१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ सज्जण सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर
नारद कहे चौदां भाद्रों प्रभ दे अगे पा लै वैण, मित्रा बिन नैणां नीर वहाईआ। चक्रवर्ती हो के आया तैनूं कहिण, हुक्म सुणावां चाँईं चाँईंआ। वेख लै मेरे नाल ग़रीब निमाणा नाई सैण, भज्जया वाहो दाहीआ। बाल्मीक हथ्थां उत्ते चुक्की फिरे रामायण, राम रामा ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाला तक महायण, इक्ट्ठे हो के की सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मूल ना आवे चैन, नव सत्त वेखण थांउँ थाँईंआ। की खेल करे करनी दा करता आप नरायण, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। जो सब दे नालों होण लग्गा तरफ़ैन, तरफ़दारी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दीन दुनी दा नुकता मेटणा ग़ैन, ऐन दा ऐन आपणा रूप दरसाईआ । तेरे उत्ते नाता तोड़ना भाई भैण, सगला संगी संग ना कोए रखाईआ। जिस कलयुग कूड़ वहाउणा अगम्मा वहिण, धर्म दी धार दए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे भाद्रों प्रभ अगे घत लै कीरना, सच दयां सुणाईआ। बेनन्ती सुण लै मेरे वीरना, सज्जणा दयां सुणाईआ। दीन दुनी नूं वज्जण वाला अनोखा तीरना, तिक्खी मुखी समझ कोए ना पाईआ। तेरे दिवस लख चुरासी घर घर पाउणा कीरना, धीरज धीर ना कोए धराईआ। माण रहिणा नहीं किसे पीर फ़कीरना, फ़िकरा सच ना कोए सुणाईआ। जगत जहान दीन दयाल दो फाड़ चीरना, दो धड़ करे लोकाईआ। नव सत्त आउण वाली भीड़ना, भार सके ना कोए वंडाईआ। एह सतिगुर शब्द ने चुकणा बीड़ना, भार आपणे कंध टिकाईआ। झगड़ा वेखणा शाह हकीरना,
हकीकत दा मालक आप वखाईआ। किसे नज़र नहीं आउणी सति सच तस्वीरना, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। खण्डा खड़के नाल शमशीरना, तिक्खी धार धार दरसाईआ। नव सत्त घत्ते वहीरना, वैरी दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। सुहागी हथ्थ बन्न्हे ना कोए कलीरना, मैहन्दी रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी दी बदलण वाली तकदीरना, तकदीरी आपणा हुक्म वरताईआ। शरअ दी टुट्टण वाली ज़ंजीरना, कड़ी कड़ी दए बदलाईआ। मित्रा वक्त तक लै अख़ीरना, आख़र दयां सुणाईआ। किसे नूं अमृत रस मिले ना सीरना, दुधीं थण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब धुरदरगाहीआ। नारद कहे भाद्रों परम पुरख अगे मार लै तरला, त्रैलोआं बाहर ध्यान लगाईआ। कुछ आपणी हिम्मत कर ला, निरगुण धार लै अंगड़ाईआ। सच स्वामी कोलों अगम्मा वर ला, देवणहार होए सहाईआ। अन्त अखीरी वक्त जर ला, जोरू ज़र जगत रहिण कोए ना पाईआ। खेल करे नरायण नरना, निराकार निरँकार अगम्म अथाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा वरनां बरनां, बरे आज़मां खोल्ह खुल्हाईआ। जिस दे हुक्म विच सतिगुर शब्द धार हो के लड़ना, शस्त्र हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जिस दा हुक्म अनोखा दल चढ़ना, चढ़दिउँ लहिंदे लहिंदिउँ चढ़दे आपणा हुक्म वरताईआ। उस ने हथ्थो हथ्थी बिन हथ्थां सब नूं फड़ना, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा नाम निधान सब ने पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस ने घाड़न अगम्मा घड़ना, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। तोड़नहार हँकार गढ़्हना, हउमे हंगता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने खेल अगम्मा करना, करनी दा करता करता पुरख इक अख्वाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मनी राम दे गृह पिण्ड सिधम ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे नव खण्ड रहे रो, बिन अक्खीआं नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्तों धार मेट दे दो, दुतीआ भाव भेव रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म सच बख्श दे लो, लोयण बिन अक्खीआं आप खुल्हाईआ। कूड़ कुड़यार मिटा दे गरोह, जगत जुगत वेखण कोए ना पाईआ। एका नाम सुणा दे सो, हँ ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। तुध बिन मालक दिसे अवर ना को, कूड़ कूड़ दयां जणाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मेरी आशा कल्पणा नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल मिलाईआ। जो वस्त सति धर्म दी कलयुग लई खोह, साची झोली देणी टिकाईआ। मैं धरनी हो के तेरे चरण कवल रही छोह, बिन धूड़ी मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं संदेशा दिता आवे उह,
वाहिगुरु कहि के जिस नूं सीस निवाईआ । सति धर्म दा बीज पुरख अकाले बो, हर हिरदे अन्तर निरंतर दे टिकाईआ। मैं तेरे कोलों कुझ नहीं सकीआं लको, सब कुछ तेरे भेंट कराईआ। मैं तेरा इक्को नाम निधाना लैणा चाहुंदी ढोआ ढो, दर ठांडे देणा वरताईआ । बेशक तूं जोती जाता पुरख बिधाता बणया छब्बी पोह, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे मेहरवाना मेरी ख़ाली झोली भरीं, भगवन तेरी आस रखाईआ। तूं किरपा निधान इक्को हरी, विष्न ब्रह्मा शिव तेरे रंग समाईआ। मैं सचखण्ड दुआर एकँकार खरी, दरगाह साची मंग मंगाईआ। तूं निगाह मार लै ज़री, ज़र्रा ज़र्रा खोज खुजाईआ। की विकार प्या साढे तिन्न हथ्थ काया घरी, मन्दिर अन्दर वेखणा थांउँ थाँईंआ। मैं कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों फिरदी डरी, डरपोक हो के रही सुणाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दी बणी गढ़्ही, हँकार सके ना कोए मिटाईआ। मेरे उत्ते प्रभू धर्म दी धार बण गई गढ़्ही, गोरां रूप दरसाईआ। मैं सनमुख तेरे खड़ी, उच्ची कूक कूक जणाईआ। मेरी मुश्किल वाली मेट दे घड़ी, घड़याल ईसा वाला दए गवाहीआ। बिन तेरी किरपा तेरी दुनिया मंज़ल कोए ना चढ़ी, सचखण्ड दुआर एकँकार मिलण कोए ना आईआ। मैं जगत जहान दी अक्खरां वाली विद्या पढ़ी, पुस्तकां वेख वखाईआ। अन्त त्रैगुण माया विच सड़ी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तूं आदि जुगादी जुग चौकड़ी बदलणहारा लड़ी, लुड़ींदा सज्जण इक अख्वाईआ। मैं शौह दरयाए जांदी हड़ी, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। मेरी पवित्र रही कोए ना थड़्ही, तट किनारे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे सत्त दीप वेख लै तपदे, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। तेरा नाम निधाना अन्तष्करन जीव मूल ना जपदे, अजपा जाप विच ना कोए समाईआ। मैं तेरे खेल वेखणे परमेश्वर पति दे, पारब्रह्म देणे दृढ़ाईआ। उह वेख लै वअदे कौल इकरार सब दे जांदे टपदे, भज्जण वाहो दाहीआ। तेरे निशाने जांदे छपदे, जगत जहान ना कोए रुशनाईआ। मानस प्यासे हो गए मानस रत दे, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ । आपणे हरफ़ हरूफ़ तक लै जो मैनूं लेख जणाए बिना ख़ुशख़त दे, अक्खरां संग ना कोए बणाईआ। धरनी कहे मेरे नव सत्त तेरे अगे वास्ता घतदे, निव निव लागण पाईआ। कूड़ कुड़यार शरअ ज़ंजीर कट दे, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। भण्डारे खोल्ह दे शब्द अगम्मे हट्ट दे, नव सत्त ब्रह्म मति आप वरताईआ। तेरे हुक्म संदेशे हर हिरदा जाण फटदे, तीर अणयाला देणा चलाईआ। मेरे उत्तों झगड़े मेट दे हदूदां वट दे, नव सत्त इक्को रंग रंगाईआ। मानव मानस मानुख तेरा नाम निधाना श्री भगवाना इक्को होवण जपदे, इक्को इष्ट देव मनाईआ। प्यारे होवण तेरे वतन
वत दे, बेवतनां देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हा दे आपणी ब्रह्म मति दे, मति मतांतर जगत जहान श्री भगवान रहिण ना पाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड बासरके ज़िला अमृतसर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण निरगुण धार करीए तैयारी, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता पुरख अकाल नाल मिलाईआ। सलाह मशवरा करीए सचखण्ड दुआरी, मनसा दूसर संग ना कोए रलाईआ। निरगुण जोत नूर करीए उज्यारी, उजाला दो जहान वखाईआ। शब्द नाद सुणाईए धुन्कारी, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल वेखीए कलयुग अन्तिम वारी, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी निगाह मारीए सारी, सर सरोवरां ध्यान लगाईआ। कलयुग रैण तक्कीए अन्ध अँधयारी, अन्ध कूप खोज खुजाईआ। नाल शरअ जगत दे वेखीए पुजारी, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। अठसठ तीर्थां तक्कीए ख्वारी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती पर्दे मात उठाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ तक्कीए की आशा पुरख नारी, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। दीन मज़्हब तक्कीए आत्म परमात्म वेखीए यारी, पारब्रह्म ब्रह्म रंग कवण रंगाईआ। मन मनसा कूड़ वेखीए कुड़यारी, ममता मोह मोह हल्काईआ। शाह सुल्तानां तक्कीए दर दरबारी, अदल इन्साफ़ कवण कमाईआ। जुग चौकड़ी ग्रन्थ शास्त्र वेखीए जो ग्रन्थां लेख लिख्या सतिगुर शब्द लिखारी, कलम शाही काग़ज़ रंग रंगाईआ। धरनी धरत धवल धौल तक्कीए जो रोवे ज़ारो ज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सारे इक्ट्ठे जाईए नठ, बिन कदमां कदम उठाईआ। दीन दुनी दा धीरज वेखीए हठ, सति सन्तोख फोल फुलाईआ। धर्म दी धार तक्कीए मठ, शिव शिवा नाल मिलाईआ। इक्को दुआर करीए इक्ट्ठ, हरि भगत दुआरे सोभा पाईआ। क्यों कलयुग कूड़ी क्रिया उलटी गेड़ी लठ, नव सत्त रही भुआईआ। क्यों धर्म धार दा बुरज गया ढठ, जड़ चेतन चोटी वेखण कोए ना पाईआ। क्यों साडे दीन मज़्हब दा खेड़ा होया भठ, कलयुग भठियाला अग्नी रिहा डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण लोकमात निरगुण धार चलीए, सरगुण रूप ना कोए दरसाईआ । सच दुआर जा के मल्लीए, सिँघासण इक्को इक वड्याईआ। फेर फिरीए जल थलीए,
महीअल वेख वखाईआ। जगत मन्दिर मठां आवाज़ सुणीए टल्लीए, घड़यालां की शनवाईआ। जगत दरवेशां फ़कीरां तक्कीए जल्लीए, मस्तक ख़ुमारी नाम साधां सन्तां वेख वखाईआ। फेर दीपक जोती वेखीए बलीए, कवण गृह होवे रुशनाईआ। कवण प्रभू प्यार विच सीस रख के बैठा तलीए, आप आपणा आप मिटाईआ। निरगुण धार हो के दीन दुनी विच रलीए, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। अछल छल हो के मानव ज़ाती छलीए, वल छल समझ किसे ना आईआ। नव सत्त धरनी धरत धवल दी फिरीए गलीए, कूचा कूचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर धरनी उत्ते जाईए दौड़, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। साडा इक्को होवे डण्डा पौड़, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ीए घोड़, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। दीन दुनी तक्कीए रस मिट्ठा कौड़, विख अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। मार्ग तक्कीए धर्म दा किस बिध होया सौड़, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। मनुआ मन ग्रन्थ शास्त्र सके कोई ना होड़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सुरती सतिगुर शब्द नाल जुड़े कोई ना जोड़, मणका मन ना कोए भुआईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया क्यों सब नूं रही रोड़्ह, शौह दरया वहिण वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी आसा मनसा सच दर करे परवान, परम पुरख परमात्म धुर दा हुक्म हुक्म नाल सुणाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ जीतो दे गृह पिण्ड बासरके ज़िला अमृतसर
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी अन्तर निरंतर तको छाती, आ के ख़ुशीआं ध्यान लगाईआ। मेरी बिरहों वैराग दी सुणो बाती, बातन भेव दयां खुल्हाईआ। नव सत्त तको अन्धेरी राती, अन्ध कूप ख़लक ख़ुदाईआ। तन वजूद वेखो ज़ाती, मज़्हबां फोल फुलाईआ। आपणे हुक्म दी पढ़ो पाती, पत्रका तुहानूं दयां वखाईआ। क्यों मेरे उत्ते सारे बणे घाती, घाउ रहे लगाईआ। मैं विछोड़े विच बैठी इकांती, इक इकल्ली डेरा लाईआ। मैनूं कवण वेला बख्शो बूँद स्वांती, आ के मुख चुआईआ। मेरे साहिब दा खेल दस्सो बहु भांती, किस बिध आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा डूँग्घा तको खाती, ख़तरे विच ख़लक ख़ुदाईआ। निगाह मारो विच निबाताती, बनसप्ती फोल फुलाईआ। तुसीं इक्को नाम कलमे दे बण के आयो जमाती, इक्को सिख्या नाल लिआईआ। इक्को संदेश दस्सणा सफ़ाती, सभा इक्को देणी लगाईआ। मेरे उत्ते करो प्रभाती, अमृत वेला देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दा साहिब बेपरवाहीआ।
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणा पूरा करो इकरार, इकल्ली हो के मंग मंगाईआ। मेरा किसे नाल नहीं तकरार, झगड़ा जगत ना कोए रखाईआ। तुसीं नव सत्त दे शाहकार, शहिनशाह तुहानूं दिती वड्याईआ। आपणे दीनां मज़्हबां निगाह लओ मार, आ के तको थांउँ थाँईंआ। नाम कलम्यां करो विचार, जो संदेश्यां विच दृढ़ाईआ। शरअ धर्म दी वेखो कार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नेत्र नेत्र नीर वहाईआ। मेरा अन्तष्करन होया बेकरार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैनूं शरअ ने कीता शरमसार, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। मैं वेखां विगसां तुहाडा करां इंतज़ार, राह तकां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर आपणा पूरा करो वायदा, वाहिद रूप इक दरसाईआ। मेरे नालों ना होवो अलाहिदा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। धर्म दा धर्म तको फ़ायदा, ईमान ईमान विच्चों समझाईआ। इक्को कानून होवे इक्को होवे कायदा, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ दा लओ जाइज़ा, वेखो थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी आपणा पूरा कर मुआहदा, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड सुगा ज़िला अमृतसर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए आईए निरगुण धार, जोती जाता पुरख बिधाता देवे माण वड्याईआ। साडा रूप रंग रेख नज़र ना आए कोई विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण कोए ना पाईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं पन्ध आईए मार, धवले तेरे उत्ते आपणा खेल खिलाईआ। साडा हुक्म संदेशा सुणना अगम्मी धार, जगत अक्खर विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा काग़ज़ कलम शाही कातब बणे ना कोए लिखार, लेखा लेख ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा आदि जुगादी मालक ख़ालक एकँकार, अकल कलधारी नूर अलाहीआ । असीं जुग चौकड़ी उसे दे सेवादार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द सब दा ज़ुमेवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती नूर नूर दए उज्यार, उजाला करे बेपरवाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला साडा मददगार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। असीं तेरे उत्ते आईए बिन कदमां कदम उभार, निरगुण निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। निगाह मारीए नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप विच संसार,
सृष्टी दृष्टी अन्दर ध्यान लगाईआ। चार जुग दे शास्त्र तक्कीए जो सिफ्तां नाल करन इज़हार, ढोले सोहले राग नाद शब्द शनवाईआ । अठसठ तीर्थ तक्कीए गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती धार, जल थल महीअल वेख वखाईआ। शिवदुआले मठ चर्च मसीतां वेखीए गुरुदुआर, काया काअब्यां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए असीं आईए नाल चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। साडा सब दा इक्को होवे राह, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सुहञ्जणा होवे थाँ, थान थनंतर इक सुहाईआ। इक्को संदेशा होवे धुर दा नाँ, नाउँ निरँकार इक दृढ़ाईआ। लेखा रहे सूर ना गाँ, ढोरां खल्ल ना कोए लुहाईआ। इक्को दरसाईए सब दा पिता माँ, पुरख अकाला नूर अलाहीआ। जिस नूं सारयां कहिणा वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। जो हक दा हक करे न्याँ, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। असीं उसे दी हां विच करनी हां, आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ। तेरा नगर खेड़ा नौ खण्ड पृथ्मी तक्कीए गराँ, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग बुद्धी तक्कीए काँ, जो काग वांग कुरलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरे उत्ते आईए नाल ख़ुशी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तूं प्रेम प्यार नाल पुछीं, बिन रसना जिह्वा मुख हिलाईआ। तेरी धार वेखीए दुखी, दर्दी हो के फोल फुलाईआ। निगाह मारीए तेरी नव सत्त दी धार कुक्खीं, बिन नैणां नैण उठाईआ। जे प्रभू प्यार दी भुखी, भोलीए तेरी झोली देईए भराईआ। तूं धर्म दी धार नाल उठीं, सति सच नाल लैणी अंगड़ाईआ। असीं फिरीए तेरी चारे गुठीं, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पुजीए चाँईं चाँईंआ। आलस निंद्रा विच रहीं ना सुती, सवाधान आपणा आप लैणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा वक्त सुहञ्जणा आउणा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। धरनीए तेरा दर सुहाउणा, सोहणी वजे वधाईआ। पर्दा अगम्म उठाउणा, ओहला रहे ना राईआ। नव सत्त वेख वखाउणा, तट किनारे फोल फुलाईआ। दर दरवाज़ा इक खुल्हाउणा, ग़रीब निवाज़ा नाल मिलाईआ। धुर दा ढोला अगम्म सुणाउणा, तूं मेरा मैं तेरा लैणा गाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं एका खेल खिलाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर शब्द नाल मिलाउणा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जोती जाता नाल रलाउणा, दो जहानां वजे वधाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मिटाउणा, क्रोध विकार रहिण ना पाईआ। सब दा हिरदा सोध वखाउणा, वदी सुदी ना वंड वंडाईआ। मानव ज़ाती इक्को रंग रंगाउणा, दुरमति मैल धुआईआ। अमृत आत्म निझर रस बूँद स्वांती आप टपकाउणा, तृष्ना तृप्त कराईआ। शब्द अनादी राग जणाउणा,
धुन आत्मक राग सुणाईआ। दीआ बाती कमलापाती हो के जोत जगाउणा, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। सच सिँघासण तेरे उत्ते आसण लाउणा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ निशान मेट मिटाउणा, मिट्टी ख़ाक देणी उडाईआ। सतिगुर साचा मार्ग इक दरसाउणा, दहि दिशा वजे वधाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी इक्को इक मनाउणा, इष्ट देव इक्को इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म सब ने नाअरा लाउणा, ढोला सोहला राग जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए तेरे उत्ते वक्त सुहञ्जणा आउणा, सो पुरख निरञ्जण होए सहाईआ। हरि पुरख निरञ्जण इक वेख वखाउणा, एकँकारा रंग रंगाईआ। आदि निरञ्जण डगमगाउणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता सोभा पाउणा, सच दुआर इक सुहाईआ। श्री भगवान वेस वटाउणा, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर शब्द शब्द इक प्रगटाउणा, तेरे परगणे नौ खण्ड वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म विच जोत धार हो के तेरा दर्द वंडाउणा, दुख्यारने तेरा दु:ख रहिण ना पाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ केशो राम दे गृह पिण्ड जंडो की सरहाली ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरञ्जण कहे धरनीए तूं मेरी अगम्मी धूल, धूड़ी ख़ाक जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी हो के चुकावां मूल, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार तेरी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, दरगाह साची मुकामे हक तेरी आसा आपणे कदम टिकाईआ। जोती जाता हो के वेखां ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप कराईआ। तूं निरगुण धार मेरा जल्वा तकणा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा पन्ध मुकावां नेड़े दूर, दूर दुराडा आवां धुर दा माहीआ। नव सत्त हर घट वेखां कसूर, पर्दा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जो कलयुग कुकर्म पाया फ़तूर, फ़तवा देवां थांउँ थाँईंआ। तेरी आशा होण ना देवां मजबूर, मुश्किल तेरी हल कराईआ। नाम ख़ुमारी देवां सरूर, ग़फ्लत निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। शब्द अनादी दे के तूर, तुरीआ बाहर करां शनवाईआ। मैं शाहो भूप शहिनशाह तेरी आसा मनसा करां पूर, पूरन ब्रह्म दयां दृढ़ाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जुग बदलणा मेरा आदि जुगादी दस्तूर, धवले तैनूं दयां सुणाईआ। तेरे उत्ते शरअ मेटां कूर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। मनुआ मन ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत सब दी बाहर कढ्ढाईआ। सति धर्म दा रूप दरसावां अगम्मा कपूर, जो कपलमुन आशा
गया रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनीए अन्तष्करन दी मारीं आह, उफ़ हाए ना कोए दुहाईआ। मैं वेखणहार मेहरवां, मिहबान बीदो नूर अलाहीआ। दरगाह सच वसां गराँ, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हुक्म संदेशा आदि जुगादी देवां आ, निरगुण सरगुण आपणी खेल खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा बणावां गवाह, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। लहिणा देणा वेखां थांउँ थाँ, थान थनंतर धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जो कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। हिरदे वसे किसे ना नाँ, नर निरँकार मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पुरख अकाल कहे धरनीए तूं आपणी सुरत संभाल, सम्बल दा मालक हो के दयां जणाईआ। मैं तेरी लेखे लावां घाल, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। फल लगावां तेरे डाल, पत्त टहणी आप महकाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले उपजावां धुर दे लाल, लालन हो के धुर दा रंग रंगाईआ। झगड़ा मेटां शाह कंगाल, दीन मज़्हब दा लेखा दयां चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं जो मेरा दिता अहिवाल, शब्द संदेश्यां विच सुणाईआ। मैं जोती जाता पुरख बिधाता हो के खेल करां कमाल, कामल मुर्शद हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण मेटां कूड़ जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत करां रुशनाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना हो के देवां धन माल, ख़ज़ाना अतोट अतुट वरताईआ। सतिजुग सति सच तेरे उत्ते आवे ख़ुशहाल, ख़ुशबख़री सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। जो संदेशा दे के गया सतिगुर गोबिन्द इक रवाल, सर सरोवरां बाहर बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग अगम्म रंगाईआ। पुरख अकाल कहे धरनीए तेरे उत्ते प्रगटावां धर्म, धवले तैनूं दयां जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखां कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटां भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दृष्टी किसे दी रहिण ना देवां चर्म, चम्म दृष्टी लेखा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचे साचा दयां जन्म, धुर दी बणां आप जणेंदी माईआ। झगड़ा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। मालक ख़ालक बणां करनी करन, करता पुरख इक हो जाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब नूं बख्शां सरन, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। सुरती शब्द मेरी मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। पंच विकार तन वजूद मूल ना लड़न, माटी ख़ाक करन सफ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, निरअक्खर अक्खर धार विच देवां बदलाईआ। भाग लगा के तेरे नव सत्त दे घरन, गृह दुआरा इक सुहाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं वायदा कीता परन, परम पुरख हो के पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी निरगुण निरगुण सदा सदा हार भन्न्हण घड़न, समरथ पुरख अकथ आपणा भेव दए चुकाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे धरनीए आपणीआं खोल्ह के रखीं अक्खां, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण उठाईआ। धुर मालक ख़ालक प्रितपालक आवे सख़ा, सतिगुर अन्तरजामी निहकामी आपणा फेरा पाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघ गए लखां, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार तेरी कीमत पाए विच्चों कक्खां, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तूं ख़ुशीआं विच होवीं ख़ुशहाल, ग़मी ग़मखार दए मिटाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दया निध होवे आप सहाईआ। तेरी जुग जुग दी लेखे लावे घाल, लहिणा देणा तेरी झोली पाईआ। तेरा सहारा गोबिन्द बणे अगम्मा लाल, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरी धर्म दी धर्मसाल, दूजा बंक नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे झुकणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा नूर नूर जोत करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरी सुरत लए संभाल, सम्बल दा मालक हो के आपणी कल वरताईआ। उह तक लै जिस कलयुग विच सतिजुग बदल देणी चाल, चार जुग दे शास्त्र निरगुण सरगुण देण गवाहीआ। जिस दे हुक्म विच ना कोई जुआब ना कोई सुआल, जुआब तल्बी नज़र कोए ना आईआ। उह आपे वेखणहार मुरीदां हाल, मुर्शद मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तूं धर्म दी धार गाउणे गीत, गोबिन्द ढोला धुर दे माहीआ। तेरा मालक ख़ालक आवे पतित पुनीत, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। तेरा लहिणा देणा वेखे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी काया माटी करे ठांडी सीत, कलयुग अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। सतिजुग साची धर्म सच दी लावे रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दरसाईआ। झगड़ा मेटे हस्त कीट, कीट कीटां रंग रंगाईआ। जिस दा हुक्म वरते अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उह साहिब स्वामी बीठलो बीठ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया भन्ने कौड़ा रीठ, अमृत रस निझर धार दए चुआईआ। हथ्थ रखे तेरी पुश्त पनाह पीठ, मेहरवान हो के मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरा होवे प्रभू सहायक, सगला संगी धुरदरगाहीआ। निरगुण धार बणे नायक, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा झगड़ा नहीं त्रैगुण मायक, माया ममता मोह मिटाईआ। हरिजन भगत सुहेले बणाए लायक, मन मनसा कूड़ दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी तूं सुण अगम्मी बोली, अनबोलत की दृढ़ाईआ। जिस तेरी ख़ाली भरनी झोली, झलक आपणा नाम वरताईआ। तूं उस दी सेवक बणना गोली, चाकर रूप अख्वाईआ। उह निरगुण धार तोल रिहा तोली, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। सति सच दी हट्टी रिहा खोल्ही, ख़ालक ख़लक आप वरताईआ। जिस दी धार हर घट अन्दर मौली, मौला रूप नूर अलाहीआ। उह अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरी करे कौली, कौल आपणा नाल निभाईआ। तूं बेवस हो के पा ना रौली, रहमत मेरे उत्ते कमाईआ। अन्तिम अन्त मूल ना डोलीं, धीरज धीर दयां धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरा मीता परवरदिगार, नूर अलाह इक अख्वाईआ। जो जल्वागर आपणा खेल करे अपार, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। जिस संदेशा दिता पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के गया दृढ़ाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता कलि कल्की लए अवतार, नूर नुराना धुर अमामा आप बदलाईआ। जिस दा संदेशा सुणदी रही वारो वार, वारस हो के तैनूं जाए सुणाईआ । उह तेरे उत्तों मेटे धूंआँधार, कलयुग अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। तूं रहिणा ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर सुणाईआ । उह पुरख अकाला दीन दयाला वेखे विगसे पावे सार, वेखणहार इक अख्वाईआ। जिस दी काग़ज़ कलम शाही बण सके ना कोए लिखार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वेखणहार धरनीए धरत धवले तेरा भार, धुर दा मालक खालक इक्को नूर अलाहीआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा होए मददगार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। ना करीं बिन नेत्र नैणां रो रो गिरयाज़ार, हंझूआं हार ना कोए बणाईआ। तूं जिस दी ताब्यादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर दा कर इंतज़ार, जो निरगुण आवे धुर दा माहीआ। जो दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां वसे बाहर, बिन रूप रंग रेख आपणा भेव दए चुकाईआ। धरनी हस के कहे सतिगुर शब्द मैं बलि बलि जावां बलिहार, मेरे उत्ते आवे मेरा माहीआ। मैं निव निव डण्डावत बन्दना कर के धूड़ी लावां छार, सजदयां विच कदम बोसी कर के सीस निवाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां करां दरस दीदार, सनमुख हो के वेख वखाईआ। जो मेरे उत्ते धर्म दा गुलशन महकाए बसन्त करे बहार, कलयुग ख़िज़ां रुत दए बदलाईआ। सो मालक
स्वामी मेरा होवे मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। अगों सतिगुर शब्द बोल कहे ललकार, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। उह दीनां बंधप दीन दयाला सब कुछ करनेहार, कुदरत दा कादर अगम्म अथाहीआ। जिस दा रूप अनूप अपार, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। जो सब दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणा लेख मुकाईआ। धरनीए धवले तेरा लहिणा देणा तेरी झोली देवे डार, वस्त अगम्म अथाह अतोल अतुल वरताईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं उसे प्रभू नूं करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो करनहारा मेहर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान अगम्म अथाहीआ।
१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मोहण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे धरनीए आपणीआं खोल्ह के रखीं अक्खां, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण उठाईआ। धुर मालक ख़ालक प्रितपालक आवे सख़ा, सतिगुर अन्तरजामी निहकामी आपणा फेरा पाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघ गए लखां, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार तेरी कीमत पाए विच्चों कक्खां, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तूं ख़ुशीआं विच होवीं ख़ुशहाल, ग़मी ग़मखार दए मिटाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दया निध होवे आप सहाईआ। तेरी जुग जुग दी लेखे लावे घाल, लहिणा देणा तेरी झोली पाईआ। तेरा सहारा गोबिन्द बणे अगम्मा लाल, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरी धर्म दी धर्मसाल, दूजा बंक नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे झुकणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा नूर नूर जोत करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरी सुरत लए संभाल, सम्बल दा मालक हो के आपणी कल वरताईआ। उह तक लै जिस कलयुग विच सतिजुग बदल देणी चाल, चार जुग दे शास्त्र निरगुण सरगुण देण गवाहीआ। जिस दे हुक्म विच ना कोई जुआब ना कोई सुआल, जुआब तल्बी नज़र कोए ना आईआ। उह आपे वेखणहार मुरीदां हाल, मुर्शद मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तूं धर्म दी धार गाउणे गीत, गोबिन्द ढोला धुर दे माहीआ। तेरा मालक ख़ालक आवे पतित पुनीत, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ।
तेरा लहिणा देणा वेखे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी काया माटी करे ठांडी सीत, कलयुग अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। सतिजुग साची धर्म सच दी लावे रीत, रीतीवान अगम्म अथाहीआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दरसाईआ। झगड़ा मेटे हस्त कीट, कीट कीटां रंग रंगाईआ। जिस दा हुक्म वरते अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उह साहिब स्वामी बीठलो बीठ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया भन्ने कौड़ा रीठ, अमृत रस निझर धार दए चुआईआ। हथ्थ रखे तेरी पुश्त पनाह पीठ, मेहरवान हो के मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरा होवे प्रभू सहायक, सगला संगी धुरदरगाहीआ। निरगुण धार बणे नायक, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा झगड़ा नहीं त्रैगुण मायक, माया ममता मोह मिटाईआ। हरिजन भगत सुहेले बणाए लायक, मन मनसा कूड़ दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी तूं सुण अगम्मी बोली, अनबोलत की दृढ़ाईआ। जिस तेरी ख़ाली भरनी झोली, झलक आपणा नाम वरताईआ। तूं उस दी सेवक बणना गोली, चाकर रूप अख्वाईआ। उह निरगुण धार तोल रिहा तोली, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। सति सच दी हट्टी रिहा खोल्ही, ख़ालक ख़लक आप वरताईआ। जिस दी धार हर घट अन्दर मौली, मौला रूप नूर अलाहीआ। उह अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरी करे कौली, कौल आपणा नाल निभाईआ। तूं बेवस हो के पा ना रौली, रहमत मेरे उत्ते कमाईआ। अन्तिम अन्त मूल ना डोलीं, धीरज धीर दयां धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरा मीता परवरदिगार, नूर अलाह इक अख्वाईआ। जो जल्वागर आपणा खेल करे अपार, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। जिस संदेशा दिता पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के गया दृढ़ाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता कलि कल्की लए अवतार, नूर नुराना धुर अमामा आप बदलाईआ। जिस दा संदेशा सुणदी रही वारो वार, वारस हो के तैनूं जाए सुणाईआ । उह तेरे उत्तों मेटे धूंआँधार, कलयुग अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। तूं रहिणा ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर सुणाईआ । उह पुरख अकाला दीन दयाला वेखे विगसे पावे सार, वेखणहार इक अख्वाईआ। जिस दी काग़ज़ कलम शाही बण सके ना कोए लिखार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वेखणहार धरनीए धरत धवले तेरा भार, धुर दा मालक खालक इक्को नूर अलाहीआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा होए मददगार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। ना करीं बिन नेत्र नैणां रो रो गिरयाज़ार, हंझूआं हार ना कोए
बणाईआ। तूं जिस दी ताब्यादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर दा कर इंतज़ार, जो निरगुण आवे धुर दा माहीआ। जो दीनां मज़्हबां ज़ातां पाता वसे बाहर, बिन रूप रंग रेख आपणा भेव दए चुकाईआ। धरनी हस के कहे सतिगुर शब्द मैं बलि बलि जावां बलिहार, मेरे उत्ते आवे मेरा माहीआ। मैं निव निव डण्डावत बन्दना कर के धूड़ी लावां छार, सईयदयां विच कदम बोसी कर के सीस निवाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां करां दरस दीदार, सनमुख हो के वेख वखाईआ। जो मेरे उत्ते धर्म दा गुलशन महकाए बसन्त करे बहार, कलयुग ख़िज़ा रुत दए बदलाईआ। सो मालक स्वामी मेरा होवे मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। अग्गों सतिगुर शब्द बोल कहे ललकार, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। उह दीनां बंधप दीन दयाला सब कुछ करनेहार, कुदरत दा कादर अगम्म अथाहीआ। जिस दा रूप अनूप अपार, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। जो सब दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणा लेख मुकाईआ। धरनीए धवले तेरा लहिणा देणा तेरी झोली देवे डार, वस्त अगम्म अथाह अतोल अतुल वरताईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं उसे प्रभू नूं करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो करनहारा मेहर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान इक अख्वाईआ।
१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
धरनीए तेरे नेत्र नीर विच नरायण, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो तेरा पूरब देवे लहिणा देण, ख़ाली झोली आप भराईआ। तेरा सगला संगी बणे सैण, साजण इक अख्वाईआ। आसा पूरी करे जो राम संदेशा दिता बाल्मीक रमायण, सीआ सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। आसा मनसा तेरी वेखे जो गंगा यमुना सरस्वती किहा त्रिबैण, त्रिबैणी तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा मालक ख़ालक खेल खेले विच हिन्दवैण, हिन्द भारत आपणा रंग रंगाईआ। तूं बैठणा नाल चैन, चीना दा लेखा तेरे नाल रलाईआ। बेशक तेरे उत्ते दीन मज़्हब खहण, नाम कलमा करे लड़ाईआ। लाड़ी मौत बणे डैण, लख चुरासी घर घर खाईआ। तूं धीरज नाल रहिणा बणना नहीं त्रफैण, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मानव ज़ाती समझणी नहीं परायण, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर वेख वखाईआ । तेरा निशाना श्री भगवाना करे ऐन दा ऐन, जो ऐनुलहक हक कहि के गया सुणाईआ। उह मनसा तक लै जो रिखप देव कीती उजैन, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा
तेरे उत्तों मेटे वहिण, वञ्झी धार ना कोए वड्याईआ। दाढ़ां हेठ पृथ्मी आए चबायण, चतर्भुज आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण दाता पुरख बिधाता तेरा देवे देण, देवणहार एकँकार इक अख्वाईआ।
१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ निरञ्जण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
धरनीए तूं आदि जुगादि सुघड़ सुचज्जी स्याणी, सति सच नाल मिल के तेरी वजे वधाईआ। प्रभू दी बख्शिश तेरे उत्ते चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। तेरे सीने दी धार अठसठ तीर्थ सर सरोवर पाणी, जल धारा मिल के ख़ुशी बणाईआ। चार जुग दे ग्रन्थ शास्त्र तेरे उत्ते प्रभू हुक्म दी बाणी, गुर अवतार पैग़म्बरां संग रखाईआ। तूं कलयुग अन्त क्यों चार कुण्ट होई निमाणी, बलहीण हीण अख्वाईआ। तेरा मालक ख़ालक इक सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दी सदा जोबन वाली जवानी, बृद्ध रूप ना कोए जणाईआ। उह तेरी जाणे कथा कहाणी, कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। उह धुर दा बाप असमानी, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। जिस दा जिस्म नहीं जिस्मानी, ज़मीर जगत ना कोए जणाईआ। उह आदि जुगादी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बानी, मालक ख़ालक नूर अलाहीआ। जिस दे कोल मंज़ल हक रुहानी, रूह बुत दए वड्याईआ। उह तेरी कलयुग अन्तिम मेटे परेशानी, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सति धर्म दी सतिजुग दए निशानी, निशाना कलयुग कूड़ मिटाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरवानी, महबूब इक अख्वाईआ। तूं उस दे चरण कवल करीं ध्यानी, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जाण जाणी, जानणहार एकँकार इक अख्वाईआ।