दे उठाईआ। नारद किहा भाद्रों मैं घर घर देवण आ गया गंढ्ढां, संदेश्यां नाल सुणाईआ। उह तक लै सतिगुर शब्द दा सतरंग दा डण्डा, जो डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। उह तुहाडा पवित्र करे तट किनारा कन्ढ्ढा, घाटां वेख वखाईआ। गोदावरी रो पई मैनूं याद आउँदा गोबिन्द वाला खण्डा, जो खड़गां करे सफ़ाईआ। सरस्वती कहे मैं हैरान हो गई अचंभा, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। यमुना कहे मैनूं कृष्ण दा समां नहीं दिसदा लम्बा, लमह लमह खोज खुजाईआ। झट कलयुग आ गया मोढे हिलावे नाले हलूणे कंधा, भुजां भुजां तों बिना हिलाईआ। नी चारे दस्सो तुहाडे विच्चों किस दा अमृत रह गया ठंडा, जल धारा नाल वड्याईआ। केहड़ा पवित्र रह गया पंडा, गायत्री मन्त्र कवण सुणाईआ। तुहाडे कन्ढ्ढे घाटां उत्ते तुहाडे साहमणे लैंदे चन्दा, जगत माया नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भाद्रों कहे मैं इक्को पुछण आया सलाह, शंकरा मशवरा देणा जणाईआ। केहड़ी मंज़ल केहड़ा सच्चा राह, रैहबर कवण अख्वाईआ। शंकर कहे भाद्रों उह मेरा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणे मलाह, बेड़े सब दे कंध उठाईआ। जिस नूं सारयां किहा वाह वाह, वाहिगुरु कहि के सीस निवाईआ। उह लहिणा देणा जाणे थांउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलाईआ। जिस दी आशा रख के बैठी धरनी माँ, ममता विच रही कुरलाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी अन्तिम पकड़ लै बांह, बाज़ू तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मेरे उत्तों मेट दे गुनाह, ग़ुरबत रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी ना रहे काँ, काग हँस दे बणाईआ। ना कोई सूर खाए ना गाँ, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। तूं अमाम अमामां पैग़म्बरां दा रहिनुमा, कदम बोसी विच सीस निवाईआ। मेरे नूर अलाह ज़मनू ज़वी कुनिसते दुआ जम्बा इसती ज़ऊ नूरे ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरे हथ्थ

वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग इक दरसाईआ। भाद्रों कहे मेरे सतिगुर शब्द साजणा, मित्रा तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे शाहो भूप राज राजना, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। तूं कलयुग अन्तिम संवारीं काजना, करता पुरख जो दृढ़ाईआ। वेखीं किते वणज ना करीं वांग महाजनां, सूद असल नाल वड्याईआ। मेरे सतिगुर शब्द तेरी किरपा बिना किसे नहीं जागणा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तूं अन्तर निरंतर बिन रसना जिह्वा मारनी आवाज़ना, सुरती शब्द शब्द नाल उठाईआ। सच प्यार दा बख्शीं वैरागना, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तेरी किरपा नाल कलयुग कूड़ कुड़यार त्यागणा, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। तूं आत्म परमात्म बणना कन्त सुहागणा, सेज सुहञ्जणी देणी वड्याईआ। मेरे मोहण माधव माधना, मधुर धुन देणी सुणाईआ। मेरा अन्त संवारीं काजना, करनी दे करते तेरी ओट तकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों बदल समाजना, इक्को आपणा रंग रंगाईआ। चारों कुण्ट ना फिरे भाजना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द किहा सुण भाद्रों तेरी पूरी करां सध्धर, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरे प्यार दी होवे कदर, कुदरत दा कादर दए वड्याईआ। तूं सुणनी धुन मधुर, मध सूदन हो के दयां जणाईआ। पर याद रखीं भाद्रों जदों तिन्नां देशां दा शुरू होया ग़दर, तेरा प्रविष्टा सोहणा नज़री आईआ। फेर हाढ़ सतारां अगे लग्गे वधण, दोहां ने भज्जणा वाहो दाहीआ। बेशक तुहाडा दिसदा नहीं बदन, तन वजूद ना कोए रखाईआ। दोवें इशारा दे दयो की खेल होवे विच अदन, मुहम्मद लै रिहा अंगड़ाईआ। किस बिध मूसा धार आपणा प्रेम आवे छडण, धरनी धरत धवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द किहा भाद्रों कर लै सबर, सावरीआ दए वड्याईआ। जो आदि जुगादी गहर गवर, गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जिस दी आशा रख के बैठी मुहम्मद दी लाश विच कबर, मकबरयां बाहर नैण उठाईआ। उह अन्त आवे करन अदल, इन्साफ़ आपणा दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे बदल, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। शरअ दी धार शरअ करे कत्ल, कातिल मक्तूल समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप प्रगटाईआ। भाद्रों कहे मेरा सतिगुर शब्द अगे हाढ़ा, निव निव लागां पाईआ। मेरा ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा, लोकमात वजी वधाईआ। जन भगतां लग्गा अखाड़ा, दर ठांडे सोभा पाईआ। जिन्हां दा पुरख अकाल अगम्मी लाड़ा, दूजा कन्त ना कोए हंढाईआ। जो आत्म अन्तर रंग चाढ़्हे गाड़्हा, आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। जो होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्वत समुंद सागराँ वेख

वखाईआ। जो प्रकाश देवे बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भाद्रों कहे मेरी आशा इक्को तमंना, जन भगतो दयां जणाईआ। उह लेखा पूरा होणा जो गोबिन्द लाया कन्ना, कायनात समझ कोए ना आईआ। जिस कारन सतिगुर शब्द दा हुक्म मंना, मनसा जगत ना कोए जणाईआ। जिस धार विच्चों परगटया नूरी चन्द चन्ना, गोबिन्द धुर दा माहीआ। उह मेटण आया हद्द बंना, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा वसेरा बिना छप्पर छन्ना, जगत महल ना कोए रखाईआ। उह वसणहारा भगतां तनां, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। जिस दा मार्ग इक्को नवां, नवखण्ड पृथ्मी रिहा समझाईआ। इक्को जोत जगावे शमअ, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दी धार विच्चों सतिजुग होया रवां, कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। उसे दे गुण गवां, गा गा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो मेरा खेल आदि जुगादि नित नवित, प्रभ दा भेव चुकाईआ। जो सब दे नाल करे हित, हितकारी धुरदरगाहीआ। ठगौरी रहिण ना देवे चित, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। धुर दा बण के परमेश्वर पित, पूत सपूते गोद उठाईआ। उस दी किरपा नाल मानस जन्म जाणा जित, चुरासी फाँसी ना कोए लटकाईआ। साची सेजा जाणा लिट, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जिथ्थे ना कोए पत्थर इट्ट, पाहना सीस ना कोए झुकाईआ। ना कोई बूँद ना कोई रित, रक्त वेखण कोए ना जाईआ। ना कोई वार ना कोई थित, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला जो सब दे वसे विच, विचोला सतिगुर शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर इक वड्याईआ। भाद्रों कहे मेरा सोहणा चढ़या महीना, महिफ़ल भगतां वेख वखाईआ। मैं निगाह मारी लोक तीना, त्रैलोकी वेख वखाईआ। धरती उत्ते वेख्या किस बिध कलयुग जीवां जीणा, जीवण जुगती हथ्थ किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चारों कुण्ट वजे हँकारी बीना, बेनन्ती विच सीस ना कोए निवाईआ। शाह सुल्तान राज राजान होया कमीना, कूड़ी क्रिया ना कोए तजाईआ। जगत जिज्ञासुआं मुश्किल हो गया जीणा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी ना कोए बदलाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग कोई ना भीना, भिन्नड़ी रैण ना ख़ुशी बणाईआ। ठांडा होए किसे ना सीना, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मारूथल तपे ज़मीना, सच मेघ नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म चारों कुण्ट गया छीना, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। भाद्रों कहे जन भगतो दोवें संवारो भुजां, भुयंगीओ तुहानूं दयां सुणाईआ। प्रभू दा खेल जुगो

जुगा, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। कलयुग अन्तिम जोती धार होया उग्घा, उग्घण आथण करे रुशनाईआ। जिस दे नाम दा लए कोई ना भुग्गा, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। मानव ज़ाती इक्को धर्म दा दिसे मुद्दा, मुदतां दा डेरा ढाहीआ। खेल करे उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल रुशनाईआ। धर्म दा दीपक फेर जगाए बुज्झा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा स्वामी इक अख्वाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो मेरी सब दे अगे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सब दा इक्को मित्र मुरार, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे सांझा यार, यारड़ा नूर अलाहीआ। उस दे सब कुछ अख्त्यार, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेखे चाँईं चाँईंआ। सो कलयुग अन्त जोती जाता हो के दए दीदार, निरगुण निराकार निरँकार दया कमाईआ। तुहाडी सब दी मन्ज़ूर करे निमस्कार, डण्डावत बन्दना आपणे लेखे पाईआ। सब दे रोग सोग दु:ख दए निवार, चिन्ता चिखा ग़मी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। लख चुरासी विच्चों करे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। तुसीं उस प्रभू दे बण गए यार, जिस दा यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। तुसीं उस दे प्रेम दी आत्म धार, धर्मीउँ तुहानूं दयां जणाईआ। तुहाडा सति सरूप ना पुरख ना नार, स्त्री मर्द ना वंड वंडाईआ। इक्को जोत जोत दी धार, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तुहाडी पावे सार, पुरख अबिनाशी हो के वेख वखाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो प्रभू दे नाल काहदा तकरार, झगड़ा कम्म किसे ना आईआ। जेहड़ा वेंहदयां वेंहदयां हो जावे फ़रार, चारे कूटां नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा ख़ुशीआं नाल करे इज़हार, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। इस दा मेला मित्रा कोई साल दो कि चार, चौथा जुग दए गवाहीआ। एह विछड़न वाला संसार, सगला संग ना कोए निभाईआ। उह वेखो काअब्यां उडदी छार, मक्का मदीना रहे कुरलाईआ। चढ़दा रोवे ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। दक्खण पहाड़ रहे पुकार, साडी चले ना कोए चतुराईआ। रूसा चीना रहे वंगार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सृष्टी विच खेल होणा अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप प्रगटाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो मेरीआं दुनिया वालीआं नहीं दलीलां, जिज्ञासुआं वाली ना कोए पढ़ाईआ। प्रभू दे दुआरे हुन्दीआं नहीं अपीलां, वुकला नज़र कोए ना आईआ। बिना सतिगुर शब्द तों होर नहीं वसीला, जगत विशा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप प्रगटाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो मेरा बचन मित्रो सचा, सच दयां जणाईआ। मैनूं दस्स के गया गोबिन्द पुरख अकाल दा बच्चा, जिस

नूं जन्मे कोए ना माईआ। कलयुग अन्तिम भाण्डा दिसदा कच्चा, ठीकर भन्ने बेपरवाहीआ। जेहड़ा कूड़ विकार हो के घर घर अन्दर नच्चा, वेसवा धार खेल खिलाईआ। माया ममता रूप हो के लूं लूं रचा, तन वजूदां गया समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक खेल खिलाईआ। कलयुग कहे भाद्रों तूं क्यों मेरी करें बदनामी, सोहणया दे समझाईआ। मैं प्रभू दा पुत अनामी, चौथा जुग अख्वाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिती सलामी, दूरों वेखी चाँईं चाँईंआ। मेरा तक लै अन्धेरा शामी, नूरी जोत ना कोए रुशनाईआ। दुनिया तक लै मैं शरअ दी बणाई ग़ुलामी, ज़ंजीर बिन तन्दां तन्द छुहाईआ। मेरी सब तों वखरी कहाणी, कहावत दयां दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते पुरख अकाल कीती मेहरवानी, मेहरवां होया बेपरवाहीआ। मेरी गुरुआं अवतारां पैग़म्बरां सारयां दिती निशानी, अवतारां निशाने दिते वखाईआ। सतिगुर शब्द मैनूं संदेशा दिता ज़बानी, बिन कागज़ कलम शाही लिखाईआ। कलयुग तेरी चढ़दी होवे जवानी, चढ़दे लहिंदे तेरी वजे वधाईआ। तेरे विच अन्त मंज़ल रहे ना कोए रूहानी, रूह बुत सारे रोवण मारन धाहीआ। कलयुग कहे भाद्रों मैं वेखी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब दया कमाईआ। कलयुग कहे भाद्रों मैनूं प्रभ ने दिता माण, जो निमाणयां होए सहाईआ। मैं उसे दा गावां गाण, उसे दा ढोला तैनूं दयां सुणाईआ। मैं कोई बाल नहीं अंञाण, बुधहीण ना कोए अख्वाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर नालों शैतान, जिस शरअ दी शरअ नाल कीती लड़ाईआ। मेरा भेद पा सके ना कोए इन्सान, बुद्धी मति ना कोए चतुराईआ। मैं पिता पूत कीते इक दूजे तों बेईमान, बेवा कीती ख़लक ख़ुदाईआ । आपणे मालक नूं सके ना कोई पछाण, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं सारयां दे काया मन्दिर वड़या विच मकान, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लाईआ। मेरे हुंदयां बेशक सारी सृष्टी गाए नाल ज़बान, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। क्यों मैं कलयुग कूड़ कुड़यार सति दा बणया महिमान, घर घर अन्दर आपणा डेरा लाईआ। मैं जूठ झूठ दा जीवां जिज्ञासुआं दिता दान, भिच्छया बिना इच्छया दिती वरताईआ। उह मेरे हुंदयां किसे दी सुरत जुड़े ना नाल सीता राम, राधे काहन नज़र किसे ना आईआ। हकीकी पी सके कोई ना जाम, धुर अमाम वेखे कोए ना चाँईं चाँईंआ। मेरा खेल मिटा ना सके सतिनाम, सति सच नाल मेरा झूठ लए अंगड़ाईआ। मैं फ़तिह दा डंका वजाया विच जहान, आप आपणा बल प्रगटाईआ। ज़रा सुणना ला के कान, आपणा लेखा दयां समझाईआ। मैं सारे इन्सान बणाउणे हैवान, इन्सान हैवान इक दूजे दा भेव कोए ना आईआ। चार साल तों बाद पता नहीं किसे देश दा कोई नहीं रहिणा प्रधान, वाग डोर हथ्थ ना कोए उठाईआ। कलयुग कहे फेर मैं बैठांगा

नाल आराम, घट घट दे अन्दर आपणा आसण लाईआ। नाले रूह दा प्यावांगा जाम, जमां नूं सद्दा देवां उए आओ चाँईं चाँईंआ। उस वेले राय धर्म मैनूं मंनेगा भगवान, वाह कलयुग तेरी वजी वधाईआ। लाड़ी मौत मेरे चरणां विच आण करे प्रणाम, बिना धूड़ीउँ ख़ाक रमाईआ। मढ़ी गोर मैं सब दे बणावां अस्थान, सोहणी सेजा दयां लिटाईआ। इहो आशा रखी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सदी चौधवीं देवे ब्यान, बिन रसना ढोले गाईआ। कलयुग कहे मैं सब तों चंगा जिस दे वास्ते धरती उत्ते आप आए भगवान, भगवन आपणा रूप बदलाईआ। उसे नूं पैग़म्बरां किहा अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उसे नूं सयदे कीते सलाम, कदम बोसी विच आपणा शुकर मनाईआ। उसे नूं कलि कल्की कहि के अवतारां कीता परवान, निहकलंका आपणा डंक वजाईआ। कलयुग कहे भाद्रों मैनूं वी उसे ने दिता दान, जो दाता दानी धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी करनी दा करता कुदरत दा कादर निरगुण आपणा हुक्म आप वरताईआ।