११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुर ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे पुरख अकाल अतीते, त्रैभवण धनी तेरी ओट तकाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी केते बीते, अणगिणत आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरी तकदी रही रीते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। मेहरवान मेरे मालक स्वामी पतित पुनीते, पारब्रह्म प्रभ देणी माण वड्याईआ। मेरा अन्तष्करन कर ठांडा सीते, अग्नी तत बुझाईआ। दीन दुनी दी बदल दे मेरे उत्तों रीते, रीतीवान आपणा रंग रंगाईआ । झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीते, काया काअबे कर रुशनाईआ।
तेरा इक्को नाम कलमा होवे हदीसे, हज़रतां तों बाहर दे समझाईआ। मेरे मालक ख़ालक मेहरवान प्रगट हो अवतार चौबीसे, चौबीसे जगदीसे आपणी कल वरताईआ । एका छत्र झुल्ले तेरे अगम्मड़े सीसे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल दीना बंधू, बन्दना तेरे चरण टिकाईआ। मेरे गहर गम्भीर सागर संधू, सुख सागर रूप तेरा वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरे नव सत्त दे धर्म अनन्दू, अनन्दपुर वासी नाल मिलाईआ। मेरे बिना ततां तों अन्तर पा ठण्डू, वस्त अगम्म देणी वरताईआ। झगड़ा मेट दे विकार पंजू, पंचम शब्द धुन कर शनवाईआ। झगड़ा रहे ना दूई दुवैत विकार जंगू, शरअ शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। दूई दुवैती ढाह दे कंधू, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं दीन दयाल सद बख्शंदू, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ। मैं निमाणी भिखारन हो के तेरे दर तों मँग्गूं, मांगत हो के झोली डाहीआ । दीन दुनी दा नेत्र रहिण ना देवीं अन्धू, अन्ध अज्ञान देणा मिटाईआ। बिन तेरी किरपा मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मंज़ल हक कोए ना लँघू, सच दुआर मिलण कोए ना आईआ। बिन तेरी किरपा सतिजुग सति धर्म ना कोए अरंभू, कलयुग कूड़ी क्रिया ना कोए मिटाईआ। तूं मेरा सवै शक्त तेरे हुक्म दी धार शिवै शम्भू, शंकर आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख अकाले, अकल कलधारी तेरी सरनाईआ। दीनां बंधू दीन दयाले, दया निध तेरी वड्याईआ। किरपा निध होणा कृपाले, किरपन हो के मंग मंगाईआ। बेनन्ती करां सच दुआर तेरी धर्मसाले, धर्म दुआर आस रखाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दाग़ काले, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। आ के वेख मुरीदा हाले, मेरे मुर्शद धुरदरगाहीआ। मेरे उत्तों त्रैगुण माया तोड़ जंजाले, जागरत जोत कर रुशनाईआ। हरिजन भगत सुहेले उठा आपणे बाले, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। अन्तर निरंतर आपणे नाम दी बख्श माले, मन का मणका दे भुआईआ। तेरे प्यार विच मैं जुग चौकड़ी घालन घाले, घायल हो के रही सुणाईआ। फल रिहा ना मेरे उत्ते धर्म दे डाले, पत्त टहणी गई कुमलाईआ। निरगुण दीआ बाती कमलापाती जोत कोए ना बाले, शब्द नाद ना कोए शनवाईआ। मेरी इक बेनन्ती इक सवाले, इक्को आस तेरे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे नूर अलाही परवरदिगार, यामबीन तेरी सरनाईआ। मेरे नूर नुराने सांझे यार, जल्वागर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। मैं सईयदयां विच करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। मेरे अमाम अमामे नूर अलाह मेरी
पाउणी सार, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। मैं धूड़ी ख़ाक मंगदी छार, शहिनशाह मस्तक ख़ाक देणी रमाईआ। तूं निरगुण धार आउणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तेरी आस रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा करके गए इज़हार, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। मैं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरा कर रही इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते होणा ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करनी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाले दीन दयाले गम्भीर गहर गवर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भोजीआं ज़िला अमृतसर
हरिसंगत वेखणी प्रभू साची श्रद्धा, सरधन निर्धन ध्यान लगाईआ। जन भगत सुहेला बणाउणा आपणा बरदा, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। भेव चुकाउणा आपणे गृह घर दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। इश्नान कराउणा अन्तर आत्म साचे सर दा, दुरमति मैल मैल धुआईआ। नूर ज़हूर वखाउणा नरायण नर दा, नर निरँकार दया कमाईआ। आत्म परमात्म तेरा नाम होवे पढ़दा, कलमा कायनात सिफ्त सलाहीआ। लेखा रहे ना चोटी जड़ दा, चेतन सुरती देणी कराईआ। सन्त सुहेला तेरी मंज़ल जाए चढ़दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तेरे प्यार विच लेखा रहे ना हँकार गढ़्ह दा, माया मोह ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। हरिसंगत कहे प्रभू साडी पूरी करनी इच्छया, श्री भगवान दया कमाईआ। नाम निधाना नौजवाना पाउणी भिच्छया, वस्त अमोल अतुल आप वरताईआ। एथे ओथे दो जहानां करनी रच्छया, रक्षक हो के वेख वखाईआ। लख चुरासी विच हरिजन रहे मूल ना फसिआ, फाँसी जम्म देणी कटाईआ। निझर धार अंमिओं बूँद स्वांती देणा रसिआ, बिन रसना रस चखाईआ। अन्ध अन्धेर अन्दरों मेटणी अन्धेरी मस्सया, जोती नूर चन्द कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया मूल डस्से ना डसणी डस्सया, ज़हिर कहर ना कोए वरताईआ। नौ दुआर मन मनुआ फिरे ना नस्सया, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ । हरिसंगत साहिब स्वामी दर तेरा इक्को मंगदी, मांगत हो के झोली डाहीआ। तन वजूद ख़ाकी माटी रंगदी, रंगत आपणा नाम वखाईआ। प्रीती जोड़ीं धुर दे अंग दी, अंगीकार होणा धुरदरगाहीआ। मंज़ल मुकाउणी जेरज अंड दी, उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। वासना रहे
ना कूड़ विकारे धन दी, पंचम शब्द देणी सची शनवाईआ। मुहब्बत रहे वासी पुरी अनन्द दी, गोबिन्द मिलके वजदी रहे वधाईआ। वड्याई रहे ना बत्ती दन्द दी, अजपा जाप विच सुरत शब्द देणी समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। हरिसंगत कहे प्रभू तेरा दरस होवे अगम्म, बिन जग नेत्र नज़री आईआ। साचा भेव खुल्हा दे ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। निहकर्मी साडे उत्ते कर दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। अन्तष्करन विच्चों मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साडी दृष्टी रहे ना चर्म, चम्म दृष्टी देणी गंवाईआ। इक्को बख्शणी पुरख अकाले सरन, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। निज नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, लोचन आपणे कर रुशनाईआ। बिन अक्खरां तेरे सन्त सुहेले तेरी विद्या पढ़न, निरअक्खर धार देणा दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म जोती जाते तेरा पल्लू फड़न, सतिगुर शब्द शब्द देणी वड्याईआ । साडा लेखा चुक्के आवण जावण लख चुरासी मरन, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तरनी तरन, तारनहारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। हरिसंगत कहे सूरे सरबंगणा, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। महिबान बीदो तेरा दुआरा इक्को मंगणा, दूसर गृह कदे ना जाईआ। तूं शाहो भूप सूरा सरबंगणा, नूर नुराना नूर अलाहीआ । तेरा सच दमामा दो जहानां वजणा, डंका फ़तिह फ़तिह शनवाईआ। तेरे चरण धूड़ जन भगत सुहेले करन मजना, अठसठ लेखा रहे ना राईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरा नूरी दीपक इक्को जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ । तूं लेखे लाउणा आहला अदना, शाह सुल्तानां आपणा रंग रंगाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना इक्को होवे भजना, भजन बन्दगी तेरा रूप सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दुआर इक दरसाईआ। हरिसंगत कहे प्रभू हभ आशा कर दे पूरी, परम पुरख प्रभ दया कमाईआ । पन्ध मुका दे नेड़ा दूरी, दो जहान चरण सरन सरनाईआ। कलयुग क्रिया मेट दे कूड़ी, कूड़ कुड़यार मिटाईआ । शाहो भूप हाज़र हो हज़ूरी, हज़रतां दे मालक धुरदरगाहीआ। आपणा दरस दिखा दे नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। तूं सर्ब कला भरपूरी, समरथ इक गुसाँईंआ। कलयुग अन्तिम सब दी कट मजबूरी, मुश्किल दीन दुनी हल कराईआ। हरिसंगत बिन चरण बख्श दे धूड़ी, धूली टिक्के ख़ाक रमाईआ। मनसा मूल रहे ना कूड़ी, क्रिया कर्म कांड दा लेखा आप चुकाईआ। तेरे प्यार दी रंगत चढ़े गूढ़्ही, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। हरिसंगत कहे प्रभू तेरा इक्को होवे दरस, बिन नेत्र नैणां नज़री आईआ। आत्म परमात्म मिटे
हरस, हवस अवर रहे ना राईआ। अमृत मेघ देणा बरस, जिस दा मेघला नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां उत्ते करना तरस, रहीम रहमत रहमान आप कमाईआ। तूं वाली मालक ख़ालक आलीज़ाह अर्श, शाह सुल्तान तेरी वड्याईआ। निगाहबान निगाह मारनी उत्ते फ़र्श, फ़र्शे ख़ाकी वेख वखाईआ। तेरे दरस नूं तेरे सन्त सुहेले रहे तरस, दिवस रैण बैठे ध्यान लगाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना इक्को मर्द, मेहरवान महबूब इक अख्वाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण धार हो के वंड दर्द, दरदवंद तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। हरिजन ख़ुशी कर बन्द बन्द, बन्दगी सब दी आपणे लेखे लाईआ। उह वअदा पूरा कर दे जो गोबिन्द कहि के गया पुरी अनन्द, अनन्द दे मालक अनन्द अनन्द विच्चों वरताईआ। हरिसंगत आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द जपा दे छन्द, छंत दी बणत आप बणाईआ। जन भगतां सेज सुहा दे आप पलँघ, बिन पावा चूल आसण लाईआ। सब दी अन्तर निरंतर निरगुण धार तक लै मंग, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी शाहो भूपी बिन रंग रूपी आत्म धार लगा लै आपणे अंग, अंगीकार एकँकार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर सचखण्ड दुआरयों मार के आओ वाटां, दो जहान नौजुआन मर्द मर्दान पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां अन्दर वेखो आया घाटा, सति सच धर्म दी वस्त गए डुल्हाईआ। चारों कुण्ट कलयुग खेल बाज़ीगर नाटा, नटुआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ। अमृत रस बिन गोबिन्द भरे ना कोए धर्म दे बाटा, अंमिओं रस जाम ना कोए प्याईआ। आत्म सेजा सुंञी वेखो तुहाडे सिक्खां मुरीदां होई खाटा, सिँघासण आसण नज़र कोए ना आईआ। सब दा काया माटी पंज तत दा चीथड़ वेखो पाटा, तन शृंगार रहिण कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सति सच दा प्या सनाटा, कलयुग कूड़ कूके थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी वेखो हालत, हाए उफ़ कर सुणाईआ। धर्म दी रही ना कोए अदालत, इन्साफ़ सच ना कोए कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होई जहालत, प्रेम प्रीती रंग ना कोए रंगाईआ। तुहाडे धर्म दी दीनां मज़्हबां कोलों ख़ुस गई अमानत, वस्त संभल ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं सब ने कीती ख़िआनत, ख़िज़ां
रुत्त गई बदलाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी शामत, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्ते ल्यांदी क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरा वेखो दु:ख, दुखी हो के रही जणाईआ। मेरी सुफल रही ना कुख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। दरोही फिरी विच मानस मानुख, मानव सारे तुध नूं गए भुलाईआ। दीन दयालो वड कृपालो मैनूं आण के लओ पुछ, पुश्त पनाह मेरी हथ्थ टिकाईआ। तुहाडे सिख मुरीद तुहाडे नालों गए रुस, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर शब्दी धार बोलण इक्ट्ठे, सचखण्ड दुआर जणाईआ। असीं बिन कदमां आईए नठे, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। पहलों वेखीए तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती फोल फुलाईआ। निगाह मारीए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठे, गुरुदुआर चर्चां फोल फुलाईआ। साडे कोल धरनीए पुरख अकाल दे धर्म दे पिछले वेख लै पटे, पटने वाला रिहा जणाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी टपे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दे सतिगुर शब्द नाल मते, जगत मशवरा सलाह ना कोए रखाईआ। जिस दा इशारा दिता निरगुण सरगुण धार नानक तप्पे, गुर गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। उह माण देवणहारा इक्को अक्खर पप्पे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को हुक्म वरताईआ। जिस दे कौल इकरार दो जहानां पक्के, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरु एका धार बणाउणे सके, दीनां मज़्हबां शरअ वंड ना कोए रखाईआ। सानूं सब कुछ दिसदा साडा नाम कलमा विकदा विच टके, ग्रन्थ शास्त्र हट्टो हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी धरत धवल धौल निरगुण धार आवांगे। जोती जाता पुरख बिधाता, सो पुरख निरञ्जण नाल मिलावांगे। आदि जुगादी पित माता, हरि पुरख निरञ्जण वेख वखावांगे। एथे उथे दो जहान जिस दा नाता, एकँकार आपणी गंढ्ढ पुआवांगे। आत्म परमात्म लख चुरासी जो होए जोती जाता, आदि निरञ्जण दर्द दु:ख भय भंजन आपणी गंढ्ढ रखावांगे। अबिनाशी करता जो सुणाए अगम्मी गाथा, श्री भगवान धुर दा जोड़ जुड़ावागे। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो तेरे उत्तों मेटे अन्धेरी राता, नूरी चन्द चन्द चमकावांगे। सतिगुर शब्द जो खेले खेल बहु बिध भांता, रूप अनूप उसे दा वेख वखावांगे। तूं आपणा खुल्ल्हा रखीं खाता, सत्तां दीपां पर्दा आप चुकावांगे। निगाह मारीए विच ज़ातां पातां, दीनां मज़्हबां फोल फुलावांगे। तेरा नव सत्त दा तक्कीए इक अहाता, समुंद सागराँ टिल्ले पर्वतां जंगल जूहां वेख वखावांगे। तेरा मालक ख़ालक साडे नाल होए पुरख
बिधाता, वसुधा तेरा लेखा तेरी झोली पावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी सदा सुहेला सगला साथा, अनाथ अनाथां वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ वरयाम सिँघ दे गृह पिण्ड मल्लीआं ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल कहे सुण धरनी धवल धौल धरत, माटी ख़ाक बिन तन वजूद हक महबूब बण के तैनूं दयां समझाईआ। निरगुण धार एकँकार सांझा यार हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म हो के आपणा खेल खिलाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी हो के गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी करां शर्त, शरअ शरीअत जगत जहान नौजुआन हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं नूर नुराना शाह सुल्ताना वाली दो जहान प्रीतम अर्शी अर्श, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी इक अख्वाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के आवां उत्ते धरत, धवले तेरा हौला भार दयां कराईआ। तूं निरगुण धार दी सदा उडीक रखीं मेरी आमद दे बहुते नहीं बरस, पंज चार साल तों वध्ध वक्त ना कोए रखाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणां मर्द, बलधारी इक अख्वाईआ। कोझीए कमलीए तेरी आण के वंडां दर्द, दुखियां दर्दीआं तेरे नाल मिलाईआ। शरअ छुरी किसे करे ना कत्ल करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध दयां मुकाईआ। तेरी बेनन्ती मन्ज़ूर होवे अर्ज़, अर्शी प्रीतम हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग नूं मेटणा मेरा धुर दा बणदा फ़र्ज़, फ़ाज़ल हो के आपणा हुक्म वरताईआ। मैं सब दी आशा पूरी करां ग़रज़, मनसा तकां हो के बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। धरनीए सो पुरख निरञ्जण हो के आवांगा। हरि पुरख निरञ्जण हो के वेख वखावांगा। एकँकारा हो के हुक्म वरतावांगा। आदि निरञ्जण हो के डगमगावांगा। अबिनाशी करता हो के सोभा पावांगा। श्री भगवान हो के डंक वजावांगा। पारब्रह्म हो के भेव खुल्हावांगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावांगा। सचखण्ड दुआर इक सुहावांगा। थिर घर आपणा पर्दा लाहवांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप हिलावांगा। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द नैण अक्ख खुल्हावांगा। गण गंधरव आप जगावांगा। त्रैगुण माया पंज तत वेख वखावांगा। अवतार पैग़म्बर गुर जोती धार संग बणावांगा। बिन कदमां धरनीए तेरे उत्ते आवां तुर, बिन ततां वेस वटावांगा। मेरा इक्को मन्त्र नाम जाए फुर, फुरने मन दे बन्द करावांगा। इक्को ताल तलवाड़ा होवे इक्को वजे अनादी सुर, सुरती शब्द नाल जुड़ावांगा। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द अनन्द पुर, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां बाहर
वेख वखावांगा। तेरे उत्तों मेटां अन्धेरा घोर, नूरी चन्द चन्द चमकावांगा। कलयुग कूड़ कुड़यार ना पावे शोर, शौहर बांका हो के हुक्म सुणावांगा। तूं तकणा नाल ग़ौर, गहर गम्भीर हो के खेल खिलावागा। तेरे उत्ते दीन दुनी दी आशा कर देवां अवर दी और, और दा और रूप बदलावांगा। मानस ज़ाती मानव जन्म जाए सौर, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म भेव खुल्हावांगा। सब दी आपणे हथ्थ विच फड़ के डोर, दो जहानां आपणी कल वखावांगा। सतिजुग नाल तेरा नाता देवां जोड़, कलयुग कूड़ कुड़यार, बाहर कढावांगा। प्रभू प्यार दी रहे कोई ना थोड़, भण्डारा अतोट अतुट वरतावांगा। निरगुण हो के चढ़ां शब्द अगम्मी घोड़, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चरणां हेठ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी हो के जावां बौहड़, दूर दुराडा दो जहानां निरगुण हो के आपणा पन्ध मुकावांगा।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर
धरनी कहे सुण मेरे श्री भगवाना, भगवन कन्त भगवन्त दर तेरे मंग मंगाईआ। मेरे आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी नौजुआना, शब्द अनादी तेरी बेपरवाहीआ। तूं शाहो भूप बिन रंग रूप योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, महाबली अगम्म अथाहीआ। नित नवित आदि जुगादि तेरा झुलदा रिहा निशाना, ज़िमीं ज़मां महिबां आपणा रूप दरसाईआ। निगाह मार लै मेरे निरवैर निराकार निरँकार बिन ततां वाले कान्हा, राम रामा वेख वखाईआ। मेरे भगवन्त क्यों मेरा प्यार होया बेगाना, प्रीतम हो के प्रीत गयों तुड़ाईआ। मेरे शहिनशाह शाहो भूप सुल्ताना, राज राजान तेरी वड्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पहरने वाला जामा, जुग चौकड़ी आपणा खेल बणाईआ। कलयुग अन्त मैं हो गई हैराना, हैरानगी विच मेरी दुहाईआ। तेरे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हुंदयां क्यों मेरे उत्ते बदल गया ज़माना, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ कुड़यार होया प्रधाना, पंच विकारा भज्जे वाहो दाहीआ। मैं संदेशा सुणना चाहुंदी तेरा इक फ़रमाना, फ़रमाबरदार हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मीता, साहिब सतिगुर साजण दर तेरे वास्ता पाईआ। मेरा अन्तष्करन कर दे ठांडा सीता, अग्नी तत तत बुझाईआ। तूं आदि जुगादी जुग चौकड़ी बदलण वाला रीता, रीतीवान इक अख्वाईआ। उह वक्त याद कर ला जो संदेशा दिता राम सीता, बनवासी हो के गया दृढ़ाईआ। जो भेव खुल्हाया कृष्ण घनईया अर्जन लिखवाण लग्गे गीता, अठारां ध्याए
बाहर समझाईआ। की पैग़म्बरां शरअ तों बाहर दस्सी हदीसा, हज़रतां दे मालक कीती पढ़ाईआ। की लहिणा देणा गुरुू गुरदेव बीस इकीसा, गुरदास की गया समझाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं जुग चौकड़ी तेरा पीसण पीसा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी वस्त अगम्म वरताईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले, अकल कलधारी तेरी आस रखाईआ। निगाह मार लै विच्चों सचखण्ड सची धर्मसाले, बिन नैणां नैण उठाईआ। की संदेशा दे के गए तेरे अवतार पैग़म्बर गुर निक्के नढ्ढे बाले, बाली बुध्ध की जणाईआ । तुध बिन कलयुग अन्त ना कोए संभाले, सम्बल दे मालक तेरी आस रखाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाले, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। मैं नहीं चाहुंदी मेरे उत्ते ततां वाले गुरु होण बाहले, इक्को सतिगुर शब्द तेरा मेरा होए सहाईआ। जो फल लगावे धर्म दे डाले, पत्त टहणी दए महकाईआ । घट घट अन्तर निरंतर जोती जाता हो के दीप अगम्मा बाले, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। भाग लगावे काया माटी खाले, पंज तत वजदी रहे वधाईआ। जल्वागर आपणा दे दे नूर जमाले, ज़हूर आपणा इक दरसाईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेरी झोली रहे ना ख़ाले, वस्त अतोट अतुट देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन करे ना कोई प्रितपाले, प्रितपालक ख़ालक तेरी ओट तकाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मैं तकीआं तेरीआं चारे खाणीआं, लख चुरासी जूनी ध्यान लगाईआ। तेरे हुक्म संदेशे सुणे शब्द अगम्मी बाणीआं, शास्त्रां खोजया थांउँ थाँईंआ। आपणे उत्ते तेरे वेखे अठसठ तीर्थ पाणीआं, जल धारा खेल खिलाईआ। सुरती शब्दी तकदी रही हाण हाणीआं, निरगुण निरगुण तेरा रंग वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुर गाउँदे रहे सिफ्तां वालीआं बाणीआं, ढोले सोहले रागां नादां विच दृढ़ाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणी रही बाल अंञाणीआं, बाली बुद्ध बुधि जणाईआ। तूं मेरा शाहो भूप अधार प्राणीआं, प्रणाम कहि के सीस निवाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले अन्तष्करन दे जाण जाणीआं, जानणहार वेखणा नैण उठाईआ। तेरे प्यार विच जो निरगुण सरगुण मौजां माणीआं, सुख सागराँ विच रखाईआ। कलयुग अन्त मेरे भगवन्त मैं होई अन्त निथावीआं, थान थनंतर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू जुग जुग मेरे उत्ते हुन्दी रही
मेहर, मेहरवान दया कमाईआ। क्यों कलयुग अन्तिम लाई देर, दूर दुराडे धुरदरगाहीआ। मेरे उत्तों कलयुग पन्ध मुका दे नेरन नेर, लेखा अगे रहे ना राईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह अगम्मा शेर, भबक दो जहान सुणाईआ । सतिगुर शब्द भेज दलेर, भय भउ दे चुकाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेर, अन्ध आत्म रहे ना राईआ। जीवां जंतां मनसा मन करे ना हेर फेर, बुध बिबेक देणी कराईआ। इक रंग रंगा दे गुरु गुर चेर, चेले गुर आपणे रंग समाईआ। कूड़ कुड़यारां मिट्टी ख़ाक ढाह के करदे ढेर, ममता मोह महल अटल रहिण कोए ना पाईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी ज़बर ज़ेर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब देणी माण वड्याईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग तेरा माणदी रही रंग, रंग रंगीले धुर दे माहीआ। कलयुग अन्तिम दे दे संग, सगले संगी बहुरंगी आपणी दया कमाईआ। नव सत्त मेरा खेड़ा होण ना देवीं भंग, वरभंड वजदी रही वधाईआ। मैं हैरानी विच होई दंग, परेशानी विच कुरलाईआ। मेरे नेत्र लोचन नैणां वगे अंझ, हंझू आपणी धार बणाईआ । मेरे साहिब सूरे सरबंग, तेरे अगे वास्ता पाईआ। तूं लोकमात जगत जहान आउणा लँघ, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाईआ। मेरी सेज सुहञ्जणी सुहा दे पलँघ, आसण सिँघासण अबिनाशण इक वड्याईआ। मेरी सदी सदीवी दी पूरी कर दे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। अमृत धार नर निरँकार वहा दे गंग, गंगोत्री बैठी सीस निवाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मैं तेरा माणां अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों देणा वखाईआ। धर्म दा मेरे उत्ते नूरी चाढ़्ह दे चन्द, चन्द चांदना इक चमकाईआ। मेरा ख़ुशी होवे बन्द बन्द बन्दगी विच तेरे चरण सीस निवाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सदा बख्शंद, रहमत आपणी देणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी अन्दर भेव चुका दे ब्रह्म हँ, पारब्रह्म प्रभ पड़दा आप उठाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू कलयुग कूड़ कुड़यार नाल गई सल्लीआं, अणयाला माया ममता तीर रिहा चलाईआ। किसे कम्म नहीं आउंदीआं मेरे उत्ते दितीआं बलीआं, शहादतां रंग ना कोए रंगाईआ। चरागाहां विच नज़र नहीं आउँदीआं तेल दीआं पलीआं, मकबरे रोवण मारन धाहीआ। जो संदेशे दिते रसूलां अलीआं, अल्ला तेरा हुक्म सुणाईआ। साडा महबूब मेहरवान आवे धरनीए तेरी नव सत्त दी गलीआं, कूचा कूचा फोल फुलाईआ। निगाह मारे जल थलींआं, महीअल खोज खुजाईआ। मेरे मेहरवाना
श्री भगवाना कलयुग अन्त मैं इक्को इक इकल्ली आं, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। तेरे वैराग विच जोती जाते होई झल्ली आं, झलक आपणी देणी वखाईआ। मैं तेरा दर्शन करके पावां जल्लीआं, जलां थलां दे मालक देणी माण वड्याईआ। मेरीआं आशां प्यार वालीआं रहिण ना ठल्लीआं, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। मेरे उत्ते कूड़ कुड़यार दीआं वजदीआं टल्लीआं, मन्दिर मठ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक लै कहर, नव सत्त ध्यान लगाईआ। तूं मेहरवान गम्भीर गहर, गवर तेरी वड्याईआ। दीन दुनी दे अन्तष्करन कूड़ कुड़यार भरया ज़हिर, अमृत रस ना कोए चखाईआ। तेरे नाम कलम्यां बणया वैर, शत्रु घर घर नज़री आईआ। मेहरवाना मेरी झोली आपणे प्यार दा पा दे ख़ैर, ख़ैरीअत आपणी वस्त वरताईआ। नव सत्त दा कर लै आ के सैर, पृथ्मी पिृथम तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे देवणहारे सच सलाह, साहिब सुल्तान देणी सरनाईआ। मेहरवाना बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । मेरा निथावीं दा रिहा ना कोई थाँ, थान थनंतर रोवण मारन धाहीआ। कलयुग अन्तिम पकड़ बांह, बलधारी होणा सहाईआ। मैनूं प्यार दी बणाए ना कोई माँ, धरत माता कहि के सीस ना कोए निवाईआ। मेरे उत्ते मानव मानस मानुख शरअ शरीअत विच खाए सूर गाँ, पशूआं ढोरां खल्ल लुहाईआ। हरि हिरदिउँ भुलया तेरा नाँ, नाउँ निरँकार ना कोए दृढ़ाईआ। जीवां जंतां बुद्धी होई काँ, गुरमुख रूप ना कोए दरसाईआ। तुध बिन देवे कोई ना ठण्डी छाँ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं तेरे मिलण दा चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। दरस दिखा दे निरगुण निरवैर आप आ, जोती जाते फेरा पाईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां वाह वाह, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे आदि जुगादि गवाह, शहादत तेरे नाम वाली भुगताईआ। धरनीए कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता आवे वेस वटा, पुरख बिधाता फेरा पाईआ। मेरे मेहरवाना नौजुवाना श्री भगवाना मैं बिना नेत्रां तकां तेरा राह, मेरे रैहबर आउणा धुर दे माहीआ। मेरा दुखड़ा दीन दुनी दा देणा गुआ, सुख आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम हकीकत दे मालक करना हक न्याँ, अदल इन्साफ़ आपणा देणा जणाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे निरँकारे, निरवैर होणा आप सहाईआ। सति सच दे भर भण्डारे, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ । मैं जुग चौकड़ी तेरे सहारे, ओट अवर ना कोए तकाईआ। संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारे, अवतरी तेरा भेव चुकाईआ। पिछले जुग चौकड़ी वेखे सारे, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। तेरा दर्शन पाउणा चाहुंदी कलि कल्की अवतारे, तेरा नूर तकां थांउँ थाँईंआ। अमाम अमामा हो ज़ाहरे, ज़ाहर ज़हूर देणी वड्याईआ। मैं सदा सदा तेरे सुणदी रही इशारे, बिन सरवणां कन्नां ध्यान लगाईआ। अछल छलधारी वेखीं हुण देवीं ना लारे, वल छल आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं कलयुग रिहा ललकारे, आपणा भय दृढ़ाईआ। मैं नव सत्त कूड़ कुड़यार दे लाउणे जैकारे, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। माया ममता मोह लग्गे अखाड़े, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। अग्ग लगाउणी बहत्तर नाड़े, मानस मानव देणे तपाईआ। दुहाई फेरनी जंगल जूह उजाड़ पहाड़े, टिल्ले पर्वत रोवण मारन धाईंआ। मेरे भगवन्त मेरे मंन लै हाढ़े, मिन्नतां कर कर सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते धर्म दे रंग चाढ़्ह दे गाड़्हे, दुरमति मैल दे धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर साचे साहिब सईआं, स्वामी अन्तरजामी तेरी आस रखाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते मेरी पकड़ लै बहीआं, काहन कान्हा श्री भगवाना धुर दे रामा आपणे अंग लगाईआ। मेरा लेखा तक लै बिन अक्खरां वाली कढ्ढके बहीआ, जिथ्थे वही नाज़ल हो के दयां सुणाईआ। मैं सरन सरनाई पुरख समरथ तेरी पईआं, पारब्रह्म प्रभ तेरी धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मेरी शौह दरया डुब्बण ना देवीं नईया, नौका जगत जहान पार कराईआ। जिस कारन बुल्हे गाया थईआ थईआ, दहि दिशा दे मालक होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। धरनी कहे मेरे मालक निगाह मार लै उत्ते धवल, मेरा धवला झाटा वेख वखाईआ। मेरी बुद्धी होई बवल, पाग़लां वांग रही कुरलाईआ। तूं नूर अलाही अवल, आलमीन तेरी सरनाईआ। आपणा वअदा तक लै कवल, कौल इकरारां ध्यान लगाईआ। मेरे मेहरवाना मेरे उत्ते सति सरूप हो के मवल, मौला हो के फेरा पाईआ। तेरा रूप अनूप तकां सुंदर साँवल सवल, सावरीआ आपणा पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक वड्याईआ। धरनी कहे मेरे धर्म धार दे पिता, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। मैं निर्धन नाल करना हिता, हितकारी हो के ध्यान रखाईआ। तूं स्वामी मेरा अबिनाशी अचुता, चतर्भुज तेरी बेपरवाहीआ। धर्म दी धार मेरी सुहा दे रुता, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। हुक्म संदेशा दे दे आपणे सतिगुर
शब्द दुलारे सुता, पूत सपूतां लै उठाईआ। जो वेख वखाए लख चुरासी काया माटी बुता, बुतख़ानयां फोल फुलाईआ। मेरा अन्त कन्त भगवन्त मेट दे दुखा, दु:ख दलिद्र रहिण कोए ना पाईआ। सति सच धर्म दा दे दे सुखा, सतिजुग साचा नाल मिलाईआ। मेरी पवित्र कर दे कुक्खा, मैं धर्म दी बणां जणेंदी माईआ। तेरे दरस नाल मेरा उजल होवे मुखा, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मेरा अन्तष्करन तेरे प्यार दा भुखा, भुख तृष्ना देणी गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे मालक स्वामी अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दे कराईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरी मेट उदासी, चिन्ता ग़मी दे गुआईआ। मेरी शुद्ध कर दे रासी, मण्डल मण्डप आपणे रंग रंगाईआ। धुर संदेशा दे दे शंकर कैलाशी, कलाधारी आप सुणाईआ। जगत विकारी मेरे उत्ते रहिण ना देवीं लाशी, कूड़ विकारां पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी विच्चों करें तलाशी, हरिजन साचे लएं बचाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना सति धर्म नूं दे शाबाशी, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। कलयुग कोलों मेरी होए ख़ुलासी, खुल्ही मेंढी सीस दयां दुहाईआ। तूं सचखण्ड निवासी, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैं धरनी तेरे हुक्म दी प्यासी, तृष्ना विच रही कुरलाईआ। मेरे अन्तष्करन इक्को आशा भासी, भावना तेरे चरण टिकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मानव करे ना कोए बदमुआशी, बदी दा लेखा देणा चुकाईआ। तुध बिन सच करे ना कोए शनासी, शनाख़त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब धुर गुसाँईंआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख कृपालू, किरपा निध वेख वखाईआ। कलयुग अग्नी रेत तपे बालू, सति सच ना कोए वरताईआ। तुध बिन मेरा वक्त ना कोए संभालू, सम्बल दे मालक लहिणा देणा देणा चुकाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते सति धर्म होवे चालू, कलयुग चाली देणी पाईआ। मेरी आशा पूरी कर दे जो नानक कहि के गया पुत कालू, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। आपणा सति धर्म दा वसल दे वसालू, विश्व दे मालक होणा सहाईआ। तुध बिन पंच विकार मानव अन्दरों सके ना कोए निकालू, तन वजूदां करे ना कोए सफ़ाईआ। तूं स्वामी ठाकर घर घर अन्दर सदा समालू, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ । मेरे दुक्खां दा तुध बिन बणे कोए ना झालू, झलक सके ना कोए वखाईआ। मेहरवाना मेरा तोड़ दे जगत जंजालू, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरा कूक पुकारे पर्वत हिमालू, कोह कोहां
ध्यान लगाईआ। फल लगा दे साचे डालू, फुल्ल आपणा नाम महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे ठाकर स्वामी सिधू, सद सद तेरी सरनाईआ। मैनूं बख्श दे धर्म धार दी नव निधू, नौ अठारां पन्ध मुकाईआ। सच प्रेम दी दे दे बिधू, बिधाते बिधना लेख मिटाईआ । तेरा रूप मुस्लिम सिख इसाई मूल दिसे ना हिन्दू, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी स्वामी मेट दे चिन्दू, चिन्ता नज़र कोए ना आईआ। दीन दयाल हो के बण बख़शिंदू, रहमत आपणी आप कमाईआ। भाग लगा दे काया माटी पिण्डू, इंड ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे दीन दयाल दर्द दु:ख भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। मैनूं धूड़ी बख्श दे मजन, ममता मैल धुआईआ। प्रेम धार पा दे अंजण, बिन लोचन कर रुशनाईआ । तेरे नाम दे नाद अगम्मी वजण, बिन सरवणां कर शनवाईआ। नव सत्त तेरे दीपक जोती जगण, भगत सुहेले डगमगाईआ। तेरे प्यार विच होवां मग्न, मस्ती विच ख़ुशी बणाईआ। बिन रसना नाम लगा दे सगन, गंढ्ढ आपणे नाल रखाईआ। मैं तैनूं किते ना जावां लभ्भण, घर स्वामी आउणा चाँईं चाँईंआ। मेरा माटी ख़ाक दा बदन, जगत वजूद ना कोए जणाईआ। दो जहानां पार कर के आ जा हद्दन, हदूद मेरी वेख वखाईआ । तूं गोपाल स्वामी मूर्त मदन, मधसूदन तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आ जा कढ्ढण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचा आ जा छडण, मेरे गृह देणा टिकाईआ। जन भगतां भाग लगाउणा साढे तिन्न हथ्थ काया माटी हड्डण, नाड़ी नाड़ी कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म आपणी धार बणा लै यद्दण, यदी यदप आपणा हुक्म वरताईआ। तूं नूर अलाही धुर दा रब्बण, रहमत आपणी देणी कमाईआ। मेहरवाना नौजवाना सति सच दी चाढ़्ह दे रंगण, रंगत इक्को इक वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त लग्गी मंगण, कलयुग अन्तिम झोली डाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर सुणा दे छन्दन, सोहला ढोला इक्को नाम समझाईआ। इक्को तेरे चरण कवल होवे बन्दन, सीस जगदीश अवर ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति दा बख्श अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों आप प्रगटाईआ।