१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ अनोख सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
धरनीए प्रभ वेखे तेरे दुक्खां वाला खरड़ा, खड़ग खण्डे दी धार बाहर ध्यान लगाईआ। मन कल्पणा दूई दुवैती शरअ दा तके झगड़ा, नव सत्त पर्दा आप उठाईआ। तेरा लहिणा देणा वेखे जो लिख्या विच पुराण गरड़ा, वेद व्यासा की गया समझाईआ। जिस दे नाल दो जहान लगणा रगढ़ा, चोटी जड़ बचया रहिण कोए ना पाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल
दा इक्को चरण कवल पकड़ा, पगडण्डीआं रस्ता वेखण कोए ना पाईआ। जो झगड़ा मेटे कलयुग जीव बग बप बगढ़ा, खोल्हणहारा थांउ थाँईंर्आ। जिस लहिणा देणा खेल मुकाउणा गोर मरड़ा, मढ़ी गोर ध्यान लगाईआ। उस दा हुक्म संदेसा फ़रमान अगम्मा करड़ा, दो जहान सके ना कोए बदलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार जो नेत्र बदले दरड़ा, अक्ख अक्ख विच्चों उलटाईआ। माया ममता मोह विकार जाए जरड़ा, बन्धन धुर दा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, जहालत तके थांउँ थाँईंआ।
१७ भाद्रो शहिनशाही सम्मत ११ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
धरनीए तूं क्यों रोंदी कुरलांदी, हाहाकार विच करें हाल दुहाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्द गुरु दी बांदी, बन्दना विच बहि के इक्को सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहिणा गांदी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरे उत्तों कलयुग कूड़ कुड़यार प्रभ मिटावे अन्धेर आंधी, अन्ध कूप दा लेखा रहे ना राईआ। झगड़ा रहिण ना देवे सोना चांदी, धन्न दौलत मिट्टी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। तूं लोकमात मूल ना रहिणा पछतांदी, पश्चाताप ना कोए रखाईआ। ख़ुशीआं नाल सच दा रस रहिणा पींदी खांदी, ख़ाका दुनिया ना कोए जणाईआ। जे तेरी साहिब बिना पत जांदी, पुरख अकाला होए सहाईआ। तैनूं सुगंदड़ी आदि जुगादि गुरां दी, गुरु गुरदेव देण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी अवाज़ सुणे दुक्खां वाली सुरां दी, सुरती अकाल मूर्ती अकल कलधारी आपे वेख वखाईआ।
१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ दीदार सिँघ दे गृह रात नूं पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरे आदि जुगादी सन्बंधीआ, बन्दना डण्डावत सजदा करके सीस निवाईआ। निरगुण निराकार निरँकार मेरे उत्ते तक लै संधीआ, जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल गया कराईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना शरअ दीआं मेट दे पाबन्दीआं, शरीअत इक देणी समझाईआ। मैं तेरा सुख माणां अगम्म अनन्दीआ, अनन्द अनन्द दे मालक देणा वरताईआ।
दूई दुवैत मिटा दे कूड़ कुड़यार दीआं ढाह दे कंधीआं, मानस मानव मानुख इक्को दर सुहाईआ। महबूब हो के ला लै अंगी आ, अंगीकार इक हो जाईआ। जगत विकार तन वजूद वासना कढ दे गंदीआं, माटी ख़ाक तेरे नाम दी वजे वधाईआ। जुग चौकड़ीआं केते मेरे उत्तों लँघीआं, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर आप रखाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर गुरु महाराज, साहिब सतिगुर सीस निवाईआ। आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर बणा समाज, समग्री नाम सति वरताईआ। मेहरवान हो के मेरे संवार काज, करनी दे करते दया कमाईआ। सति धर्म दा सति सतिवादी बख्श राज, रईयत आपणे रंग रंगाईआ। तेरा धर्म लंगड़ा लूल्हा होया अपाहज, नव सत्त वेखणा थांउँ थाँईंआ। परम पुरख परमात्म मेरी बेनन्ती मंन लै आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तैनूं निरगुण दाते कहिंदे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां होणा सहाईआ। मैं बेनन्ती करदी नव सत्त विच्चों पंज आब, पंचम दे मालक देणी माण वड्याईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा रहे ना दो दो आब, दो जहानां आपणा पर्दा देणा खुल्हाईआ। मेरा लहिणा देणा तकीं ना पुन्न सुआब, सतिगुर हो के दया कमाईआ। तूं निरगुण दाता पुरख बिधाता खेल करें अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी धार निमाणी, निम्रता विच सीस निवाईआ। मेरा एको एक बख्श दे हाणी, सतिगुर शब्द शब्द मिलाईआ। तेरे कलमे दी नाम निधान दस्से बाणी, अणयाला तीर चलाईआ। मेरे उत्ते पवित्र हो जाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दुरमति मैल धुआईआ। तूं शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। आदि जुगादी मेरे उत्ते कर मेहरवानी, महबूब तेरी ओट तकाईआ। अमृत मेघ बरस दे अगम्मा पाणी, जगत सरोवरां लोड़ रहे ना राईआ। शब्दी नाद दे अगम्म धुन्कानी, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती जाते तेरा चमके नूर नुरानी, नव सत्त कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे मालक ठाकर हक महबूब, तेरी मुहब्बत विच सीस निवाईआ। मेरे उत्ते हाज़र हो मौजूद, मजलस भगतां नाल रखाईआ। शरअ शरीअत मेट हदूद, हद्द इक्को इक दरसाईआ। तेरी आलीशान आलीज़ाह तकां अरूज, अर्श फर्श दे मालक तेरा नूर नज़री आईआ। तेरी मंज़ल इक्को होवे हक मकसूद, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। बेशक मेरा माटी ख़ाक तन नहीं वजूद, धरनी धरत धवल धौल हो के आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कर मेहरवानी, मेहरवान दया कमाईआ। मेरी बाली बुद्ध अंञाणी, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ।
मेरी पूरब पूरब रही जवानी, जोबनवन्ते अगे देणी माण वड्याईआ। मेरी कथा कहाणी ना तक पुराणी, पुनह पुनह कहि के सीस निवाईआ। मैं नव सत्त कलयुग कूड़ी क्रिया कीती निमाणी, निमाणी हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक प्रगटाईआ। धरनी कहे परम पुरख मेरे पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते हो दयाल, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। सच भण्डारा दे अगम्मा माल, नाम निधान इक वरताईआ। नव सत्त मेरी बणा सची धर्मसाल, धर्म दुआर इक वखाईआ। जोती जाता हो के सुरत संभाल, सम्बल आपणा आसण लाईआ । लेखा मुका दे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। मेरी इक्को बेनन्ती इक्को सुआल, अर्ज़ आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर ज़वाल, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर दे आसा, तृष्ना जगत दे बुझाईआ। तेरे उत्ते रख्या भरवासा, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह शाबाशा, आदि जुगादि तेरी सरनाईआ। मेरे मण्डल मण्डप ख़ुशीआं वाली पा दे रासा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। मानस मानव मानुख अन्तर निरंतर निरगुण नूर कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। नाम जपा दे स्वास स्वासा, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। निज गृह अन्दर जोती जाते हो के वेख तमाशा, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा सच आप अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धवल, धरती दयां जणाईआ। मेरा आदि जुगादी अलाही नूर अवल, आलमीन इक अख्वाईआ। मैं हर घट अन्तर जावां मवल, मौला हो के संग निभाईआ। मेरा सब दे नाल इकरार कवल, आदि जुगादी दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। धरनीए तूं धवले मूल ना डर, डरपोक रूप बणाईआ। तेरा मालक ख़ालक इक्को हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस जुग चौकड़ी बख्शे वर, दाता हो के झोली पाईआ। उह दूर दुराडा निरगुण धार आए तेरे घर, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। नव सत्त दी धार तके सरोवर सर, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। तूं साहिब सुल्तान दी सरनाई जाईं पर, बिन परा पसन्ती मद्धम बैखरी ख़ुशीआं ढोले गाईआ। उह मालक ख़ालक नरायण नर, नर हरि आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा भाणा जुग चौकड़ी रही जर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर दए वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तक लै अन्तष्करन, बाहर वेखण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं इक्को पूजां तेरे चरण, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ।
मैं चाहुंदी मेरे उत्तों झगड़ा मेट दे वरन बरन, चार अठारां वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़्हब तेरे नाम कलमे उत्तों मूल ना लड़न, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। सुरती धार एकँकार तेरा शब्दी पल्लू फड़न, बिन हथ्थां देणा फड़ाईआ। बिन कदमां मंज़ल चड़न, भज्जण वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़न, धुर दी सिख्या इक सिखाईआ। त्रैगुण माया मूल ना सड़न, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरे सच दुआर एकँकार धुर दरगाह वड़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै आपणे जगत, जगत जिज्ञासुआं वेख वखाईआ। की खेल रचाया बूँद रक्त, तन वजूदां पंज तत मिल के वजे वधाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते प्रगट कर दे आपणे भगत, भगवन पर्दा देणा चुकाईआ। मेरा सुहञ्जणा कर दे वक्त, घड़ी पल तेरा राह तकाईआ। तेरी आदि जुगादी इक्को शक्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दी मेरे उत्ते बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन मेरे उत्ते होण सन्त, सतिगुर शब्द शब्द दा ढोला गाईआ। तूं परम पुरख परमात्म बणना अगम्मा कन्त, कन्तूहल हो के आपणा रंग रंगाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते धर्म दी बहार होए बसन्त, पत्त टहणी फल फूल आप महकाईआ। नव सत्त गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप जणाईआ। मेरी भूमिका सति धर्म बणा दे बहिश्त जंनत्त, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर हटाईआ। मेरे उत्ते मेहरवाना तेरा रहे कोई ना निन्दक, चुगली सरवण सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर हिरदे अन्तर आपणे प्यार दी दे हिम्मत, हौसला प्यार वाला वधाईआ।
१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा ज़िला अमृतसर
नारद कहे सुण नी धरनीए मईआ, मम्मीए अम्मीए तैनूं दयां जणाईआ। की खेल करे तेरे उत्ते अगम्मा सईआ, साजण राजन शाहो भूप की दृढ़ाईआ। की आसा रख के गया राम रम्ईआ, राम रामा की भेव चुकाईआ। की संदेशा दिता निरगुण सरगुण धार घनईया, काहन कान्हा की दृढ़ाईआ। नी आपणा लहिणा देणा खाता कढ्ढके तक लै वहीआ, वाहिद इक्को हुक्म जणाईआ। की पैग़म्बरां तेरे उत्ते पाई सहीआ, शहादत की भुगताईआ । केहड़ी धार गुरुआं चलाई नईया, नौका वेखणी थांउँ थाँईंआ। निगाह मार लै नव सत्त तेरी पत गईआ, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नाता रिहा ना भैणां भईआ, पिता
पूत ना कोए चतुराईआ। उह वेख लै लँघ गया गोबिन्द वाला ढईआ, ढौंका आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए तूं निगाह मार लै जल्दी, जगत समाज संग ना कोए रखाईआ। की कीमत पैणी तेरे उत्ते नानक वाली इक गल्ल दी, जिस नूं कथनी कथ सके ना राईआ। धार तक लै कलयुग कल दी, की कातीआं रिहा लगाईआ। की ख़बर सुणी महीअल जल थल दी, समुंद सागर टिल्ले पर्वत की दृढ़ाईआ। की आशा कहिंदी राजे बलि दी, बावन धार की समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे धरनीए धवले आपणा तक लै रूप अनूप, की रिहा जणाईआ। तेरा सति दा रिहा ना कोए सपूत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। मैं तेरे कोलों पुछणा चाहुंदा इक सबूत, सहिज नाल देणा सुणाईआ। की तैनूं इशारा दिता मुहम्मद वाले महबूब, नूर नुराना शाह सुल्ताना की दृढ़ाईआ। केहड़ी मंज़ल हक तेरी अर्श अरूज, आलीशान कवण गया समझाईआ । मेरा इशारा बिना रमज़ तों बूझ, जगत बुद्धी नाल मिलाईआ। तैनूं सब ने किहा बसुध, बसुधे तैनूं दयां सुणाईआ। कवण कूटे तेरा होणा युद्ध, युधिष्टर दा लेखा पिछला देणा दृढ़ाईआ। उह तक लै धर्म तेरे उत्तों गया उड, निशाना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा गृह इक दरसाईआ। नारद कहे धरनीए आदि जुगादि दी माता, ममता तों बाहर दयां जणाईआ । की ख़बर संदेशा देवे धुर दा दाता, दो जहानां वाली की रिहा दृढ़ाईआ। मैनूं आपणा खोल्ह वखा दे खाता, ख़तरे तों बाहर दयां जणाईआ। मैनूं इयों दिसदा तेरे उत्ते होई अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं कलयुग दीआं सब तों वखरीआं सुणीआं बातां, जो बातन भेव खुल्हाईआ। मैं तेरा नव सत्त दा लुटणा हाता, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उस दा पूरा होवण वाला घाटा, घाटे विच दिसे तेरे उत्ते ख़लक ख़ुदाईआ। अमृत रस रिहा ना गोबिन्द धार बाटा, धुर दा जाम ना कोए प्याईआ। नी तेरी सुहञ्जणी ख़ाली होई खाटा, खटीआ सिँघासण आसण पुरख अबिनाशण ना कोए लगाईआ। नारद कहे मैं मार के आया वाटा, धुरदरगाहों भज्जा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दुआर इक प्रगटाईआ। नारद कहे धरनीए तैनूं धुर दी सुणावां ख़बर, बेख़बरे दयां जणाईआ। तूं करके बैठीं सबर, धीरज धीर नाल वड्याईआ। इक अवाज़ सुणनी मधुर, धुन धुन विच्चों शनवाईआ। तेरे उत्ते पैण वाला ग़दर, गदागर होवे लोकाईआ। तेरी आसा पूरी होवे सध्धर, सदके वारी घोल घुमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करनवाला अदल, इन्साफ़ आपणा दए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे बदल, बदला चुकावे थांउँ थाँईंआ। शरअ छुरी
किसे ना करे कत्ल, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। तेरा निरगुण धार आ के वेखे वतन, बेवतने तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तूं इक इकल्ली कर लईं आपणा यतन, यथार्थ दयां समझाईआ। जिस दा सम्बल साडे तिन्न हथ्थ होणा पतण, घाट इक्को इक वखाईआ। जो तेरे उत्तों भगत सुहेले गुरु गुर चेले रत्न, अमोलक हीरे आप प्रगटाईआ। आत्म परमात्म जगत विद्या तों बाहर देवे मतन, मति मतांतर डेरा ढाहीआ । निरगुण हो के वसे घट घटण, हर घट आपणा डेरा लाईआ। उह तक लै पैग़म्बरां दा वक्त लग्गा टप्पण, अगे होर ना कोए वधाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरा लग्गा छपण, सतिजुग सति करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द सब नूं लग्गा फट्टण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। धुर दे हुक्म नाल डोरी लग्गा कटण, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। दीन दुनी दा बुरज लग्गा ढठ्ठण, ढेरी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। तेरा लेखा मुके अठ्ठ सठ्ठन, जलधारा वेखणा चाँईं चाँईंआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मठन, शिवदवाल्यां मन्दिरां पन्ध मुकाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश होवे लट लटण, दो जहानां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा समरथण, समरथ अकथ एका एक एक अख्वाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ दरबारा सिँघ दे गृह पिण्ड वरयां ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरा सोहे दुआरा इक्को बंक, बंक दुआरी हो के देणी वड्याईआ। जिथ्थे माण ताण मिले राउ रंक, ऊँच नीच ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे नाम निधान दा श्री भगवान वजे डंक, नव सत्त ब्रह्म मति करे रुशनाईआ। मेरी आशा पूरी कर दे जो आशा रखी जनक, जनक सपुत्री सीआ नाल मिलाईआ। जो संदेशा दिता राम मैनूं चुक्कण लग्गयां धनुष, बिन बाहू बल समझाईआ। धरनीए तेरे उत्ते खेल होणा वार अनक, अनक कलधारी आपणा रूप बदलाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा वेखणा पुरी घनक, घनईया आपणा स्वांग वखाईआ। जिस विच रहे कोई ना शंक, सहिसा अन्दर ना कोए जणाईआ। सच प्रेम दी जन भगतां लाए तनक, खिच्ची जाए वाहो दाहीआ। मन का मणका फेरे आप मनक, जगत तसबीआं लोड़ रहे ना राईआ। तृष्ना मेटे कामनी कनक, कुदरत दा कादर होए सहाईआ। जो इशारा कीता ब्रह्मे पुत सनक, सन्त कुमार जिस दी दए गवाहीआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला तेरी बणाए नवीं बणत, घड़न भन्न्हणहार हो के रंग रंगाईआ। तेरा गुलशन महके रुतड़ी होवे बसन्त, पत्त टहणी फल फुल गुरमुख गुरसिख
सोहणे बूटे लाईआ। मालक बण के धुर दा कन्त, कन्तूहल हो के वेख वखाईआ। बिना भगतीउँ बणा के भगत सन्त, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। देवे माण वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आपणा भेव खुल्हाए अगणत, महिमा कथ सके ना राईआ। इक्को नाम कलमा देवे मंत, मंतव तेरा हल कराईआ। तूं धुर दा ढोला गाउणा छंत, सोहँ सति सच पढ़ाईआ। तेरे उत्तों गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनीए तेरा लहिणा देणा पूरब पुराणा, चार जुग दे शास्त्र कहिण किछ ना पाईआ। तेरा मालक स्वामी ठाकर इक भगवाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस चरण कवल तैनूं बख्श्या अगम्म टिकाणा, आदि जुगादि दिता टिकाईआ। तूं उसे दा ढोला गीत गाणा, गुण गहर गम्भीर सुणाईआ। जो तेरा लहिणा देणा लेखा जाणे जाणी जाणा, जानणहार इक हो जाईआ। उह तेरे उत्ते कमलीए जोत सरूपी पहर बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस तख्तों लाहया राजा राणा, रईयत आपणा हुक्म वरताईआ। उह शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। उस दा सतिगुर शब्द दए फ़रमाना, फ़ुरनयां बाहर सुणाईआ। उह वाली बण के दो जहानां, जहालत तेरे उत्तों दए मिटाईआ। सति दा सच करे प्रधाना, प्रधानगी आपणा हुक्म समझाईआ। जन भगतां देवे ज्ञाना, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। चरण प्रीत बख्श के दाना, वस्त अतोल अतुल झोली दए टिकाईआ। तूं उस दा मन्नणा भाना, जिस दे भाणे विच सद समाईआ। जिस कलयुग अन्तिम नव सत्त करना वैराना, वैरी घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त खेले खेल महाना, जुगा जुगन्त आपणा हुक्म वरताईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड तरनतारन ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मार के वेख लै फेरी, नव सत्त आपणा फेरा पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होवे कूड़ अन्धेरी, फल फुल्ल पत्त टहणी सति धर्म दे वखाईआ। मोह विकारा जगत मैनूं रिहा घेरी, घिरना विच मेरी दुहाईआ। मैं आदि जुगादि मालक स्वामी तेरी, तुध बिन इष्ट ना कोए मनाईआ। किसे अवतार पैग़म्बर गुरु दी बणी नहीं चेरी, सिर सर ना किसे निवाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैठी रही नाल दलेरी, हौसला हिम्मत संग बणाईआ। मेहरवाना मेरे उत्ते करीं आपणी मेहरी, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। कलयुग अन्त करीं ना देरी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक लै आपणी धार, धवल हो के दयां सुणाईआ । निगाह मार लै विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। नव सत्त रिहा ना कोई धर्म दुआर, दुआरका वासी नज़र कोए ना आईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ार विच कुरलाईआ। तूं मेरे मालक मेरी पाउणी सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। तैनूं सब ने मन्नया कलि कल्की अवतार, निहकलंक तेरी वड्याईआ। अमाम अमामा नूर कर उज्यार, जोती जाता हो के डगमगाईआ। मैं तेरी सदा सदा सद सेवादार, बरख़ुरदार हो के सेव कमाईआ। तूं बख्शणहारा एकँकार, इक इकल्ला धुरदरगाहीआ। मेरी बेनन्ती सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरे उत्ते रहिण ना देणा अन्ध अँधयार, कूड़ कुड़यारा देणा गुआईआ। मैं मंगती तेरे दर भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। सति सच वस्त देणी डार, करते कीमत कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सिक्दार, शहिनशाह सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ तरिपत सिँघ दे गृह पिण्ड पंडोरी ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरी नव नव चार दी आशा कर दे तृप्त, तृखा तृष्ना जगत जहान रहिण ना पाईआ। आदि जुगादी शब्दी धार वेख लै लिख्त, निरगुण दाते पुरख बिधाते आपणा डेरा लाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना लेखा तक लै आपणी सृष्ट, दीन दुनी जगत जहान नौजवान वेख वखाईआ। तन वजूद अन्तर निरंतर तक लै दृष्ट, नव सत्त ब्रह्म मति ध्यान लगाईआ। कलयुग कुड़यार विच संसार सर्ब कीता भृष्ट, भावना सति रहिण कोए ना पाईआ। उह लहिणा देणा पूरा कर दे जो राम इशारा दे के गया गुरु वशिष्ट, जगत विषयां तों बाहर बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू पूरब वेख लै मेरा लेखा, चार जुग दे शास्त्रां नाल मिलाईआ। मेरे अन्तर निरंतर रिहा नहीं कोई भुलेखा, भाण्डा भरम भउ दिता भनाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान अलखणा अलेखा, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म दी तक लै रेखा, ·षीआं मुनीआं अन्दर खोज खुजाईआ। शरअ दी धार तक लै मुलां शेख़ां, मुसायकां अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। मैनूं सुणा दे आपणा धुर संदेशा, धुर दे मालक हुक्म जणाईआ। तेरा लेखा मुक जाए कलयुग क्रिया कूड़ कलेशा, कलकातीआं करनी आप सफ़ाईआ। तूं मेहरवान महबूब
नर नरेशा, निराकार निरँकार अगम्म अथाहीआ। आ के वेख लै धरनी वाले परदेसा, परदेसी हो के फेरा पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणा अवलड़ा रखीं भेसा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जो संदेशा दे के गया सतिगुर गोबिन्द दस दस्मेशा, दहि दिशा दा भेव देणा चुकाईआ । तूं आदि अनादी जुग जुगादी रहे हमेशा, हम साजण नूर अलाहीआ। जुग बदलणा साहिब स्वामी तेरा पेशा, पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे मेरे मालक कन्त कन्तूहल, स्वामी अन्तरजामी तेरी वड वड्याईआ। धर्म दी धार मेरे उत्ते बख्श अगम्मा असूल, असल वसल यार देणा चाँईं चाँईंआ। मैं निरगुण दाते पुरख बिधाते तेरे चरण कवल दी लावां धूल, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मेरी बख्शणी भूल, अभुल अतुल तेरी वड वड्याईआ। भगत उधारना तेरा आदि आदि दा असूल, सन्तां देवें माण वड्याईआ। तूं मेहरवान महबूब तेरा हुक्मनामा माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरे उत्ते तेरे धर्म दा पंघूड़ा हरिजन लैण झूल, झूला आपणा नाम जणाईआ। धरनी कहे मैं तेरे चरण कवल आपणी श्रधा चढ़ावां फूल, कवलां विच कवल नैण तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा गृह मन्दिर कर सुहञ्जणा, चार कुण्ट दे वड्याईआ। मेरे आदि अन्त दे सज्जणा, जुग जुगादी तेरी ओट तकाईआ। प्रेम प्यार दा दे दे मजना, बिन धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे धुर दे गोपाल मूर्त मदना, मधुसूदन तेरा दर्शन पाईआ। मैनूं इक्को चाढ़्ह दे रंगणा, आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। मेरे पुरख अकाले मैं इक्को दुआरा तेरा मंगणा, दूजा गृह ना वेखण पाईआ। हक महबूब हो के मैनूं दे अनन्दना, महबूब आपणा भेव चुकाईआ। लेखे ला लै मेरे उत्तों आहला अदना, शाह हकीर इक्को घर बहाईआ। तेरे नाम निधान दा श्री भगवान वजे नदना, अनादी धुन कर शनवाईआ। जोती जाते तेरा इक्को दीपक निरगुण धार जगणा, बिन तेल बाती कमलापाती डगमगाईआ। मेरा पवित्र कर दे तन माटी ख़ाक बदना, धूड़ी आपणे चरण छुहाईआ। नूर नुराने अलाही रब्बना, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। तूं खोजयां किसे नहीं लभणा, भाल्यां हथ्थ किछ ना आईआ। बेनन्ती कर के मेरे परवरदिगार तैनूं सद्दणा, सद्दा देवां चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ कुड़यारा आ के कढणा, पंच विकार कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचा तेरे हुक्म नाल लग्गणा, धरनी कहे मेरे उत्ते धर्म दी धार दे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा पल्लू कदे ना छडणा, कन्नी गंढ्ढ ना कोए छुडाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
धरनी कहे किरपा कर मेरे जगदीशे, जगदीशवर ईश्वर तेरी आस रखाईआ। मेरे उत्ते निगाह मार लै निरगुण धार बीस इकीसे, एकँकार परवरदिगार आपणा ध्यान लगाईआ। शाहो भूप मैनूं इक सुणा दे हदीसे, हज़रतां तों बाहर कर शनवाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे पीसण पीसे, नित नवित सेव कमाईआ। मैं वेखणा चाहुंदी इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीसे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी मालक, ठाकर स्वामी तेरी ओट तकाईआ। निगाह मार लै आपणी विच ख़लक ख़ालक, मख़लूक वेखणी चाँईं चाँईंआ। तुध बिन दीन दुनी रिहा कोई ना पालक, प्रितपालक नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर शब्दी धार तक लै अगम्मे बालक, मेहरवान हो के ध्यान लगाईआ। मैनूं ऐउँ दिसदा तेरा आउणा होवे अचानक, अचनचेत आपणा फेरा पाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा समां तक भयानक, भय भीत हो के रही सुणाईआ। मैं निमाणी बुध्धहीण अन्जाणत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले साहिब, सच सुल्तान तेरी वड्याईआ। निगाह मार लै सति धर्म होया ग़ाइब, चार कुण्ट नज़र कोए ना आईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना तेरा सब दे नाल अहिद, अहिदनामे वेखणे थांउँ थाँईंआ। तूं मालक ख़ालक इक्को वाहिद, लाशरीक नूर अलाहीआ। मेरे उत्ते हुक्म वरतणा जाइज़, नजाइज़ मंग ना कोए मंगाईआ। सति धर्म कर राइज, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम मैं वेखणा चाहुंदी तेरा नताइज, नतीजा ख़ुशीआं नाल देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक प्रगटाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आशा कर दे पूरी, पूरन ब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। तेरे नाम दी मेरे उत्ते होए मशहूरी, मशवरा सतिगुर शब्द रखाईआ। सब दे अन्दर दे दे सच सरूरी, सरोवर इक्को ताल नुहाईआ। कूड़ी क्रिया कर दे दूरी, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मैं तकणा चाहुंदी तेरा इक्को अगम्मा चन्द नूरी, नूर नुराने देणा चमकाईआ। मैं मांगत हो के खड़्ही दर हज़ूरी, हज़रतां दे मालक तेरे अगे झोली डाहीआ। मेरे उत्तों क्रिया मेट दे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब देणा गुआईआ। दरे दरबार बख्शणी चरण धूरी, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। उह आशा वेख लै मूसा वाली कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर की जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा रिहा कोई ना सका, मीत साजण नज़र कोए ना आईआ। तूं इक्को वाहिद नूर अलाही यका, यके बाद दीगरे
आपणा खेल खिलाईआ। तेरा सब दे नाल वायदा पक्का, कच्ची गंढ्ढ ना कोए जणाईआ। उह संदेश याद कर लै जो मुहम्मद दिता विच मक्का, काअब्यां बाहर असमाईद नाल मिलाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना अन्तिम देवीं मूल ना धक्का, फड़ बाहों ना बाहर धकाईआ। तुध बिन मेरी कीमत पए ना टका, कौडीआं जगत विकाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्तों शरअ दा मेट दे रट्टा, झगड़ा मानव ज़ात ना कोए जणाईआ। उह वेख लै मेरे कोल नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा पटा, जिस दा हरफ़ हरूफ़ सके ना कोए बदलाईआ। उत्ते सतिगुर शब्द दा अगम्मा ठप्पा, मोहर नेत्र लोचन नैण ना कोए जणाईआ। जिस दे विच्चों नज़री आउंदा इक्को पप्पा, पतिपरमेश्वर जिस नूं दए वड्याईआ। मेरा तेरे नाल अगम्मी मता, मति मतांतरां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे धर्म दी धार मेरी सता, सति सतिवादी देणी माण वड्याईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे मालक दो जहानां ज़बरू, ज़बरदस्त उदै असत तेरी सरनाईआ। मेरे आदि जुगादि जुग चौकड़ी दे गभरू, नौजवान श्री भगवान तेरी बेपरवाहीआ। मेरी आसा मनसा तक लै सध्धरू, सदके वारी घोल घुमाईआ। तुध बिन मेरा रिहा कोई ना कदरू, कुदरत दे कादर देणी वड्याईआ। मेरी इज्ज़त माण रुल गई आबरू, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख आदि जुगादी शक्ती शाली, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। मैं नित नवित तेरी घाल घाली, घायल हो के सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी तेरी बणी रही पुत्तरी बाली, नढ्ढी हो के मंग मंगाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना मेरी झोली वेख लै ख़ाली, धर्म दी वस्त रहिण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी होई काली, कलयुग आपणी कल वरताईआ। एस वक्त मेरी सुरत संभालीं, सम्बल दे मालक दया कमाईआ। मेरे उत्ते जगत गुरु रहे कोई ना जाहली, जागरत जोत इक्को कर रुशनाईआ। मैं तेरे नाम बिन होई कंगाली, जग शाह वस्त सके ना कोए वरताईआ। उह लेखा तक लै जो राम दी धार लहिणा चुकाया बाली, बलधारी तेरी वड वड्याईआ। मेरी फल लगा दे सति सच दी डाली, पत्त टहणी दे महकाईआ। मैं तेरे दर होई सवाली, मांगत हो के मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी लँघ गए कीती मूल ना काहली, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे दर देणी वड्याईआ। धरनी
कहे प्रभू मेरा ख़ाली भण्डारा कर भरपूर, ऊणता नज़र कोए ना आईआ। मैं मांगत खड़्ही हज़ूर, दर ठांडे सीस निवाईआ। मेरा लहिणा दे ज़रूर, ज़रूरत पिछली नाल रलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मन मनसा मेट कूर, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जगत वासना ना रहे फ़तूर, फ़तवा देणा थांउँ थाँईंआ। इक्को तेरा नाम कलमा मेरे उत्ते होए मशहूर, मशवरा सतिगुर शब्द जणाईआ। तूं आदि जुगादी जल्वागर नूरो नूर, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं नित नवित तेरी मज़दूर, मज़दूरी विच तेरी सेव कमाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मेरी पत आएयों रखण, रखशिश रख्या करनी थांउँ थाँईंआ। बिन नेत्र निगाह मार लै उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण, चार कुण्ट बैकुण्ठ निवासी ध्यान लगाईआ। धर्म दी धार एकँकार मेरे उत्तों होई सक्खण, सति वस्त दस्त हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मैं आपणा दुखड़ा आई दस्सण, दहि दिशा दा लेखा दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दी मेरे उत्ते होई अन्धेरी मस्सण, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं बिरहों वैरागण हो के आई नस्सण, भज्जी वाहो दाहीआ। निगाह मार लै दीप विच लखण, करौच पुष्कर आपणा भेव खुल्हाईआ। सान सलमल किस बिध होवे हत्तण, जम्बू करनी की कमाईआ। कुशा तेरे ते केहड़ी धार होवे लट लटण, जोती जाते देणी दृढ़ाईआ। तूं वासी घट घटण, लख चुरासी रिहा समाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरा धर्म दी धार वेखीं पतन, पत्रका पिछली फोल फुलाईआ। तेरा धर्म मेरे उत्तों होया बेवतन, वतनां दे मालक सच रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मैं कर कर थक्की यतन, यथार्थ मेरा लेखा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं आ के वखा दे झलक, झल्ली कोझी कमली तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक वाली दो जहानां ख़लक, मख़लूक तकणी थांउँ थाँईंआ। निगाह मार लै उत्तों फ़लक, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। मेरी दुक्खां विच निकले कलक, नेत्रां रो रो दयां दुहाईआ। सुख चैन किसे आवे घड़ी ना पलक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धीरज धीर ना कोए धराईआ। उह निगाह मार लै जो संदेशा दे के गया जनक, जनक सपुत्री सीआ नाल मिलाईआ। मेरे अन्तष्करन विच्चों मेट दे शंक, सहिसा अन्तर रहे ना राईआ। मेरा सुहा दे अगम्मा बंक, बंक दुआरी हो के फेरा पाईआ। मैं निर्धन
तेरी आशा विच बैठी रहां अटंक, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी मेट दे हवस, तृष्ना कूड़ जगत मिटाईआ। मेहरवान हो के कर तरस, त्रैगुण अतीते आपणा रंग रंगाईआ। नाम निधाना इक्को मेघ बरस, नव सत्त मेरी अग्नी दे बुझाईआ। मेरा लेखे ला लै ख़ुशीआं वाला बरस, शहिनशाह शाह सुल्तान दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव अभेद खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर स्वामी माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी ओट तकाईआ। मेरे उत्तों मेट दे कलयुग कूड़ा पाप, कुकर्म दा लेखा दे मुकाईआ। जगत जीवां जंतां रहे ना कोए संताप, सति सतिवादी होणा आप सहाईआ। नव सत्त दी मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। इक्को नाम कलमा दे सफ़ात, सफ़ा हस्ती कूड़ क्रिया दे चुकाईआ। तेरे गुण निधान दी कोई अक्खरां नाल जाण ना सके लुगात, हरफ़ हरूफ़ ना कोए चतुराईआ। मेरे कोल तेरा संदेशा अगम्मी बिन अक्खरां वाली पात, पतिपरमेश्वर आपणे विच टिकाईआ। जिस विच लेखा कलयुग अन्त तेरे कन्ढ्ढे आए घाट, दो जहानां पतण चरणां हेठ दबाईआ । तूं पन्ध मार के आ जा वाट, निरगुण दाते धुरदरगाहीआ। मेरी सुहञ्जणी कर दे खाट, सच सिँघासण आसण लाईआ। मैं तेरे गुण गावां बण के भाट, भटनागर तेरी सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते ईसा मूसा वाली पूरी कर दे टाक, बिन टंग रसना जिह्वा जो हरफ़ां हरूफ़ जणाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ दारा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे मालक गुणी गहीर, गहर गवर तेरा ध्यान लगाईआ। मेरे सिर तों धर्म दा लथ्था चीर, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। सहायता करे ना कोई अवतार पैग़म्बर पीर, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। मेहरवाना मेरे नेत्र वगे नीर, नैणां छहबर लाईआ। कलयुग क्रिया मेरी बदल दिती तकदीर, तक्ब्बर विच ख़लक ख़ुदाईआ। नव सत्त शरअ ज़ंजीर, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। झगड़ा प्या शाह हकीर, नीच ऊँच करे लड़ाईआ। धर्म दा रिहा ना कोई वीर, भैणां संग ना कोए निभाईआ। मात पित रस रिहा किसे ना सीर, पिता पूत रहे कुरलाईआ। मेरा अन्तष्करन होया दिलगीर, चिन्ता विच मेरी दुहाईआ। मेरे उत्तों कट दे आ के भीर, दुक्खां दर्दां डेरा ढाहीआ। तेरे कोल सर्ब तकदीर, तरीका आपणा लैणा
वरताईआ। मैनूं संदेशा दे के गया भगतां दा भगत कबीर, काअब्यां बाहर कर शनवाईआ। धरनीए तेरे उत्ते पुरख अकाला फेर नवीं करे तामीर, पूरब लेखा रहे ना राईआ। शब्दी खण्डा लै शमशीर, शरअ दे लहिणे दए मुकाईआ। झगड़ा रहे ना गाँ ख़ंजीर, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। इक्को रंग रंगाए हस्त कीर, कीट कीटां दए वड्याईआ। मानव ज़ाती अन्दरों बदल दए ज़मीर, अन्तष्करन करे सफ़ाईआ। अमृत दे के ठंडा सीर, अग्नी तत तत बुझाईआ। शब्द अनादी देवे धीर, धीरज धर्म धार जणाईआ। जोती जाता आए घत वहीर, बिन कदमां कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे गुरु गुरु गुरदेवा, देव देवा तेरी वड्याईआ। तूं साहिब अलख अभेवा, अगोचर अगम्म भेव खुल्हाईआ। की सिफ्त करे तेरी कोई जिह्वा, कथनी कथ ना सके राईआ। तूं आदि जुगादि सदा निहकेवा, सचखण्ड निवासी नूर अलाहीआ। मेरे मस्तक ला दे अगम्मी थेवा, कौस्तक मणीआ लोड़ रहे ना राईआ। तूं ख़सम स्वामी मेरा दूजा करां ना कोए करेवा, करनी करते तेरी आस रखाईआ। मैनूं अमृत फल लगा दे मेवा, अंमिओं रस आपणा आप चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी कबूल कर लै सेवा, सेवक याचक हो के मंग मंगाईआ।