१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मुख्त्यार सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मनी सिँघ मेरे उत्ते मारीआं लकीरां, पुठ्ठी कलम नाल खिचाईआ। धरनीए तेरे उत्ते कायम रहिणीआं
नहीं किसे दीआं जगीरां, मालक नज़र कोए ना आईआ। दुनिया अन्तिम होणी वांग फ़कीरां, फ़िकरा सच सके ना कोए गाईआ। झगड़ा पैणा शाह हकीरां, अमीर ग़रीब करन लड़ाईआ। राज राजानां बदल जाणीआं तकदीरां, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खड़कणीआं शमशीरां, खण्डा खण्डे नाल टकराईआ। किसे ने किसे नूं देणीआं नहीं धीरां, धीरज नज़र कोए ना आईआ। शरअ दीआं कटीआं जाणीआं ज़ंजीरां, ज़मीर दीन दुनी बदलाईआ। माण दा किसे दे सीस रहिणा नहीं चीरा, दाग़ लग्गे ख़लक ख़ुदाईआ। अमृत रस पीए कोई ना सीरा, ठंडक ठंड ना कोए वरताईआ। तेरे उत्ते धवले सब दा बदल जाणा वतीरा, वर्तमान दा लेखा रहे ना राईआ। तेरा प्यार होणा ख़मीरा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। जो गोबिन्द माण दिता छींबिआं झीरां, कोझयां कमल्यां रंग रंगाईआ। अन्त बेनज़ीर पाउणीआं भीड़ां, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। तेरे सीस सुहागणे रहिणा मूल नहीं लीड़ा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार ने चुकणा बीड़ा, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मनी सिँघ ने मेरी छाती दिती विंन्ह, कलम तिक्खी नोक नाल खुभाईआ। मैनूं नज़ारा वखाया भिन्न, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ। प्रभू दा खेल अन्तिम होणा ना घड़ी पल ना जगत वाले छिन्न, पलकां दी धार विच आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दा लेखा कमलीए तेरे उत्तों मुकणा विच दिन तिन्न, तीन लोक दा लहिणा दए चुकाईआ। सब दे कोलों सब कुछ जाणा छिन्न, ख़ाली हथ्थ दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मनी सिँघ ने मेरे उत्ते कलम रखी तिक्खी, त्रैगुण अतीते नाल मिलाईआ। प्रभू दे प्यार बिना कायम रहिणी नहीं कोई सिक्खी, सिख्या विच सिख ना कोए समाईआ। फेर उंगली नाल अगम्मी पट्टी लिखी, हरफ़ हरूफ़ मिट्टी उत्ते दरसाईआ। फेर प्रभ दे अगे झोली डाह के मंगी भिक्खी, कूक कूक सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले वस्त अगम्मी आपणे प्यार वाली सिट्टीं, अतोट अतुट देणी वरताईआ। झट इशारा होया आह वेख लै हाहे वाली टिप्पी, हँ ब्रह्म नाल वड्याईआ। जेहड़ी पुरख अकाल दे चरणां विच लिटी, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जिस दी जगत धार तों बाहर दी मिती, मित्रा वेखणा चाँईं चाँईंआ। झट मनी सिँघ ने इक्को मंग मंगी तेरे शब्द दी इक्को होवे लिपी, दूजी विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। धरनी कहे मैं झट दुहथ्थड़ मार के पिट्टी, कूक कूक सुणाईआ। एह की ख़बर सन्ता दस्सें अनडिठ्ठी, भेव अगम्म जणाईआ। झट बिना अक्खरां तों वखाई मैनूं चिठ्ठी, जिस दी इबारत समझ कोए ना आईआ। धरनीए तेरी खेल बिना पुरख अकाल तों जाणी नहीं नजिठ्ठी, बिना सम्बल दे मालक तों संभल सके कोए ना
राईआ। एह प्यार दी धार धरनी कहे मैनूं लग्गी मिट्ठी, बिन रसना रस चखाईआ। जां ग़ौर नाल तक्कया नूर नुरानी खेल दिसी चिट्टी, काला हरफ़ हरूफ़ ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे नित नविती, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड झांमके ज़िला अमृतसर
सतिगुर दर्शन काया अन्दर, साढे तिन्न हथ्थ अन्तर निरंतर वजे वधाईआ। करे प्रकाश अन्धेरी डूँग्घी कंदर, काया काअबा दो दो आबा डगमगाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता बजर कपाटी तोड़े जंदर, रजो तमो सतो दा लेखा आप मुकाईआ। मनुआ मन दहि दिश उठ धावे ना बन्दर, सुरती शब्द शब्द बंधाईआ। गृह प्रकाश देवे बिना सूर्या चन्द्र, जोती जाता डगमगाईआ। दया कमाए तन वजूद अन्धेरे खण्डर, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा साहिब इक गुसाँईंआ । सतिगुर दर्शन तन वजूद, माटी ख़ाक मिले वड्याईआ। भेव खुल्हाए आलीशान अर्श अरूज, अर्शी प्रीतम धुरदरगाहीआ। मंज़ल देवे हक मकसूद, दरगाह साची पड़दा आप उठाईआ। मन कल्पना कूड़ी क्रिया करे नेस्तो नाबूद, जड़ चोटी रहिण कोए ना पाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले महबूब, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा दरस दिखाईआ। नौ दुआरे पन्ध रहे ना हदूद, ईड़ा पिंगल सुखमन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर दर्शन काया माटी, मटका वेखे चाँईं चाँईंआ। जोत जगाए नूर ललाटी, नूर नुराना डगमगाईआ। नाम वखाए आपणी हाटी, जगत वणजारा ना कोए जणाईआ। अमृत रस देवे निझर बाटी, बूँद स्वांती नाभी कवल विच्चों पलटाईआ। सतिगुर शब्द सुरत चढ़ाए आपणी घाटी, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। लेखा रहे ना तीर्थ अठ साठी, सर सरोवर इक नुहाईआ। दुरमति मैल जाए काटी, सतिगुर दरस वडी वड्याईआ। मनुआ मन फिरे ना नाटी, नटुआ आपणा रंग रंगाईआ। जोत जगाए बिना तेल बाती, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतिगुर दरस देवे बिना अक्खां, जग नेत्र लोड़ रहे ना राईआ। घर स्वामी ठाकर मिले सख़ा, सुख़न आपणे पूर कराईआ। जिस दी कीमत पा सके ना कोई करोड़ी लखां, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। उह खेले खेल अगोचर अलखणा अलखा, अगम्म अथाह
बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि पुरख समरथा, साहिब सुल्तान नूर अलाहीआ। जिस दा नित नवित जुग चौकड़ी बणदा रथा, रथ रथवाही हो के वेख वखाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सतिगुर शब्द सुणावे कथा, आत्मक राग राग दृढ़ाईआ। जिस दा खेल यथार्थ यथा, यदी यदप आपणा भेव चुकाईआ। उह जोत जगाए दया कमाए जन भगत सुहेले मस्तक मथ्था, टिक्के धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। लहिणा देणा चुकाए तत अठ्ठां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध आपणे रंग रंगाईआ। सतिगुर दरस दीदारी निरगुण धार हरिजन प्यार अन्तर आवे नठा, बिन कदमां भज्जे नठे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर दरस लोड़े सर्ब जग, जागरत जोत ध्यान लगाईआ। जो बुझावणहारा कूड़ कुड़यारी अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। भेव चुकाए उपर शाह रग, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। हँस बणाए बपड़े बग, माणक मोती चोग चुगाईआ। जगत विकार दी मेटेहद्द, हदूद आपणी दए दरसाईआ। बिना जगत साज़ सुणाए नद, अनहद नादी नाद धुन करे शनवाईआ। अमृत रस सच प्याए मदि, मधुर धुन नाल शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर दरस हरिजन करन दा चाउ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। बिन रसना जिह्वा गाए वाहो वाहो, वाहवा वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। सो सतिगुर पूरा बिन हथ्थां पकड़े बाहों, बिन ततां गोद उठाईआ। अन्तर निरंतर बिन रसन जपाए नाउँ, नाउँ निरँकार आप दृढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे ठण्डी छाउँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, काग हँस रूप बदलाईआ। आपे पिता आपे माउँ, आपे होए जणेंदी माईआ। दीन दयाला दर्शन देवे थाँईं थाओं, थान थनंतर आपणे रंग रंगाईआ। आदि जुगादी सद करनहार न्याउँ, न्याँकार इक अख्वाईआ। जन भगतां दर्शन देवे साढे तिन्न हथ्थ ग्राउँ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वखाईआ। जिस नूं दर्शन देवे पूरा सतिगुर, गोबिन्द गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। लहिणा देणा आदि जुगादी वेखे धुर, धुर मस्तक लहिणा देणा दए चुकाईआ। अन्तर आत्म परमात्म शब्द नाद सुणाए सुर, सुरती शब्दी नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेर घोर, पंच विकार हँकार दए मिटाईआ। मनुआ मन पाए ना शोर, शौहर बांका हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। पंच परपंच रहे ना अन्दर चोर, ठग्गी ठग ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। सतिगुर दरस सदा अगम्मा, जग नेत्र लोचन वेखण कोए ना पाईआ। जो बिना तेल बाती दीप जगाए शमअ नूर नुराना जोती जाता डगमगाईआ। जो आदि जुगादी मेटे
सगली तमा, लालच रहिण कोए ना पाईआ। लेख मुकाए राय धर्म लख चुरासी जमां, जम की फाँसी दए कटाईआ। सच सुहञ्जणा चरण कवल बणाए अगला समां, पूरब लहिणा लहिणे विच झोली पाईआ। लेखा जाणे पवण स्वासी दमां, दामनगीर आप हो जाईआ। हरख सोग चिन्ता मेटे ग़मां, ग़मखार हो के वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार सच दुआर सदा नवां, बृद्ध बाल बुढेपा जुग चौकड़ी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर हुक्म संदेश नर नरेश हो के देवे नाल चवां, चाउ घनेरा इक्को इक जणाईआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गंडा सिँघ दे गृह पिण्ड दराजके ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मनी सिँघ ने लिख्या पत्र, हरफ़ उंगलां नाल बणाईआ। उह सम्मत बिक्रमी उन्नी सौ चुहत्तर, दूसर संग ना कोए रखाईआ। फेर आपणे चोले दी पाड़ के निक्की जेही कतर, उस दे नाल दिती लटकाईआ। फेर नक रगड़या आपणी उत्ते तीजी सतर, त्रैगुण तों बाहर वेख वखाईआ। फेर आपणे हथ्थां दा बणा के छत्र, सीस सीस उत्ते दिता टिकाईआ। फिर निगाह मारी हस के आपणे आप नूं लग्गा दस्सण, धुर दा हुक्म जणाईआ। संगरूर जेल विच बिना ख़ुशी तों लग्गा हसण, रैण नव दस दा वक्त सुहाईआ। फेर बालिशतां नाल लग्गा कच्छण, पैमानां हथ्थां वाला बणाईआ। फेर सुरती धार विच लग्गा हसण, बिन कदमां कदम उठाईआ। फेर आपणे प्यार विच प्रीती लग्गा कसण, गंढ्ढ बिन तन्द तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मनी सिँघ मैनूं लाईआं उंगलां तीन, कलम हथ्थ ना कोए उठाईआ। अन्दरों प्रभ दे हो अधीन, बैठा सीस झुकाईआ। फेर ख़ाका खिच्चया मेरी उत्ते ज़मीन, वंड आपणी आप वंडाईआ। नाल इशारा दिता की लहिणा देणा होणा रूसा चीन, चैन विच नज़र कोए ना आईआ। फेर मार्ग तक महीन, बैठा नैण दबाईआ। फेर बण के बुद्धीहीन, आपणा आप गया तजाईआ। मस्तक हथ्थ मारया मेरे साहिब ने सब कुछ लैणा छीन, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। फेर झगड़ा होया ग़मगीन, ग़मी समझ कोए ना आईआ। फेर निगाह मारी मेरे परम पुरख दा लेखा बड़ा प्राचीन, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग देण गवाहीआ। मैं कोई शोहदा नहीं कमीन, कोझा कमला ना रूप बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते झट मनी सिँघ लाया पंजा, पंजा पंजे नाल दबाईआ। फेर
हिन्दसा लिख्या बवन्जा, पांजा दूआ जोड़ जुड़ाईआ। फेर अक्खर बणाया चंगा, कीती उंगलां नाल लिखाईआ। फेर इशारा दिता गंगा, मईआ भज्जणा वाहो दाहीआ। फेर निगाह मारी पुरी अनन्दा, अनन्दपुर वासी वेख वखाईआ। झट नेत्र खोल्ल्हया पुरख अकाले रूप धरया बन्दा, पंजां ततां विच समाईआ। झट उसे वेले सन्त मनी सिँघ तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, रसना जिह्वा ज़बान ना कोए हिलाईआ। फेर खलो गया इक टंगा, हथ्थ मस्तक उत्ते रखाईआ। फेर फड़ के बिना लकड़ी तों डण्डा, डण्डावत आपणी लई बदलाईआ। फेर आपणा करके पिण्डा नंगा, पिठ्ठ ज़िमीं नाल रगढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे जिस वेले सन्त मनी सिँघ मेरे उत्ते रगढ़ी आपणी पिठ्ठ, पासा आपणा ना मूल बदलाईआ। मैनूं नज़री आया इक्को धार सवा गिठ्ठ, मारू डण्ड दा पन्ध चुकाईआ। अगे सिँघासण दिस्या नूर नुराना अनडिठ, जिस दी पावा चूल घड़त ना कोए घड़ाईआ। फेर आवाज़ सुणी अगम्मी मिठ, बिन रसना जिह्वा होई शनवाईआ। जां फेर तक्कया मेरे उत्ते मिली बिना अक्खरां तों चिट, चिट्टे उत्ते काला हरफ़ ना कोए लिखाईआ। मैं वेंहदी रह गई बिट बिट, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे फेर मनी सिँघ हो गया चुप, मुख दन्द रसना ना कोए हिलाईआ। बुक्कल विच कर अन्धेरा घुप्प, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। फेर ग़ुस्से विच किहा क्यों मेरे साहिब गयों छुप, शेरा आपणा मुख छुपाईआ। बेशक मैं बुढ्ढा तन दा ते अन्दरों तेरा पुत, नूर नुराना तेरा नज़री आईआ। झट संदेशा मिल्या मैं सुहञ्जणी करां अगम्मी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल हो के अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा भेव खुल्हाईआ।
१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मिलखा सिँघ समुंद सिँघ दे घर
पिण्ड माढ़ी ज़िला अमृतसर
धरनी कहे सतिगुर शब्द दे सहारा, सहायक नायक तेरी ओट तकाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के बण मीत मुरारा, मित्र प्यारे आपणा रंग रंगाईआ। मेरे उत्तों कलयुग अन्त मेट धूंआँधारा, कूड़ी क्रिया नव सत्त रहिण ना पाईआ। सति सच नाम कलमे दा दस अगम्म जैकारा, जिस दी दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। अनादी शब्द दी दे धुन्कारा,
अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। अमृत रस बख्श ठण्डी ठारा, अंमिओं रस धुर दा आप चुआईआ। जोती नूर कर उज्यारा, दो जहानां डगमगाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना सजदयां विच निमस्कारा, कदम बोसी करके सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त सति वरताईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द प्यारे मीता, मित्रा तेरी ओट तकाईआ। मेरे उत्तों कूड़ी क्रिया बदल दे रीता, रीतीवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों बदल दे नीता, अन्तष्करन विच कर सफ़ाईआ। पतित पापी कर पुनीता, दुरमति मैल दे गंवाईआ। मेरी आशा पूरी कर दे जो राम संदेशा दे के गया सीता, सुरती सीता राम शब्द विच समाईआ। उह लहिणा देणा वेख लै जो संदेशा दिता काहन घनईया अर्जन लिखण लग्गयां गीता, अठारां ध्याए हरफ़ हरूफ़ वड्याईआ। जो पैग़म्बरां वायदा कौल इकरार कीता, कीमत करते देणी पाईआ। जो गुरु गुरदेव स्वामी रख्या चीता, चेतन हो के देणा दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरा पूरब वक्त पिछला बीता, अगे पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरे उत्तों कूड़ बुझा दे अग्ग, त्रैगुण अतीते दया कमाईआ। अमृत मेघ बरस दे उत्ते जग, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया नालों दीन दुनी कर अलग, माया ममता मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी मूल रहे ना कग, काग हँस रूप दरसाईआ। भेव खुल्हा दे आपणा उपर शाहरग, नौ दुआरयां डेरा ढाहीआ। अमृत जाम प्या दे मदि, नाभी कवल कवल उलटाईआ। कूड़ कुड़यार शरअ दी मेट दे हद्द, हद्द हदूद महबूब आपणी इक वखाईआ। आत्म धार सति बणा लै आपणी यद, यदी यदप आपणा रंग रंगाईआ। मैं ख़ुशी नाल होवां गद गद, तेरा ढोला सोहला इक्को इक गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं तेरी रखी ओट, ओड़क ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते जुग लँघ गए कोटी कोट, अणगिणत आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं तेरा भण्डारा तकदी रही अतोट, अतुट देणा वरताईआ। साचे नाम नगारे ला दे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। दीन दुनी सृष्टी अन्दरों कढ दे खोट, मानस मानव पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। आत्म परमात्म जोती धार बख्श दे जोत, नूर नुराना डगमगाईआ। नव नव पर्दा खोल्ह दे सोया रहे कोई ना सोत, सोई सुरती आप जगाईआ। मेरे उत्ते कल्पणा वध गई बहुत, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द आदि जुगादी निहकलंका, कलकातीआं डेरा देणा
ढाहीआ। एका नाम शब्द दो जहान वजा दे डंका, पुरीआं लोआं कर शनवाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरा सुहा दे बंका, बंकदुआरी एकँकारी इक्को नज़री आईआ। लहिणा देणा मुका दे राउ रंका, शाह हकीर फ़कीर इक्को घर बहाईआ। सति धर्म सतिजुग बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा देणा उठाईआ। झगड़ा रहे ना जगत वासना मनूए मन दा, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। लेखा रहे ना सरवण कन्न दा, धुन आत्मक शब्दी राग देणा सुणाईआ। मेरा लेखा मुक जाए हरख़ सोग़ ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। आपणा मानव रूप बणा लै आपणे ब्रह्म दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। मेरा नव सत्त रंग्गया होवे तेरे सच धर्म दा, धर्म दी धार इक दरसाईआ। लहिणा मुका दे कूड़ कर्म दा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। इष्ट रहे ना कोए दृष्टी चर्म दा, चम्म दृष्टी लेखा देणा मुकाईआ। इक्को सहारा बख्श दे आपणी सरन दा, सरनगति इक्को नज़री आईआ। लहिणा देणा रहे ना वरन बरन दा, चार वरन अठारां बरन इक्को रूप समाईआ। तूं मालक ख़ालक स्वामी तारन तरन दा, तारनहार तेरी वड्याईआ। मैनूं शौक नौ खण्ड पृथ्मी इक्को तेरा नाम कलमा पढ़न दा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेरे उत्ते मार्ग होवे तेरी हकीकी इक्को मंज़ल चढ़न दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरे उत्ते हो कृपाल, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। तूं दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध नूर अलाहीआ। मैं निमाणी कोझी कमली कंगाल, तूं शहिनशाह शाह पातशाह नूर अलाहीआ। मैं चाहुंदी सति धर्म दी मेरे उत्ते इक्को होवे धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को सोभा पाईआ। तूं आ के वेख मुरीदां हाल, मेरे मुर्शद धुरदरगाहीआ। मेरा त्रैगुण माया कट जंजाल, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरी घालण लई घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। तूं मेरा मधुसूदन मुकन्द मनोहर लखमी नरायण गोपाल, गोबिन्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। फल लगा दे मेरे डाल, पत टहणी धर्म धर्म नाल महकाईआ। मैं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार होई बेहाल, बहिबल हो के रही सुणाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरी आ के सुरत संभाल, सम्बल दे मालक सम्बल आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेरी कर प्रितपाल, प्रितपालक ख़ालक तेरी आस रखाईआ।
१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ रघुबीर सिँघ दे गृह पिण्ड डलीकी ज़िला अमृतसर
धरनी कहे सतिगुर शब्द मैनूं बख्श दे इक्को सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी दया कमाईआ। तेरे चरण कवल वास्ता रही घत, निव निव निरवैर निराकार निरँकार लागां पाईआ। कलयुग अन्त मेरी रखणी पत, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै नौ खण्ड पृथ्मी उबले रत, सांतक सति ना कोए कराईआ। धीरज धर्म रिहा ना यति, सति सन्तोख विच ना कोए समाईआ। मेरा सुनेहड़ा बिना कलम शाही तों लिख्या होया ख़त, बिन हरफ़ हरूफ़ करे शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों कूड़ कुड़यार बदल दे मति, मति मतांतरां डेरा ढाहीआ। माया अग्नी कोई ना जावे तप, तपीश्रां बाहर दे समझाईआ। निगाह मार लै तेज वाए पृथ्मी आकाश अप, पंचम पंजां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द मेरा तक लै अन्तष्करन, अन्तरजामी हो के ध्यान लगाईआ। मेरे नाल वायदा आदि जुगादी परन, कौल इकरार गुर अवतार पैग़म्बर गए जणाईआ । मैं तेरी धर्म दी धार लई सरन, सरनगति इक्को इक जणाईआ। तूं निरगुण धार किरपा आ जा करन, करनी दा करता हो के वेख वखाईआ। दरोही मैं कूड़यारां हथ्थों लग्गी सड़न, कलयुग काती अग्नी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द आदि जुगादी सज्जण, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। तैनूं कहिंदे दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। मेरे गोपाल मूर्त मदन, नूर नुराने तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरी धार लग्गी सद्दण, सदके वारी घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक प्रगटाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेट कलेश, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। तूं मालक ख़ालक इक्को नर नरेश, नर निरँकार दिती माण वड्याईआ। मैं दर तेरे होई पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ । उह तक की इशारा दिन्दा सहँसर मुख शेष, बाशक तशका की रिहा दृढ़ाईआ। की बिन रसना कहि के गया गणेश, गणपति आपणा भेव खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं की लेखा जणाया की सुनेहड़ा दिता निगाह मार लै सम्बल देस, देस देसांतरां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरे उत्ते आपणी कर मेहरवानी, महबूब हो के दया कमाईआ। सति धर्म दी बख्श दे निशानी, निशाना कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। तूं मालक ख़ालक आलमे जावदानी, दो जहानां तेरी वजदी रहे वधाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्म दी दिन्दी रही कुरबानी, करबले दा लेखा वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्ते निगाह मार लै जगत जिस्म
जिस्मानी, रूह बुत फोल फुलाईआ। प्रेम रिहा ना किसे इन्सान इन्सानी, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। प्रेम रिहा ना तेरे नाम कलमे बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। झगड़ा तक लै चारे खाणी, ख़ालस रंग ना कोए समाईआ। तेरी मख़लूक तेरे नालों होई बेगानी, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। अक्ल बुद्धी जिज्ञासुआं होई निधानी, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं राह तकां तेरा हथ्थ रख के उत्ते पेशानी, पेशतर दे लहिणे नाल मिलाईआ। मेरे स्वामी ठाकर मेरे उत्ते बख्श दे मंज़ल इक रुहानी, रूहे रवां आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मैं होई निताणी, निमाणी हो के ओट तकाईआ। मेरा पवित्र रिहा ना अठसठ तीर्थ पाणी, पुनह पुनह तैनूं सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी करनी दा करता जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे सिर कर एहसानी, एहसान मेहरवान मेहर नज़र नाल मेरी झोली देणा टिकाईआ।
१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ बीर सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर
धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं तेरी निमाणी नंन्ही बच्ची, बचपन पिता पतिपरमेश्वर तेरी झोली पाईआ। बेशक मेरी धार माटी कच्ची, कंचन गढ़्ह नज़र कोए ना आईआ। मैं आपणी कथा कहाणी दस्सां सची, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। मेरा अन्तष्करन कलयुग अग्नी नाल रिहा मच्ची, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। निगाह मार लै प्रकृती विच पच्ची, पंजां दे मालक फोल फुलाईआ। लूं लूं तेरी धार दिसे ना रची, रचना वेखण कोए ना पाईआ। ममता घर घर वेसवा हो के नच्ची, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा साहिब इक्को नज़री आईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं तेरी इक्को नढ्ढी बाली, बाली बुद्ध दयां जणाईआ। तूं मेरी सुरत संभाली, सम्बल बहि के आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल जोत अकाली, अकल कलधारी तेरे रंग समाईआ। मेहरवान हो के मेरी करीं दलाली, विचोला इक्को सोभा पाईआ। मेरी झोली तक लै ख़ाली, ख़ालक रंग ना कोए रंगाईआ। सति धर्म दी वस्त मेरे उत्तों लभ्भे ना भाली, खोजयां हथ्थ कोए ना आईआ। बिना धुर दे हुक्म तों कलयुग होई रैण अन्धेरी काली, कला कूड़ दिती वरताईआ। सच रिहा ना कोए धर्मसाली, धर्म दुआर ना कोए चतुराईआ। जिधर तकां जगत गुरु दिसदे जाहली, धुर दा सतिगुर बिना शब्द तों नज़र कोए ना आईआ। तेरे बिना स्वामीआं मेरा बाग़ उजड़या दिसे कोए ना माली,
मानव बूटे हरे सिंच ना कोए कराईआ। मेहरवाना मेरे उत्ते किरपा कर दे शाली, शहिनशाह हो के दया कमाईआ। मैं मंगती तेरे दर दी होई सवाली, सवालण हो के मंग मंगाईआ। तूं किरपा निध मेरी अन्तिम सुरत संभाली, सतिगुर शब्द तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं कोझी कमली नंन्ही, जगत रेख समझ कोए ना पाईआ। मेरी इक बेनन्ती मंनीं, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। मैनूं जम्मण वाली नहीं कोई जनणी, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। मेरा साक सज्जण नहीं कोई तनी, सगला संगी नज़र कोए ना आईआ। मैं कोई ख़बरां सुणदी नहीं कन्नीं, कायनात ना कोए शनवाईआ। मैं इक्को लाडली तेरी धर्म धार दी चन्नी, चन्द चांदना मेरे उत्ते देणा चमकाईआ। मैनूं आपणी बिन हथ्थां फड़ा दे कन्नी, लोकमात सके ना कोए छुडाईआ। मैं नेत्रहीण रव्हां ना अन्न्ही, अन्ध अज्ञान देणा मुकाईआ। तेरे दर ते आई भन्नी, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं बाली बुद्ध अंञाण, मूर्ख मुगध मूढ़्ह अख्वाईआ। तूं देवणहारा चतुर सुजान, सुघड़ तेरी बेपरवाहीआ। तेरे चरण कवल करां ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे स्वामीआं मेरी झोली पा दे दान, दाते दानी आपणी दया कमाईआ। मैनूं संदेशा दे के गया बावन धुर फ़रमान, फ़ुरनयां बाहर जणाईआ। मैनूं राम ने राम दे राम दा दिता निशान, निशाने दीन दुनी उलटाईआ। संदेसे विच आख्या कृष्ण काहन, काहनां दा काहन तेरा रंग रंगाईआ। पैग़म्बरां इशारा दिता तेरे उत्ते आए धुर अमाम, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जिस दा कलम्यां तों बाहर होए पैग़ाम, बिन अलिफ़ ये पढ़ाईआ। जिस दा इक्को होवे इस्लाम, इस्म आज़म इक समझाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण धार गुरुआं मन्त्र दिता सतिनाम, नाम नामा रंग रंगाईआ। उह धरनीए तेरा वेखे नगर ग्राम, खेड़ा नौ खण्ड ध्यान लगाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं एसे करके बैठी कर ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला मेरा आवे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं चरण कवल धवल हो के करां प्रणाम, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। जो मेरे उत्ते आ के मेटे अन्धेरा शाम, शमअ नूर जोत चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा एको एक धुर दी धार सुणां पैग़ाम, हुक्म संदेशा इक्को इक करे शनवाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ बेबे मंनी दे गृह पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर
धरनी कहे सतिगुर शब्द मैनूं हलूणा दिता गुट दा, फड़ बाहों दिता हिलाईआ। सैनत नाल जणाया उह तक सन्त मनी सिँघ चूरी कुटदा, टुकड़े हथ्थां नाल दबाईआ। नाले अन्तर ढोला गाए इक्को तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा रिहा ध्याईआ। नाले हस के कहे कलयुग कूड़ा पैंडा जांदा मुकदा, अगे पन्ध ना कोए वधाईआ। फेर बिना ज़बानों रुकदा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। फेर ज़िमीं असमानां बाहर झुकदा, अन्तर अन्तर लागे पाईआ। फेर आपणा रूप अनूप दस्से सतिगुर सुत दा, दुलारा हो के ख़ुशी बणाईआ। फेर वक्त सुहेला तके साहिब दी रुत दा, रुतड़ी जगत नाल महकाईआ। जिस वेले वक्त सुहञ्जणा होया अबिनाशी अचुत दा, चेतन सब नूं दए कराईआ। लहिणा देणा वेखे काया माटी पंज भुत दा, तन वजूदां फोल फुलाईआ। जिस खेल तकणा माटी ख़ाक बुत दा, बुतख़ानयां वेख वखाईआ। उह जोती जाता हो के निरगुण धारों उठदा, तन वजूद पन्ध मुकाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना नौ खण्ड पृथ्मी चारे कूटां गुठ दा, दहि दिशा फोल फुलाईआ। जिस इशारा दिता मैनूं सन्ता उह तक लै की नज़ारा दुनिया वाली लुट दा, लुटेरा कलयुग नाल मिलाईआ। शाह सुल्तानां भण्डारा ख़ाली होणा ठुठ दा, धन दौलत नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द हो के वेख लै कुठदा, दो जहानां सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे सन्त मनी सिँघ चूरी कुट्टे उंगलां नाल पाए विच घिउ, घृत आपणा रंग रंगाईआ। फेर इशारा देवे वेखो धुर दा दयो, देवतिआं दा देव नज़री आईआ। जो जोती जाता पुरख बिधाता हो के सभनां बणे पिउ, पिता पुरख इक अख्वाईआ। जो भगतां सन्तां आत्म धार बणाए नेहु, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर जणाईआ। पहलों लेखा पूरा करे आपणे साढे तिन्न हथ्थ सीउँ, रवीदास चमारा गंढ्ढ पुआईआ । जिस दे खेल नूं कोई कहि ना सके क्यों, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। मेहरवान हो के जन भगतां उत्ते बरसे मेंहों, मेघला आपणा नाम बरसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग अन्तिम तोड़े विहों, विकार हँकार लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे सन्त मनी सिँघ ख़ुशीआं नाल चूरी गुंन्हदा, उंगलां दसां नाल दबाईआ। नाले लेखा तकी जाए पाप पुन्न दा, नौ खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ। नाले हुकम सुणे मालक कुन दा, कुल मालक की जणाईआ। नाले धरनी दी धूड़ बिना ख़ाक तों चुम्मदा, रसना रस नाल वड्याईआ। फेर चुप चपीता गृह वेखे धुर दी सुन्न दा, समाधी विच आपणा आप टिकाईआ। फेर संदेशा शब्द अगम्मा सुणदा, जो ढोला देवे धुरदरगाहीआ। सन्ता लेखा तक
लै हुण दा, सहिज सहिज नाल समझाईआ। फेर भगत सुहेले हरिजन साचे वेखीं चुणदा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरा लेखा होणा गुण अवगुण दा, गुणवन्ता हो के दया कमाईआ। मेरा नाम निधाना मन्त्र होणा फ़ुंन दा, फ़ुरनयां बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सन्त ने कुट्टी चूरी, चोरी चोरी नज़र किसे ना आईआ। मेरे स्वामीआ मैं तेरी करां मज़दूरी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। नाल शब्द करां मशहूरी, मशवरा तेरे नाल रखाईआ। मेरा पन्ध रहे ना दूरी, मंज़ल देणी मुकाईआ। मेरी कलम तेरी भरे हज़ूरी, हाज़र हो के सेव कमाईआ। तूं तन वजूदों बाहर मेरा मालक होणा नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ । तूं साहिब सर्ब कला भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। मैनूं तुध बिन दुनिया दिसदी कूड़ी, कूड़ क्रिया नज़री आईआ। मैं सच दस्सां तूं जोती जामा पहनणा ज़रूरी, ज़रूरत मेरे नाल मिलाईआ। उह तक लै की आसा रख के गया मूसा कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर ध्यान लगाईआ। की याद कीता ईसा चढ़न लग्गयां सूली, सुल्हकुल तेरी ओट तकाईआ। की आसा रखी मुहम्मद रसूली, बिन कलम्यां अक्ख उठाईआ। किस बिध नानक धार गोबिन्द लाई धूली, टिक्के ख़ाक रमाईआ। सन्त मनी सिँघ किहा मैं ते सेवक तेरा मामूली, तेरे हुक्म विच भज्जां वाहो दाहीआ। साडी आशा तों बाहर तेरा होणा इक असूली, असल समझ कोए ना समझाईआ। मैनूं ऐउँ जापदा तूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोलों करनी वसूली, बचया रहिण कोए ना पाईआ। धरनी कहे मैं उस वेले रही भूली, समझ विच्चों समझ ना कोए बदलाईआ। मैं तकदी रही कोई पंजां ततां वाला मेरे उत्ते रिहा झूली, सिँघ शेर नाम रखाईआ। हुण पता लगा उह मेरा स्वामी कन्त कन्तूहली, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मिन्नत बेनन्ती करे कबूली, मेहरवान हो के सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मोता सिँघ, दलीप सिँघ, रणजीत सिँघ, फुमण सिँघ,
प्रताप सिँघ, गुलाब कौर डल दे नवित पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर दे आस, तृष्ना कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। चरण कवल बणा लै दासी दास, चाकर हो के तेरी सेव कमाईआ। निरगुण धार बख्श प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। जन भगत सुहेले सद्द लै आपणे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। नाम निधान जपा दे स्वास स्वास, साह साह तेरे रंग समाईआ। तूं मालक पृथ्मी आकाश, गगन
गगनंतर तेरी सरनाईआ। मेरे मण्डल उत्ते पा दे आपणी रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर आप सुहाईआ। धरनी कहे जन भगत सुहेले बणा दे मेरे सज्जण, सगले साथी आपणी दया कमाईआ। सब दे पर्दे आ जा कज्जण, दो जहानां मालक पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्तों विकारी हँकारी गढ़्ह भाण्डे भज्जण, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। नव सत्त तेरे सन्त सुहेले दीपक जगण, जोती जाते करनी आप रुशनाईआ। तेरी नाम ख़ुमारी विच हरिजन होवन मग्न, अग्नी तत ना लागे राईआ। पवित्र कर दे साढे तिन्न हथ्थ दा बदन, तन वजूद दुरमति मैल मैल धुआईआ। कूड़ कुड़यारा कलयुग मेरे अन्दरों आ जा कढण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ । शरअ कूड़ मिटा दे हद्दन, गृह आपणा इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लख चुरासी गावे छन्दन, मानव ज़ाती इक्को नाम ध्याईआ। इक्को सीस जगदीस तेरे चरण कवल होवे बन्दन, दूसर इष्ट रहिण कोए ना पाईआ। आपणी धूड़ी मेरे मस्तक ला दे चन्दन, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। सच वस्त श्री भगवान आ जा वंडण, अमोल अमुल अतुट आप वरताईआ। मेरा अन्त अख़ीरी वेख लै कन्ढ्ढण, पतण घाट बैठी तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ । धरनी कहे प्रभू हरिजन बणा दे धर्म दे साथी, सगले संगी आपणा रंग रंगाईआ। मस्तक रेख बदल दे माथी, पूरब लेखा रहे ना राईआ। तूं साहिब सुल्तान सर्ब कला समराथी, हरि करता अगम्म अथाहीआ। मैं निमाणी अनाथ अनाथी, दीनन हो के मंग मंगाईआ। मेरा लहिणा देणा दे दे हथ्थो हाथी, जगत उधार वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तेरा इक्को ढोला गावां गाथी, बिन रसना जिह्वा कथनी दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां मेरे उत्ते बख्श दे बुद्धी, बुध्ध बिबेक दे कराईआ। तेरे चरण कवल दी होवे सुधी, वदी सुदी दा डेरा ढाहीआ। मैं आदि जुगादि तेरे प्यार विच नच्ची टप्पी कुद्दी, कुदरत दे मालक भज्जी वाहो दाहीआ। मैनूं सारयां किहा धरनी धरत धवल धौल बसुधी, बेसुध हो के अन्तिम दयां जणाईआ। मेरी कल्पणा वेख लै चौकड़ी जुग जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। अन्तिम कूड़ कुड़यार दी औध दिसदी पुग्गी, अगे अवर ना होर वधाईआ। मैं कलयुग डूँग्घे चिक्कड़ खुभी, फड़ बाहों बाहर लैणा कढ्ढाईआ। मैं रोवां साह उभी, हाए उफ़ तेरी दुहाईआ। मैनूं रमज़ लगा दे गुज्झी, शब्द संदेश सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां मार्ग दे दे एक, एकँकार दया कमाईआ। तेरी सब नूं होवे टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कर दे बुध बिबेक, दुरमति मैल रहे ना राईआ।
कलयुग त्रैगुण लाए ना सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हरिजन बणा लै आपणे नेक, निक्के वड्डे आपणे रंग रंगाईआ। सच सच दे नेत्र लैणा पेख, नैण नैण नैण खुल्हाईआ। मेरे उत्तों जन्म कर्म दी बदल दे रेख, धर्म धर्म दी धार प्रगटाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे मुल्ला शेख़, मुसायकां अगला पन्ध मुकाईआ। तेरा जोती जामा तकां अगम्मड़ा भेख, भेखाधारी पर्दा देणा उठाईआ। मैनूं सब ने जोती जाते तेरा दिता संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग अन्तिम आवे नर नरेश, नर नरायणा नूर अलाहीआ। जिस दा सूरा सुत दुलारा नाल संगी होवे दस दस्मेश, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। धरनीए उह तेरा आ के कटे कलेश, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्म दा सुणां इक्को सच संदेश, दूजा नाद सुणन कोए ना पाईआ।