पुस्तकालयभाग २४

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर अजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे शाहो सूरे सरबंगी, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी मेरे उत्तों लँघी, कोटन कोटि धार आपणा पन्ध मुकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मेरे धुर दे संगी, सगले साथी हरि रघुनाथी दयां दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी पुश्त हो गई नंगी, सीस जगदीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पवित्र जल रिहा ना यमुना सरस्वती गोदावरी गंगी, गोबिन्द धार की तेरी बेपरवाहीआ। मोह विकार कलयुग माया दाग़ लगाया मेरी अंगी, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। जगत नेत्रहीण तेरी सृष्टी होई अन्धी, निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। आह तक लै मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली संधी, वायदे भविख्तां वाले वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ । धरनी कहे प्रभू अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता संदेस, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। उह मालक नर नरायण नरेश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, देवत सुर बैठण सीस निवाईआ।

सो स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्तिम वसे सम्बल देस, देस देसन्तरां पन्ध मुकाईआ। जो कूड़ी क्रिया तन माटी मेटे कलेश, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। जिस दा योद्धा इक गोबिन्द दस दस्मेस, दूलहा दुलारा इक्को नज़री आईआ । जिस नूं सब ने मन्नया केशव केश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू गुर अवतार पैग़म्बरां वालीआं तक लै संधीआं, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। आपणीआं दीनां मज़्हबां वालीआं वेख पाबन्दीआं, शरअ शरअ वंड वंडाईआ। आपणीआं जुग चौकड़ी धार सदी सदीवीआं वेख लै लँघीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मैं भिखारन हो के इक्को मंग मंगीआ, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले कूड़ कुड़यार दीआं मेरे उत्तों मेट तंगीआं, माया ममता मोह विकार रहिण ना पाईआ। मन मनसा तन वजूदां रहिण ना गंदीआं, अमृत मेघ देणा वरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जणा के छन्दीआ, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। दूई दुवैत ढाह दे कंधीआ, मानव एका रंग रंगाईआ। प्रकाश कर दे नूर अलाही चन्दीआ, अन्ध अज्ञान देणा मिटाईआ । सचखण्ड दुआर एकँकार सिध्धीआं कर दे पगडण्डीआं, डण्डावत बन्दना इक्को इक सरनाईआ। जुग जन्म दीआं प्रीतां जन भगतां टुट्टीआं जाण गंढ्ढीआं, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। मेरा लहिणा देणा तक लै सत्त दीप नौ खण्डीआं, ब्रह्मण्डां दे मालक ध्यान लगाईआ। तेरी धार तों बाहर पूजा होवे करीरां जंडीआं, पाहनां पत्थरां दीन दुनी सीस झुकाईआ। पंज तत विकारे भेख वखाया जगत पखण्डीआं, नौ दुआरे वासना नाल रखाईआ। निझर झिरना बूंद स्वांती धारां मिलण किसे ना ठण्डीआं, नाभी कवल ना कोए उलटाईआ। सति प्यार बिना प्रभू आत्मा होईआं रंडीआं, हरि कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी किनारा तक लै कलयुग कन्ढ्ढी आ, पतण घाट दीन दुनी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू अवतार पैग़म्बर गुर मैनूं दस्स के गए निशानीआं, निशाना दीन दुनी तों बाहर लगाईआ। तेरे उत्ते पुरख अकाल करे मेहरवानीआं, महिबान बीदो जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दितीआं सलामीआं, निव निव डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। उह खेले खेल अगम्म अथाह निहकामीआ, नेहकामी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दीआं आदि जुगादि चार जुग दीआं कथा कहाणीआं, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। जिस दा शब्द संदेसा चारे बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी सोहले रही दृढ़ाईआ। जो लेखा जाणे चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जो आत्म परमात्म हो के करे मेहरवानीआं, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। जो सुरत शब्द करे परवानीआ, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। सो

धरनीए कलयुग अन्त तेरे उत्ते खेले खेल महानीआ, महिमा कथ कथ रखाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के देवे दात महानीआ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। लहिणा देणा मुकाए तेरे उत्ते जीव प्राणीआ, लख चुरासी वेख वखाईआ। उह कलयुग अन्त प्रगट होवे दाता गुण निधानी आ, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जो एका नाम कलमा करे प्रधानीआ, नव सत्त वजदी रहे वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि शाह सुल्तानीआ, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर हरनाम कौर दे गृह

धरनी कहे मेरे भगवान, भगवन्त कन्त तेरी ओट तकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेरी बेनन्ती करीं परवान, दरगाह साची सचखण्ड दुआरे आस रखाईआ। मेरे आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शाहो भूप सुल्तान, शाह पातशाह तेरा अन्त कहिण किछ ना आईआ। मैं भिखक भिखारन हो के मंगां दान, दाते दानी मेरी झोली देणी भराईआ। परवरदिगार सांझे यार मेरा तेरे उत्ते ईमान, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदी कलयुग अन्त जन भगत सुहेले मेरे उत्ते कर परवान, परम पुरख परमात्म आत्म दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां लेखे लाउणा तन, माटी ख़ाक देणी वड्याईआ। वसेरा रखणा बिन छपरी छन्न, सचखण्ड दुआर देणा टिकाईआ। वासना मूल ना तकीं मन, ममता मोह जगत देणा चुकाईआ। वस्त अमोलक नाम निधाना देणा धन, अतोल अतुल आप वरताईआ। मानस जन्म चुरासी विच्चों बेड़ा देणा बन्न्ह, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार चाढ़्हना चन्न, जोती जाते आपणी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे गृह आप टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बख्शणा सचखण्ड दुआर, दरगाह साची देणी वड्याईआ। चरण प्रीत दे अधार, उदर दा लेखा देणा मुकाईआ। मानस जन्म पैज देणी संवार, आवण जावण लख चुरासी गेड़ कटाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी सति मेलणा जोत जोत निरँकार, निराकार आपणे रंग रंगाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जुग जुग भगत सुहेले देणे तार, तारनहार तेरी वड्याईआ। मैं धरनी धवल धौल मांगत हो के मंगां मंग दर तेरे भिखार, भिखक झोली देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां आत्म पुज्जे तेरे गृह, मन्दिर इक्को

सोभा पाईआ। जिथ्थे त्रैगुण अतीता निरगुण धार रहे, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो सति सरूप है, दूसर रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। धरनी कहे मैं भगतां ख़ाहिशां नाल प्यारी, प्रीतम तैनूं दयां जणाईआ। तूं बख्शणहार एकँकारी, निरँकार तेरी सरनाईआ । तूं शाहो भूप सिक्दारी, परवरदिगार नूर अलाहीआ। मेरी कलम्यां तों बाहर पुकारी, पुनह पुनह करके सीस निवाईआ। मेरे शहिनशाह शाह सुल्तान तूं दाता वड संसारी, भण्डारी सँघारी तेरे हुक्मे सेव कमाईआ। सच वस्त देणी बण दातारी, दाता हो के देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां होवे तेरा मेल, मिलणी हरि जगदीस लैणी कराईआ। मेरे आदि जुगादी सज्जण सुहेल, साचे संगी धुरदरगाहीआ। सद वसणहारा धाम नवेल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तेरा आदि जुगादि अचरज खेल, जुग जुग रीती चली आईआ। तेरा दीपक जगे बिन बाती बिन तेल, जन भगतां अन्दर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां लेखे लाउणा जन्म, मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। उजल करना कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां मेटणा भरम, भाण्डा भरम भनाईआ । आपणी रखणा सरन, चरणोदक जाम प्याईआ। तूं दाता करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। सन्त सुहेले लगाउणे आपणे लड़न, कन्नी गंढ्ढ नाम वाली पुआईआ। उह तेरी मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ । दरगाह साची सचखण्ड दुआरे वड़न, थिर घर मिले माण वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा बिन रसना जिह्वा ढोला पढ़न, आत्म परमात्म मिल के वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि करनी करन, करता पुरख पुरखोतम इक अख्वाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर करतार सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू कलयुग जीवां बुद्धी कर बिबेक, ममता मोह विकार हँकार दे मिटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक्को बख्श टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा रूप अनूपा एक, अनक कलधारी आपणा रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया लाए मूल ना सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आदि जुगादी बणना खेवट खेट, बेड़ा आपणे

कंध उठाईआ। लख चुरासी तेरे बेटी बेट, पिता पूत लैणा गोद उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू कलयुग जीवां दे दे शब्द बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। हर हिरदा तैनूं लए अराध, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं मेटणहारा वाद विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए नाद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। मेरे मोहण माधव माध, दर ठांडे मंग मंगाईआ। हरिजन भगत बणा लै आपणे साध, साधना विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जाते मोहण माधव माध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। मेरे उत्ते सति धर्म कर आबाद, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू कलयुग कूड़ बुझा दे अग्ग, त्रैगुण अतीते दे वड्याईआ। जीव जंत हँस बणा कग, दुरमति मैल मैल धुआईआ। नौ खण्ड सत्त दीप जग, जागरत जोत जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरग, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। तूं शाहो भूप सूरा सरबग, शाह पातशाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू कलयुग जीवां दे दे नाम निधान, निरअक्खर धार जणाईआ। शास्त्रां तों बाहर दे ज्ञान, अलिफ़ ये तों बाहर दए सुणाईआ। धुन आत्मक नाद सुणा सची धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। निझर झिरना बूंद स्वांत बख्श पीण खाण, जगत तृष्ना भुख रहे ना राईआ। दीआ बाती कमलापाती हर हिरदे जोत जगा महान, अन्ध अज्ञान अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मनुआ मन ना रहे शैतान, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। नौ दुआर किरपा करनी महान, महिमा कथ कथ सुणाईआ। सचखण्ड निवासी मेरे धुर दे काहन, राम रामा मंग मंगाईआ। नूर नुराने अलाही अमाम, अमलां तों रहित तेरी बेपरवाहीआ। सति धर्म दा हकीकी सच प्या दे जाम, मस्ती नाम ख़ुमारी दे चढ़ाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते तेरा इक्को नाम कलमा होए कलाम, कायनात इक्को इक पढ़ाईआ। इक्को दीन मज़्हब होए इस्लाम, इस्म आज़म इक समझाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। पैग़म्बरां दा पूरा कर पैग़ाम, जो संदेशा दिता चाँईं चाँईंआ। धरनी कहे प्रभू मेरी नमो नमो प्रणाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरा अन्त कन्त नव सत्त कर इंतज़ाम, दूसर तुध बिन नज़र कोए ना आईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर गुरनाम सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे किरपा निधान शाहो भूप वड राजन, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी निरगुण धार साजण, सगले संगी बहुरंगी तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव ग़रीब निवाज़ण, निवाज़श विच सब नूं सीस झुकाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर धर्म दी धार बण गई महाजन, सति विच ना कोए समाईआ। माया डसणी डस्सी जाए नागण, अमृत विख रूप बदलाईआ । सच दा सच सुणे कोई ना नादन, धुन आत्मक राग ना कोए दृढ़ाईआ। पृथ्मी कहे मेरा संवारे कोई ना काजन, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गूढ़्ही सुते नींद कलयुग जीव मूल ना जागण, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ । मेरे अन्तष्करन आए वैरागण, वैरी बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू साची बख्श दे धूड़ा, धूल लवां रमाईआ। मैनूं चाढ़्ह दे रंग गूढ़्हा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। तेरे प्यार विच मानव रहे कोए ना मूढ़्हा, मूर्ख मुगधां डेरा ढाहीआ। साचा बख्श दे नाम सरूरा, सुरती शब्द विच मिलाईआ। मेरी आसा पूरी कर दे जो मूसा रख के गया उत्ते कोहतूरा, तुरत आपणी दया कमाईआ। जिस कारन ईसा बेनन्ती कीती मन्ज़ूरा मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जो मुहम्मद ने तैनूं तसव्वर कीता हज़ूरा, हज़रतां दे मालक नूर अलाहीआ। जो संदेश सुणा के गया नानक धार सूरा, सो पुरख निरञ्जण देणी माण वड्याईआ। मैं चाहुंदी तेरा इक्को जोत दा होवे नूरा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मनुआ मन मानव ज़ाती ना पावे फ़तूरा, बुध बिबेक देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श दे नाम ख़ुमारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां प्रीती प्रेम बख्श दे यारी, यारड़े सथर तेरी सेज हंढाईआ। इक्को रंग रंगा दे पुरख नारी, नर नरायण आपणा नैण उठाईआ। मैं चरण कवल धवल हो के करां निमस्कारी, निव निव लागां पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ना करे ख्वारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। तैनूं सब ने मन्नणा निहकलंक कलि कल्की अवतारी, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। मैं तेरे चरण धूड़ मस्तक लावां छारी, टिक्के धर्म धार रमाईआ। सच इष्ट दी बणां पुजारी, पूजणयोग तेरी ओट तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मानव चाढ़्ह अगम्मा रंग, मानस मानुख आपणा भेव खुल्हाईआ। निरगुण धार हो के अन्दर लँघ, नूर नुराने आपणा पन्ध मुकाईआ। शब्द नाद जणा दे बिन रसना जिह्वा दन्द, सरवणां लोड़ रहे ना राईआ। जोती प्रकाश दे दे बिना सूर्या चन्द, अन्ध अन्धेरा

दे मिटाईआ। दूई दूवैती शरअ शरायती अन्तष्करन विच्चों ढाह दे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म बख्श अनन्द, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। सुरती शब्द इक्को ढोला होवे छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए सुणाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी निरगुण धार हो के पा ठंड, अग्नी तत तत बुझाईआ। जुग चौकड़ी मेरी पिछली टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। निगाह मार लै मेरे नव खण्ड, सत्तां दीपां पर्दा आप चुकाईआ। मेरा खेल तक लै विच वरभण्ड, वरभण्डी मेटे कूड़ लोकाईआ। मैं इक्को आशा विच रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी सेज सुहञ्जणी माटी ख़ाक कर पलँघ, सुख आसण पुरख अबिनाशण आपणा इक लगाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार मार के आ जा पन्ध, दूर दुराडे आपणा पैंडा आप मुकाईआ। सति सतिवादी सतिगुर शब्द निरगुण धार बणा सन्बंध, नाता बिधाता हो के आप जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कर दे पवित्र घर, गृह सुहञ्जणा दे बणाईआ। अमृत धार वहा दे सर, सरोवर इक्को इक जणाईआ। तूं मालक नरायण नर, हरि करता इक अख्वाईआ। मैं मांगा ठांडा दर, भिखक हो के झोली डाहीआ। तेरी सरन सरनाई जाणा पर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दा लेखा देणा मुकाईआ । मेरे स्वामी अन्तरजामी मैनूं दे दे आपणा अगम्मा वर, वर दाते होणा सहाईआ। किरपा निधान हो के किरपा कर, मैं किरपन हो के झोली अगे डाहीआ। तेरी सरन सरनाई लग के जावां तर, तारनहार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी अगम्मे हरि, हर हिरदे अन्तर निरंतर निरगुण नूर ज़हूर जोत कर रुशनाईआ।

२८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड रूपोवाली ज़िला अमृतसर गुलज़ार सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए मैं धुर दा आया हल्कारा, पाती पत्रका बिन अक्खरां नाल लिआईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अगम्म अथाह दिता इशारा, बिन नेत्र लोचन नैण सैनत दिती लगाईआ। सतिगुर शब्द गुरदेव कीता हक प्यारा, हकीकत विच्चों हकीकत दिती समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशीआं विच कीता मुज़ाहरा, संसारी भण्डारी सँघारी ढोले दिते गाईआ। तेई अवतारां इक्को मिलके लाया नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। पैग़म्बरां बिन कलम शाही लेख वखाया

अपारा, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। गुरु गुरदेव दस्सया नज़ारा, बिन रसना रस दिता चखाईआ। मैं हस के किहा की खेल होए विच संसारा, दीन दुनी की वड्याईआ। झट सतिगुर शब्द किहा तूं धरनी धरत धवल धौल वेखणा चार दीवारा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण अक्ख खुल्हाईआ। नव खण्ड भज्जणा वारो वारा, सत्तां दीपां पन्ध मुकाईआ। सम्बल निवासी निरगुण दाता पुरख बिधाता तेरा बणया रहे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं विच सब नूं कीती निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं सचखण्ड विच्चों होया रवाना, बिन कदमां कदम उठाईआ। जल्वागर तक नूर नुराना, दो जहान वेख्या थांउँ थाईंआ। थिर घर बहि के गाया तराना, चरण कवल तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द अगम्म सुणाया गाणा, जिस दी आदि जुगादि करे ना कोए शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होया मस्ताना, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। मैं हस के किहा लोकमात मैं वेखां जगत जहाना, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं चलया बिना तन वजूद, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। मेरा मालक इक महबूब, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, शाह शहाना डगमगाईआ। मैं लोआं पुरीआं करके पार हदूद, पूरब पन्ध ल्या मुकाईआ। लोकमात आ के वेख्या मौजूद, मौजूदा तक्कया धुरदरगाहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया करनी नेस्तो नाबूद, कल कलेश देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मैं पुज्जा तेरी धरत, धवले दयां दृढ़ाईआ। आह तक लै अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली शर्त, बिन शरअ दयां वखाईआ। जिस कारन पुरख अकाल दीन दयाल आवे परत, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। तेरा आदि जुगादि पूरब लाहवे कर्ज़, मकरूज़ लहिणा दए चुकाईआ। तेरी मन्ज़ूर करे अर्ज़, बेनन्ती आपणे कदम रखाईआ। जुग बदलणा जिस दा फ़र्ज़, कलयुग कूड़ा दए मिटाईआ। उस दा खेल होणा असचरज, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तेरी ज़रूर वंडे दर्द, दुखियां होए आप सहाईआ। शरअ छुरी कत्ल करे कोए ना करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। योद्धा सूरबीर बणे मर्द, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। नारद कहे धरनीए आह वेख अगम्मी रुक्का, बिन अक्खरां लेख जणाईआ। जिस विच कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा मुका, अगे अवर ना कोए वधाईआ। इक्को प्रभू दा नाम कलमा होणा दो तुका, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला गाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम वेला ढुका,

मुहम्मद नैण रिहा उठाईआ। ईसा लेखा वेख लै चुका, चारों कुण्ट कुरलाईआ। मूसा तके पंज तत काया बुता, बुतख़ानयां ध्यान लगाईआ। गोबिन्द धार कहे मेरे प्रभू सुहाउणी रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। कलयुग खेले खेल अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दए कराईआ। कलयुग जीव रहे कोई ना सुता, जिज्ञासुआं दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए चिठ्ठी दा अगम्मा लेख, लिखारी कातब नज़र कोए ना आईआ। जिस विच परम पुरख दा अगम्मा भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। जिस दा रूप रंग ना कोए रेख, ततव तत नज़र कोए ना आईआ। उस दा अहिवाल लिख सके ना कोए लेख, वरनण कर ना कोए दृढ़ाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा करे सम्बल देस, देस देसांतरां डेरा ढाहीआ। दो जहानां बणे नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा नाल गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस नूं झुकणे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीसा बैठण सीस निवाईआ। उह आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। धरनीए तूं उस दे चरण कवल होणा पेश, पेशीनगोईआं पिछलीआं गोद उठाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया तेरे उत्तों मेटणा कलेश, कलकातीआं करे सफ़ाईआ। उह शाहो भूप शहिनशाह नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए एह चिठ्ठी बड़ी अजीब, जगत विद्या समझ कोए ना पाईआ। इस दे विच नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी तरतीब, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द दी सारे करन दीद, दीदा दानिस्ता वेख के ख़ुशी बणाईआ। उह तेरी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना आपणे रंग रंगाईआ। तेरी ग़फ्लत विच्चों लख चुरासी खोल्हे नींद, सोया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक सुहाईआ। नारद कहे धरनीए एह रुक्का अगम्म अथाह, अगम्मड़े दिती वड्याईआ। जो मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जो तेरा लहिणा देणा वेखे थांउँ थाँ, थान थनंतर ज़िमीं असमान फोल फुलाईआ। उच्चे टिल्ले पर्वत वेखे थल अस्गाह, जूहां जंगलां पर्दा दए उठाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां वेखे हँस बुद्धी काँ, अन्तर निरंतर आपणा फेरा पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सिफ्त सलाही वेखे नाँ, नाउँ निरँकार कौण ध्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वेखे गराँ, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। अन्त कन्त भगवन्त तेरा हक करे न्याँ, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म दा मार्ग देवे ला, सतिजुग सच रंग रंगाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा मेटे सूर गाँ, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सारे रसना जिह्वा बत्ती दन्द करन

वाह वाह, वाहवा वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता आप करे न्याँ, निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक पकड़े बांह, परवरदिगार सांझा यार होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे थल अस्गाह, ज़िमीं ज़मां तेरा ध्यान रखाईआ।

२८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर सुरजन सिँघ,
महिंदर सिँघ, बचन सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए मैं गया दीप लखण, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। जगत जहान दी धारा वेखी सक्खण, सति सरूप नज़र कोए ना आईआ। तत विरोले कोई ना नाम मधाणे मक्खण, छाछ भरी दिसी लोकाईआ। मैं झट हथ्थ उत्ते मारया हथ्थन, ताली दिती लगाईआ। बिन रसना जिह्वा कथा लग्गा कथन, ढोले अगम्म अथाहीआ। पुरख अकाल नूं लग्गा दस्सण, संदेशा देवां चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट लग्गा नस्सण, भज्जया वाहो दाहीआ। जगत अन्धेर दिस्या मस्सण, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं गया दीप करौच, कलाधारी की खेल वखाईआ । बिन सहारे गया पहुंच, पंजां ततां बिन आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी अक्ल बुद्धी दी रही कोई ना सोच, समझ विच ना कोए समझाईआ। झट फ़ुरनयां विच मेरी अन्तष्करन प्रगटी अगम्मी लोच, लोचन नैण दिता खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए मैं पहुंचया देस पुष्कर, अगा पिच्छा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धारों आया उतर, जम्मण वाली कोए ना माईआ। पुरख अकाल दा बण के पुत्तर, पिता इक्को इक जणाईआ। मैं मार के चकर कीता शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। जां निगह मारी चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ नुक्कर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ । उह सारे प्रभ दे नालों मानव हो गए नमुकर, प्रीती विच ना कोए समाईआ। झगड़ा तक्कया अन्न दाणा टुक्कर, टुकड़यां विच दिसी ख़लक ख़ुदाईआ। मानव ज़ाती रूप धरया बुच्चड़, कसाई कत्लगाह आपणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए

मैं आया देस जम्बू, दीप दीपां ध्यान लगाईआ। मानस ज़ाती अन्तष्करन लग्गया वेख्या लम्बू, कलयुग अग्नी अग्ग तपाईआ। झट मैनूं इशारा दिता कैलाश उत्तों शंकर शम्भू, शिव जी रिहा दृढ़ाईआ। मेरा हुक्म संदेशा अगम्मड़ा जिस नूं सुण के नव सत्त सृष्टी दृष्टी अन्दर कम्बू, थर थराहट विच दिसे लोकाईआ। किसे नज़र ना आए दीन दयाल दीना बंधू, बन्दगी विच सच ना कोए समाईआ। जिधर तक्कया भरम दा दिस्या कंधू, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। झट मैनूं याद आ गया की भारत विच लहिणा देणा सतिगुर अर्जन नाल चन्दू, चन्द सितार निशान मुहम्मद दए गवाहीआ। भारत खण्ड की हुक्म संदेशा धुर दा शब्द वंडू, वस्त कवण वरताईआ। किस बिध पुरख अकाला दीन दयाला दीन दुनी नूं दंडू, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जन भगतां कवण धार आत्म परमात्म गंढ्ढू, सुरती शब्द शब्द जुड़ाईआ। जोती जाता हो के पावे ठंडू, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध संदू, गहर गम्भीर होए सहाईआ। हरिजन सन्त लगाए अंगू, अंगीकार आप अख्वाईआ। की लहिणा देणा माता गुजरी नाल गंगू, गोबिन्द की हुक्म समझाईआ। केहड़ा ढोला गीत कवण गाए छन्दू, कवण नाम वड्याईआ। किस बिध झगड़ा मुकणा बोदी धार जञ्ञू, जगत आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे मेरा बिन नेत्रां वग गया हंझू, नैणां छहबर लाईआ। मैं निगाह मारी मानव ज़ाती तत पंजू, पंचम शब्द ना कोए शनवाईआ। बिन सतिगुर किरपा पार कवण लँघू, वञ्झ मुहाणा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। फेर वेख्या सदी चौधवीं अन्त अख़ीर दिस्या कन्ढ्ढू, कन्ढ्ढी घाट बैठे सारे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं पुज्जया देस सलमल, दीप दीपां ध्यान लगाईआ। निगाह मारी घड़ी पल पल, पलकां दे पिच्छे ध्यान लगाईआ। समुंद सागर तके जल थल, महीअल वेख्या चाँईं चाँईंआ। कूड़ कुड़यार विच संसार गया रल, तन वजूदां अन्दर डेरा लाईआ। माया ममता सब नूं रही छल, कलयुग अछल छल रूप बणाईआ । काया खेड़ा तक्कया बणया झल्ल, सच रंग ना कोए रंगाईआ। भाग लग्गा दिसे ना काया माटी खल्ल, तन वजूद वजे ना कोए वधाईआ। जिधर तक्कया पंच विकारा दल, दलिद्री दिसी ख़लक ख़ुदाईआ। बिना पुरख अकाल तों एह मसला हो सके ना हल्ल, हालत सके ना कोए बदलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वेख लै कल, कलकाती आपणा रूप बदलाईआ। जिस ने बिना शक्ती तों धारया आपणा बल, बलधारी हो के खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसांईआ। नारद कहे धरनीए मैं पुज्जया दीप सान, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। मैं वेख्या जीव जगत इन्सान, अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट शरअ होई शैतान, रूप आपणा गई बदलाईआ। किसे

नज़र ना आए गोपी काहन, राम रामा रूप ना कोए समाईआ। धर्म रिहा ना कोई ईमान, अमलां विच ना ख़लक ख़ुदाईआ। सच करे ना कोए कलाम, कायनात पई दुहाईआ। मैनूं फेर इशारा दिता धुर अमाम, बिन जबराईल वही दिता सुणाईआ। नारदा वेख लै खेल तमाम, तमअ लालच विच दिसी लोकाईआ। कूड़ी क्रिया कीती ग़ुलाम, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसांईआ। नारद कहे धरनीए मैं तक्कया दीप कुशा, कुछ तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मैं चार जुग दा पुराणा पंडत मैथों पुछ लै पुछां, भेव अगला दयां चुकाईआ। बेशक जगत जहान धर्म नालों रुस्सा, सच संग ना कोए रखाईआ। मेरे अन्तर वेख नीं आया ग़ुस्सा, ग़ुरबत नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दा तक्कया अन्दरों बाहरों जुस्सा, ज़मीर वेखी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे धरनीए तेरे वेखे दीप सत्त, सति सतिवादी दिती वड्याईआ। प्यार मिल्या ना किते ब्रह्म मति, पारब्रह्म रंग ना कोए समाईआ। झगड़ा प्या पंज तत, ततव तत करे लड़ाईआ । नव सत्त उबले दीन दुनी दी रत, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। कायम रही किसे ना पत, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। धीरज रिहा कोई ना यत, सति सन्तोख विच ना कोए समाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दी जानणहारा मित गत, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। नारद कहे धरनीए मैं दीपां तेरयां वेख्या नठ, भज्जया वाहो दाहीआ। सति सच मुनारा गया ढठ, चोटी जड़ नज़र कोए ना आईआ। मैं मानव तके अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध अठ्ठ, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता इक्ट्ठ, चारों कुण्ट आपणे नाच नचाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, चर्च चरागाहां रहे कुरलाईआ। धर्म दा रिहा कोई ना हट्ट, वणजारा वणज ना कोए कराईआ। जोत प्रकाश होए ना लट लट, अन्ध अज्ञान ना कोए चुकाईआ। नारद कहे धरनीए तूं आपणी करवट वट्ट, पासा दीन दुनी नालों बदलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार तेरे उत्ते आवे झट, झटके हलाली वाले वेखे थांउँ थाँईंर्आ। कलयुग कूड़ कुड़यार दी डोरी देवे कट, टुट्टी फेर ना कोए गंढ्ढाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दूई दुवैती मेटे फट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा घट घट, गृह अन्तर निरंतर आपणा आसण लाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर चरण सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए मैं सत्त दीप पुज्जा, पूजण योग परम पुरख दिती वड्याईआ। जिधर निगह मारी भाओ अन्दरों दिस्या दूजा, दुवैत विच ख़लक ख़ुदाईआ। नेत्र खोल्ह के तक्कया मैनूं नज़र आया कलयुग चौथा जुगा, आपणी लए अंगड़ाईआ। फेर हुक्म सुणया सतिगुर शब्द भेव समझ लै गुझा, जिस दा राज़ अवर ना कोए खुल्हाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता होवे उग्घा, दो जहान नौजवान आपणा हुक्म वरताईआ। संदेशा सुण लै जो दे के गया बुध्धा, बुद्धी तों बाहर दृढ़ाईआ। जो इशारा कीता कृष्ण युधिष्टर कलयुग कूड़ी क्रिया दा होवे युद्धा, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे फेर मैं ख़ुशी विच टप्पया कुद्दा, कुदरत दा मालक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए मैं सत्त दीप आया तक, तकवा हक ना कोए रखाईआ। मैं हुक्म सुणया वाहिद यक, लाशरीक परवरदिगार की दृढ़ाईआ। मैंनूं दीन दुनी उत्ते अन्तर प्या शक, शकवा होया ख़लक ख़ुदाईआ। किसे नूं मालक महबूब मिल्या नहीं हक, हकीकत दा राज़ ना कोए खुल्हाईआ। मैं फेर फड़ के आपणा नक, लकीर ज़िमीं उत्ते खिचाईआ। जां निगह मारी मैनूं लेख दिस्या जो मुहम्मद वायदा पक्क, सदी चौधवीं नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । नारद कहे धरनीए सत्त दीप करन गिरयाज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। उच्ची कूकण करन पुकारी, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। साडी तक लै बेकरारी, करारां वाल्या ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा दे के गए सहारी, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। श्री भगवन्त साडी पा सारी, महासार्थी वेखणा थांउँ थाँईंआ। तूं योद्धा सूरबीर बली बलकारी, बलधारी इक अख्वाईआ। साडे उत्तों सफ़ा मेट कुड़यारी, कूड़ कुटम्ब दा डेरा ढाहीआ। तेरा इक्को नाम होवे जैकारी, ढोला सोहला इक दृढ़ाईआ। इक्को शब्द होवे तेरा सिक्दारी, दूसर सीस ताज ना कोए वखाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारी, पुरख अकाला नूर अलाहीआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों कलि कल्की तेरी आई वारी, कल कलेश मेरा देणा गंवाईआ। सत्त दीप कहिण साडी पुनह पुनह निमस्कारी, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। तूं निरगुण नूर जोत उज्यारी, अमाम अमामा आपणा रूप दरसाईआ। साडे उत्तों कूड़ी क्रिया मेट ख्वारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कवल बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर अजीत सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए सत्त दीप वेखे मैं आप, बिन नेत्र लोचन नैणां ध्यान लगाईआ। सारे दु:ख विछोड़े विच रहे कांप, कलयुग कूड़ी क्रिया कीती दुहाईआ। बिरहों विच कहिण साडा लेखा मुका अगम्मी बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। माया ममता मोह विकार मेट दे ताप, अग्नी तृष्ना ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म सब दा इक्को कर दे जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। नव सत्त मेट दे पाप, पतित पुनीत कर लोकाईआ। तेरा खेल तक्कीए बहु भांत, अनक कलधारी आपणी कल वरताईआ। साडे उत्तों मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। आपणा लेखा पूरब वेख लै खात, खातिआं विच्चों फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। नारद कहे धरनीए सत्त दीप रहे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। पुरख अकाले पाउणी सार, महासार्थी तेरी सरनाईआ। असीं होए बड़े दुख्यार, दुखी हो के रहे जणाईआ। धर्म दा रिहा ना प्रचार, प्राचीन दा लेखा सारे गए मुकाईआ। जिधर तक्कीए हाहाकार, हौकयां भरी लोकाईआ। कलयुग कूड़ करे विभचार, कुकर्मां विच ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा नाम सुणीए ना सति जैकार, सच विच ना कोए समाईआ। असीं तेरे अगे करीए गिरयाज़ार, रो रो दईए सुणाईआ। तूं कलि कल्की अवतार, निहकलंका नूर अलाहीआ। तेरे चरण कवल निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले पा सार, सतिगुर हो के हो सहाईआ। तेरे सब कुझ अख्त्यार, मुख्त्यार गुर अवतार पैग़म्बर नाल मिलाईआ । जोती जाते पुरख बिधाते दे दीदार, नूर नुराने कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। नारद कहे धरनीए सत्त दीप मारदे कूक कूक हाकां, उॅची उॅची रहे सुणाईआ। सति धर्म दा खोल्ह प्रभू ताका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सतिगुर शब्द प्रसिध्ध कर दे काका, कायनात दा मालक इक बणाईआ। तेरे नाम कलमे नूं मार सके कोई ना डाका, चोरी नज़र कोए ना आईआ। तेरे कोल साडा आदि आदि दा ख़ाका, सत्त दीप रहे सुणाईआ। तूं मालक ख़ालक छौहर बांका, बाकायदा हुक्म वरताईआ। रूह बुत तन वजूद कर दे पाका, पतित पुनीत आप बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया साडे उत्ते रहे ना साता, सति धर्म देणा प्रगटाईआ। उह वेख लै ईसा धार की कहे कलाका, कल आपणी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन पर्दा सके कोई ना ढाका, ओढण सीस जगदीस ना कोए टिकाईआ।