पुस्तकालयभाग २४

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पखो के ज़िला अमृतसर शंगारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैनूं बख्श दे धुर दा नाम, नाम निधाना श्री भगवाना अगम्म अथाह वरताईआ। किरपा कर मेरे शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मैनूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण तेरे उत्ते माण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। तूं सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक अगम्मा काहन, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मेरी भूमिका सुहा दे सच ग्राम, चरण कवल कवल चरण आप टिकाईआ। मैनूं संदेसा दे के गए दशरथ बेटा राम, रम्ईआ तेरा लहिणा देणा दए

मुकाईआ। मैनूं पुरख बिधाते पैग़म्बरां दिता पैग़ाम, धुर फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। गुरु गुरदेव समझांदे गए तेरा लेखा अन्त हथ्थ भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। मेहरवाना मेरी तेरे चरण कवल प्रणाम, निव निव लागां पाईआ। सतिगुर शब्द धार कर प्रधान, प्रधानगी इक्को इक वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेट निशान, निशाना धर्म धार झुलाईआ। मानस ज़ाती बुद्धी बिबेक कर इन्सान, इन्सानीअत हर हिरदे अन्दर दे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा मेट त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। ठाकर स्वामी बण मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। धुर दा ढोला दस्स दे गीत, गोबिन्द मेला होवे सहिज सुभाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदल दे नीत, नीतीवान तेरे हथ्थ वड्याईआ । कलयुग जीव कर दे पतित पुनीत, पावन हो के वेख वखाईआ। मैं चाहुंदी झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा कर रुशनाईआ। तेरा इक्को नाम कलमा होवे हदीस, हज़रतां तों बाहर करनी पढ़ाईआ। तेरी सब तों वखरी होवे तबलीक, ताब्यादारी विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। दूर दुराडे मेरे नेरन नेरे हो नज़दीक, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग झगड़ा मेट शरअ शरीक, लाशरीक आपणा रंग देणा रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार तेरे विच हक तौफ़ीक, सांझे यार होणा अन्त सहाईआ। मैं कोझी कमली धरनी धरत धवल धौल तैनूं रही उडीक, आसा आपणी चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। मैं मांगत दर भिखार, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। सच वस्त अगम्मी देणी डार, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती बख्श प्यार, मानव एका रंग रंगाईआ। पंज तत वेखणा निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। लेखा रहे ना नौ दुआर, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। नाता तोड़ दे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता ना कोए ललचाईआ। अमृत बख्श दे ठंडा ठार, निझर झिरना बूँद स्वांती नाभी कवल टपकाईआ । शब्द अनादी दे सची धुन्कार, अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोती जोत कर उज्यार, बिन तेल बाती डगमगाईआ। घर स्वामी ठाकर मिलणा धुर दे सांझे यार, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। सच दुआर एकँकार आपणा वखाउणा घरबार, दरगाह साची मुकामे हक पर्दा आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरे होवण सन्त फ़कीर, फ़िकरा ढोला तेरा नाम ध्याईआ। चार वरन अठारां बरन शरअ दे कट ज़ंजीर, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग धार कर तामीर, महल अटल इक सुहाईआ।

जिथ्थे बैठण शाह ग़रीब, मानस वंड ना कोए वंडाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां निरगुण सरगुण दे तरतीब, हुक्म आपणा इक समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत तेरे सारे होण अज़ीज़, आज़म इक्को तैनूं सीस निवाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी मानव ज़ाती अन्दर तेरे प्यार दी होए तमीज़, ग़ुरबत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दरस नूर नुराना बिना होवे जगत दी दीद, दीदा दानिस्ता निरगुण निरगुण नज़री आईआ।

२२ भदारों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड ठठीआं ज़िला अमृतसर बंसो दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरे धुर दे माही, मेहरवान महबूबा तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी सची शहिनशाही, शाह सुल्तान दो जहान तेरी वड वड्याईआ। मैं मांगत हो के ख़ाली झोली तेरे अगे डाही, वस्त अतोल अतुल देणी वरताईआ। धरनी कहे प्रभ किरपा करनी मेरे अगम्मे माही, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण धार सतिगुर मेरी कट जुदाई, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे उत्ते निरगुण दाते आउणा चाँईं चाँईं, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। मैं निर्धन हो के रही ध्याई, ध्यान तेरे चरण रखाईआ । मेरे उत्ते निगाह मारनी थल अस्गाही, समुंद सागराँ फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट अन्धेरा गया छाई, सति सच नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। मेरे परम पुरख मानस तैनूं गए भुलाई, भय विच नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ बणी कसाई, धर्म दी धार कायम रहिण कोए ना पाईआ। अज निगाह मार लै दिवस दिहाढ़ा तक लै बाई, बाईबल विच यसूह गया समझाईआ। मुहम्मद किहा मेरा आवे नूर अलाही, अमाम अमामा अगम्म अथाहीआ। जिस दी याद विच सदी चौधवीं भज्जे वाहो दाही, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन तक ख्याल, बुद्धी जगत ना कोए रखाईआ। मैं चार जुग दी सेवा करदी होई बेहाल, बहिबल हो के रही कुरलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु रहे मेरे नाल, सरगुण आपणा रूप वखाईआ। शस्त्र तीर कमान खण्डे चुकदे रहे ढाल, शत्रुआं वाला रूप बदलाईआ । मैं खेल तेरा तकदी रही कमाल, कामल मुर्शद की तेरी बेपरवाहीआ। अन्त मेरा इक सवाल, सवालण हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब होणा सहाईआ। धरनी कहे चार जुग मैं रखदी रही तेरी उडीक, निरगुण दाते ध्यान लगाईआ। अन्त वेख कलयुग

रैण अन्धेरी तारीख, नव सत्त ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रिहा ना कोई नज़दीक, दरगाह साची सचखण्ड तेरे आसण गए लगाईआ। मेरी बिरहों विछोड़े विच बिन रसना जिह्वा निकले चीक, रो रो दयां दुहाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरी आ के कर तस्दीक, शहादत अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैं आदि जुगादि तेरे सथर लथ्थी, सेज सुहञ्जणी इक हंढाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी कथा कहाणी कथी, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मैनूं कूड़ी क्रिया रही मथी, मथन कलयुग रिहा कराईआ। कूड़ कुड़यारा जगत जहान चले रथी, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तूं किरपा निधान पुरख समर्थी, साहिब स्वामी इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे हथ्थो हथ्थी, जो गुर अवतार पैग़म्बर गए जणाईआ। मेरा लेख बदल दे मस्तक मथ्थी, करवट आपणी लै बदलाईआ। तेरी पिछली कहाणी मैथों जाए ना कथी, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा बण जा संगी सगला, साहिब इक अख्वाईआ। मैनूं भेव खुल्हा दे अगला, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तूं स्वामी धुर दा रंगला, तेरा रंग नूर अलाहीआ। कलयुग जीव जहान वेख लै कंगला, वस्त नाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। दो नेत्र वेख लै अन्धला, निज नैण ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी आपणे अंग ला, अंगीकार एकँकार इक अख्वाईआ।

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर सवरन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे मालक कन्त कन्तूहल, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरा असल चुका दे मूल, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते सच धर्म दा बख्श असूल, असलीअत काबलीअत मानव ज़ाती विच टिकाईआ। उह लहिणा देणा पूरा कर दे जो पैग़म्बर दे के गए रसूल, सिफ्ती ढोले अलिफ़ ये नाल गाईआ। तूं निरगुण दाता मेरा कन्त कन्तूहल, करनी दा करता इक अख्वाईआ। सति सतिवादी मेरी तृष्ना जाईं ना भूल, अभुल तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं तेरे प्यार मुहब्बत वाला नौ खण्ड सत्त दीप पंघूड़ा लवां झूल, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हुलारा देणा लगाईआ। साचा नाम धुर संदेशा देणा मअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त अगम्म वरताईआ। धरनी कहे प्रभू गुर अवतार पैग़म्बरां रखी इच्छया, निरगुण निरगुण तेरी ओट तकाईआ। सचखण्ड निवासी सति धर्म सति वस्त दी पा दे भिच्छया, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। मेरा पल्लू नौ खण्ड सत्त दीप तेरे कदमां विच विछिआ, जिस दी कन्नी नज़र कोए ना आईआ। दो जहान श्री भगवान जग नेत्र किसे ना दिस्या, लोचन वेखण कोए ना आईआ। जिस सृष्टी नूं तूं आदि जुगादि बणाया मिथ्या, आपणा खेल खिलाईआ। मेरा चौथे जुग कलयुग लहिणा देणा पूरा कर दे हिस्सया, हस्ती दे मालक तेरे अगे वास्ता पाईआ। आह वेख लै धुर फ़रमाना गोबिन्द वाला मेरे कोल लिख्या, जिस दा हरफ़ हरूफ़ नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल होणा अनडिठिआ, अनडिठ आपणा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप समझाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं शहिनशाह सूरा सरबग, दर तेरे आस रखाईआ। मेरी धार कूड़ कुड़यार नालों कर अलग, डोरी तन्द रहिण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी बदल दे दीन दुनी दे जग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया त्रैगुण अतीते बुझा दे अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। तेरी सरन सरनाई सच स्वामी जावां लग्ग, लग मातर डेरा ढाहीआ। कलयुग जीव वेख लै बपड़े बग, बगढ़े बैठे मुख भुआईआ। मैं चाहुंदी मेरे पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरग, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू दिवस दिहाढ़ा तक लै आज, निर्धन हो के मंग मंगाईआ। तूं मालक ख़ालक ग़रीब निवाज़, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। सो पुरख निरञ्जण तेरा एको एक समाज, दूसरी वंड ना कोए वंडाईआ। हरि पुरख निरञ्जण मेरा अन्त संवार काज, करनी दे करते तेरी बेपरवाहीआ। एकँकार मेरी रखणी लाज, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। आदि निरञ्जण जोती जाते जाणा जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते मेरे उत्ते ला दे भाग, श्री भगवान हो के दया कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरा दीपक बुझया जगा दे चराग़, बिन तेल बाती कमलापाती कर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द हथ्थ फड़ा दे वाग, विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे हुक्मे अन्दर बैठण सेव कमाईआ। अवतार पैग़म्बर तेरा इक्को गावण राग, राग रागणीआं इक्को ढोला गाईआ। धरनी कहे मेरे पतिपरमेश्वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरन सरनाई जावां लाग, दूसर इष्ट सृष्टी दृष्ट विच नज़र कोए ना आईआ।

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर
सुरैण सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म दी धार दे प्रशादि, किरपा निधान हो के दया कमाईआ। जेहड़ी वस्त सति सतिवादी तेरी अगम्म आदि, अन्त मध मेरी झोली पाईआ। चार जुग तों वखरी बख्श दे दाद, अणमुली आप वरताईआ। मैं तैनूं रही अराध, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जन भगतां अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जन भगतां हिरदिउँ विसरे कदे ना तेरी याद, विछोड़ा जगत ना कोए रखाईआ। तूं मालक आएयों अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, दोहरी कल वरताईआ। मैनूं देणी सच इमदाद, रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे तेरा प्रशादि धार इक दी दो, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। आपणा नाम भण्डार बख्श दे सो, हँ ब्रह्म आप जणाईआ । जन भगतां बख्श लै धुर दा मोह, मुहब्बत आपणे नाल मिलाईआ। निरगुण दाता आपे हो, जोती जाते होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ । घृत कहे मेरा लेखा नाल अलाही नूर, नूर नुराना दए वड्याईआ। जो आसा मनसा सब दी करे पूर, पूर रिहा सर्ब ठांईआ। जो वसणहारा नेड़े दूर, घर मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। मेरी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, आरज़ू आपणे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर आप वड्याईआ। प्रशादि कहे मेरी दो दो धारा, सोहणा रंग रंगाईआ। प्रभ दा निरगुण सरगुण खेल अपारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा शब्दी शब्द ललकारा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जिस दा अमृत रस ठण्डा ठारा, अंमिओं रस आप चुआईआ। जो जोती जाता खेल करे अपारा, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। कलि कल्की लए अवतारा, निहकलंका डंक वजाईआ। जिस दा बावन नाल खेल अपारा, दो सेर घृत दए समझाईआ। जिस दा तेरां सौ सतासी रिषीआं कीता इशारा, आटा दो सेर मिलाईआ। मिट्ठा रस बलि प्रेम दी धारा, निरगुण सरगुण नाल जुड़ाईआ। इशारा दिता चार वेद तों बाहरा, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। जिस वेले कलयुग होया अन्ध अँधयारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए भण्डारा, वस्त सति ना कोए वरताईआ। उस वेले निहकलंक कल आए चवीआं अवतारा, चौबीसा धुर दरगाहीआ। जोती जाता ज़ाहर होवे दुबारा, दोहरा डंक वजाईआ। उस दा लेख समझे ना कोए विच संसारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। उस दा सम्मत शहिनशाही लेखा होणा विच ग्यारां, प्रविष्टा बाई भाद्रों नाल मिलाईआ। इस दा बण के वेद व्यास लिखारा, गरड़

पुराण विच गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहिणा चुकाए आप उधारा, अगला लेखा आपणे चरण रखाईआ।

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर हरिसंगत जंडयाला नवित

नारद कहे धरनीए मैं तेरे कोल पुज्जा, जगत जहान दा पन्ध मुकाईआ। क्यों धर्म दा दीपक तेरे उत्ते बुज्झा, कलयुग कूड़ अन्धेरा गया छाईआ। धर्म दी धार वसदा दिसे कोई ना झुग्गा, गृह मन्दिर ना कोए वड्याईआ । धरनीए तेरे नाम दा मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पंथी लैंदे भुग्गा, टकयां कीमत रहे पाईआ। परम पुरख दा नाम करे कोई ना उग्घा, उग्घण आथण पई दुहाईआ। सति धर्म दा सुझे किसे ना मुद्दा, मुदतां दा मालक नज़र किसे ना आईआ। तूं निगाह मार लै सवाधान हो वसुधा, सुध आपणी लै प्रगटाईआ। उह तक लै जो संदेशा दे के गया महात्मा बुध्धा, आप आपणा ध्यान रखाईआ। कलयुग अन्त दीन दुनी शरअ दा होणा धर्म युद्धा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा जगत अनोखा अवल्लड़ा, करनी दे करते दयां जणाईआ। मेरा ख़ाली वेख लै पलड़ा, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। मेरा प्यार एकँकार तेरे दर दुआरे खलड़ा, दरगाह साची आसण लाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त फड़ा दे आपणा पलड़ा, पल्लू गंढ्ढ देणी बंधाईआ। बेशक तेरा मार्ग चार जुग तों होवे अवल्लड़ा, अवल्लड़ी कार कमाईआ। मेरा विछोड़ा होवे घड़ी ना पलड़ा, पलकां दे पिच्छे बहि के दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा सब तों वखरी, वखरयां दयां जणाईआ। माण रिहा ना तेरी विद्या अक्खरी, अक्खर अक्खर देण गवाहीआ। पूजा तक लै पाहनां पत्थरी, इट्टां सीस निवाईआ। गोबिन्द धार दिसे लथ्थी कोए ना सथरी, यारड़े तेरी सेज हंढाईआ। मैं नेत्र रोवां निरगुण धार बिना अथ्थरी, हंझूआं हार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। झट नारद कहे धरनीए क्यों रो रो मारें चीकां, दो जहान रही सुणाईआ। वेख लै तेरे पिछले उत्ते प्रभू मारन वाला लीकां, पूरब लहिणा रहे ना राईआ। जिस दीआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं रखीआं उडीकां, भविख्तां विच आसा गए रखाईआ। उह मालक ख़ालक नीकन नीका, निरवैर हो के तेरा लहिणा देणा दए चुकाईआ। बेशक धर्म दा फल हो गया फीका, कलयुग कूड़ा रीठा दए भनाईआ। उस दे विच हक तौफ़ीका,

धुर दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दीआं आदि जुगादि टुट सकण ना कदे प्रीतां, प्रीतम इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे धरनीए उह तक लै अगम्मा बाप, पिता पुरख अकाल वेख वखाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ मेटणा पाप, पतित पुनीत तैनूं दए कराईआ। जिस आत्म परमात्म इक्को दस्सणा जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। उह खेल खिलाए दया कमाए लोकमात, मातृ भूमीए तेरा लेखा दए चुकाईआ। तूं हुक्म संदेशा याद रखणा अज्ज दी रात, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। एह कोई जगत जहान दी नहीं बात, बातन पर्दा दिता खुल्हाईआ। नारद कहे मैं उस दा खेल तक्कया इक इकांत, इक इकल्ला रिहा कराईआ। जिस ने नव सत्त वंडे प्रांत, हिस्से दीन दुनी पाईआ। उह देवणहारा अमृत बूंद स्वांत, अंमिओुं रस अगम्मा आप चुआईआ। सो अन्त धरनीए तेरी पुछे वात, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए निगाह मार लै शाहो भूप इक राजा, जिस दी रईयत दो जहान नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बरां मारीआं आवाज़ां, सुनेहड़े नाम कलमे वाले सुणाईआ। तेरी आशा कहिंदी कल्गीधर अगम्मे आ जा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं शाहो भूप ग़रीब निवाज़ा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सो पुरख अकाला धरनीए तेरा पूरा करन वाला काजा, करनी दा करता नूर अलाहीआ। उस दा नूर ज़हूर कमलीए तक लै सम्बल देस देस विच माझा, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा लहिणा देणा निरगुण सरगुण धार दो दोआबा, दुहरी आपणी कल वरताईआ । जिस नूं मुहम्मद किहा उह अमाम नूर अलाह अन्त आवे सदी चौधवीं विच पंज आबा, आबे हयात देवे चाँईं चाँईंआ। जिस दा लहिणा देणा नाल नहीं शरअ वालीआं किताबां, कुतबख़ान्यां बाहर आपणा हुक्म सुणाईआ । उस दा इक्को जल्वा इक्को होवे महिराबा, महबूब इक्को सोभा पाईआ। इक्को सजदा होवे इक्को होवे अदाबा, सीस जगदीस इक निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए कलयुग अन्तिम बण जा मंगती, मांगते आपणी झोली डाहीआ। पिछला लेखा छड दे पंडती, जगत नछत्तर ना कोए चतुराईआ। अगली मंज़ल जाणी लँघदी, अगे हो ना कोए अटकाईआ । इक्को नाम निधाना जावीं मंगदी, तूं ही तूं ही राग अलाईआ। तैनूं बख्शे धार अगम्मे गंग दी, गंगोत्री जिस नूं सीस निवाईआ। तेरी कार मुके रसना जिह्वा वाले दन्द दी, मुख दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक इक गुसांईआ। नारद कहे धरनीए आपणी बदल विचार, विचरके दयां सुणाईआ। ज़रा उठ के निगाह मार, नव

सत्त वेख वखाईआ। खेल तक सची सरकार, साहिब की आपणी कल वरताईआ। जोती जाता हो के होया ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं सयदे करदे पैग़म्बर गुर अवतार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। उह भगत सुहेला बण के मीत मुरार, मित्र प्यारा आपणा रूप बदलाईआ। सच दुआर एकँकार दीआ बाती कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाईआ। हरि भगत सुहेले कर तैयार, त्रैगुण अतीता आपणा रंग रंगाईआ। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आपे अन्दर आपे बाहर, निरगुण सरगुण आपणा खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म सुणाईआ। नारद कहे धरनीए धुर दा हुक्म सुणावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। भेव अभेद आप खुल्हावेगा। देवी देव रूप बदलावेगा। रसना जिह्वा ना मूल हिलावेगा। शिव शवै आप अख्वावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावेगा। अवतार पैग़म्बर गुरु नाल मिलावेगा। जोती जाता डगमगावेगा। पुरख बिधाता नाउँ रखावेगा। सतिगुर शब्द शब्द जगावेगा। तेरा नव सत्त दा पर्दा लाहवेगा। जम्बू दीप आप वडयावेगा। भारत खण्ड नूर रुशनावेगा। सम्बल बहि के सोभा पावेगा। दीआ बाती आपणा आप जगावेगा। कमलापाती नूर चमकावेगा। जन भगतां पुछे वाती, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। तूं निगाह मारीं बाई भाद्रों राती, माझा देस आप सुहावेगा। कमलीए बिन अक्खां तों नौ खण्ड मारीं झाकी, तेरा लहिणा देणा पूरब देवे बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरतावेगा। बेशक तेरा तन वजूद ख़ाकी, कंचन गढ़्ह आप सुहावेगा। नारद कहे धरनीए मैं उस दी सुणावां बाती, जो बातन आपणा भेव चुकावेगा। तेरा लहिणा देणा पूरा करे लोकमाती, मिरतू लोक वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेव सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम तेरी पुछे वाती, वातावरन सृष्टी दृष्ट वेख वखावेगा।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर सन्तोख सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैनूं पा दे अगम्मी भिक्ख्या भिक्खी, भीख्या आपणी दया कमाईआ। आसा मनसा पूरी कर दे जो रखी सप्तस ·षी, अत्री अन्तर ध्यान लगाईआ। तेरी शब्द दी धार सतिजुग जाए लिखी, लेख अगला दे बणाईआ। नव सत्त तेरे प्यार दी होवे सिक्खी, ज़ात वंड ना कोए रखाईआ। जिस दी धार होवे तिक्खी, शस्त्र घायल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा प्यार आप बंधाईआ। धरनी कहे मेरे नरेश, नर नरायण तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते धर्म दा दे उपदेश, उपनिशदां दा लेखा रहे ना राईआ। तेरा दो जहानां इक्को होवे संदेश,

सँध्या सरघी इक्को नाम ध्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कलेश, कलि कल्की आपणा नाउँ प्रगटाईआ। तेरा शब्द दस दस्मेश, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ । मैं धर्म दी धार दर तेरे होई पेश, पेशीनगोईआं पूरब हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे बंक दुआर सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे धर्म गुसाँईंआ, गहर गवर तेरी सरनाईआ। मैं तकीआं तेरीआं बेपरवाहीआं, बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। मेरीआं चारों कुण्ट दुहाईआं, दो जहानां दयां सुणाईआ। मेरे ते कलयुग धार मानव ज़ाती बणी रूप कसाईआं, शरअ शरअ संग रलाईआ। तेरा नाओं भुल गया हिन्दसा इक इकाईआं, ज़ीरो सिफ़रा कम्म किसे ना आईआ। सच प्रीत मुहब्बतां दिसण मूल ना लाईआं, प्यार विच ना कोए समाईआ। मैं कूक सुणावां कढ उच्चीआं बाहींआं, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दुआर इक वड्याईआ । धरनी कहे प्रभू मेरा बंक दुआरा तेरा होवे चरण, हट बाज़ार इक्को नज़री आईआ। जगत जहान मिले सरन, स्वामी देणी माण वड्याईआ। सति सच दा मेरा होवे प्रन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी मिल के वजे वधाईआ। मैं तेरा मंगया इक्को दरन, दर्दी हो के दर्द लैणा वंडाईआ। मैं कलयुग कूड़ी क्रिया नाल लग्गी सड़न, अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण धार लाउणा आपणे लड़न, कन्नी कन्नी नाल बंधाईआ। मेरी आशा तूं मेरा मैं तेरा तेरा ढोला लग्गी पढ़न, सोहँ शब्द शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते लेखा पूरा करना सीस धड़न, तन वजूदां वेखणा चाँईं चाँईंआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर दलीप सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्श अगम्म प्यार, प्रीतम हो के दया कमाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती डगमगाईआ। साचे शब्द दी दे धुन्कार, अनहद नादी राग सुणाईआ। धुर दा अमृत बख्श दे ठंडा ठार, अग्नी तत तत बुझाईआ। रातीं सुत्तयां दे दीदार, दिने जागदयां लैणा मिलाईआ। अठ्ठे पहर रखणा ख़बरदार, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा नाम लैण उच्चार, ढोले गावण थाउँ थाँईंआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दार, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे दरे दरबार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। जन भगत सुहेले जो तेरे पिच्छे पिच्छे फिरदे, दिवस रैण भज्जे

वाहो दाहीआ। माण दे दे घर थिर दे, सचखण्ड निवासी होणा आप सहाईआ। निझर झिरने रहिण झिरदे, अमृत रस जाम प्याईआ। माण बख्शणे धुर दे पिर दे, पीआ प्रीतम हो के वेख वखाईआ। तेरे नाल आदि जुगादि रहिण मिलदे, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। पर्दे लौहणे बजर कपाटी सिल दे, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू भगत सुहेले तेरे साजण, जुग जुग रीती चली आईआ। तूं शहिनशाह ग़रीब निवाज़ण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दाता दानी धुर दा राजन, वस्त अमोलक देणी वरताईआ। अन्त संवारना सब दा काजन, करनी करते आपणा संग निभाईआ। दीनां दर्दां दुखियां सुणीं अवाज़ण, सचखण्ड निवासी लै अंगड़ाईआ। वेखीं जन भगतां नाल सौदा करीं ना वांग महाजन, धर्म दी धार धर्म लैणा प्रगटाईआ। दिवस रैण बिन रसना जिह्वा तैनूं सारे अराधण, हिरदे आपणा आप देणा टिकाईआ। तूं साहिब स्वामी मोहण माधव मादन, मधुर धुन देणी दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां दुरमति मैल धोणा दाग़ण, दग़ा फ़रेब अन्तर रहिण कोए ना पाईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर तेजा सिँघ दे गृह

धरनी कहे जन भगतो प्रभ चरण करो निमस्कार, सति धर्मीओ सच दयां सुणाईआ। बिना धूड़ी तों मस्तक लाओ छार, टिक्के अगम्म नाम रमाईआ। अन्तष्करन करो प्यार, हिरदे हरि वसाईआ। मानस जन्म लओ संवार, चुरासी फाँसी गल लओ कटाईआ। जन्म जन्म दा कर्ज़ा लओ उतार, लेखा अवर रहे ना राईआ। सच दुआर मंगो घर बाहर, गृह इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ अगे करो अरदास, बेनन्ती धर्म धार जणाईआ। सद रहिणा साडे पास, प्रभ मनसा पूर कराईआ। पंच विकार करना नास, दु:ख दलिद्रां डेरा ढाहीआ। लेखे लाउणा स्वास स्वास, पवण पवणां विच समाईआ। साडा लेखा रहे ना पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। इक्को जल्वा तक्कीए तेरा नूर प्रकाश, जोती जाता नज़री आईआ। साडा बणया रहे विश्वाश, जगत विषयां विच ना कोए रुढ़ाईआ। मनुआ मन ना होवे बदमुआश, बदी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम साडी लेखे लाउणी लाश, तन वजूद आपणे रंग रंगाईआ। साडा लेख चुकाउणा शंकर नालों कैलाश, कलाधारी कलि कल्की आपणे गृह देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग

आप बणाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द जन भगतां वल मार लै झाकी, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। मेरा सुनेहड़ा बिना कलम शाही दी पाती, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। तूं शाह सुल्ताना कमलापाती, पतित पावन इक अख्वाईआ। हरिसंगत तेरा संग रखाया सोलह राती, सोलह कला कृष्ण दए गवाहीआ। आत्म धार बणे तेरे जमाती, सोहणा सगला संग बणाईआ। सब दा सीना ठंडा रखणा छाती, कलयुग अग्न ना कोए तपाईआ। तूं आदि जुगादि पित माती, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। अमृत बख्शणा बूंद स्वांती, अंमिओं रस आप चुआईआ। इक्को रंग रंगाउणा ज़ात पाती, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द जन भगतां बख्श दे ख़ुशीआं, ख़ुशहाली विच वड्याईआ। मंज़लां दस्स दे उच्चीआं, उच्च अगम्म भेव खुल्हाईआ। तेरे नाल लग्गीआं रहिण रुचीआं, प्रीती सके ना कोए तुड़ाईआ। आत्मा अन्तर रहिण सुच्चीआं, सुच संजम इक समझाईआ । जो तेरे प्यार विच कटदे आए बुतीआं, बुतख़ानयां करीं सफ़ाईआ। सच दीआं सुहञ्जणीआ होण रुतीआं, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पूरब प्रीतां गंढ्ढणीआं टुट्टीआं, अगे सके ना कोए तुड़ाईआ। सब नूं खुशीआं विच्चों ख़ुशी प्यार विच्चों देणीआं छुट्टीआं, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरीआं पूरीआं करनीआं जन भगतां नाल मिला तरुटीआं, तोट रहिण कोए ना पाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मूधल ज़िला अमृतसर गुरदयाल सिँघ दे गृह

भाद्रों कहे मेरा दिवस दिहाढ़ चौबीसा, चार जुग तों बाहर एकँकार दए दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मैं खेल वेखदा रिहा बीस बीसा, सरगुण सरगुण वजदी रही वधाईआ। मैं लहिणा देणा तकदा रिहा इक नौ दी धार उनीसा, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगंवत की खेल करे जगदीसा, जगदीश्र धुरदरगाहीआ । जिस दे सचखण्ड दुआर छत्र झुले अगम्मी सीसा, दो जहान नौजवान श्री भगवान आपणा हुक्म वरताईआ। उस दा इक्को नाम अगम्मी इक्को हुक्म हदीसा, बिन अक्खरां हरफ़ हरूफ़ां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। भाद्रों कहे मेरा सतिगुर साहिब स्वामी आदि, पुरख अकाला दीन दयाला आप अख्वाईआ। जो खेले खेल जुग जुगादि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा शब्द अगम्मी नाद, बिन तन्द सितार सुणाईआ।

जिस दा हुक्म वरते ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कार कमाईआ। सो देवणहार निरगुण धारा आपणी दाद, वस्त अमोलक अगम्म अथाह आप वरताईआ। जिस कारन धरनी धरत धवल धौल रही अराध, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले गाईआ। सो साहिब स्वामी कुदरत कादर तेरे अन्तष्करन होए विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं सब ने किहा मोहण माधव माध, आदि निरञ्जण दर्द दु:ख भय भञ्जण हरि करता इक अख्वाईआ। धरनीए तेरा वड वड करे भाग, भगवन देवे माण वड्याईआ। जिस दी सरन सरनाई इक्को गई लाग, लग मातर डेरा ढाहीआ। मानव ज़ाती अन्तष्करन शब्दी धार दए वैराग, वैरी पंच परपंच अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। हँस बुद्धी बणाए फड़ फड़ काग, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। आत्म जोती बले चराग़, बिन तेल बाती डगमगाईआ । निरगुण धार हो तेरा दुरमति मैल धोवे दाग़, नव सत्त करे सफ़ाईआ। कलयुग साड़ ना सके तैनूं त्रैगुण माया आग, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भाद्रों कहे धरनीए पुरख अकाला अगम्मड़ा तक, बिन नेत्र लोचन नैणां ध्यान लगाईआ। जो तेरा जोती जाता हो के देवे हक, हकीकत दा मालक बेपरवाहीआ। दीन दुनी दे अन्दरों मन कल्पणा मेटे शक, शकवे सारे दए चुकाईआ। जिस दी आशा इक्को रख के गया ऐनुलहक, हक हक दी अवाज़ उठाईआ। उह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सद अणथक, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। तेरा कूड़ कूड़यारा कलयुग धागा देवे कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, हटवाणा बणे धुरदरगाहीआ । तूं सति सच दा लाहा लैणा खट, खटका अवर रहे ना राईआ। जो ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं गगन गगनंतरां तेरे उत्ते आवे टप, टापूआं दा डेरा देवे ढाहीआ। तेरा सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तके तप, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा नाल मिलाईआ। तूं ख़ुशीआं विच इक्को ढोला गाउणा जप, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । भाद्रों कहे धरनीए पुरख अकाल होए सहाई, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। जो मालक ख़ालक नूर अलाही, परवरदिगार हक गुसांईआ। तेरा लहिणा देणा दए चुकाई, चौथे जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुर करके गए शनवाई, लेखा जाणे थांओं थाँईंआ। सो ख़ालक हो के वेखे बण बण माही, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। तूं कूक पुकार कर करके उच्चीआं बांही, जगत जहान बाहर सुणाईआ। उह अमाम अमामा शाह शहाना अगम्म अथाही, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जो तेरी अन्त कन्त भगवन्त कटणहार जुदाई, विछोड़ा कलयुग नालों कराईआ। सतिजुग मेला मेले सहिज सुभाई, आप आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण नूर जोत करे रुशनाई, अन्ध

अन्धेरा दए मिटाईआ। भगत सन्त सूफ़ी गुरमुख गुरसिख लए उपजाई, धरनीए धवले तेरे उत्ते दए वड्याईआ। तूं उस साहिब दे चरण धूड़ ख़ाक रमाईं, टिक्के लावीं चाँईं चाँईंआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सरगुण सब ने मन्नया माही, महबूब इक अख्वाईआ। उह लहिणा देणा पूरा करे थाउँ थाँईं, थान थनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सच हुक्म इक सुणाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। पुरख अकाल वेख वखाएगा। काल महाकाल आप हिलाएगा। तेरी पूरी करे घाल, कीती सेवा झोली पाएगा। कलयुग कूड़ फल झाड़ के डाल, पत्त टहणी सतिजुग आप महकाएगा। धर्म दी धार तैनूं बणाए धर्मसाल, सच दुआरा इक वखाएगा। मानव ज़ाती चाढ़्ह के रंग लाल, लाल गुलाले आप रंगाएगा। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाएगा। जिस दा लहिणा देणा नाल शाह कंगाल, ऊचां नीचां वंड ना कोए वंडाएगा। तैनूं वस्त अमोलक देवे नाम धन माल, अतोल अतुल तेरी झोली पाएगा। तूं धरनीए रखणी आप संभाल, सम्बल बहि के खेल खिलाएगा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत जोत रुशनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोती जाता पुरख बिधाता तेरी सुरत लए संभाल, सिर सिर तेरे हथ्थ टिकाएगा।