९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत सम्मत ११ कारज सिँघ दे गृह पिण्ड सारंगढ़ा ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती नहीं कोई लुक दी, लोक परलोक दे मालक दयां जणाईआ। मैं बिना सीस तों तेरे कदमां झुकदी, निव निव निरँकार लागां पाईआ। मेरी मनसा कहिणो मूल ना रुकदी, आशा तेरे चरण टिकाईआ। मैं वी वणजारन होई तेरी इक तुक दी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। तेरी लख चुरासी सृष्टी दा भार चुकदी, सीने छाती उत्ते टिकाईआ। मैं प्यासी प्यार वाली रुत दी, ममता मेरे अन्दर हल्काईआ। तेरा खेल तेरी धार अबिनाशी अचुत दी, पारब्रह्म की आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी गोदी बिना भगतां ख़ाली दिसे माँ पुत दी, पिता पुरख अकाल तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। मैं हालत तकी काया माटी पंज भुत दी, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। मेरी कथा कहाणी कलयुग अन्तिम इक्को दु:ख दी, दुखियां दे मालक दयां दृढ़ाईआ। वड्याई रही किसे ना कुक्ख दी, जनणी जन ना कोए उपजाईआ। रसना पवित्र रही किसे ना मुख दी, मानस मानव तैनूं गए भुलाईआ। पता नहीं मेरे उत्ते की हालत होणी उलटे रुक्ख दी, धरनी कहे रो रो दयां
दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा सुण अगम्मड़ा दुखड़ा, दर्दीआ दयां जणाईआ। पवित्र रिहा ना किसे दा मुखड़ा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत जहान कलयुग कूड़ी क्रिया कीता भुखड़ा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सति सति विच दिसे ना कोए मुखड़ा, मानस मानव तेरे रंग ना कोए समाईआ। दीन दुनी जगत कसाई बणी बुच्चड़ा, बुतख़ानयां पए दुहाईआ। तेरा संसार मेरे निरँकार मेरे उत्ते दिसे उजड़ा, बस्ती नज़र कोए ना आईआ। तेरा लहिणा देणा सति धर्म दा वेख लै उखड़ा, जड़ चोटी गई कुमलाईआ। मेरा जोबन होया बुढ्ढड़ा, जवानी आपणा रंग बदलाईआ। मेरे उत्ते नव सत्त तक लै गुंझलां, नव नव चार दे मालक ध्यान लगाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरा राह तकदी रही समां गिण के उत्ते उंगलां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पोटयां उत्ते रखाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना धर्म दी चोटी आप गुंद ला, मेरी मेंढी सीस दे वड्याईआ। कन्नी धार तक लै कुण्डला, बुंदा धर्म ना कोए रखाईआ। तूं आदि जुगादी होणहार हुन्दला, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। मेरे गहर गम्भीर मनोहर कुंदला, गवर तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे खुल्हड़े वेख लै केस, केशव आपणा ध्यान लगाईआ। की संदेशा देवे बाशक सहँसर मुख शेष, शेष आपणा ढोला गाईआ। की आशा रखी विष्न ब्रह्मा शिव महेष, महिख़ासुर की गया दृढ़ाईआ। मैं सुणदी रही अवतार पैग़म्बरां दे संदेश, गुरु गुरदेव ढोले गाईआ। मेरे नाल वअदा कीता गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा दे मालक दया कमाईआ। प्रभू दा अन्त अवलड़ा होवे भेस, निरगुण आपणा रूप बदलाईआ। धरनीए तेरे उत्ते वसे सम्बल देस, सच दुआरे सोभा पाईआ। जो मालक होवे अगम्म नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लहिणा देणा तेरा लेखा जाणे हमेश, जो हम साजण हो के तेरा लहिणा देणा पूर कराईआ।
९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ बीबी गुरबचन कौर, बीबी छिन्दो दे गृह पिण्ड धनोए ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे निरँकार, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। मेरे शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ । मैनूं संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। धरनीए रखीं कलयुग अन्तिम इंतज़ार, आप आपणा ध्यान लगाईआ। जिस वेले नव सत्त होया धूंआँधार, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग भरे हँकार, हउमे
हंगता गढ़्ह नाल मिलाईआ। तन वजूद झूठा करन शृंगार, सति धर्म रहिण कोए ना पाईआ। दीनां मज़्हबां होवे धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। ग्रन्थ शास्त्र चार जुग दे करन इज़हार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे ज़ारो ज़ार, बिन नेत्र लोचन नैणां नीर वहाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती किसे मिले ना ठण्डी ठार, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। उस वेले तेरे उत्ते कलि कल्की आवे अवतार, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। अमाम अमामा नूर करे उज्यार, उजाला दो जहान वखाईआ। पैग़म्बरां गुफ़त शनीद कीती गुफ़तार, बिन अलिफ़ ये पढ़ाईआ। जिस दे नाल नहीं कोई तकरार, मुतस्सब शरअ ना कोए रखाईआ। तूं उस नूं बिन सीस करीं निमस्कार, सजदा करके ख़ुशी बणाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता वेखे विगसे पावे तेरी सार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। धरनी कहे मैं प्रभू दिवस रैण करां गिरयाज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक अगम्मी मंग, जगत वासना ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी केते गए लँघ, ब्रह्मे मनवन्तर आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी सेज सुहञ्जणी करे ना कोए पलँघ, सुख आसण पुरख अबिनाशण डेरा कोए ना लाईआ। निगाह मार लै मेरे उत्ते दीन दुनी शरअ दी होई कंध, शरीअत आपणी वंड बणाईआ। मैं निरगुण धार तेरा सुणना चाहुंदी छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजुआना मेरे उत्ते आ जा मार के पन्ध, सचखण्ड निवासी आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरी सिफ्त वड्याई करां बिन रसना जिह्वा दन्द, बिन अक्खरां अक्खर मिलाईआ। पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ब्रह्मण्ड खण्ड आउणा लँघ, रवि शशि सूर्या चन्द तेरे निव निव लागण पाईआ। मेरा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्धन दीन दुनी जुड़ाईआ । मेरे उत्ते बख्श अगम्मा अनन्द, अनन्दपुर वासी गोबिन्द मिल के वजे वधाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया करदे भंग, भावना तेरे अगे रखाईआ। जो आसा रख के गया साधू सरबंग, सोहले ढोले तेरे चरण टिकाईआ। मेरे मालक स्वामी ठाकर मेहरवाना मेरा भाग होण ना देवीं मंद, मंदभागण कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर दे मेहर मेहरवान, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। सच धर्म झुला निशान, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। तूं आदि जुगादी मेरा राम, काहन कान्हा नूर अलाहीआ। मैं तेरे चरण कवल करां प्रणाम, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। मेरे उत्तों कूड़ी क्रिया कढ दे जगत जुगत हराम, हिरदे आपणा नाम दरसाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर बेनज़ीर देणी तुड़ाईआ। मेरी आसा मनसा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी वेख तमाम, तमअ लालच ना कोए रखाईआ। नव सत्त मेट अन्धेरा शाम, शमअ
नूर जोत कर रुशनाईआ। जल्वा वखा दे सदी चौधवीं आपणा अमाम, नूर नुराने धुरदरगाहीआ। मैनूं संदेशा दे दे बिन अक्खरां अगम्म पैग़ाम, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। मेरा पूरन होवे काम, कामना तेरे चरण रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा धर्म तेरा ईमान, तेरी सृष्टी तेरा इन्सान, कायनात दे मालक ख़ालक तेरे अगे वास्ता पाईआ।
९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड काउँके ज़िला अमृतसर
नारद कहे सुण धरती माता, अम्मीए अम्मढ़ीए तैनूं दयां जणाईआ। की खेल पुरख बिधाता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर की आपणा हुक्म वरताईआ। आदि जुगादी शब्दी धार जिस दा तेरा नाता, नातवाने तैनूं दयां दृढ़ाईआ। उह नव सत्त दा तेरा वेख रिहा खाता, गहर गवर भेव अभेद आप चुकाईआ। उह सब दी पुछणहारा वाता, वातावरण तके ख़लक ख़ुदाईआ। क्यों तेरे उत्ते होई अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उस दा लेखा तक लै जो होणा बहु बिध भांता, अनक कल आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे धरनीए हो जा सावधान, की सावरीआ खेल कराईआ। हुक्म संदेशा सुण श्री भगवान, की भगवन रिहा दृढ़ाईआ। कमलीए रहीं ना मूल निधान, बालीए आपणी लै अंगड़ाईआ। तेरे उत्ते पुरख अकाला दीन दयाला बदलण वाला विधान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। नी तूं सुण लै बिना तन वजूद कान, कायनात दा मालक की आपणा खेल कराईआ। आपणे उत्ते तक लै मानस ज़ाती पंज तत इन्सान, प्रकिती पंझी वेख वखाईआ। लख चुरासी कर ध्यान, चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव रहे ना राईआ। तेरे उत्ते नव सत्त धर्म दा रिहा ना कोए ईमान, सच सुच ना कोए चतुराईआ। कूड़ी क्रिया होई प्रधान, नव खण्ड भज्जे वाहो दाहीआ। मन मनसा फिरे शैतान, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारदा मैनूं उसे दी उडीक, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, जल्वागर नूर अलाहीआ। जो मेरे उत्ते मेटे अन्धेरा तारीक, निरगुण नूरी चन्द करे रुशनाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीती तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। भविख्तां विच पेशीनगोईआं विच जिस दी सब ने रखी उडीक, आमद विच ख़ुशी विच उसे दा राह तकां चाँईं चाँईंआ। जिस ग़फ्लत विच्चों सब दी खोल्हणी नींद, सवाधान करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए सो पुरख निरञ्जण आवेगा। हरि पुरख निरञ्जण वेस वटावेगा। एकँकार रूप धरावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। श्री भगवान सोभा पावेगा। अबिनाशी करता खेल वखावेगा। पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरतावेगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। दो जहानां वेख वखावेगा। शाह पातशाह शहिनशाह आपणी कार भुगतावेगा। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल जगावेगा। चार जुग दे शास्त्र फोल फुलावेगा। नाम कलम्यां पर्दा लाहवेगा। सृष्टी दृष्टी अन्तर आपणा ध्यान लगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणावेगा। सच दा हुक्म इक दृढ़ाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। कलयुग अन्तिम वेस वटाएगा। नर नरेशा नाउँ धराएगा। कल कलेशा आप मिटाएगा। गोबिन्द दस दस्मेशा नाल रखाएगा। जो शब्द दी धार जाणे लेखा, लिख्त भविख्त संग रखाएगा। जो वसे सम्बल देसा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाएगा। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना केसा, रूप रंग ना कोए जणाएगा। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, हम साजण इक अख्वाएगा। जिस लहिणा देणा पूरा करना विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेशा, करोड़ तेतीसा वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाएगा। साचा भेव आप चुकावेगा। पर्दा परदयां विच्चों उठावेगा। गृह मन्दिर इक सुहावेगा। साचे मन्दिर जोत रुशनावेगा। शब्द नाद अनादी आप जणावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणावेगा। संदेशा दे के बोध अगाधी, अलख अगोचर कार कमावेगा। धुर दा ठाकर बण के मौज़ी, मजलस भगतां नाल रखावेगा। सूफ़ीआं सन्तां दे के सोझी, सुरती शब्द नाल जुड़ावेगा। सति धर्म दा बणके खोजी, लख चुरासी फोल फुलावेगा। गुरमुखां हिरदे जावे सोधी, वदी सुदी वंड ना कोए वंडावेगा। दुरमति मैल धोवे बणके धोबी, कलयुग कूड़ी क्रिया दाग़ चुकावेगा। लख चुरासी दा भगत रहे कोए ना रोगी, आवण जावण फंद कटावेगा। दीन मज़्हब दा जिस नूं होइ कोए ना लोभी, लालच आपणा नाम दृढ़ावेगा। धरनीए हरिजन सन्त सुहेले तेरे उत्ते चुक्के आपणी गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा गोबिन्द धार नाल समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मार्ग इक दृढ़ावेगा। धरनी कहे नारदा मेरा साहिब होवे अलख, अलख अलखणा इक्को अख्वाईआ। धन्न भाग मेरे उत्ते होवे प्रतख, पारखू बणे ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे वख, माया ममता मोह मिटाईआ। मेरी ख़ाली झोली भरे सक्ख, नाम निधाना इक वरताईआ। निज नेत्र घर स्वामी खोल्हे अक्ख , लोचन धुर दे नज़री आईआ। सच प्रेम दा मैनूं देवे रस, अमृत अगम्मा आप बरसाईआ । मैं ख़ुशीआं विच पवां हस, हस्ती तकां धुरदरगाहीआ। दिवस रैण जिस दे हुक्म विच रही नस्स, आदि जुगादि भज्जां वाहो
दाहीआ। उह मेरा लहिणा देणा रखे मेरे हथ्थ, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मेरा साहिब पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। उस दे कदमां जावां ढठ, निव निव लागां पाईआ। जो धर्म दी धार एकँकार उलटी गेड़े लठ, गेड़ा समझ किसे ना आईआ। कलयुग लेखा मेरे उत्तों करे भठ, सतिजुग सति सच वरताईआ। जन भगतां भगत दुआर होवे इक्ट्ठ, इक्को गृह मिलके वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे सिर स्वामी हो के रखे हथ्थ, जगत हथेली नज़र कोए ना आईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ जगमोहण सिँघ दे गृह पिण्ड बोपाराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरी अगम्मी पुकार, दो जहान श्री भगवान नौजवान सुणे चाँईं चाँईंआ। निमाणी हो के ना कर गिरयाज़ार, नव सत्त बिन नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी पावणहारा सार, ब्रह्म ब्रह्मादी वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा लहिणा देणा ल्या विचार, कलयुग लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव सद रहिंदे ख़बरदार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठण सीस निवाईआ। जिस दे सच संदेशे दे के गए तेई अवतार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा पैग़म्बरां कीता इज़हार, सिफ्तां विच सिफ्ती ढोले गाईआ। जिस दा गुरुआं बोल जैकार, डंका फ़तिह दिता वजाईआ। सो साहिब स्वामी सब दा सांझा यार, मीत प्यारा मित्र इक अख्वाईआ । जिस नूं कहिंदे परवरदिगार, जल्वागर नूर अलाहीआ। उह एथे उथे वेखे विगसे वेखणहार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। तूं उस दी बिना आशा कर इंतज़ार, जो तेरा लहिणा देणा तेरी झोली दए टिकाईआ। जिस दी ख़ादम हो के बणी ख़िदमतगार, चाकर हो के सेव कमाईआ। उस नूं सब ने किहा कलि कल्की अवतार, निहकलंक नूर अलाहीआ। अमाम अमामा बणे सिक्दार, चौदां लोक चौदां तबक जिस नूं सजदयां विच सीस झुकाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना तेरे उत्ते होए ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तूं सति सति दी रखी आस, आशा प्रभ दे उत्ते रखाईआ। उह मालक ख़ालक पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी पावे रास, जुग चौकड़ी बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। जो लहिणा देणा जाणे पवण स्वास, साह साह
आपणा भेव चुकाईआ। उह वेखणहारा धरनी धरत धवल धौल आकाश, आकाश आकाशां आपणा पड़दा दए चुकाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी बणी रही दासी दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। उह हुक्म संदेशा देवणहारा शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा विष्न नाल मिलाईआ। तूं होवीं ना अन्त उदास, हैरानगी विच ना कोए दुहाईआ। उह कूड़ कुड़यारा एकँकारा तेरे उत्तों करे नास, नास्तक रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दा सच करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। उह लेखा याद कर लै जो आशा रख के गया भगत रवीदास, रवि शशि तों बाहर आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। हरि पुरख निरञ्जण वेख वखावेगा। एकँकारा वेस वटावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान संग निभावेगा। पारब्रह्म पर्दा आप उठावेगा। सतिगुर शब्द डंक वजावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावेगा। त्रैगुण माया भेव खुल्हावेगा। पंज तत तत दरसावेगा। जोती जाता डगमगावेगा। हुक्म संदेशा इक दृढ़ावेगा। नर नरेशा फेरी पावेगा। गोबिन्द दस दस्मेशा वेख वखावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया कलेश मिटावेगा। जो आदि जुगादि रहे हमेश, सो साहिब स्वामी दया कमावेगा। भाग लगावे सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगावेगा। तूं उस दे होणा पेश, पेशतर तेरा वेख वखावेगा। जिस नूं सब ने मन्नया नर नरेश, नर नरायण रूप बदलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक हुक्म वरतावेगा। प्रभ सच हुक्म वरताएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। काल महाकाल आप उठाएगा। धरनीए तेरी वेखे पवित्र धर्मसाल, धवले तेरा भार चुकाएगा। त्रैगुण माया तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत डगमगाएगा। तेरी लेखे लावे पूरब कीती घाल, पिछला लहिणा झोली पाएगा। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाएगा। तूं आपणा आप लैणा संभाल, सम्बल बहि के रंग रंगाएगा। जिस दा सतिगुर शब्द इक होए दलाल, विचोला दूजा नज़र कोए ना आएगा। सतिजुग साचा आप उठा के बाल, बाली बुद्ध आप समझाएगा। चरण प्रीत बख्श अगम्मे लाल, लालन आपणी गोद टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाएगा। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं निव निव करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ । मेरा परम पुरख परमात्म मेरी पावे सार, महासार्थी हो के दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेरा लाहे भार, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मैनूं संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, शब्दी शब्द नाद कर शनवाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी मेरी पैज दए संवार, हरि करता करता पुरख धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ कल्पना मेरे उत्तों कढ्ढे बाहर, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ।
मैं उसे दा करदी इंतज़ार, दिवस रैण बैठी राह तकाईआ। कवण वेला मेरा आवे मीत मुरार, सांझा यार नूर अलाहीआ। ठाकर स्वामी मिले जो सब दा परवरदिगार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं चरण धूड़ी लावां छार, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। हाज़र होवे दरे दरबार, सनमुख हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरगुण शाहो भूप सची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड बोपाराए ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे मालक आदि जुगादी परम, पुरख पुरखोतम तेरी इक सरनाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सतिजुग साचे दे दे जरम, धुर दा बण आप जणेंदी माईआ। मेरा उतम श्रेष्ट करनी दे करते कर दे कर्म, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ज़ात पात रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सृष्टी दी दृष्टी बदल दे चर्म, चम्म दृष्टी रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुका दे दीन मज़्हब वरन बरन, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। मानव ज़ाती इक्को तेरी लग्गे सरन, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जन भगतां खोल्ह दे नेत्र हरन फरन, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। तूं करनी दा करता सब कुछ करन, कुदरत दे कादर तेरी बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदी तेरा नाम निधान श्री भगवान सारे पढ़न, ढोला सोहला अगम्म अथाहीआ। तेरी मंज़ल हकीकी लाशरीकी नव सत्त चढ़न, बिन कदमां कदम टिकाईआ। सच दुआर एकँकार तेरी दरगाह वड़न, सचखण्ड साचे देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले बेपरवाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। धर्म दी धार एकँकार बण मलाह, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। मेरी निर्धन निमाणी दी पकड़ बांह, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैनूं सति सच दी कहे कोई ना माँ, ममता कूड़ कलयुग होई हल्काईआ । उठ वेख लै झगड़ा प्या सूर गाँ, मानस मानव मानुख पशूआं खल्ल लुहाईआ। हिरदे अन्तर निरंतर रिहा किसे ना नाँ, नाउँ निरँकार तेरा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई वांग काँ, काग वांग सर्ब कुरलाईआ । पवित्र रिहा कोए ना थाँ, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआर देण गवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर जो संदेशा गए सुणा, सतिगुर साचे तेरा हुक्म हुक्म जणाईआ। मेरी फिरी दरोही विच थल अस्गाह, टिल्ले पर्वत समुंद सागर नेत्र नैणां नीर रहे वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा
वर, सच वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू सति धर्म दा ला दे जुग, जुगती सतिगुर शब्द नाल बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दी औंध जावे पुग, अगे अवर ना कोए वधाईआ। मैनूं वसुधा नूं आपणी साची दे सुध, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं इयों दिसदा अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरे हुक्म दा होण वाला युद्ध, युधिष्टर दा लेखा कृष्ण काहन नाल पूर कराईआ। पवित्र दिसे किसे ना बुद्ध, बिबेकी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मार ध्यान, निरगुण निरवैर निराकार वेख वखाईआ। तूं आदि जुगादी मेहरवान, महबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी कोझी कमली दी कर कल्याण, कलमा कायनात समझाईआ। मानव ज़ाती दे दे इक ज्ञान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव रहे ना राईआ। साची शब्द दे धुन्कान, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। अमृत रस निझर झिरनिउँ बख्श पीण खाण, जगत तृष्ना भुख रहे ना राईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ मकान, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा पर्दा दे चुकाईआ। तूं मालक ख़ालक रहीम रहमान, महिबान बीदो तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं मांगत हो के तेरे दर ते डिग्गी आण, ख़ाली झोली देणी भराईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख परमात्म तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते इक दुआरा खोल्हीं, ख़ालक ख़लक देणी वड्याईआ। तेरे नाम दी इक्को होवे बोली, अनबोलत, भेव देणा चुकाईआ। सच तराज़ू मानव ज़ाती सारी तोलीं, कंडा तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। मैं दर दुआर एकँकार तेरे होई गोली, मेरी गोलक ख़ाली देणी भराईआ। सतिजुग अन्तर मेरे अन्दर मौलीं, मौला हो के वेख वखाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी धरनी धरती धौली, धवल हो के मंग मंगाईआ। मेरा वायदा तक लै पूरब इकरार कौली, कवल नैण तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेहरवाना श्री भगवाना मेरा पड़दा मूल ना खोल्ही, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरे चरण कवल मैं आपा घोल घोली, दूसर वंड ना कोए रखाईआ। जुग बदलणा तेरी खेल मामूली, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठण पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा महबूब असूली, असल वसल यार देणा वखाईआ। तूं बणना सब दा कन्त कन्तूहली, काहनां दे काहन तेरी वड्याईआ। धर्म दी धर्म धार देणी धूली, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्त लहिणा देणा मेरे पुरख अकाले दीन दयाले लख चुरासी कोलों वसूलीं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेख वखाईआ। मेरा प्यार एकँकार भगती धार कदे ना भूलीं, अभुल तेरे अगे वास्ता पाईआ। उह वेख लै इशारा देंदा शंकर आपणी नाल त्रशूली, त्रिलोकी आपणी कल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी सच कार
समझाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट दे कूड़, क्रिया कूड़ रहिण ना पाईआ। साची बख्श अगम्मी धूड़, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, दुरमति मैल मैल धुआईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। तेरे सच दा पंघूड़ा सारे लैण झूल, झलक आपणी देणी वखाईआ। तूं मालक स्वामी इक कन्तूहल, हरि करता नूर अलाहीआ । मेरा असल नाल चुका दे मूल, मकरूज़ लहिणा मेरी झोली पाईआ। जुग बदलणा तेरा आदि जुगादी असूल, कलयुग लहिणा देणा देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं सतिजुग दे दे आपणा पूत, पिता पुरख अकाल दया कमाईआ। जिस दी धार एका धागा होवे सूत, सूत्रधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी सुहञ्जणी करे रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। तूं मेरा स्वामी अबिनाशी अचुत, मैं चात्रक वांग रही बिल्लाईआ। प्यार बख्श दे दीन दुनी काया माटी पंज तत बुत, बुतख़ानयां वजदी रही वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन सुहञ्जणी करे कोई ना रुत, रुतड़ी तेरे रंग ना कोए रंगाईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ नरायण सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुर ज़िला अमृतसर
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव आवो, निरगुण निरवैर हो के आपणा फेरा पाईआ। दीन मज़्हब सिख मुरीद आपणे आप समझावो, मन मति बुद्ध तों बाहर करो पढ़ाईआ। हरि हिरदे अन्तर निरंतर आपणा नाम वसावो, वसल यार कराओ धुर दे माहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्धेर मिटावो, सति धर्म सच चन्द कर रुशनाईआ। मेरे उत्ते वेखो थल अस्गाहो, समुंद सागराँ खोज खुजाईआ। मैं कूक पुकारां उच्ची करके बाहों, दो जहानां बाहर सुणाईआ। जीवां जंतां सिर रखो ठण्डी छाउँ, अग्नी अग्न ना लागे राईआ। मेरे उत्ते हकीकत दा हक करो न्याउँ, अदल इन्साफ़ इक समझाईआ। मैं जिधर तकां साचे नाम दी होए वाहो वाहो, वाहवा कहि के सारे ख़ुशी बणाईआ। दीन दुनी आपणी तको मार्ग घुथ्थी राहों, रैहबरो पन्ध देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो मेरे उत्ते करो मेहरवानी, मेहरवान हो के दया कमाईआ। आ के वेखो जगत जिस्म जिस्मानी, ज़मीर तको ख़लक ख़ुदाईआ। मार्ग तको काया मन्दिर अन्दर रुहानी, रूह बुत ध्यान लगाईआ। आपणा नूर वेखो असमानी,
बिन सूर्या चन्द चन्द रुशनाईआ। चार जुग दे शास्त्र तको तको शब्द धार दी बाणी, बानी हो के वेख वखाईआ । क्यों मेरे उत्ते झगड़ा प्या दीनां मज़्हबां शाह सुल्तानी, शरअ शरअ करे लड़ाईआ। आपणे भविख्त तको जो लिख के गए नाल कलम कानी, कातब हो के कलम शाही रंग रंगाईआ। बिना नेत्रां तको चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। क्यों तुहाडी याद धरनी उत्ते हो गई पुराणी, पूरन ब्रह्म ना कोए जणाईआ। आ के वेखो अठसठ तीर्थ तट किनारे पाणी, जल धारा खोज खुजाईआ। मेरी दुक्खां भरी कहाणी, रो रो दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे सुणो गुर पैग़म्बर अवतारा, अवतरी हो के वेख वखाईआ। सो पुरख निरञ्जण हो के मैनूं दए सहारा, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। हरि पुरख निरञ्जण करे प्यारा, प्रीतम मेरा धुरदरगाहीआ। एकँकारा दए अधारा, इक इकल्ला होए सहाईआ। आदि निरञ्जण कर उज्यारा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। अबिनाशी करता मेरी पावे सारा, साहिब सुल्तान नूर अलाहीआ। श्री भगवान हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। पारब्रह्म मेरा वेखणहारा किनारा, तट्टां घाटां फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द बणे वणजारा, वणज करे थांउँ थाँईंआ। तुसीं आपणे आपणे मज़्हबां दा तको हदूद दाइरा, शरअ खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं अन्त रहे कोई ना बहिरा, अनसुणत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी हुक्म आपणा सुणाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो तुसीं मेरे महबूब, मुहब्बत विच दयां जणाईआ। तुसीं वसो उत्ते आलीशां ऊच अरूज, दरगाह साची सोभा पाईआ। मेरे उत्ते हाज़र हो के वेखो मौजूद, जोती धार आउणा चाँईं चाँईंआ। तुहाडा नाम धर्म ईमान होया नेस्तो नाबूद, चोटी जड़ नज़र कोए ना आईआ। आ के तको ख़ाकी तन वजूद, पंज तत पुतले फोल फुलाईआ। प्यार रिहा ना किते सति सरूप, सति सतिवादी रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तकां दीनां मज़्हबां होया अन्ध कूप, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। सति सच दा दिसे ना कोए सपूत, पिता पूत गोद ना कोए सुहाईआ। आ के वेखो मेरी दहि दिशा वाली कूट, कूक कूक के दयां सुणाईआ। तुहाडे सिख मुरीद तुहाडे प्यार नालों गए छूट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तुध बिन सुहञ्जणी करे कोए ना रुत, रुतड़ी तेरे नाम नाल ना कोए महकाईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुर ज़िला अमृतसर
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर निगाह मारो मेरी ख़ाकी मिट्टी उत्ते ज़िमीं ज़मीन, ज़िमीं ज़मां मेहरवान हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण धार सके कोई ना चीन, चरण कवल प्रभ सीस ना कोए निवाईआ। झगड़ा तको माया त्रैगुण तीन, रजो तमो सतो की आपणी खेल खिलाईआ। सति दा मार्ग दीन दुनी दा होया महीन, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं कीता अधीन, माया ममता मोह विकार नाल मिलाईआ। मानस मानव काया चोली रंग चढ़े ना किसे रंगीन, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मन मनसा सति धर्म ल्या छीन, सच वजे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो मेरे उत्ते होया ग़ज़ब, दो जहानां दयां सुणाईआ। निगाह मारो आपणे आपणे दीन विच मज़्हब, धर्म दी धार रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मैनूं कीता तअजुब, परेशानी विच कुरलाईआ। सति सति चुक्के कोए ना कदम, सच दुआर मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। तन माटी ख़ाक आपणे सिक्खां मुरीदां दे वेखो बदन, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। मिले मेल ना किसे गोपाल मूर्त मदन, मधसूदन वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप घर घर लग्गी अग्न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दीपक जोती बिन तेल बाती दीए मूल ना जगण, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। अनहद शब्द अनादी सुणे कोई ना नदन, अनहद नादी राग ना कोए दृढ़ाईआ । मैं कलयुग अन्त दुखी हो के तुहानूं लग्गी सद्दण, होका देवां चाँईं चाँईंआ। मेरी धरनी धरत धवल धौल नव सत्त लग्गी अग्न, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मेरी बेनन्ती मंनज़ूर करो बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो आपणे आ के वेखो सिख मुरीद, मुर्शद हो के ध्यान लगाईआ। सति सच दी रही कोई ना दीद, दीदा दानिस्ता निरगुण दरस कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म धार होए ना कोई शहीद, शहादत सच ना कोए भुगताईआ। तुहाडे हुक्म दी रही ना कोए ताकीद, सिर सर ना कोए झुकाईआ। मेरी आशा भरी इक उम्मीद, तृष्ना तुहाडे अगे टिकाईआ। जो धर्म दा मेरे उत्ते बीज के गए बीज, पत्त टहणी फुल फुलवाड़ी आ के वेखो चाँईं चाँईंआ। तुहाडे मिलण दी मेरे अन्तष्करन आउँदी रीझ, ख़ुशीआं विच बैठी राह तकाईआ। मेरा दुआरा बिन कदमां लँघो दहलीज़, बिन चरणां चरण टिकाईआ। तुसीं परम पुरख परमात्म दे जोती शब्दी धार सुत अज़ीज़, तुहानूं जम्मण वाली कोई ना माईआ। आपणे दीनां मज़्हबां दी आ के वेखो तामीज़, की दीन दुनी तबा गई बदलाईआ। झगड़ा वेखो ऊँच नीच, राउ रंक रोवण
मारन धाहीआ। आत्म धार सके ना कोए पतीज, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। गफ्लत विच्चों खोल्हे कोए ना नींद, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी बेनन्ती करो मन्ज़ूर, मंज़ल पिछला पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते होवो हाज़र हज़ूर, हज़रतो भज्जणा वाहो दाहीआ। पन्ध मुकाउणा नेड़ा दूर, दो जहानां वाट ना कोए रखाईआ। आपणयां दीनां मज़्हबां तको ज़रूर, ज़रूरत सब दी दयां समझाईआ। शरअ शरीअत तको कसूर, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैनूं कलयुग कूड़ी क्रिया कीता मजबूर, कामना तृष्ना रही सताईआ। जिधर वेखो तुहाडे दीनां मज़्हबां पाया फ़तूर, फ़तवा लग्गा थांउँ थाँईंआ। हर हिरदे अन्दर वड़या कूड़, तन वजूद वजे ना कोए वधाईआ। चतुर सुघड़ बण गए मूर्ख मूढ़्ह, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। चरणी लाए ना कोए मस्तक धूड़, टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त इक सुहाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मैनूं आ के दयो दिलासा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ । सति सच दयो भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पन्ध मुकाओ पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ । मेरे उत्ते आ के पाओ रासा, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। दीन दुनी दा बदलो पासा, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरे अन्तर निरंतर निरगुण धार करो वासा, वास्तक आपणा भेव चुकाईआ। नाल इशारा दयो की खेल करे शंकर कैलाशा, कलधारी की आपणी कल वरताईआ। भेव चुकाओ की हुक्म वरते पुरख अबिनाशा, धुर करता की दृढ़ाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरो गुरुओ सच नाम दी करो भाषा, इक्को कलमा वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरे उत्ते आओ जल्दी, बिन तन वजूद फेरा पाईआ। खेल वेखो कलयुग कल दी, कलकाती रिहा कराईआ। नव सत्त अग्ग वेखो बलदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। धार तको पंच विकारे दल दी, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जे वाहो दाहीआ। माया ममता फिरे छलदी, मानव बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरी आशा पूरी करो बावन बलि दुआरे जो दो जहानां सल दी, सलल आपणी कार भुगताईआ। वक्त सुहञ्जणी घड़ी होवे नानक वाली इक गल्ल दी, जगत जहान दा लेखा देणा मुकाईआ। मैं वणजारन तुहाडे प्यार दी घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे बहि के दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। मेरी दरोही वेखो जल थल दी, महीअल हो के रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर दीनां मज़्हबां अन्दर मारो झाकी, बिन नेत्र लोचन नैण नैण उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर
पाड़ के वेखो बजर कपाटी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ । किसे दे अन्दर अमृत नाम दिसे ना बूँद स्वांती, निझर झिरना कवली नाभ ना कोए चुआईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा अन्धेरी राती, सतिगुर नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। नाम कलम्यां झगड़ा प्या लोकमाती, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। धुर दा इलम समझे ना कोए सफ़ाती, सफ़ा सफ़े विच्चों बदलाईआ। दीन दुनी दी ज़िंदगी तको हयाती, जीवण जीवण विच्चों वेख वखाईआ। साची मंज़ल तुहाडा सिख मुरीद चढ़े कोए ना घाटी, घाटे विच ख़लक ख़ुदाईआ। किसे हथ्थ ना आवे अमृत रस बाटी, धुर दा मेघ ना कोए बरसाईआ। मंज़ल पन्ध मुके ना वाटी, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैठी रही इकांती, इक इकल्ली आपणा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी वेखदी रही खेल तमाशी, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। धरनी कहे सदी चौधवीं अन्त अख़ीर घर घर वधी बदमुआशी, बदी विच ख़लक ख़ुदाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुहानूं मख़ौल हुन्दा नाल हुन्दी हासी, हस्ती बेपरवाह नज़र किसे ना आईआ। कूड़ कुड़यारां कोलों मेरी करो ख़ुलासी, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी परम पुरख दी दासन दासी, नित नवित साची सेव कमाईआ। मेरे दुआर मेरे मण्डल मेरे गृह आपणी जोत धार दी पावो रासी, शब्दी शब्दी शब्द नाच वखाईआ। मैं अन्त मिट्टी ख़ाक सब दे चरण कवल बलि बलि जासी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। मैनूं कुछ संदेशा दे के गया चमार रवीदासी, रवी आपणा भेव खुल्हाईआ। बाल्मीक बटवारे मैनूं कराई शनासी, शनाख़त प्रभ दी गया दृढ़ाईआ। धरनीए कलयुग अन्त तेरा लहिणा देणा पूरा करे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद पुरख अकाला दीन दयाला शहिनशाह शाहो शाबाशी, शाह पातशाह एका एक एक अख्वाईआ।