पुस्तकालयभाग २४

१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ अज़ैब कौर दे गृह पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मेरे तों धार मुक गई धर्म दी, सति सच तेरे रंग ना कोए समाईआ। पंज तत वजूद काया माटी वस्त नज़र ना आए किसे ब्रह्म दी, पारब्रह्म तेरे रंग ना कोए समाईआ। सृष्टी वणजारी हो गई कूड़ कुड़यारे कर्म दी, माया ममता मोह विच हल्काईआ। सब दी दृष्टी हो गई चम्म दी, चम्म दृष्टी विच ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे उत्ते घड़ी तक लै ग़म दी, ग़मखार हो के वेख वखाईआ। चुगली सुण लै क्रिया कूड़ वाले कन्न दी, शब्द अनादी धुन ना कोए शनवाईआ। रोशनी रही ना तेरे नाम कलमे चन्न दी, कलयुग अन्ध अज्ञान अन्धेरा गया छाईआ। वासना वध गई मानस मानव मानुख मन दी, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते होया कहर, दीन दुनी रही कुरलाईआ। किरपा निधान हो के कर दे मेहर, मेहरवान महिबान आपणी दया कमाईआ। मानव ज़ाती तेरे नालों बणे कोई ना ग़ैर, आत्म परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विख अन्दरों कढ दे ज़हिर, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर कर रुशनाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना सदी चौधवीं

अन्त लाईं ना देर, बीस बीसे हरि जगदीसे तेरी ओट तकाईआ। नव सत्त मेरे उत्तों मेट दे मन मनसा वाला हेर फेर, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। एका रंग रंगा दे गुरु गुर चेर, चेला गुर इक्को रंग समाईआ। पंच विकारा ढाह के कर दे ढेर, सति सच तन वजूद दे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू निरगुण धार खोल्ह दे भेव, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक सचखण्ड निवासी निहकेव, निहचल तेरी वजे वधाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अलख अभेव, अगोचर तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सति सच दा अमृत रस दे दे मेव, बिन रसना रस चखाईआ। तेरी सिफ्त कर सके ना कोई रसना जिह्वा, बुद्धी मति ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगां तेरा इक दीदारा, बिन नेत्र लोचन नैणां दर्शन पाईआ। तेरा वेखां सतिगुर शब्द शब्द दुलारा, दूलहा धुर दा सोभा पाईआ। जोती धार तकां तेई अवतारा, अवतर तेरे संग समाईआ। पैग़म्बरां वेखां नूर उज्यारा, मूसा ईसा मुहम्मद संग लैणे मिलाईआ। नानक गोबिन्द दहि दिशा तेरी धार सुणां जैकारा, दूजी आवाज़ ना कोए दृढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल ते आ के पा सारा, सार्थी तेरी आस रखाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया मेट अँधयारा, नव सत्त कर रुशनाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मेरी तेरे चरण कवल उपर धवल निमस्कारा, निव निव लागां पाईआ। मैं बसुधा हो के रोवां ज़ारो ज़ारा, दर तेरे आस रखाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तैनूं सब ने किहा कलि कल्की अवतारा, अमाम अमामा तेरा नाम सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे निहकलंका भूप, भूपत भूप तेरी सरनाईआ। मैं तेरा तकणा चाहुंदी सति सरूप, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। तेरा शब्द दुलारा एकँकारा इक्को होवे दूत, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना फिरे वाहो दाहीआ। मेरे नव सत्त वेखे चारे कुण्टां कूच, कोना कोना फोल फुलाईआ। मेरे कोल तेरे हुक्म दा आदि जुगादी अगम्म सबूत, जिस दी जगत अक्खर कर सकण ना मूल पढ़ाईआ। मैं चाहुंदी तूं हर वक्त मेरे उत्ते दिसें मौजूद, मौजूदा हो के आपणा भेव देणा चुकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह वाली अर्श अरूज, आलीजाह तेरा इक्को नूर नज़री आईआ। मेरे मेहरवाना मेरे तों शरअ दी मेट हदूद, दीनां मज़्हबां इक्को रंग रंगाईआ। मानव ज़ाती भाग लगा दे तन वजूद, काची माटी आपणा भेव चुकाईआ। इक्को मंज़ल हक दस्स मकसूद, दरगाह साची सच समझाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया कर नेस्तो नाबूद, जुग चौकड़ी रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दे सूझ, बुध बिबेक दे कराईआ। मैं तेरे दर ते निरगुण

धार एकँकार बैठी नैण मूंद, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं अमृत स्वांती बख्श दे बूँद, कलयुग कूड़ी अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे नेत्र निरगुण धार हंझू आपे पूंझ, अथ्थर सथ्थर दर तेरे ते रही वहाईआ।

१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ फिनो दे गृह पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मेरे ख़ाली भर भण्डार, भावनी पूरब पूर कराईआ। वस्त अगम्मी निरगुण डार, अमोल आपणी आप वरताईआ। तूं देवणहार करतार, कुदरत कादर अगम्म अथाहीआ। मैं मांगत बणी भिखार, भिच्छया देणी वरताईआ। बिन नैणां निगाह मार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सति दा रिहा ना कोए उज्यार, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। कूड़ दा होया धूंआँधार, धवल हो के दयां सुणाईआ। माया ममता करे ख्वार, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मेरे उत्ते जीवां जंतां तेरे नाम दा कीता वपार, कलयुग वणज वणज वखाईआ । सति दी वजे ना कोए सितार, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। जिधर तक्कां उधर पंच विकार, भज्जे वाहो दाहीआ । तेरा प्रेम हर हिरदिउँ होया फ़रार, तन वजूदां नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा आदि जुगादी परवरदिगार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। निरगुण दाते धुर दे यार, मित्रा मेरा हो सहाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, बिन नेत्र नीर वहाईआ। मेरी साहिब सुणी पुकार, दूर दुराडे आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त धरनी कहे मेरी पावीं सार, महासार्थी हो के दया कमाईआ।

१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरे प्रभ कन्त सुहागण, दूलहो दूलह तेरी वड्याईआ। मैं तेरे प्यार दी होई वैरागण, प्रेम विच रही कुरलाईआ। मेरे कर दे वड वड भागण, भगवान हो के हो सहाईआ। मेरे तों कूड़ी क्रिया मेट दे दाग़ण, दुरमति मैल धुआईआ। मानस मानव मानुख तेरे मेरे उत्तों जागण, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ । मेरे भगवन्त धर्म दी धार साज दे साजण, साजण साज तेरी आस रखाईआ। मेरा कलयुग अन्त संवार काजण, करते पुरख दे वड्याईआ। तूं शाहो भूप राज राजन, शहिनशाह नूर अलाहीआ। मेरी बेनन्ती सुण आवाज़ण, अणसुणत दयां सुणाईआ। मैं दिवस रैण तैनूं लग्गी आराधण, दूजा इष्ट ना

कोए मनाईआ। तूं मेरा स्वार्थ आपे आप आपे साधन, सतिगुर तेरी नाम वड्याईआ। मैं होवां वड वडभागण, भगवन सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनी हँस बणा दे कागण, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ सर्ब त्यागण, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बणा समाजण, समग्री सच वरताईआ। तूं सब दा ग़रीब निवाज़ण, ग़रीब निमाणयां वेख वखाईआ। खेल खिला दे देस माझण, मधुर धुन कर शनवाईआ। तेरा लहिणा देणा दो दो आबण, दो जहान दे वाली तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे ते निगाह मार लै मक्का काअबण, मकबरयां फोल फुलाईआ। तूं मालक बोध अगाधण, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे धर्म दा तेरा चरण होवे प्यार, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ। तूं ठाकर स्वामी रहिणा सद मददगार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं मांगत हो के मंगां मंग भिखार, दरवेशण हो के झोली डाहीआ। तूं देवणहार करतार, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते जुग चौकड़ी केते लँघ गए विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे तके सेवादार, संसारी भण्डारी सँघारी हो के सेव कमाईआ। तेरे नाम संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। भविख्तां विच कहि के गए कलयुग अन्त आए कलि कल्की अवतार, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मेरी पैज संवार, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरे चरण कवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तेरी धूड़ी लावां छार, टिक्का जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब मेरी झोली देणा डार, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। मैं अर्ज़ गुज़ारश तेरे अगे रही गुज़ार, बेनन्ती कहि के मंग मंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे उत्ते रहे ना धूंआँधार, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरे नाम दा होए जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी साहिब इक सिक्दार, शहिनशाह इक्को इक नज़री आईआ।

१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड माल चक्क ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मेरे नूरे नविंन नाज़ख़से वज़ू तानुख़तो ज़वां कज़ीउल ग़मी नज़ूमे ज़वा उलज़ू चख़मी मेरे ख़ुदा नज़ल ज़विन ज़मुंदे मुहम्मद रज़ी ख़सी कबू ज़वी मावलाए सोंहुरे मफ़ज़ मेरे अलाह मुर्शदे दुआ ज़मीने ख़ाकी कलअल लवी ज़मूतो

जगन अर्शे निज़ा फ़र्शे दुआ दो जहां मालक तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी राम, रम्ईआ तेरी आस तकाईआ। मेरे ततां तों बाहर काहन, काहन काहनां दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे पैग़म्बरां दे अमाम, नूरे नुरान तेरा तकां नूर अलाहीआ। मेरे गुरु गुरदेवा तेरा वेखां खेल महान, दरगाह साची भेव चुकाईआ। मेरी मंज़ल कर आसान, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। बिन अक्खरां दे ज्ञान, धुर दा शब्द शब्द शनवाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। तेरा सतिगुर शब्द बलवान, बलधारी बेपरवाहीआ। मैं बेनन्ती करदी बाली बुद्ध अंञाण, मेरी चली ना कोई चतुराईआ। तूं मालक ख़ालक वाली दो जहान, ज़िमीं ज़मां असमां तेरी ओट तकाईआ। तूं मेरा परम पुरख मेहरवां महिबान, बीदो तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ । धरनी कहे भगवन मेरी कर दे दारी, दीन दयाल दया कमाईआ। मैं मंगणहारी तेरी भिखारी, भिखक झोली देणी भराईआ। तूं निरगुण नूर जोत उज्यारी, मैं मिट्टी ख़ाक नज़री आईआ। जुग चौकड़ी तेरी चाकरी करदी रही विच संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी मेरी देण गवाहीआ। मेरा लहिणा देणा नाल तेई अवतारी, चार जुग दे शास्त्र संदेशे रहे सुणाईआ। पैग़म्बरां लेखा जाणां वारो वारी, अलिफ़ ये नाल जिन्हां दिती वड्याईआ। गुरु गुरदेव तके मीत मुरारी, साजण मीत जो अख्वाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तेरे चरण कवल जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दारी, दो जहानां हुक्म वरताईआ। मेहरवाना नौजवाना मेरी सुण पुकारी, पुनह पुनह कहि के सीस निवाईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल कलयुग अन्तिम होई दुख्यारी, दुखी हो के रही सुणाईआ। मेहरवाना मेरी पा सारी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरे उत्ते क्रिया रहिण ना देवें कलयुग कुड़यारी, कुकर्म दा लेखा दे मुकाईआ। सतिजुग सच धर्म कर उज्यारी, सच सुच नाल वड्याईआ। मैं तेरी आदि जुगादि पनहारी, पनघट बैठी वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा निरगुण सरगुण धार दोबारी, दो जहानां पर्दा आप उठाईआ। मैं तेरे चरण धूड़ लावां मस्तक छारी, बिन टिक्के ख़ाक रमाईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्त धुर दे कन्त मेरी पैज संवारी, कलयुग देवीं माण वड्याईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी बणी रही पुजारी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं कलि कल्की निहकलंक जोत शब्द दी धार अगम्म अवतारी, अमाम अमामा धुर दे रामा तेरे हथ्थ वड्याईआ।

९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरे पुरख अकाल अगम्मी नूरा, नूर नुराने शाह सुल्ताने दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द योद्धा भेज अगम्मी सूरा, सो पुरख निरञ्जण मेरा हो सहाईआ। जिस दा नाद अगम्मी दो जहानां सुणी जाए तूरा, तुरीआ दा लेखा अवर रहे ना राईआ। सो सर्ब कला होए भरपूरा, एथे ओथे दो जहान वजे वधाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया करे दूरा, सति धर्म दए प्रगटाईआ। तेरी नाम ख़ुमारी मस्ती दए सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। इक्को तेरा नाम करे मशहूरा, इक्को ढोला सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा सतिगुर शब्द होए बलवान, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म वरते दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका नाम दृढ़ाईआ। जो धर्म दा धर्म झुलाए निशान, नौ खण्ड पृथ्मी दए वखाईआ। जिस नूं सत्त दीप करन परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों मेटे शरअ शैतान, माया ममता मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। मानस मानव मानुख सारे तेरा इक्को ढोला गाण, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। तूं आदि जुगादी शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह दर तेरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा सतिगुर शब्द मेरी पूरी करे मनसा, ममता जगत रहे ना राईआ। गुरमुख सन्त बणाए हँसा, काग बुद्धी दए बदलाईआ। सति सच धर्म दी चाल बणाए सहँसा, अगणत आपणा हुक्म वरताईआ। आत्म परमात्म तेरा होवे बंसा, यद यदी यदप इक्को नज़री आईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को बणाए संगता, इक्को घर दए वड्याईआ। बुद्धी तों परे बोध अगाधी होवे पंडता, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। झगड़ा मेटे मनुआ मन का, मणका दए भुआईआ। लेखा रहे ना तन वजूद शरीर तन का, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। भेव खुल्हावे निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पर्दा लाहवे ब्रह्म का, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। मेरा लेखा मेटे दीन दुनी विच ग़म का, ग़मखार हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा सतिगुर शब्द होवे मेहरवान, मेहर नज़र नाल तराईआ। जिस दी आशा रख के गए रम्ईआ राम, काहन घनईया हो के ओट तकाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अमाम, रसूलां दा रसूल नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म संदेशा धुर दा मन्त्र सतिनाम, सति सति दा डंका दए वजाईआ। जिस दा फ़तिह नगारा एथे ओथे सारे सुणन बिना कान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश

पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान करे शनवाईआ। उह सतिगुर पूरा शब्दी शब्द नौजवान, बृद्ध बाल रूप ना कोए वटाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ा कढ्ढे बाहर शैतान, सतिजुग सति धर्म दए प्रगटाईआ। इक्को इष्ट पुरख अकाल तेरा मानव सर्ब मनाण, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। तेरा धर्म दा धर्म झुल्ले निशान, गोबिन्द मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। मेरी बेनन्ती दरगाह साची सचखण्ड पुरख अकाले दीन दयाले करनी परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धार दी धार विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी जोती जाते पुरख बिधाते मेरा लहिणा देणा पूरा करना विच जहान, जहालत कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ।

१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ नरायण सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरे मालक ख़ालक कुदरत कादर करीम, बेऐब ग़ैब जल्वागर नूर अलाहीआ। मेहरवाना नौजवाना मेरे उत्ते तक लै नाम कलम्यां वाली तकसीम, दीनां मज़्हबां हद्दां ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर सतिगुर शब्द नाल कर तरमीम, दरुस्ती दो जहान दे मालक देणी कराईआ। तूं सचखण्ड निवासी शहिनशाह आलीज़ाह अज़ीम, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। तेरा लहिणा देणा मेरे नाल कदीम, कुदरत दे कादर वेखणा चाँईं चाँईंआ। बेशक तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु शब्द शब्द शब्द धार मुनीम, लेखा करन थांउँ थाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी कुदरत कादरा, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। दो जहानां नौजवाना वड बहादरा, बेअन्त बेऐब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्टी दीन दुनी दे कादरा, कुदरत दे मालक नूर अलाहीआ। मैं निमाणी धरनी जिस नूं सारे कहिंदे मादरा, मईआ कहि के ख़ुशी बणाईआ। मेरे उत्ते कर दे सच्चा आदला, इन्साफ़ इक कमाईआ । कलयुग सतिजुग नाल कर तबादला, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। मैनूं सुणा दे अगम्मा इक्को रागला, नाद अनादी धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे मालक अगम्म अथाह महिबान, निव निव कदम बोसी विच सीस निवाईआ। मेरी सिफ्त कर ना सके ज़बान, अक्खरां विच ना कोए चतुराईआ। बिना बुद्धी तों देवण वाले ज्ञान, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ मेरे उत्तों मेट निशान, निशाना धर्म धर्म झुलाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, बिनै कहि के पुरख अकाल सीस निवाईआ। तूं निरगुण

नूर शाह सुल्तान, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। मेरे उत्ते निगाह मार लै मेरे भगवान, भगवन तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे मेरे नूर अलाह परवरदिगार, परवरश मेरी करनी चाँईं चाँईंआ। तुध बिन अवर ना कोए मददगार, सजण सख़ा नज़र कोए ना आईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी तल्बगार, बिन नेत्र लोचन नैणां तेरा राह तकाईआ। तूं आ के मेरी पाउणी सार, महासार्थी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं निमाणी तेरी बरख़ुरदार, याचक हो के सीस निवाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी पैज देणी संवार, सिर सर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरी चरण धूड़ी लावां छार, टिक्के मस्तक राम नाम छुहाईआ । तूं कुदरत कादर सब कुछ करनेहार, करता पुरख इक अख्वाईआ। मैं निमाणी दा लेखा मुका दे विच साल दो चार, चौथे जुग दे मालक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर बंक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं आदि जुगादी सब दा ख़ालक, मख़लूक तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे बालक, चार जुग दे संदेशे दे के गए चाँईं चाँईंआ। तूं सब दा बणना कलयुग अन्त अन्त प्रितपालक, सिर सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना सदी चौधवीं करीं ना आलस, ग़फ्लत नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरा नूर ज़हूर तकां ख़ालस, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त मेरी कूड़ क्रिया दी लौहणी कालख, कलकातीआं लहिणा देणा देणा मुकाईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ सुखदेव सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरे परम पुरख प्यारे मित्र, मीत मीते तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दा वेख चलित्र, मानव मानस ज़ाती ध्यान लगाईआ। तेरा सति सरूप शाहो भूप किसे नज़र ना आवे चित्र, चारे कुण्टां तकणा थांउँ थाँईंआ। उह लेखा तक लै जो इशारा दे के गया विश्वा मित्र, विश्व दा भेव खुल्हाईआ। निरगुण धारों निरवैर हो के नितर, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा ना कोई मात ना कोई पित्र, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धार वेख लै आपणी, आप आपा वेख वखाईआ। सति धर्म रिहा ना किसे पति पत्नी, पतिपरमेश्वर तेरा भय सिर ना कोए रखाईआ। रसना पवित्र रही ना जो तेरा नाम जपनी, सति सति सति ना कोए वड्याईआ। तेरी सृष्टी मेरे उत्ते होई बेवतनी, वतनां दे मालक वेखणा चाँईं चाँईंआ। मन दी

आशा हो गई कलयुग नागणी डस्सणी, घर घर डंग लगाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी मंज़ल किसे नहीं टपणी, टापूआं पन्ध ना कोए मुकाईआ। सच दुआर दी खोल्हे कोई ना हट्टणी, सच नाम ना कोए वरताईआ। तेरी वस्त अमोलक बिन तेरी किरपा किसे नहीं खटणी, खटके विच लोकाईआ। ख़ाली तक लै काया मट्टणी, तन वजूद तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। जे तेरी धार अनोखी निरगुण सरगुण धार जटनी, जटा जूट पन्ध मुकाईआ। मैं वी तेरे प्यार विच परम पुरख करवट वटदी, पासा दीन दुनी नालों बदलाईआ। तूं अन्त खेल मुकाउणी दीन मज़्हब दी वट्ट दी, झगड़ा शरअ रहे ना राईआ। आह तक लै सदी चौधवीं जांदी टपदी, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी खेल तकणी पुरख अकाले समरथ दी, समरथ देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी महिमा आदि जुगादि अकथ दी, कथनी कथ सके ना राईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभ मेरे सुण लै दुखड़े, दुखी हो के दर्दीआ दयां जणाईआ। निगाह मार लै मानस मानव मानुख उलटे रुखड़े, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीते भुखड़े, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ । भाग लग्गा किसे ना कुखड़े, मेरी चार कुण्ट दुहाईआ। उजल रिहा ना कोई मुखड़े, दुरमति मैल धोए कोई ना शाहीआ। मेरे उत्तों धर्म दे बूटे अन्तिम उखड़े, जड़ रहिण किछ ना पाईआ। विकार हँकार मानस मानव कुठड़े, तन वजूद रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तपदी बिना अग्ग, बिन काष्ट सड़ां थांउँ थाँईंआ। तेरी सरन सरनाई मूल ना सकां लग, लग मातर दे मालक वेखणा थांउँ थाँईंआ। तेरी सृष्टी मैनूं कीता तेरे नालों अलग, धार वखरी वंड वंडाईआ। मेरी विचार हो गई वांग कग, हँस रूप गई बदलाईआ। मेरी तृष्ना बगढ़ा बप, सति चोग ना कोए चुगाईआ। धीरज रिहा कोई ना तप, सति सन्तोख ना कोए धराईआ। पवित्र रही कोए ना मति, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। मेरी बिना ख़ून तों उबले रत, रत्न अमोलक हीरा मेरा वजूद रिहा ना राईआ। मैनूं विसरया तेरा जप, नाम निधान ना कोए शनवाईआ। मेरी मात रही ना पत, पतिपरमेश्वर दयां दुहाईआ। क्यों मेरे उत्ते कलयुग जीवां चुकी अत्त, नव सत्त कूड़ कुकर्म रहे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं होई जगत निमाणी हीणी, सीस ताज ना कोए

टिकाईआ। मैं नेत्र होई नाबीनी, तेरा दरस मूल ना पाईआ। मेरी तृष्ना होई कमीनी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मेरी वस्त धर्म दी गई छीनी, कलयुग लुटेरा लुट्टे थांउँ थाँईंआ। नव सत्त वजे हँकारी बीनी, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे ते झगड़ा पैणा रूसी चीनी, चार कुण्ट दा लेखा मेरे उत्ते रिहा कुरलाईआ। प्यार रहिणा नहीं किसे नर मदीनी, स्त्री पुरुष संग ना कोए निभाईआ। मैं खेल तकणा त्रैगुण माया तीनी, त्रैभवण धनी की तेरी बेपरवाहीआ। पवित्र रहिणी नहीं कोई मेरी ज़मीनी, ख़ाक उडणी थांउँ थाँईंआ। मुश्किल होणा मानस मानुख ज़िंदगी जीणी, जीवत रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा हाल हो गया ख़सता, खुल्ही मैंढी दयां दुहाईआ। पवित्र रिहा कोई ना रस्ता, रैहबर रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा नाम कलमा टकयां नालों होया सस्ता, कलयुग हट्टो हट्ट विकाईआ। मैं चाहुंदी अन्तिम मेरे उत्तों सब दा बन्न्ह दे बसता, बस्ती आपणी लै टिकाईआ। जिधर वेखां तेरा सतिगुर शब्द होवे नसदा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा संदेश होए तेरे भण्डारे जस दा, सिफ्तां ढोले गाईआ। नाल अवतार पैग़म्बर गुरु होवे हसदा, हस्ती तेरी इक्को नज़री आईआ। मेरा नौ खण्ड खेड़ा तेरी किरपा नाल फेर वसदा, सत्त दीप तेरा रंग तकाईआ। तूं मालक ख़ालक तेरा खेल अलखणा अलख दा, अगोचर तेरा भेव कोए ना आईआ। तुध बिन स्वामी मेरी पैज कोई ना रखदा, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अगे लेखा मुका दे मानव ज़ाती वख दा, आत्म परमात्म इक्को रंग वखाईआ। तेरा दर्शन होवे साख्यात प्रतख दा, नूर नुराने शाह सुल्ताने आपणा ज़हूर देणा वखाईआ। धरनी कहे मैं प्यार चाहुंदी इक्को तेरा परमेश्वर पति दा, पति पतिवन्ते होणा आप सहाईआ। तूं आदि जुगादी मालक सब दी मित गत दा, गति मित तेरे चरणां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन साची वस्त मेरी झोली कोई ना घतदा, अतोट अतुट नाम ना कोए वरताईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ कर्म सिँघ, सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरे धुर दे कमलापातीआ, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। मेरे कोल तेरीआं आदि जुगादि दीआं पातीआं, बिन कागद शाही कलमां देण गवाहीआ। जिस कारन नौ खण्ड पृथ्मी तेरीआं होईआं अन्धेरीआं रातीआं, सत्त दीप सति सतिवाद नज़र कोए ना आईआ। मेरा सीना पाड़ के वेख लै छाती आ, छत्रधारी तैनूं गए भुलाईआ। अमृत रस निझर झिरने तेरी

मूल रही ना दाती आ, वस्त अमोलक काया गोलक नज़र कोए ना आईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ कुड़यारा मारे कातीआ, मोह विकारे तीर चलाईआ। चारे कुण्ट वेखे मार झातीआ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किरपा कर दे मेरे धुर दे कमलापातीआ, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। निरगुण धार निरवैर तेरे चरण कवल इक्को मेरा नातीआ, रिश्ता अवर ना कोए जणाईआ। निगाह मार लै लोकमातीआ, धरनी हो के तेरे अगे मंग मंगाईआ। तेरा सति सच मेरे उत्तों पा गया वफ़ातीआ, कलयुग कूड़ आपणा रंग रंगाईआ। धर्म दी रही ना कोई प्रभातीआ, तेरे नाम ना कोए समाईआ। जिधर वेखां कलयुग कूड़ कुड़यार दीआं खुल्ल्हीआं हाटीआं, मोह विकार रिहा वरताईआ। पवित्र रहीआं ना काया चाटीआं, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटीआ, सचखण्ड पुज्जण कोए ना पाईआ। तेरी सृष्टी बैठी दृष्टी अन्दर अधवाटीआ, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। सब दे तन वजूद चीथड़ वेख लै पाटीआ, लीरो लीर नज़री आईआ। आवण जावण लख चुरासी ज़ंजीरां जावण ना काटीआं, धर्म राय दा फंद ना कोए कटाईआ। मेरे उत्ते खेल कूड़ी क्रिया कीता बाज़ीगर नाटीआ, स्वांग आपणा रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग अगम्म रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन तक, हकीकत दे मालक ध्यान लगाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना मेरी झोली पा दे पूरबला हक, जुग चौकड़ी लेखा पिछला रिहा ना राईआ। उह इशारा तक लै जो दे के गया ऐनुलहक, बिन रसना जिह्वा तेरा ढोला गाईआ। हज़रत ईसा रहिण ना दिता शक्क, मूसा शकवे गया मिटाईआ। मुहम्मद लकीरां कढ्ढ के नाल नक, चौदां तबकां ध्यान लगाईआ। पैग़म्बरां कीती सिफ्त तेरी अनथक, नूर अलाह तेरी वड वड्याईआ । अवतार तेरा संदेशा दे के गए यक, हरफ़ हरफ़ां नाल मिलाईआ। गुरुआं किहा अन्त धरनीए तेरा पर्दा लए ढक, ढाकनकोपत इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे पक्क, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। उह वेख लै की इशारा देंदा सलीब दी धारा वाला कलक, वक्त वक्त विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी मेरा लेखा बिन नैणां तक, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ नाज़र सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मैं तेरी पुत्तरी सपुत्री शहिज़ादी, शहिनशाह आदि दी आदि इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती अवर काहदी, की दयां सुणाईआ। तूं आदि जुगादि अनादी, सद तेरी ओट तकाईआ। तूं मोहण माधव माधी, मुदतां दा मालक इक अख्वाईआ।

मेरे श्री भगवाना नौजवाना मेरी किसे नाल होई ना शादी, शादिआने ना कोए वजाईआ। ना कोई मेरी मईआ ना कोई पिता ना दादा दादी, कुल नज़र कोए ना आईआ। ना मेरे सीस सुहाग दी दिसे परांदी, मींढी नज़र कोए ना आईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे गुण गांदी, तूं मेरा इक्को धुर दा माहीआ। तेरे प्यार हुक्म विच बांदी, बन्दना कहि के सीस निवाईआ। मेरी भेंट तेरे चरणां ना सोना ना चांदी, जगत माया ना कोए चढ़ाईआ। चारों कुण्ट मेरे स्वामीआं मेरे उत्ते तक लै अन्धेरा आंधी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दुनिया पशूआं ढोरां खांदी, कागां मुख रखाईआ। कूड़ कुड़यारीआं धारां हेठ नहांदी, तेरे सरोवर गए भुलाईआ। इज्ज़त रही ना मेरी दीन दुनिया वाली माँ दी, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। बेपरवाह मेरे उत्ते कलयुग कूड़ दी वधी आबादी, नव सत्त तकणा थांउँ थाँईंआ। मैं कलयुग अन्तिम थक्की मांदी, दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड्याई रही ना मेरे उत्ते किसे थाँ दी, थनंतर रंग ना कोए रंगाईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मेरी तक ज़िंदगी ज़िंदगानी, ज़िंदा दिल हो के दयां सुणाईआ। मेरी दर्दां भरी कहाणी, कहावत जगत ना कोए जणाईआ। मेरे उत्ते तेरी सृष्टी होई बेगानी, साचे रंग ना कोए समाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रैहबर मिलण कोए ना पाईआ। तूं किरपा कर मेरे परम पुरख असमानी, नूर नुराने धुरदरगाहीआ। तेरा कलमा भुल्लया कलामी, कायनात गई भुलाईआ। आपणा लेखा तक लै संग मुहम्मद नाल इस्लामी, इस्म आज़म ध्यान लगाईआ। तेरी शरअ दी कटे ना कोए ग़ुलामी, ग़ुरबत सब दे अन्दर आईआ। तेरे कलम्यां होई बदनामी, बदी विच तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। मंज़ल मिले ना किसे रुहानी, सच दर ना कोए वड्याईआ। मेरे उत्ते आ गई ख़ामी, ख़ालस रंग ना कोए समाईआ। तूं सब दा अन्तरजामी, घट घट वेखणा चाँईं चाँईंआ। मेरे मेहरवाना स्वामी, समां अगला तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी आदि जुगादी रखी ओट, सहारा निरँकारा इक जणाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दा तक लै खोट, खटीआ काया माटी वेख वखाईआ। तेरे मानव तेरे आलणयों डिगे बोट, फड़ फेर ना कोए टिकाईआ। मैनूं दुक्खां ने लाई चोट, पट्टी धर्म ना कोए बंधाईआ। मेरा लहिणा देणा तेरे नाल जुग चौकड़ी कोटी कोट, अणगिणत दे मालक तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति भण्डार देणा अतोट, अतोट अतुट दे मालक आप वरताईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

धरनी कहे प्रभू मेरे निगाह मार लै अन्तर, अन्तष्करन दे मालक ध्यान लगाईआ। निरगुण धार तक लै चारे कुण्ट लग्गी बसन्तर, सच मेघला नज़र कोए ना आईआ। कूक पुकार सुण लै उत्ते गगन गगनंतर, गहर गम्भीर दयां दृढ़ाईआ। मेरी आशा पूरी कर दे जो कहि के गया धनवन्तर, धर्म धार सुणाईआ। इक्को तेरा नाम निधाना होवे मन्त्र, मंतव मेरा हल्ल कराईआ। बिना शरअ तों दे दे जंतर, जीवां जंतां गंढ्ढ पुआईआ । धर्म दी धार बणा दे बणतर, घड़न भन्न्हणहार तेरी बेपरवाहीआ। नाले लेखा तक लै की खेल करे कैलाशी शंकर, शरअ जगत की जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन अन्तिम फोल, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। तेरी सृष्टी मेरे उत्ते सुती अनभोल, सच नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। धर्म दी वस्त रही किसे ना कोल, ख़ाली दिसे लोकाईआ। मैं एसे करके रही डोल, धीरज धीर ना कोए जणाईआ। मेरे नाल वाहिदे पूरे कर दे कौल, इकरारनाम्यां रंग रंगाईआ। बेशक मेरा वजूद दुनिया मंने गोल, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। तूं मेरे उत्ते आपणे हुक्म दा कर दे रोल, रैहबर हो के दया कमाईआ। मैं आपा तेरे उत्ते देवां घोल, घोली घोल घुमाईआ। सच दुआरा एका खोल्ह, दर दरवाज़ा दो जहान वखाईआ। तेरे नाम दा इक्को वजे ढोल, डंका दो जहान करे शनवाईआ। सद आ के वसणा मेरे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी अन्दर जाणा मौल, मालक हो के आपणा रूप दरसाईआ। मैं कोझी कमली निमाणी तेरी धौल, धौले झाटे नाल रही कुरलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर तमंना, तामस जगत दे मिटाईआ। शरअ दा रहे कोई ना बंना, हदूदां पन्ध मुकाईआ। लेखे ला लै गोबिन्द वाला कन्ना, कायनात रूप बदलाईआ। जो इशारा दे के गया धन्ना, जट्टां दे वड्याईआ। जिस दा लेख लिख्या शब्दी धार चौदां सौ तीस अंक दा पन्ना, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर तक लै कामना, जगत वासना ना कोए रखाईआ। जन भगतां फड़ा दे आपणा दामना, दामनगीर इक्को नज़री आईआ। सतिगुर

शब्द हो के होणा ज़ामना, तुध बिन विचोला रहिण कोए ना पाईआ। उह आशा मेरी की संदेशा मैनूं देवे बावना, सचखण्ड विच्चों इशारे रिहा दृढ़ाईआ। की हस हस आखे रामना, रम्ईआ रिहा जणाईआ। नैण उठा के तके काहनना, घनईया आपणा नैण चुकाईआ। की पैग़म्बर देण पैग़ामना, संदेशे नूर अलाहीआ। गुरु गुरदेव की सच संदेश सुणावणा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। धरनीए तेरा लहिणा देणा कलयुग अन्त श्री भगवन्त आप मुकावणा, दूजे हथ्थ ना किछ फड़ाईआ। जिस जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वावणा, निहकलंका कलि कल्की रूप बदलाईआ। जिस दा भेव कोई पा ना सके पंडत पांधा ब्राह्मणा, शास्त्र अन्तर कहिण किछ ना पाईआ। उह तेरी पूरी करे भावना, तृष्ना कूड़ जगत चुकाईआ। तूं उस दे बलि बलि जावणा, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। जिस धुर दा हुक्म सुणावणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम मेटे अन्धेरी शामना, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ।