२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ उत्तम सिँघ दे गृह पिण्ड वैरोवाल ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मैनूं नाम दृढ़ा दे सो, हँ ब्रह्म पारब्रह्म भेव रहे ना राईआ। सति प्रकाश निरगुण धार कर अगम्मी लो, बिन नेत्र लोचन नैणां कर रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी कूड़ कुड़यारी माया नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। मानस मानव मानुख सरगुण धार निरगुण नाल जाण छोह, वखरा रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं तुध बिन दिसे अवर ना को, कूक कूक दयां जणाईआ। मेरे तों पंच विकार मेट दे गरोह, गोबिन्द धार शब्द समझाईआ। दुतीआ भाव रहे ना दो, एकँकार एका रंग देणा रंगाईआ। कलयुग कूड़ विकारा निरगुण धार हो के लए खोह, घट घट अन्तर वेखणा थांउँ थाँईंआ। नाम निधाना श्री भगवाना एका एक बीज अगम्मा बो, बोध अगाध तों परे कर पढ़ाईआ। सति वस्त सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मैनूं ढोआ दे दे ढोअ, गहर गम्भीर बेनज़ीर बिन जगत नेत्रां दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते संदेशा दे दे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सति सतिवादी सति पुरख निरञ्जण इक जणा दे धर्म, धर्म दी धार एकँकार दे दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म दीन दुनी लख चुरासी जीव जंत दा बदल दे कर्म, कर्म कांड दा लेखा पूरब रहे ना राईआ । इक्को ओट तेरी सब नूं होवे सरन, सरनगति इक जणाईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ।
निज नेत्र बिन अक्खीआं खोल्ह दे हरन फरन, अनुभव आपणा भेव चुकाईआ। तूं सब कुछ करनी करन, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। मैं चाहुंदी नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को नाम कलमा पढ़न, इक्को होवे बिन हरफ़ हरूफ़ पढ़ाईआ। लाशरीक तेरी हक हकीकत मंज़ल चढ़न, दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। ग़रीब निवाज़े दर दरवाज़ा खोल्हणा सच घर दा दरन, भीत बन्द ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे नाम निराला, निराकार दया कमाईआ। तूं किरपा निध पुरख अकाला, परवरदिगार नूर अलाहीआ । सति धर्म दी इक बणा धर्मसाला, धर्म दी धार धार प्रगटाईआ। जिथ्थे बैठण शाह कंगाला, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम निधान तेरा होए उजाला, दो जहान करे रुशनाईआ। मेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी लेखे लाउणी घाला, घायल हो के सीस निवाईआ। हर हिरदे अन्दर मन का मणका फेर बणा दे माला, बाहर मणके फेरन दी लोड़ रहे ना राईआ। तैनूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाही तुआला, तअलुक्क सब दे नाल रखाईआ। तेरी धार निरँकार काहन घनईया बण ग्वाला, गोपाल आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त फल लगा दे मेरे धर्म धार दे डाला, पत्त टहणी आप महकाईआ । मेरी आशा तक लै जो अष्टभुज रख के गई जवाला, सुम्ब निसुम्ब दी धार नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरा इक्को होवे कलमा कलाम, कायनात देणा जणाईआ। मैं तेरा नूर अलाह तकां अमाम, अमाम अमामे तेरा दर्शन पावां चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा नगर सुहाउणा ग्राम, धरनी धरत धवल धौल बैठी आस तकाईआ। सदी चौधवीं मैनूं पैग़म्बरां दिता पैग़ाम, हरफ़ हरूफ़ां नाल मिलाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद दे के गए बनाम, वही नाज़िल हो के जो जबराईल गया जणाईआ। अन्त लेखा तक लै दीन दुनी अवाम, वेखणा थांउँ थाँईंआ। बिन रैण तों मेरे उत्ते होई शाम, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। ईमान दा रिहा ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत कूड़ कूड़ हल्काईआ। धर्म दा दिसे ना कोए निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन तेरी ओट रखाईआ। निगाह मार अगम्मे राम, रम्ईआ हो के वेख वखाईआ। मेरी आसा तक लै निरगुण सरगुण काहन, जोती जाते वेख वखाईआ। पैग़म्बरां दे पैग़म्बर रहीम रहमान, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। गुरुआं दे गुरदेव स्वामी नौजवान, पुरख अकाल तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे मैनूं निरगुण दाते सति सच दा देणा दान, दयावान हो के दया देणी कमाईआ। मैं निर्धन सरधन तेरे चरण करां ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परा पसन्ती
मद्धम बैखरी तों बाहर रही दृढ़ाईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरी गवाही निरगुण धार भुगताण, शहादत देवण चाँईं चाँईंआ। तूं निगाह मार लै उत्तों असमान, असमानी बाप तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरगुण निरगुण आदि जुगादी जाणी जाण, जुग जुग भेव अभेद आप खुल्हाईआ।
२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू मैं दिवस रैण लावां चकर, चक्रवर्ती नज़र कोए ना आईआ। मंज़ल हकीकी दा मिले कोई ना फ़क्कर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। जिधर जावां कूड़ कुड़यारे नाल लग्गे टक्कर, सति धर्म वेखण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती अन्तष्करन तक्कया कूड़ अपराधण होई मकर, फ़रेबां विच खेल खिलाईआ। मैं बिना नैण तों नव सत्त लग्गी तकण, लोचण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पीआ प्रीतम तेरा मीत मुरारा दिस्या कोई ना सकण, साजण संगी साथ ना कोए निभाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ कुड़यारी माया लग्गी नचण, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा नाच वखाईआ। तेरी दीन दुनी बिना अग्नी लग्गी मचण, पंच विकार रिहा जलाईआ। मैं सति सच दा स्वामीआ दस्सां बचन, कथा कहाणी दयां दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा भगत सुहेला दिसे कोई ना रत्न, अमोलक हीरा वेखण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती मेरे उत्ते पंज तत धार होई बेवतन, साचे गृह ना कोए टिकाईआ। मेरा अन्तिम चले कोई ना यतन, यथार्थ तैनूं दयां सुणाईआ। मेरा कूड़ कुड़यारा दाग़ा आ जा कटन, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सति धर्म दा खोल्ह दे हट्टन, इक्को नाम देणा चाँईं चाँईंआ। भाग लगाउणा साढे तिन्न हथ्थ काया मटन, तन वजूदां रंग रंगाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश होवे लट लटन, शब्द नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा इक रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा रंग बणा लै आपणा रूप, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तूं मेरा शहिनशाह शाहो भूप, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। मेहरवाना नौजुआना मेरी सुहञ्जणी कर दे रुत, रुतड़ी आपणे प्यार नाल महकाईआ। पवित्र कर दे काया माटी पंज तत दे बुत, बुतख़ानयां कर सफ़ाईआ। नव सत्त तेरे धर्म दे उपजण सुत, दुलारे हरिजन लै प्रगटाईआ। तूं मालक अबिनाशी अचुत, चेतन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच
दा दर इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा चुक के वेख लै पर्दा, पर्दानशीं ध्यान लगाईआ। जगत जहान वेख लै सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। दीन मज़्हब वेख लै लड़दा, तेरी शरअ करे लड़ाईआ। सच मंज़ल कोए ना चढ़दा, तेरा दरस कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा ढोला कोए ना पढ़दा, जगत अक्खरां गा गा तेरी करन शनवाईआ। तूं मालक ख़ालक चोटी जड़ दा, आदि जुगादि तेरे हथ्थ वड्याईआ । किला तोड़ हँकारी गढ़्ह दा, हउमें हंगता दे मिटाईआ। भेव खुल्हा दे मानव जाती आपणे घर दा, गृह मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे दीपक जोत अगम्मी बलदा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जिस धारों सतिगुर शब्द दो जहानां घलदा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस गृह अमृत सागर नीर अगम्मा उछलदा, आदि जुगादि मुक कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगदी अगम्मी वस्त, इक्को एकँकार देणी वरताईआ। मैनूं फड़ाउणी बिना दस्त, बिन हथ्थां मेरी झोली देणी रखाईआ। नाम ख़ुमारी बख्शणी मस्त, मस्त मस्तानी रूप दरसाईआ। मेरा लेखा रखणा नाल कीट हस्त, राउ रंकां रंग रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच मुहब्बत मेघ बरस, बूँदा बांदी नाम प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे हरस, हवस विकार रहे ना राईआ। मेरे उत्ते करना तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी बेनन्ती सुणनी उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल धौल मिट्टी ख़ाकी हो के मंग मंगाईआ।
२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड ऐकलगडा ज़िला अमृतसर
धरनी कहे प्रभू सुण मेरे प्रितपाल, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार मेरी कर संभाल, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दया कमाईआ। मैं आदि जुगादी जुग चौकड़ी तेरी घाली घाल, नित नवित साची सेव कमाईआ। सम्बल दे मालक मेरी सुरत संभाल, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। बिन तेरे नामे होई कंगाल, ख़ाली झोली दयां वखाईआ। नाम भण्डारा दे दे अतोट अतुट धन माल, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा आदि जुगादी, जुग चौकड़ी
दयां जणाईआ। तूं मालक ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। मैं बिन रसना जिह्वा निरगुण तैनूं रही अराधी, बिन अक्खरां ढोले गाईआ। बिन हथ्थां होई बांदी, बिन सीस जगदीश झुकाईआ। मैं वणजारन पुरख अकाले तेरे नाँ दी, नाउँ निरँकार इक दृढ़ाईआ। मेरी वड्याई रही नहीं धरनी माँ दी, कलयुग ममता कूड़ रही कुरलाईआ। मेरे उतों शरअ मेट दे सूर गाँ दी, ढोरां पशूआं पंखीआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। दीन दुनी दी पवित्र बुद्धी कर दे काँ दी, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। मैं इक्को आशा रखी परवरदिगार सच्चे रहिनुमा दी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभ मैनूं प्यार दा बख्श दे साथ, रहमत निरगुण आप कमाईआ। मैं इक्को ढोला तेरा गावां गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं कोझी कमली अनाथां अनाथ, तूं मालक ख़ालक धुरदरगाहीआ । तूं साहिब स्वामी सर्ब कला समराथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा पूरा कर दे मस्तक माथ, टिक्के धूड़ी तेरे ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी सगले संगी, सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। वस्त दे अगम्मी मंगी, जग वासना ना कोए जणाईआ। मेरी पुश्त पनाह होण ना देवीं नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों कढ फ़रंगी, फ़ैसला धुर दा आप सुणाईआ। किसे दी अन्तष्करन दी धार एकँकार रहे ना नंगी, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। सच प्रकाश दे दे नूर अलाही चन्दी, चन्द चांदना कर रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दी पूरी कर दे संधी, कौल इककार तोड़ तोड़ निभाईआ। कलयुग आयू होर करीं ना लम्बी, लम्मी पै के सीस निवाईआ। मेरे तों दीन मज़्हब शरअ दी तोड़ पाबन्दी, सतिगुर शब्द शब्द दे वड्याईआ। तेरा इक्को सच दुआर धर्म दी होवे डण्डी, डण्डावत बन्दना सयदे धार सब दी दे बदलाईआ। श्री भगवाना नौजवाना मेरे उत्ते तन वजूद शरीर रहे ना कोए पखण्डी, भेखाधारी भेख ना कोए वटाईआ। निगाह मार लै उत्भुज सेत्ज जेरज अंडी, चारे खाणी खोज खुजाईआ। सुरत स्वामी सतिगुर शब्द हाणी बिन रहे कोई ना रंडी, कन्त सुहाग बणना धुर दे माहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरा खेल खिला दे विच वरभंडी, ब्रह्मण्डां आपणा संग बणाईआ। नाम सति अनमोल बिना कीमत तों वंडीं, करते पुरख देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा तेरे चरण, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। मेरा नव नव चार दा पूरा कर दे परन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर तेरी शनवाईआ। बिन लोचन नैण निज खोल्ह दे हरन फ़रन, दीद ईद कर रुशनाईआ। मेरे उत्ते तेरे मानस मानव मानुख तेरी मंज़ल चढ़न, अगे
हो ना कोए अटकाईआ। सब दे अन्तर किला तोड़ हँकारी गढ़्हन, हउमे हंगता रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म ढोला सारे पढ़न, परमात्म तेरे नाम दी वजे वधाईआ । सुरती शब्द लगा लै आपणे लड़न, विछोड़ा जगत रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक घाड़न घड़न, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे उत्तों लेखा मेट दे चोटी जड़न, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला करनी करन, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, ज़ात पात खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। मैं आदि जुगादी निरगुण सरगुण धार तेरी मंगां सरन, सरनगति इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरे उत्ते भेव चुका दे सीस धड़न, तन वजूद हक महबूब एको रंग रंग देणा रंगाईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड ऐंकलगडा ज़िला अमृतसर बूटा सिँघ सुरगवासी दे नवित
धरनी कहे सतिगुर शब्द बड़ा मेहरवान, मेहरवाना श्री भगवाना आपणी दया कमाईआ। जो लहिणा देणा लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा भेव चुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत देवे पीण खाण, जीवण ज़िंदगी आपणे हुक्म विच रखाईआ। नाम रसना धुर दा ढोला दस्से गाण, सिफ्तां नाल सिफ्त वड्याईआ। घर स्वासी दर्शन देवे आण, ठाकर धुरदरगाहीआ। पूरब जन्म लए पहिचाण, पर्दा ओहला रहे ना राईआ । सुरती शब्द करे परवान, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। नाम दृढ़ाए बिना कान, तन अन्तर दए वसाईआ। सति सच दा बख्श ज्ञान, बुध्ध बिबेक बणाईआ। बिन मंग्यां देणा दान, दाता दानी होए सहाईआ। चरण धूड़ बख्श इश्नान, दुरमति मैल धुआईआ। दर घर साचे देवे माण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेख मुकाए आवण जाण, लख चुरासी फंद कटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी करन महान, गुर अवतार पैग़म्बर रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द जिस जन करे परवान, प्रीतम हो के देवे माण वड्याईआ। धरनी कहे मैं वेखदी रही नाल ध्यान, जुग चौकड़ी बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। प्रभू दा भगत मेरा बणदा रहे निशान, निशाना जगत जहान वखाईआ। धन्न भाग सतिगुर शब्द परवान कीता बूटा सिँघ पहलवान, पहली वार एकँकार बख्श सचखण्ड दुआर जोत जोत जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बिना भगतीउँ दिता दान, भगवन हो के आपणे चरण टिकाईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड धारड़ ज़िला अमृतसर बलवन्त कौर दे गृह
धरनी कहे मेरे परम पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करते दे माण वड्याईआ। निरगुण धार मेरे मण्डल पा रासी, मेहरवान आपणी ख़ुशी बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारी मेरे अन्दरों कढ उदासी, चिन्ता ग़मी रहे ना राईआ। तूं मालक स्वामी घनकपुर वासी, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। तेरा भेव पा सके ना कोई पंडत काशी, अयोध्या धार ना कोए दृढ़ाईआ। मैनूं तेरा खेल तक के आउंदी हासी, हस हस के दयां सुणाईआ। की तेरा प्यार जगत मदिरा मासी, मधुर धुन वाल्या देणा समझाईआ। झट हस के शंकर कहे कैलाशी, धरनीए तैनूं दयां सुणाईआ। उह वेख लै राय धर्म हथ्थ फड़ के बैठा फाँसी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तेरे उत्ते सृष्टी दृष्टी रूप बण गई छाछी, मक्खण नज़र कोए ना आईआ। कोटां विच्चों जन भगत प्रभू मिलण दा अभिलाशी, ख़ाहिश अन्तर अन्तर जणाईआ। उन्हां दा लेखे लावे पवण स्वासी, साह साह आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर दे रहमत, रहमान दया कमाईआ। मेरी आशा नाल हो जा सहिमत, सहिम अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ । कलयुग कूड़ क्रिया मेट दे ज़हमत, दुक्खां दर्दां पन्ध देणा मुकाईआ। मेरी लेखे ला लै चार जुग दी मेहनत, दिवस रैण तेरी सेव कमाईआ। सति सच दी बख्शिश दे दे निआमत, नाम निधान वरताईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जो मेरे प्यार विच तेरे कोल रखी अमानत, साहिब मेरी झोली देणी पाईआ। कूड़ कुड़यार कर ममानत, नव सत्त रहे ना राईआ। मेरी आशा कर दे सही सलामत, तृष्ना आपणे रंग समाईआ। की होया पैग़म्बरां किहा अन्तिम आउणी क्यामत, नव सत्त सत दुहाईआ। तूं साहिब मेरे सुल्तान जन भगतां रखणा सही सलामत, सुल्हकुल तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन साफ़ कर थोथा, पवित्र मिट्टी ख़ाक बणाईआ। मैनूं भेव खुल्हा दे बिन अक्खरां वाले पोथा, पुस्तक पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरा विचार रहे ना होछा, बुध बिबेक देणी कराईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग रही ख़ामोशा, तेरे अगे ना वास्ता पाईआ। कलयुग अन्त मेरे मेहरवाना कोई दु:ख ना सहे बेदोषा, दोषीआं ज़रूर देवीं सज़ाईआ। जन भगतां नाम ख़ुमारी दे मदहोशा, मधुर धुन कर शनवाईआ। मेरी इक्को मनसा इक्को लोचा, आसा तेरे चरण टिकाईआ। मैं दिवस रैण पई रहिंदी विच सोचां, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तष्करन निगाह मार लै विच ख़िट्टा, सति सति ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दा रूप रिहा
ना चिट्टा, कलयुग कालख टिक्के गया लगाईआ। जिधर वेखें सृष्टी मंने पत्थर इट्टां, पाहनां सीस निवाईआ। तेरे उत्ते मनुआ किसे ना टिका, टिक्के धूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। तैनूं सब ने जाणया बेनज़रां तों निक्का, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी लँघ गए तेरा चलाया नहीं किसे ने सिक्का, नाम आपणा आपणा गए जणाईआ। तूं किरपा कर दे मेरे मेहरवाना इक्का, एकँकार तेरी वड्याईआ। दीन दुनी दे अन्दरों रस कूड़ा कढ दे फिका, अमृत रस दे भराईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त मेरे नाल कर हिता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। दीन दुनी ठगौरी कढ दे विच्चों चित्ता, चेतन सुरती दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरा दरस आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार अनडिठ्ठा, जग नेत्र जग जीवण दाते नज़र किसे ना आईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड शफ़ी पुर ज़िला अमृतसर
धरनी रहे प्रभू मैनूं आपणा बख्श प्रेम, जगत प्राणी आपणे प्यार विच बंधाईआ। नाम दा हर हिरदे बख्श दे नेम, निम्रता विच तेरे विच समाईआ। मेरी आसा तक लै जो वायदा कीता गोबिन्द नाल कुंड हेम, पूरब लहिणा नाल मिलाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा वेख लै सेम, समां आपणा रूप बदलाईआ। की आशा रखी चौदां रत्नां विच्चों काम धेन, धर्म दी धार नाल सुणाईआ। की निगाह मार के वेख्या भगत सैन, सैणी की जणाईआ । पूरब तृष्ना वेख लै जो बाल्मीक कीती विच रमायण, राम राम दे रामा आपणी दया कमाईआ। जो संदेसा अर्जन दस्सया धुर फ़रमान बणाया कहिण, घनईया गया दृढ़ाईआ। जो पैग़म्बरां हरफ़ बणा के इशारा कीता ऐन, एसे वक्त ध्यान लगाईआ। जो गुरुआं लहिणा देणा दे दे देण, तेरे अगे वास्ता पाईआ। निगाह मार लै सचखण्ड निवासी मेरे उत्ते बिना नैण, कवल नैणां वाल्या तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी कलयुग आशा होण ना देवीं परायण, परा पसन्ती मधम बैखरी तों बाहर रही सुणाईआ। मैं मिट्टी ख़ाक धरनी आसा रखी तेरी विच हिन्दवायण, हिन्द बिन्द दे मालक होणा आप सहाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सब दा पूरब दे दे लहण देण, आपणी किरपा नाल झोली देणी भराईआ। मेरे उत्तों कूड़ी क्रिया कलयुग मिटा दे वहिण, सति धर्म ना कोए रुढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन नाता जोड़ के भाई भैण, हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई इक्को रंग रंगाईआ। तेरे नाम कलम्यां उत्तों मानस मानुख मूल ना खहण, जगत शरअ ना करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच
दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं वस्त दे अनमुली, नाम निधाना झोली पाईआ। तेरी दात होवे अतोल अतुली, निखुट कदे ना जाईआ। मैं तेरे चरण कवलां घोल घुली, आप आपणा घोल घुमाईआ। मेरी तृष्ना लोकमात वेख लै रुली, चारों कुण्ट मेरी दुहाईआ। दीन दुनी दा जाप वेख लै बुल्ल्हीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भाग लग्गे ना काया कुल्ली, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट कूड़ अन्धेरी झुल्ली, मानस मानव रही हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी लेखे ला लै सेव, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं आदि जुगादि मेरा गुरदेव, देव देवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। पूरब लहिणा देणा पूरा कर दे महादेव, शंकर कैलाशी नाल मिलाईआ। तूं दाता अलख अभेव, अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं वसणहारा धाम निहकेव, निहचल बैठा सोभा पाईआ। तेरी सिफ्त कर सके कोई ना जिह्वा, कथनी कथ ना कोए दृढ़ाईआ। मैनूं नाम निधाना अमृत दे दे मेव, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे वस्त अनडिठी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी धार अगम्मी होवे मिट्ठी, रसना रस ना कोए चखाईआ। मेरी लेखे ला लै नौ खण्ड पृथ्मी मिट्टी, सत्तां दीपां रंग चढ़ाईआ। मैं तेरे चरण कदमां विच लिटी, लिटां खोल्ह के दयां दुहाईआ। मेरे तों पूजा मिटा दे पत्थर इट्टी, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। सब दी आशा तेरे चरण होवे टिकी, धूड़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। इक्को माण दे दे हाहे वाली टिप्पी, हँ ब्रह्म आप बणाईआ। सब दे अन्दर आत्म धार कर दे चिट्टी, कलयुग कूड़ी कालख दे मिटाईआ। मैं आसा इक्को तेरे उत्ते सिट्टी, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा जाप कर दे अक्खर दो, दो जहानां मालक दया कमाईआ। तूं मालक स्वामी धुर दा सो, हँ ब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। बिन नेत्रां दे दे लो, लोचन तीजा आप खुल्हाईआ। पंच विकार मेट दे गरोह, माया ममता मोह मिटाईआ। आपणा भेव खुल्हा सो, सो पुरख निरञ्जण तेरे हथ्थ वड्याईआ। मानव ज़ाती तेरे जोगी जाए हो, होका देणा थांओं थाईंआ। कूड़ कुड़यारा कलयुग मेरे उत्तों लै खोह, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म तेरे नाल जावे छोह, छौहर बांके आपणे रंग लैणा रंगाईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर
कर्म सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी मेट अन्धेरी राती, कलयुग कालख शाही दाग़ मिटाईआ। सति वस्त बख्श दे दाती, अमोल अनमुल नाम वरताईआ। तूं साहिब स्वामी मेरा कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जुग चौकड़ी पूरब मेरे कोल तेरी पाती, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। कलयुग अन्त तेरा वक्त सुहाउणा धुर दे कमलापाती, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट दीन दुनी शरअ ज़ात पाती, पति पतिवन्ते होणा आप सहाईआ । मानस मानव इक दूजे दा रहे कोई ना घाती, दुवैत नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मानस मानव बणा लै धुर दे जमाती, जगत विद्या वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दुआर इक वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर प्रकाश, बिन दीआ बाती डगमगाईआ। मेरी जुग पुराणी आस, चौकड़ी पूरब दए गवाहीआ। कवण वेला आवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। तेरा लहिणा देणा लेखे लावे सति धर्म दी वेखे रास, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैं निगाह मारदी रही उत्ते आकाश, आकाश आकाशां वेख वखाईआ। कवण वेला मेरा परम पुरख आवे मेरे प्रभास, जंगल जूहां उजाड़ां फेरे पाईआ। मैनूं इशारा देवे शंकर उत्ते कैलाश, कैलाशधारी रिहा सुणाईआ। धरनीए जिस उत्ते तूं रख्या विश्वाश, विषयां तों बाहर आपणा खेल वरताईआ। उह तेरे जन भगतां देण आया शाबाश, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सख़ा सुहेला हो के हरिजन वसे पास, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। उस दी सम्बल करीं तलाश, नव सत्त दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दुआर इक वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तैनूं तकां शरकण गरबण, कूड़ कूड़ा वेख वखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मरदन, मदद तेरी इक्को नज़री आईआ। की तेरा लहिणा देणा नाल देश अरबन, अरबां खरबां दे मालक देणा समझाईआ। मैं आशावंद मंगदी हो के निर्धन, सरधन देणी माण वड्याईआ। मैनूं लेखा याद आउंदा जिस वेले कृष्ण उंगली उठाया गवर्धन, ग्वाले धार आप समझाईआ। नाल इशारा दिता धरनीए तेरे उत्ते प्रभ आप आवे पैज संवारे हरिजन, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जिस वेले पवित्र ना रिहा कोई तन, जिस्म ज़मीर सके ना कोए बदलाईआ। धीरज धरे ना कोए मनुआ मन, मनसा कूड़ होवे हल्काईआ। उस वेले परम पुरख परमात्म तेरे उत्ते भगत सुहेले उपजाए साचे चन्न, चन्द चांदना आपणा नूर रुशनाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के सुरती शब्द धार देवे बन्न्ह , मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। तूं कहिणा धन्न धन्न, धन्न धन्न प्रभू तेरी बेपरवाहीआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, करे वसेरा बिन छप्परी छन्न, बिन जगत मन्दिरां आपणी सोभा पाईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर बुढ्ढा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी सुण अगम्मी पुकार, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत विद्या बाहर सुणाईआ। निरगुण दाते पुरख बिधाते निगाह मार विच संसार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी वेख वखाईआ। लहिणा देणा तक लै पैग़म्बर गुर अवतार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा भेव खुल्हाईआ। चार जुग दे शास्त्रां तक इज़हार, किस बिध तेरे नाम ढोले कलमे करन शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखणी निगाह मार, पंज तत मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। कवण वक्त सुहञ्जणा घड़ी पल पाउणी सार, दिवस रैण वेखणा थांउ थाँईंर्आ। सति धर्म दीन दुनी दीपक रिहा ना कोए उज्यार, उजाला नज़र कोए ना आईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते होया धुआँधार, दीआ बाती कमलापाती तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। किरपा कर दे मेरे परवरदिगार, सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां अन्दरों मेट दे खार, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। तेरा नाम निधाना दो जहान लैण उच्चार, सोहला ढोला इक्को राग दृढ़ाईआ। तेरा सोहे इक्को बंक दुआर, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ लोड़ रहे ना राईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरे नाँ दी होवे जै जै कार, इक्को सोहला ढोला देणा प्रगटाईआ। मेरे मेहरवाना मेरे उत्तों कलयुग कूड़ मेट कुड़यार, कलकाती रहिण ना पाईआ। मेरी मंज़ल हक महबूब ना रहे दुष्वार, दूती दुश्मण नज़र कोए ना आईआ। मैं परम पुरख परमात्म तेरे चरण कवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त मेरी पाउणी सार, सतिगुर शब्द शब्द नाल वड्याईआ। मैं धरनी माटी ख़ाक तेरी छार, जुग जुग चरण छोह के ख़ुशी बणाईआ। मेरे उत्ते सब दा लहिणा देणा कर्ज़ा दे उतार, मकरूज़ वेखणा थांओं थाँईंआ। सब दा पूरा कर कौल इकरार, भविख्तां आपणे रंग रंगाईआ। तूं कलि कल्की जगदीसा चौबीसा निरगुण धार अवतार, निहकलंका आपणी कल प्रगटाईआ। नूर अलाही परवरदिगार, अमाम अमामा धुरदरगाहीआ। मैं तेरे चरण कवल करदा निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं सृष्टी दृष्टी वेखणी बिन नेत्र लोचन निगाह मार, काया मन्दिर अन्दर ध्यान लगाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां वध्या विकार, विभचार नाल भरी ख़लक ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरा चुक्कया गया एतबार, बेएतबारी विच ख़लक ख़ुदाईआ। सचखण्ड निवासी आ जा
धुर दे यार, मित्र प्यारे नूर अलाहीआ। धरनी धरत धवल धौल मेरी सुण लै गिरयाज़ार, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं शाहो भूप मेरा सिक्दार, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तूं मालक ख़ालक सदा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर भज्जण वाहो दाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर सके ना कोए इनकार, अवतार पैग़म्बर गुर बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना मेरी पाउणी सार, महासार्थी हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर किरपा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, रंगत तन वजूद माटी ख़ाक आप रंगाईआ। आत्म परमात्म सच बख्श दे संग, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। शब्द नाद वजा मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ । अमृत धार वहा दे गंग, निझर झिरनयो आप झिराईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, बिन छप्पर छन्न दे वड्याईआ । सति दुआर एकँकार आपे लँघ, मंज़ल तक चाँईं चाँईंआ। निरवैर हो के ला लै अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ । मैं निर्धन हो के रही मंग, धरनी कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां मेरे उत्ते बख्श प्यार, प्रीतम हो के दया कमाईआ। तन माटी ख़ाकी कर उज्यार, दीआ बाती कमलापाती इक जगाईआ। साचे नाम दी दे धुन्कार, नाद अनादी धुन कर शनवाईआ। अमृत बख्श दे ठंडा ठार, बिन रसना जिह्वा दे प्याईआ। पन्ध मुका दे कूड़ कुड़यार, माया ममता मोह मिटाईआ। अन्दर रहे ना धुआँधार, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, देवणहार इक अख्वाईआ। मैं मांगत तेरी भिखार, दर ठांडे झोली डाहीआ। धरनी कहे मैं रो रो करां गिरयाज़ार, हौकयां विच सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कुकर्म मेरे विच्चों कढ बाहर, धरनी धरत धौल रहिण ना पाईआ। सतिजुग सच कर उज्यार, नौ खण्ड पृथ्मी तेरा रूप दरसाईआ। तेरे भगत सुहेले गुरु गुर चेले मेला मेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी देण गवाहीआ। तूं कलि कल्की अवतार, निहकलंका तेरे हथ्थ वड्याईआ। अमाम अमामा धुर सिक्दार, दरगाह साची तेरा नज़री आए नूर अलाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी पैज संवार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरी आसा मनसा पूरी कर पूरब लहिणा दे उधार, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर जसवन्त दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरा कलयुग कूड़ दा कट दे रोग, चिन्ता दु:ख रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दा सृष्टी अन्दर दे दे जोग, जुगती आपणा नाम समझाईआ। कूड़ वासना मेट दे भोग, तृष्ना तृखा ना कोए हल्काईआ । इक्को आपणा देणा दरस अमोघ, निरगुण हो के नज़री आईआ। आत्म परमात्म कर संयोग, मेल मिलाउणा धुरदरगाहीआ। जगत विकारे नालों कर वियोग, विछोड़ा देणा थांओं थाँईंआ। सृष्ट सबाई हिरदा सोध, सुदी वदी दा लेखा दे मुकाईआ। नाम निधाना दे अगाध बोध, बुद्धी तों परे नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सच बख्श दे जुगती, जुगीशरां बाहर दे वड्याईआ। बिना प्यार मुहब्बत तेरी मंज़ल नहीं मुकदी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैनूं वड्याई दे दे इक्को तुक दी, तूं मेरा मैं तेरा सृष्ट सबाई इक्को ढोला गाईआ। मैं चरण कवल तेरे जगत जगदीस झुकदी, निव निव लागां पाईआ। मेरी आशा कहिणो मूल ना रुकदी, रुकमणी दा लेखा कृष्ण कृष्ण नाल दृढ़ाईआ। हुण खेल रहे ना तेरी लुक दी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरी शब्दी धार शेर वांग होवे बुक्कदी, भबक इक्को नाम लगाईआ। मेरे उत्तों खेल मुका दे कलयुग लुक दी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। उह वेख लै माया ममता सब नूं फिरे कुटदी, अन्दर वड़ के दए सज़ाईआ। दीन दुनी दी चोग जाए निखुटदी, ख़ाली भण्डारे ना कोए भराईआ। मैं इक्को ओट तेरे उत्ते सुटदी, दूसर आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरे उत्ते हालत तक लै मानस मानव मानुख दी, पंजां ततां अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर तरलोक सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तपदी तेरी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज शांत ना कोए कराईआ। माण ताण रिहा ना तेरे चार जुग दे शास्त्र नाम कलमे बाणी, अक्खर अक्खर देवणहार सच गवाहीआ। पवित्र रिहा ना अठसठ तीर्थ जल सरोवर पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। पवित्र रिहा नहीं आत्म ब्रह्म जीव प्राणी, मानस मानव मानुख धर्म धर्म ना कोए रखाईआ। साधां सन्तां जीवां जंतां मंज़ल रही ना कोए रुहानी, रूह बुत अबिनाशी अचुत पतित पुनीत ना कोए कराईआ। बिरहों अणयाला नाम दा तीर मारे कोए ना कानी, कायनात दा पर्दा ना कोए उठाईआ। मेरे भगवन्त
धुर दे कन्त मेरी होई कलयुग अन्त हैरानी, हैरत विच कुरलाईआ। चार जुग दे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हुंदिआ घर घर वध गई बेईमानी, सति सच विच ना कोए समाईआ। जिधर तकां मन कल्पणा सब नूं कीता ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआर एकँकार तेरी मंज़ल पाए ना कोए अनामी, आवण जावण लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ । प्रभू जिधर तकां तेरे सति सच दी होई बदनामी, बदी विच ख़लक ख़ुदाईआ। तूं आदि जुगादि सदा निहकामी, निरगुण तेरी ओट तकाईआ। पवित्र रिहा ना कोई धर्म दीन इस्लामी, शरअ शरीअत साचे रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक लै चारों कुण्ट कूड़ कुटम्ब, साचा मीत मित्र नज़र कोए ना आईआ। माया ममता मोह विकारे नाल रही मैं कम्ब, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा समां रिहा लँघ, सदी चौधवीं कूक कूक सुणाईआ। अन्त कूड़ कुड़यार हँकार दी ढहण वाली कंध, बुरज नज़र कोए ना आईआ। निशान मिटाणा तारा चन्द, मुहम्मद वेखे नैण उठाईआ। लहिणा देणा मुकणा तत पंज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रिहा कुरलाईआ। हर घट अन्दर दीन दुनी विच आउंदा रंज, रंजश सके ना कोए मुकाईआ। कलयुग वहिण डूंग्घा सागर हाथ ना आवे वञ्झ, जगत मुहाणे कम्म किसे ना आईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्तों कूड़ कुड़यार दा मेट दे पन्ध, मुसाफ़िर सफ़र विच ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला तेरा इक्को होवे छन्द, दो जहान करनी हक पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामी अन्तरजामी घट निवासी मैनूं बख्श दे अगम्मा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। बिन जल धारा मेरे अन्तष्करन पा दे ठंड, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सति सतिवादी हो के नाम अगम्मा वंड, मानस ज़ाती इक्को कलमा झोली पाईआ। तूं दीन दयाला साहिब सर्ब कला बख्शंद, बख्शणहार तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरी सेज सुहा दे माटी ख़ाक पलँघ, सुख आसण अबिनाशण इक्को इक वड्याईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंडाली ज़िला अमृतसर सन्तो दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं निरगुण धार तैनूं सद्दां उच्चेचा, उच्ची चढ़ के कूक कूक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मैनूं बंधाया नेहचा, निहचल धाम दा मालक तेरा लेखा दए मुकाईआ। निरगुण सरगुण धार स्वामी मेरा कर लै मेचा, नौ खण्ड
सत्त दीप लम्बाई चुड़ाई समझ किसे ना आईआ। चार जुग मानस ज़ाती अछल छलधारी हो के जो पाया कलमे नाम दा पेचा, पेचीदा आपणा आप रखाईआ। निगाह मार लै उठ के सचखण्ड निवासीआ तेरा धर्म हट्ट बाज़ारां वेचा, करनी दे करते तेरी कीमत जगत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू निरगुण धार हो के उतरीं, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। मेरी खेल तक लै जगत जहान विच दुतरी, दुवैत विच सर्ब लोकाईआ। सति रिहा किसे ना पुत्तरीं, पिता पूत तेरी गोद ना कोए सुहाईआ। दुहाई फिर गई चारे नुकरी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण रहे कुरलाईआ। मेरे वायदे कौल इकरार कोलों मूल ना मुकरीं, मुकरर आपणा हुक्म वरताईआ। मैं तेरी कदे ना होवां नाशुकरी, शुकराने विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे दर देणी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा रख लै आपणे आप नाल, आप आपी दा भेव खुल्हाईआ। मैं निर्धन हो गई कंगाल, नाम धन माल वस्त नज़र कोए ना आईआ । अवतार पैग़म्बर गुर कर ना सकण संभाल, सम्बल दे मालक तेरे अगे वास्ता पाईआ। जिधर तकां नौ खण्ड माया ममता प्या जंजाल, जागरत जोत नज़र कोए ना आईआ। मेरे दीप खण्ड सच दी रही ना कोए धर्मसाल, धर्म दुआर ना कोए वड्याईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैं तैनूं रही भाल, दिवस रैण तेरा ध्यान लगाईआ। आ के वेख मेरा कोझी कमली दा हाल, मुरीदां दे मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। मेरी बेनन्ती मंन सुआल, अर्ज़ आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। फल लगा दे मेरे तन माटी वाले डाल, पत्त टहणी जीव जंत आपणे नाम नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा दुखी हो के दस्से वाल वाल, वाली दो जहान सिर मेरे हथ्थ देणा टिकाईआ।