पुस्तकालयभाग २४

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर हरिसंगत नवित

शंकर कहे मेरा हुक्म चले उत्तों कैलाशी, कल आपणी आप प्रगटाईआ। दीन दुनी दी अन्तर धार तकी बदमुआशी, बदी वेखी थांउँ थाँईंआ। धुर दे हुक्म नाल सतिगुर शब्द लई तलाशी, नव नव दा कोना कोना खोज खुजाईआ। सच प्यार मुहब्बत दी दिसे ना कोए आब पाशी, बूँद स्वांती रस ना कोए चुआईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत विद्या वेखी भाशी, प्रकृती संसर्किती विच ध्यान लगाईआ। जां निगाह मारी सरगुण दिसे लाश ते लाशी, लशकरां आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। शंकर कहे मैं बण के धर्म शुकीन, शौंक आपणा पूर कराईआ। मेरा मालक ख़ालक इक प्रवीन, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस दा मार्ग जुग चौकड़ी महीन, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीती तकसीम, हिस्से आपणे हथ्थ रखाईआ। उस दा लहिणा देणा उत्ते ज़मीन, ज़मीं ज़मां वजे वधाईआ। मेरा अन्तष्करन कदे ना होए ग़मगीन, ग़मी विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। शंकर कहे मैं दो जहान तकी महिराब, महबूब वल ध्यान लगाईआ। मैनूं मालक ख़ालक मिल्या अगम्मा अहिबाब, मित्र प्यारा दोस्त धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि दो जहान नवाब, नौबत आपणा नाम खड़काईआ। जिस नूं ना कोए पुन्न ना सुआब, इक्को रंग वसे

धुर दा माहीआ। जिस ने रचना रची निरगुण धार आदि, अन्त वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दा सतिगुर शब्द फिरे विच ब्रह्माद, भज्जे वाहो दाहीआ। सच संदेशा सुणे नाद, धुन अनादी आप प्रगटाईआ। जो जन भगतां रखे सदा याद, यादाशत आपणे विच छुपाईआ । उहदा लेखा तक्कया विच पंज आब, पंचम दा मालक रूप वटाईआ। जिथ्थे ना कोई सवाल ना जवाब, जुआब तल्बी नज़र कोए ना आईआ। उह देवणहारा आप ख़ताब, मुख़ातब हो के दए दृढ़ाईआ। तन वजूद वजाए रबाब, सितार नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। शंकर कहे मेरा सब दे नाल तअलुक, तरफ़दारी नज़र कोए ना आईआ। मैं नूर नुरानी निरगुण धार दी वेख झलक, ख़ालक ख़लक रूप दरसाईआ। निगाह मारां उत्ते फ़लक, असमानां खोज खुजाईआ। फेर तकां दीन दुनी जगत दी ख़लक, ख़ालक आपणे रंग रंगाईआ। मैं परत के वेखां आपणी पलक, अक्खीआं अक्खीआं विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। शंकर कहे मैं शक्क रखां ना शकूक, शिकवा रहिण कोए ना पाईआ। मैं प्रभ तों मंगां इक हकूक, जो हिकमत नाल दए समझाईआ। मेरा जगत जहान खेल जाए ना चूक, चुकन्ना सब नूं दए बणाईआ। सतिगुर शब्द इशारा मारे फूक, बिन पवण स्वास स्वास हिलाईआ। दीन दुनी दा बदलां सलूक, साजण मीत रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा मार्ग सदा बारीक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नेत्र लोचन नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां लोकमात आप करे तस्दीक, शब्द शहादत नाल भुगताईआ। जिस दी सारे करन उडीक, उह मालक धुरदरगाहीआ। उस दा नाम कलमा हक तौफ़ीक, तोहफ़े नाम दए वरताईआ। उस दी टुट्टे ना कदे प्रीत, प्रीतम हो के मिले चाँईं चाँईंआ। शंकर कहे मैं पिछले लेखे ते मारां लीक, लाईन अगली वेख वखाईआ। जिस ने दीन दुनी दी बदल देणी तारीख, तवारीख दए उलटाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला ना मांगे कोई भीख, भिखक नज़र कोए ना आईआ। हरिजन सन्त सुहेले बणन सीख, सिख्या सतिगुर संग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा स्वामी इक अख्वाईआ। शंकर कहे मैं सब दी जाणदा शकल, तन वजूदां वेख वखाईआ। मेरे तों परे नहीं कोई अक्ल, आकलां दयां भेव चुकाईआ। जिस दा राह तके लाड़ी मौत मलकल, आपणा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। शंकर कहे मैं तक्कया नाल आपणी शक्त, शख़सीअत सब दी वेख वखाईआ। सन्त सुहेले वेखे भगत, हरिजन साचे सोभा पाईआ। जिन्हां दा धर्म धार दा वक्त, थित वार दए गवाहीआ। उह लेखा जाणे सब दा फ़कत, फ़िकरे नाम वाले दृढ़ाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। शंकर किहा सति करां अरदास, अरज़ोई दयां जणाईआ। मेरा लेखा नाल शंकर कैलाश, अकल कलधारी हो के दयां दृढ़ाईआ। मेरा परम पुरख परमात्म मेरी पूरी करे आस, हिस्सा वंड रहिण कोए ना पाईआ। शंकर कहे मेरा हुक्म संदेशा ख़ास, ख़ासीयत दयां समझाईआ। जन भगतो प्रभू नूं काया मन्दिर अन्दर करयो तलाश, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के देवां प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर पावां रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। मैनूं प्रभू देवे शाबाश, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। शंकरा तूं रहिण वाला विच प्रभास, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तेरे धर्म दी तैनूं मिले शाबाश, विशा अवर ना कोए जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आवे तेरे पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे उत्ते कैलाश, कलधारी हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच सारे हुन्दे नास, उत्तर भजी विच भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां वसे स्वास स्वास, साह साह आपणा रंग रंगाईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ केहर सिँघ दे नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

शंकर कहे मैं प्रभ दा बड़ा श्रद्धालू, श्रद्धा मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा मेहरवान महबूब बड़ा कृपालू, किरपा निध धुरदरगाहीआ। जो जुग चौकड़ी वक्त संभालू, सम्बल बहि के ख़ुशी बणाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरा करे जो संदेशा दे के गया नानक सुत कालू, कलयुग कूड़ी क्रिया आप खपाईआ। भगत सुहेले साजण मीत आपे भालू, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। शंकर कहे मैं वेख वेख के हसदा, हस्ती बेपरवाहीआ। मेरा अन्तष्करन भरया जस दा, जस वेद पुराणी अन्त कहिण किछ ना पाईआ। प्रभू दा खेल अखलणा अलख दा, अगोचर आपणी कार भुगताईआ। अन्तिम लहिणा देणा पूरा करे हथ्थो हथ्थ दा, दुरमति मैल मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। शंकर कहे मैं खेल नहीं करदा सुणी, सति सच दृढ़ाईआ। मैं सृष्टी वेखी विच दीन दुनी, दो जहानां दयां सुणाईआ। गुरमुखां चोटी जाए कदे ना मुन्नी, मुनीश्र रंग ना कोए समाईआ। ओढण सीस दिसे किसे ना चुन्नी, पर्दा सके ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

शंकर कहे मैं वेखी दीन दुनी दी धार, नाता धर्म दा धर्म नाल ना कोए जुड़ाईआ। प्रभ दी सुणे ना कोए गुफ़तार, गुफ़त शनीद रिहा जणाईआ। जो सब दा पालणहार, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। उह लेखा लहिणा जाणे नौजुआन, जुग जुग दा पर्दा आप चुकाईआ। पुरख अकाला होवे मेहरवान, महबूब आपणा संग निभाईआ। जो एथे उथे दो जहान देवणहारा दान, दाता दानी इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। शंकर कहे मैं दीन दुनी नूं तक्कया, बिन नेत्र लोचन नैण उठाईआ। फिरी दरोही मदीना मक्कया, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। शरअ दी कीमत दिसे कोई ना टकया, धर्म दा ईमान बैठा गुआईआ। मेरा गोबिन्द नाल वअदा पक्कया, इकरार दिता समझाईआ। मैं जगत जहान नस्सया, सृष्टी दृष्टी अन्तर दिती जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सब दा होए सहा, सहायक नायक निरगुण दाता पुरख बिधाता एका एक अख्वाईआ।

७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ भाग सिँघ पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

भाद्रों सत्त कहे मैं सति सतिवादी, सति सच प्रभ देवे माण वड्याईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला रिहा अराधी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। जो मालक ख़ालक आदि जुगादी, दो जहानां नूर अलाहीआ । जिस दे प्यार विच सति धर्म जाए साधी, जगत विकार नज़र कोए ना आईआ। सो धुर फ़रमाना देवे बोध अगाधी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिस दा नाम शब्द नाद धुन अनादी, बिन सरवणां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सच दा मालक इक गुसईंआ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी नित नवित निरगुण धार चले नईया, नौका दो जहान चलाईआ। जो आत्म परमात्म बणे धुर दा सईआ, सज्जण सज्जणूआ इक अख्वाईआ। जिस नूं सब ने किहा राम रम्ईआ, रूप रंग रेख नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। सति कहे मेरा लेखा नाल सतिवन्त, सतिगुर शब्द देवे वड्याईआ। जो मालक ख़ालक अगम्मी कन्त, कन्तूहल इक्को नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादी बणाउण हारा बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दा इक्को नाम निधाना मंत, बिन रसना जिह्वा ढोले दए सुणाईआ । जो गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। आदि जुगादी बणे बोध अगाधा पंडत, निरअक्खर धार करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ । सति कहे मेरा लेखा आदि जुगादी एक, एकँकार दिती वड्याईआ। सतिगुर शब्द दी रखी टेक, बिन धूड़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। जिस ने मेरा अन्तष्करन कीता बिबेक, दुरमति मैल रही ना राईआ। त्रैगुण माया ला सके ना सेक, अग्नी तत तत बुझाईआ। जिस दे रूप अनूप अनेक, अवतार पैग़म्बर गुरु खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ । सति कहे मैं आदि जुगादी सति, सति सति विच समाईआ। मेरी धार ब्रह्म मति, पारब्रह्म दिती वड्याईआ। मेरा एकँकार नाल नत्त, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर रखाईआ। सो मेरी रखणहारा पत्त, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ । जो लोकमात आवे वत, बेवतनां वेख वखाईआ। जिस दा हड्ड मास नाड़ी दिसे कोई ना रत, तन वजूद वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा वसेरा बिना छप्पर छन्न छत, चार दीवारी संग ना कोए रखाईआ। उह जानणहारा मेरी मित गत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जिस दी याद विच आदि जुगादि जुग चौकड़ी सथर बैठा घत, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सति कहे मेरा आदि जुगादी इक्को नाम, नर निरँकार दिती वड्याईआ। अमृत रस प्या के जाम, जगत तृष्ना भुख दिती मिटाईआ। अन्तर मेट अन्धेरा शाम, नूरी चन्द चन्द रुशनाईआ । जगह दस्स मुकाम, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरा पूरा करे काम, कामना अवर ना कोए जणाईआ। जो आदि जुगादि सब दा करे इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। सो अन्त कन्त भगवन्त कलयुग अन्त वेखे नाम, कलमे कायनात फोल फुलाईआ। शरअ दी शरअ वेखे ग़ुलाम, ग़ुरबत तके थांउँ थाँईंआ। इस्म आज़म वेखे इस्लाम, नूरे चश्म चश्म ख़ुदाईआ। जिस दा सब तों वखरा इक काम, कदम कदम नाल बदलाईआ। सो देवणहार पैगाम, पैग़म्बरां बाहर करे शनवाईआ। जिस नूं कहिंदे धुर अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सति कहे मैनूं मुहम्मद किहा वज़ीउल ज़मा नूरे यश ज़ख़मीउल ज़मां वज़ी असतम ताविज़ले ख़ुदा, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सति कहे मेरा सच दे नाल रिश्ता, दीन दुनी तों बाहर नाता देणा जणाईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरा संग निभाउण आहिस्ता आहिस्ता, जुग जुग पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। मेरी तमहीद कीती जबराईल फ़रिश्ता, फ़र्शे ख़ाकी ज़िमीं ज़मां गया दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते सब ने कीता निस्चा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मैं करनी दे कारन करके दिसदा, करतब आपणा दयां दृढ़ाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब तको भगत

सुहेले नाल जिस दा, जिस्म ज़मीर बाहर समझाईआ। सति कहे काग़ज़ कलम शाही मेरा लेख धर्म धार विच लिखदा, जिस नूं मेट सके कोए ना राईआ। मेरा रूप अनूपा गोबिन्द धार साचे सिख दा, सिक्खी सिख्या विच्चों प्रगटाईआ। मेरा भेव अभेदा आदि जुगादि कदे ना मिटदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं बणया नहीं कोई पत्थर इट्ट दा, पाहनां रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा रूप नहीं कोई बूँद रित दा, रक्त बूँद ना गंढ्ढ पुआईआ। मेरा सच प्यार अबिनाशी अचुत दा, जो चेतन सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग अगम्म रंगाईआ। सति कहे मैं सब दा मित मीत, मित्रो दयां जणाईआ। मेरी आदि जुगादी प्रभ चलाई रीत, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। मैं निरगुण धार पतित पुनीत, पावन हो के दयां सुणाईआ । मेरा इक्को ढोला इक्को गीत, इक्को मालक गोबिन्द धुर दा माहीआ। जिस मैनूं कीता ठांडा सीत, आदि जुगादि अग्नी तत बुझाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल नहीं मन्दिर मसीत, काअब्यां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं हर घट वसां चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले सच बणा के प्रीत, प्रीतम मेलां धुरदरगाहीआ। धार वखावां अगम्म अनडीठ, जिथ्थे जोती जाता पुरख बिधाता सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साचा संग बणाईआ। सति कहे जन भगतो मेरा मंनो कहिणा, बिन रसना जिह्वा दयां जणाईआ। इक्को मालक ख़ालक तको नर नरायणा, जो निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। इक्को मंनो साक सज्जण धुर दा सैणा, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। इक्को हुक्म संदेशा मंनो कहिणा, दूसर शब्द ना कोए शनवाईआ। इक्को दे चरण कवल सच सरनाई पैणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। इक्को दे धाम अवल्लड़े निरगुण धार हो के बहणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक गुसाँईंआ। सति कहे जन भगतो दीन दुनी दा वेखो धर्म, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। आत्म धार दा एथे आ के वेखो जरम, बिन ततां तको जगत जणेंदी माईआ। अन्तष्करन विच्चों मेटो भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पारब्रह्म दी धार वेखो ब्रह्म, ईश जीव की आपणा खेल खिलाईआ। दृष्टी कूड़ मिटाओ चर्म, चम्म दृष्टी रहिण ना पाईआ। इक्को पुरख अकाल दे पूजो चरण, चरणोदक इक्को जाम प्याईआ। जो दिने जागदयां खोल्हे हरन फरन, रातीं सुत्तयां नैण नैण विच्चों बिघसाईआ। जिस दा आदि जुगादि अवतार पैग़म्बर गुर ढोला पढ़न, विष्न ब्रह्मा शिव बिन रसना रस गाईआ। उस दी मंज़ल जन भगत सुहेले चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सति कहे मैं साचा घाड़न आया घड़न, घड़न भन्न्हणहार दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

देवणहारा साचा वर, सच दा संग इक बणाईआ। सति कहे सत्त भाद्रों धर्म धार प्रविष्टा, दो जहान श्री भगवान नौजआन मर्द मर्दान रिहा जणाईआ। अन्तर निरंतर निराकार निरँकार सति सति दी खोल्हे दृष्टा, दृष्टी सृष्टी अन्तर पर्दा आप चुकाईआ। उह लेखा पूरा करे जो राम संदेशा दिता वशिष्टा, विश्व दी धार धार नाल मिलाईआ। जिस दा लेख काग़ज़ कलम शाही नाल कोई ना लिखदा, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। उह भेव अभेदा खोल्हे जुग चौकड़ी भविख दा, पेशीनगोईआं आपणा हुक्म जणाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा नित नवित दा, एथे ओथे दो जहान करे शनवाईआ। जिस दी धार लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लिटदा, आसण सिँघासण इक्को इक सुहाईआ। सति धर्म कहे मैं उस दे चरणां विच लिटदा, टिक्का बिन धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मैं प्यासा इक्को प्रीतम प्यारे इक दा, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। सच गृह करे सुहञ्जणा, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेहरवान होवे आदि निरञ्जणा, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म बणे धुर दा सज्जणा, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ। नेत्र नाम निधान पावे अंजणा, निज लोचन करे रुशनाईआ। जन भगतो जिस ने एथे ओथे दो जहानां पड़दा कजणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उह खोजयां दीन दुनी विच किसे ना लभणा, भरमे भुले जगत लोकाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना अन्त सभना, साहिब स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ। जिस नूं नूर अलाही पैग़म्बरां किहा रब्बना, नूर नुराना नौजवाना डगमगाईआ। जिस नूं कहिंदे गोपाल मूर्त मदना, मधसूदन इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को दीपक जोत जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अग्ना, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। मन मति गुआए कगना, हँस गुरमुख आप प्रगटाईआ। भाग लगाए काया माटी बदना, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिस माण रखाउणा आहला अदना, ऊचां नीचां इक्को घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। सति कहे मैं वड वडभागी, भगवन दिती माण वड्याईआ। मेरे अन्तष्करन बख्श वैरागी, बिरहो विछोड़ा तीर चलाईआ। मेरी सुरती सुती उठी जागी, निरगुण धार लई अंगड़ाईआ। सच सरनाई बेपरवाही लागी, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मनुआ मन रहे ना बाग़ी, तन वजूद वजे वधाईआ। सतिगुर शब्द होवे इमदादी, सिर सर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा नाम इक दरसाईआ। सति कहे मैं ख़बर अगम्मी दस्सां, दहि दिशा तों बाहर ध्यान लगाईआ। बिना मुख ज़बान तों हस्सां, हस्ती तकां धुरदरगाहीआ। बिन कदमां तों नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ।

लेखा तकां मछां कछां, जलां थलां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सति कहे मेरे सतिगुर शब्द बन्नाई गंढ्ढ, आदि जुगादि ना कोए खुल्हाईआ। मैं विष्न ब्रह्मा शिव पाई ठण्ड, बिन ततां तत दृढ़ाईआ। तेई अवतारां नंगी होण ना दिती कंड, सगला संगी इक अख्वाईआ। पैग़म्बरां मैनूं नूरी समझया चन्द, चन्द चांदनी वेख वखाईआ। नानक गोबिन्द धार माण अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरा आदि जुगादी इक्को ढोला छन्द, तूं मेरा मैं तेरा रिहा गाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरा ख़ुशी रिहा बन्द बन्द, प्रभ दी बन्दगी विच आपणा आप टिकाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ीआं गए लँघ, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। मैं साची सेज सुता बिना पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ। मेरा भाग ना होया मंद, भागहीण ना कदे अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता धुरदरगाहीआ। सति कहे मेरा सति समाज, सतिगुर शब्द नाम वरताईआ। कलयुग अन्तिम पूरा करां काज, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। नव सत्त बदलां राज, रईयत तकां थांउँ थाँईंआ। इक्को धर्म सुणावां आवाज़, इक्को कलमा नाम शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर जाए जाग, जागरत जोत डगमगाईआ। साचे मार्ग जावे लाग, लग मातर डेरा ढाहीआ। घट घट अन्दर दीपक जोत जगे चराग़, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर लगावां भाग, सिँघ भाग मिले वड्याईआ। सतिजुग मेरा साचा महके बाग़, पत्त टहणी फूल आप महकाईआ। इक्को धर्म दी धार वजे रबाब, निरगुण सरगुण नानक धार दए गवाहीआ। इक्को अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती मिले आब, बिन रसना रस चखाईआ। पंज तत नूर नुराना श्री भगवाना खेल करे विच पंज आब, पंचम आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा आली जनाब, जनाबे आली कहि के सीस निवाईआ। जिस नूं सारयां दिता ख़िताब, मुख़ातब हो के सब नूं दए समझाईआ। उह ख़ालक इक्को वाहिद, वअदे सब दे पूर कराईआ। जोती जाता हो के खेले खेल शायद, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा सब दे अन्तिम पूरा होवे अहिद, अहिदनामे वेख वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड वसे अलाहिद, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म वरते कवायद, कायदा इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म संदेशा धर्म दी धार सतिगुर शब्द देवे महज़, महिफल भगतां सन्तां सूफ़ीआं संग आप रखाईआ।

८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गुरदित सिँघ दे गृह पिण्ड तले ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरी लेखे लग्गी मिट्टी ख़ाक, ख़ालस प्रभू देवे माण वड्याईआ। गृह मन्दिर खुल्ल्हया अगम्मा ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे होए पाक, पतित पुनीत दिता बणाईआ। मैं सेवक बरदी बणां चाक, चाकर हो के भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ क्रिया छडे सज्जण साक, रिश्ता फ़रिश्तयां नालों तुड़ाईआ। मैं लकीरां कढ्ढां बिना नाक, निव निव लागां पाईआ। मेरे नाल हज़रत ईसा करके गया टाक, इशारा ज़िमीं असमान जणाईआ। मुहम्मद कायम कीता इख़लाक, ख़ालक ख़लक गया समझाईआ । धुर दा कलमा कवण वेला दए तलाक, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। मेरा रूप अनूप मेरी मिट्टी वाली पोशाक, पोशीदा आपणा आप रखाईआ। मेरा मित्र प्यारा अहिबाब, महबूब नूर अलाहीआ। जिस ने मेरे उत्ते सब तों मंगणा जवाब, जुआब तल्बी विच ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे कोल लख चुरासी जीव जंत तादाद, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दीनां मज़्हबां दी कीती इमदाद, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव रंग रंगाईआ। उह शब्दी शब्द सुणाए अगम्मा नाद, दो जहान करे शनवाईआ। धरनी कहे उस दा हुक्म सुणया बोध अगाध, बुद्धी तों परे रिहा दृढ़ाईआ। मैं चारों कुण्ट रही भाग, भज्जां वाहो दाहीआ। कवण वेला किरपा करे मेरा कन्त सुहाग, हरि स्वामी नूर अलाहीआ। मेरा अन्तष्करन बिन सुरती जाए जाग, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट भज्जी दौड़ी, बिन कदमां कदम टिकाईआ। मेरी मंज़ल हथ्थ ना आए कोई डण्डा पौड़ी, सहारा वेखण कोए ना पाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी धार होई कौड़ी, अमृत रस ना कोए रखाईआ। जगत विकार सके कोई ना होड़ी, हिरदे हरि ना कोए टिकाईआ। मन मनसा सके कोए ना मोड़ी, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। सति धार दिसे ना कोई कोरी, सच सच ना कोए जणाईआ। जगत जिज्ञासू साध सन्त करदे चोरी, ठग्गी चारों कुण्ट नज़री आईआ। आत्म दरसी दिसे कोए ना घोरी, अन्ध घोर ना कोए गुआईआ। हक मंज़ल दा बणे कोए ना मोहरी, अगे कदम ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म बन्न्हे कोए ना डोरी, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ । सतिगुर शब्द चढ़े कोए ना घोड़ी, वाग नाम हथ्थ ना कोए उठाईआ। सच वस्त किसे हथ्थ ना आवे लोड़ी, लुड़ींदा सज्जण मिलण कोए ना पाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट करां बौहड़ी बौहड़ी, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ । उह तक लै कलयुग अन्तिम आयू रह गई थोड़ी, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट तक्कया, बिन

नेत्र लोचन नैण नैण उठाईआ। आत्म परमात्म नाता दिसे किसे ना पक्कया, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सुरती शब्द नाता कोई जोड़ ना सक्या, साजण मीत मित्र ना कोए बणाईआ। दरोही वेखी मदीना मक्कया, काअबे रहे कुरलाईआ। धर्म धार पै गई विच टकया, कीमत दीन दुनी जणाईआ। अमृत रस निझर धारों बूँद स्वांत किसे ना छकया, रसना रस ना कोए तजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ कुड़यार दा दिसे हट्टया, सच धर्म ना कोए विकाईआ। धरनी कहे मेरे कोल लेख अगम्मा गोबिन्द वाला पटया, जो पटने वाला गया समझाईआ। अन्त सदी चौधवीं सति धर्म जाणा कटया, कटाकश कलयुग क्रिया कूड़ रखाईआ। दीन दुनी पूजे पाहन पत्थर वट्टया, भज्जे वाहो दाहीआ। सतिगुर नाम शब्दी लाए कोई ना ठप्पया, मोहर शौहर ना कोए जणाईआ। दीन दुनी रुलणी विच ख़ाक मिट्टी घट्टया, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पैणा रट्टया, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट वेखां बिना नैण, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। की इशारा दिता बाल्मीक विच रमायण, राम रामा की समझाईआ। की खेल समझाया कृष्ण अर्जन विच हिन्दवायण, भाग भगवत नाल वड्याईआ। की पैग़म्बरां दिता देण, धुर कलम्यां नाल शनवाईआ । की गुरुआं भेव खुल्हाया ऐन दा ऐन, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। किस बिध कलयुग काली होणी अन्धेरी रैण, सतिजुग सच चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता टुटणा भाई भैण, पिता पूत गोद ना कोए सुहाईआ। माया ममता जगत विभचारन होई डैण, नव सत्त आपणे अंग लगाईआ। आत्म परमात्म गाए कोए ना गायण, गोबिन्द मिले किसे ना माहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई त्रफ़ैण, दूई दुवैती आपणा संग बणाईआ। चार वरन अठारां बरन आए ना चैन, छर्ती ब्रह्मण शूद्र वैश रोवन मारन धाहीआ। मोह विकारा धरनी कहे मेरे उत्ते वहिन्दा वहिण, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सति धर्म दा नुक्ता लभ्भे किसे ना ग़ैण, ग़फ्लत सके ना कोए मिटाईआ। दरोही फिरी पंच पंचाँइन, पंचम शब्द ना कोए शनवाईआ। धरनी कहे मैं बिन नेत्रां पावां वैण, रो रो सुणावां धुर दे माहीआ। आह तक लै दीन मज़्हब तेरे इक दूजे नाल खहण, ख़तरा दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। उच्च मुनारे सारे मेरे उत्ते ढहण, महल अटल रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन सहायक नायक दिसे कोए ना सैण, साजण मीत पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ।

८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड मानांवाला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मेरी इक बेनन्ती, बिनै कर के सीस निवाईआ। दीन दुनी गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म आत्म पड़दा दे चुकाईआ। प्यार मुहब्बत बणा दे धर्म धार दी संगती, चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाईआ। विद्या बख्श दे सतिगुर शब्द अगम्मे पंडती, निरअक्खर अक्खर धार समझाईआ। मनसा कूड़ कुड़यार मुका दे मन दी, ममता मोह रहिण कोए ना पाईआ। वड्याई कर दे भगत सुहेले आपणे जन दी, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। आवाज़ सुणा दे शब्द नाद धुन बिना कन्न दी, कायनात दे मालक आपणा हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे उत्ते आवाज़ आवे धन्न धन्न दी, वाहिगुरु तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते हो कृपाल, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। दीनां बंधप धुर दे दीन दयाल, दया निध ठाकर तेरे अगे वास्ता पाईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, पंच विकारा मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां काया मन्दिर वखा सची धर्मसाल, सच दवारा इक्को सोभा पाईआ। सच प्रीती बख्श दे शाह कंगाल, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा सतिगुर शब्द विचोला होए दलाल, सुरती सतिगुर तेरे नाल मिलाईआ। जोती जल्वा दे जलाल, अन्ध अज्ञान दे गुआईआ। मेरी जुग चौकड़ी लेखे ला लै घाल, कोटन कोटि जुग तेरी सेव कमाईआ। मेरे कन्त भगवन्त अन्त मेरी कर संभाल, सम्बल दा मालक हो के वेख चाँईं चाँईंआ। तेरा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं शब्दी धार दिता अहिवाल, नाम कलम्यां कीती शनवाईआ। तूं मालक ख़ालक वाहिद इक्को पुरख अकाल, एकँकारा निराकारा नज़री आईआ। फल लगा धर्म दा धर्म दे मेरे डाल, पत्त टहणी दीन दुनी मानव ज़ाती दे महकाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले मेरे उत्ते उपजा आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता सब दी करनहार संभाल, प्रितपाला प्रितपालक ख़ालक मालक इक्को नज़री आईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद मेरे तेरे अगे मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरे उत्ते कलयुग क्रिया मिटा दे कूड़, कल्पना मोह रहिण ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी चतुर सुघड़ बणा दे मूढ़्ह, मूर्ख मुगध नज़र कोए ना आईआ। चरण कवल उपर धवल बख्श दे आपणी धूड़, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तेरे नाम झूल लैण सर्ब पंघूड़, हुलारा दो जहान जणाईआ। मेरी नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग अन्त होई मजबूर, सत्त दीप रोवण मारन धाहीआ। किरपा निधान नौजवान श्री भगवान हो हज़ूर, हाज़र हो के वेख वखाईआ। मैं तकणा चाहुंदी तेरा अगम्मा नूर,

नूर नुराने देणा चमकाईआ । जगत शरअ मेट दे गाँ सूर, कातिल मक्तूल दा लेखा दे मुकाईआ। जो आशा रख के गया तेरी मनसूर, मनसा भगतां संग रलाईआ। जो कूक के किहा मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर ध्यान रखाईआ। जो आसा रखी सूली चढ़न लगिआं ईसा ज़रूर, ज़रूरत वेखणी थांउँ थाँईंआ। जो मुहम्मद मवज़ी कुज़ा नुरे रुशना ज़ाविस्तो ज़मी ज़लहिकम ज़वा नूरे ख़ुदा ख़ज़ीउल ज़मी ज़मीने ज़ज़ख नूरे प्रतख शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे महबूब मेरा लहिणा देणा मेरी झोली पा दे हक, हकीकत दे मालक हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान निरगुण धार सर्ब कला समरथ, समरथ तेरी ओट तकाईआ।

८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड मानांवाला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे निगाह मार पुरख अकाला, नव सत्त मैं बैठी ध्यान लगाईआ। धर्म दी धार रिहा ना कोए उजाला, नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। चारों कुण्ट होया अन्धेरा काला, कूड़ी क्रिया काली रैण ना कोए मिटाईआ। मेहरवान महबूब नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी मेरी पूरी कर दे घाला, घायल हो के तेरे अगे वास्ता पाईआ। सति धर्म दी साची दिसे ना कोए धर्मसाला, धर्म दुआर एकँकार तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तकां सृष्टी दृष्टी अन्दर माया ममता प्या जंजाला, जागरत जोत बिन वरन गोत तेरा दरस कोए ना पाईआ। धरनी कहे मेरी हालत होई बेहाला, बहिबल हो के तेरे अगे वास्ता पाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी जुग जुग बदलणहारा चाला, चाल अवल्लड़ी दे समझाईआ। इक्को ओट तेरे उत्ते रखी शाला, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे मेरे भगवान, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक नौजुआन, शहिनशाह नूर अलाहीआ। आदि जुगादी हुक्मरान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। मैं कोझी कमली हो के मंगां दान, दाते दानी देणी दया कमाईआ। मेरी नव सत्त दहि दिशा होई हैरान, हैरत विच मेरी दुहाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए निशान, निशाना धर्म ना कोए झुलाईआ। चार जुग दे शास्त्रां भुलया ज्ञान, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मिलण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआरा एकँकारा तेरा दिसे ना किसे मकान, मुकामे हक मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर कलयुग कूड़ होया प्रधान, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। मन मनुआ होया शैतान, शरअ जगत करे लड़ाईआ । इन्सान

रूप दिसे हैवान, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। तेरा अमृत रस बूँद स्वांती मिले ना किसे पीण खाण, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुन्कान, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। आत्म जोती दीपक जगे ना कोए महान, बिन तेल बाती नूर नुराना नूर ना कोए चमकाईआ। धरनी कहे मेरे मेहरवान, मेरे उत्ते इक्को दे ज्ञान, सृष्टी दृष्ट इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं कलयुग अन्तिम रुली, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। भाग लग्गे ना मेरी कुल्ली, मन्दिर सच ना कोए सुहाईआ। दीन दुनी तेरा नाम जपदी बुल्ल्हीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तेरे उत्तों आत्मा कोए घोल ना घुली, घायल हो ना कोए वखाईआ। सब दी बूँद स्वांती अमृत धार डुली, बिन रसना रस ना कोए चखाईआ। सच तराज़ू तेरे कन्ढ्ढे तेरी सृष्टी मूल ना तुली, तोलणहारे वेखणा थांउँ थाँईंआ। सच प्यार चरण लाए कोए ना धूली, धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जिधर तकां दीनां मज़्हबां होई बे असूली, असल वसल यार तेरा ना कोए रखाईआ। मेरे उत्तों जुग बदलणा प्रभ तेरी खेल मामूली, कूड़ी क्रिया कर सफ़ाईआ। सति धर्म दी धार मेरे उत्ते फली फूली, पत टहणी आप महकाईआ। जो इशारा दे के गए अवतार पैग़म्बर रसूली, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। तूं जल्वागर शहिनशाह जलूली, नूरे निज़ा नूर अलाहीआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि कन्त कन्तूहली, काहनां दा काहन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मिहबान निरगुण निरगुण सरगुण बख्श दे आपणी बिना ख़ाक तों धूली, धूड़ी ख़ाक लख चुरासी तेरी लए रमाईआ।

८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड सारंगढ़ा ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मेरी दुहाई, दो जहानां मालक ख़ालक तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा लेख तक इकाई, इक इकल्ले सच महले बहि के ध्यान लगाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मैं तैनूं रही ध्याई, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकार नूर अलाही, आलमीन यामबीन तेरे हथ्थ वड्याईआ। ज़रा निगाह मार लै मेरे उत्ते थल अस्गाही, जल थल महीअल वेख वखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा हो गया शाही, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे पंथ दा मार्ग पन्ध चढ़े कोए ना राही, रैहबर की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा नेत्र वगे नीर, बिन नैणां छहबर लाईआ। तूं

शहिनशाह गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरी तक जगीर, आपणा ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म ने कीता अख़ीर, आख़र तेरे अगे वास्ता पाईआ। उह वेख इशारा करदा तेरी दरगाह विच्चों कबीर, कबरां तों बाहर रिहा जणाईआ। धरनीए धवले तेरा कोई लेखा नाल नहीं ग़रीब अमीर, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। बिना पुरख अकाल तों तेरी बदल सके ना कोई तकदीर, तदबीर नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन देवे कोए ना धीर, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते संदेशा दे गए पैग़म्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोल्यां नाल गाईआ। तूं मालक ख़ालक शाह हकीर, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। बेशक तेरी नज़र नहीं आउँदी तस्वीर, तसव्वर करके तेरा लेखा सारे गए समझाईआ। मैं कोझी कमली तेरे दर दी दरवेशण होई फ़कीर, फ़िकरा ढोला तेरा इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै दु:ख, दर्दीआ दर्द लैणा वंडाईआ। पवित्र रही कोई ना कुक्ख, भगत जणे कोए ना माईआ। तैनूं भुल गए तेरे मानव मानुख, मानस तेरे रंग ना कोए समाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी मेरी तृष्ना मेट दे भुक्ख, शाह कंगाले दया कमाईआ। निरगुण धारों निरवैर हो के उठ, जोती जाते डगमगाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर हो के तुठ, मेहरवान महबूब सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चतर्भुज तेरी बेपरवाहीआ। मेरी पवित्र रही ना बुद्ध, बुद्धीहीण हो के दयां दुहाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी लै सुध, वसुधा हो के तेरे अगे वास्ता पाईआ। आपणा लहिणा देणा पूरा कर दे कलयुग, जगत जुगत दे मालक लेखा पूरब देणा चुकाईआ। उह वेख लै धर्म दी औध गई पुग, पूजणयोग तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै चीथड़ पाटा, पीतम्बर सीस ना कोए सुहाईआ। मंज़ल मार के आ जा वाटा, धुर दे मालक बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। मेरी सेज सुहञ्जणी कर दे खाटा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नव नव चार दा पूरा कर दे घाटा, वस्त अमुल नाम अतुट वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। झट नारद आ गया संदेशा देवे एक, इक इकल्ला की दृढ़ाईआ । धरनीए धवले जिस दी रखी टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। उह करनहारा बुध्ध बिबेक, पतित पुनीत नूर अलाहीआ । जिस तेरे उत्तों कलयुग अग्नी मेटणा सेक, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। जिस दे प्यार विच सतिगुर शब्द सृष्टी बणाउणी नेक, निक्के वड्डे इक्को रंग रंगाईआ। उस दे रूप अनूप आदि जुगादि अनेक, कलयुग आपणा वेस वटाईआ। जिस दे हुक्म विच तेरे उत्ते जुग बीत गए केते केत, केते आपणा पन्ध मुकाईआ। सो पुरख अकाला

दीन दयाला तेरे नाल करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मैं उस दा खोल्हां भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त वसणहारा सम्बल देस, देस देसन्तरां पन्ध मुकाईआ। जिस तेरे उत्तों मेटणा कलेश, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। जिस दा योद्धा सूरबीर बहादर सुत दुलारा गोबिन्द दस दस्मेश, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। जो आदि जुगादि दो जहानां नर नरेश, हुक्मरान धुरदरगाहीआ। तेरी बेनन्ती आरज़ू उस दे चरणां विच होई पेश, आप आपणा गई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए बिन नेत्र लै तक, तकवा इक्को उत्ते रखाईआ। जो सब दे पूरे करन वाला हक, हकीकत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल वअदा पक्क, बिना लेख लिख्त लिख्त गया समझाईआ। उह तेरे उत्ते जोती जाता पुरख बिधाता हो के आवे वत, बेवतनां दा मालक दया कमाईआ। क्यों तेरे उत्ते गोबिन्द सथर यारड़ा गया घत, माछूवाड़ा सेज सुहाईआ। उस दा लहिणा देणा तेरी झोली देवे घत, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द निशान, धर्म निशाना श्री भगवाना दो जहानां धरनीए धवले तेरे उत्ते आप झुलाईआ।