पुस्तकालयभाग २४

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मैणीआं कहारां ज़िला अमृतसर जगीर सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए सत्त दीप मारन चीकां, चीक चिहाढ़ा दो जहान रहे सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे उत्तों दीन मज़्हब मेट दे लीकां, शरअ शरीअत माटी ख़ाकी पंज तत वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवाना नौजुआना श्री भगवाना तेरे विच हक तौफ़ीका, तरफ़दारी एकँकारी इक इकल्ले देणी मिटाईआ। निगह मार लै मेरे उत्ते झगड़ा प्या मन्दिर मसीता, शिवदुआले मठ काअबे रहे कुरलाईआ। मैं चाहुंदा सतिजुग दीआं धर्म धार चला दे रीतां, रीतीवान धुरदरगाहीआ। आदि जुगादि पतित पुनीता, पावन बावन रूप अलाहीआ। मेरे उत्ते संदेशा दे के गया राम नूं सीता, सुरती सति सतिवाद दृढ़ाईआ। कृष्ण राधा किहा की खेल करे त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी की दृढ़ाईआ। की इशारा कीता अर्जन लिखण लगिआं गीता, गोबिन्द भेव अभेद खुल्हाईआ । की पैग़म्बरां दितीआं नसीहतां, मूसा ईसा की वड्याईआ। की नानक गोबिन्द कीतीआं ताकीदां, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। कलयुग अन्त सब ने इक्को पुरख अकाल दीआं रखणीआं उम्मीदां, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए तेरे सत्त दीप पाउंदे रौला, उॅची कूक कूक सुणाईआ। साडा परवरदिगार सांझा यार आवे मौला, मेहरवान महिबान बीदो नूर अलाहीआ। निरगुण धार पूरा करे इकरार कौला, कवल नैणां आपणा भेव खुल्हाईआ। तेरा लहिणा देणा धरनी धरत धवल धौला, धर्म दी धार इक समझाईआ। मानव ज़ाती भेव खुल्हाए पर्दा ओहला, तन वजूदां आपणा खेल समझाईआ। शब्दी धार सच सच सुणाए बोला, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। इक दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा सति सच दा होवे खोल्हा, नव सत्त वजदी रहे वधाईआ। मनुआ मन पाए ना रौला, बुद्धी काग वांग ना कोए कुरलाईआ। सब दा मालक स्वामी इक्को होवे ढोला, ढोल माही इक्को नज़री आईआ। जिस दा अवतार पैगम्बर गुरु बणया रिहा गोला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए सत्त दीप करदे हाहाकार, हौकयां विच दुहाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। मेहरवान धुर दे परवरदिगार, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। नव सत्त साडी वेख धार, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ना कोए रुशनाईआ। मानव ज़ाती होई विभचार, कुकर्मां विच कूड़ लोकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा नाम रहे उच्चार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पाए कोई ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट वध्या कूड़ कुड़यार, कलयुग आपणी कल वरताईआ। धर्म दा दिसे ना कोए सहार,

सति नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। निझर झिरना अमृत रस देवे ना कोई ठंडा ठार, बूँद स्वांती नाभी कवल ना कोए उलटाईआ। शब्द अनादी सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद ना कोए शनवाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत नूर ना कोए उज्यार, उजाला दो जहान वेखण कोए ना पाईआ। धरनी कहे मेरी पुनह पुनह निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। मेरे सत्तां दीपां पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैनूं नारद किहा धरनीए वेख लै कलयुग अन्तिम वार, वारता पिछली नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर एकँकार परवरदिगार मेरी सुणी पुकार, पुनह पुनह दर तेरे सीस निवाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड निज़ामपुर ज़िला अमृतसर गुरा सिँघ, सरमुख सिँघ दे नवित

नारद कहे धरनीए सत्त दीप रहे उडीक, आसा दीन दुनी बाहर रखाईआ। दूर दुराडा साडा मालक आवे नज़दीक, सचखण्ड निवासी धरनी धवल डेरा लाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया साडे उत्ते मेटे लीक, लाईन आपणी इक जणाईआ। धर्म दा मार्ग इक प्रसिद्ध कराए बारीक, पन्ध इक्को इक दरसाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरा तारीक, अन्ध अज्ञान दए गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। नारद कहे धरनीए सत्त दीप ख़ुशीआ नाल देण इशारा, बिन सैनत जगत जणाईआ। किरपा कर कर करतारा, कुदरत कादर दया कमाईआ। प्रगट हो चवीआं अवतारा, चौबीसा आपणा हुक्म वरताईआ। असीं तेरी कर कर थक्के इंतज़ारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। अन्त कलयुग वेख किनारा, सदी चौधवीं भेव चुकाईआ। दरगाह साची सच परवरदिगारा, महबूब तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। सत्त दीप कहिण सुण नारद मुनी, मुनीश्रा दईए जणाईआ। धर्म दी रही कोई ना गुणी, गुणवन्त नज़र कोए ना आईआ। सीस ओढण दिसे धर्म ना चुन्नी, पर्दा परदयां विच्चों ना कोए उठाईआ। सब दी चोटी गई मुन्नी, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। निगाह मार लै लख चुरासी जूनी, चारे खाणी फोल फुलाईआ। तूं जुग चौकड़ी पंडत बड़ा कानूनी, शरअ दा रंग वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। सत्त दीप कहिण नारद तूं निगाह मार ध्यान, नव सत्त वेख वखाईआ। सच दा दिसे ना कोए ज्ञान, विद्या हक ना कोए

पढ़ाईआ। चारों कुण्ट वध्या अभिमान, हउमे विच ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा दिसे शरअ शैतान, शरीअत बणी रूप कसाईआ। कवण वेला किरपा करे श्री भगवान, मेहरवान होए सहाईआ। साडी बेनन्ती करे परवान, दर ठांडे मंग मंगाईआ। असीं बाले नढ्ढे निधान, सत्त दीप हो के सीस निवाईआ। साडा लहिणा देणा वेखे जगत जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सानूं इक्को नाम दा देवे दान, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को इष्ट होवे महान, इक्को ढोला सिफ्त सलाहीआ। इक्को होवे शब्दी गान, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। इक्को साहिब होवे सुल्तान, हरि करता धुरदरगाहीआ। सत्त दीप कहिण असीं उस दे बाल निधान, बच्चे नन्हे नज़री आईआ। नारद तूं पंडत बड़ा विद्वान, विद्या दे भेव देणे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडी बेनन्ती करे परवान, परम पुरख परमात्म आपणी दया कमाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड निज़ामपुर ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह, ठाकर सिँघ,
करतार सिँघ, जसवन्त सिँघ, बलवन्त सिँघ, इन्द्र कौर बोहड़

नारद कहे धरनीए मैं सत्त दीप आर पार गया लँघ, धवले बिन कदमां कदम उठाईआ। जिधर तक्कया मानव ज़ाती सीस जगदीस धार विच्चों होई नंग, ओढण नज़र कोए ना आईआ। धर्म दी धार संसार होई भंग, भाण्डा भरम भउ ना कोए भनाईआ। मैनूं इयों दिस्या शरअ शरीअत इक दूजे नाल करन वाली जंग, ममता मोह दए मिटाईआ। कलयुग नटुआ नच्चे वांग मलंग, डौरु डंका कूड़ रिहा वजाईआ। मैं नव सत्त दा प्यार करना भंग, मुहब्बत विच रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं इयों दिसदा सब दा हाल होया मंद, मंदभाग दिसे लोकाईआ। उह तक लै निशान तारा चन्द, उम्मत उम्मती नज़र कोए ना आईआ। की खेल करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जुग बदलणा जिस दे कोल अनोखा ढंग, तरीका समझ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसांईआ। नारद कहे धरनीए सत्त दीप वेखे अन्दर वड़, बिन तन वजूद माटी ख़ाक ध्यान लगाईआ। निगाह मारी चोटी जड़, चेतन हो के खोज खुजाईआ। कूड़ विकारे अन्दर सारे रहे सड़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। झगड़ा वेख्या सीस धड़, तन वजूद रहे कुरलाईआ। आत्म परमात्म ढोला लए कोए ना पढ़, रसना जिह्वा सारे रहे गाईआ। प्रकाश दिसे ना बहत्तर नड़, तन वजूद ना कोए रुशनाईआ। मैं लखण करौच पुष्कर जम्बू दीप वेख्या धड़, सान सलमल कुशा ध्यान

लगाईआ। चारों कुण्ट माया ममता मोह विकार दा वगे हड़्ह, हउमे सब नूं रही रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे धरनीए सत्तां दीपां अन्दर धरया ध्यान, बिन नेत्र नैण उठाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए निशान, निशाने दीन दुनी गई बदलाईआ। किसे नूं मिले ना सुरती अन्दर सीता राम, शब्दी रंग ना कोए रंगाईआ। नाता तुट्टया साचे काहन, घनईया संग ना कोए बणाईआ। नूर नज़र ना आए अगम्मे अमाम, अमलां तों रहित नज़र कोए ना आईआ। गुरु गुरदेवा करे ना कोए प्रणाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले सारे गाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। की खेल करे भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। की लहिणा देणा जीव जगत जहान, मानव ज़ाती की आपणा हुक्म वरताईआ। नव सत्त सुंञ मसाण, बीआबान दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं इयों दिस्या पुष्कर होणा पहला युद्ध दा मैदान, सोहणा आपणा खेल खिलाईआ। फेर करौच लग्गणा निशान, निशाना सके ना कोए बदलाईआ। एह हुक्म वरते वाली दो जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए सत्तां दीपां होणा युद्ध, युधिष्टर दा लेखा काहन कृष्ण पूर कराईआ। पवित्र रहिणी नहीं किसे दी बुद्ध, बुध्ध महात्मा जो गया समझाईआ। उम्मत उम्मती शरअ शरीअत विच जाणी कुद्द, सदी चौधवीं अन्त अख़ीर लए अंगड़ाईआ। ईमान धर्म दा निशाना जाणा उड, उग्घण आथण रहिण कोए ना पाईआ। आ वेख लै सब दी औध गई पुग, अगे अवर ना कोए वधाईआ। लहिणा देणा मुकणा अन्तिम कलयुग, जुगती प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म गुसांईआ। सत्त दीप कहिण नारद साडा अन्तष्करन रिहा रो, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडे उत्ते झगड़ा होणा धार दो, दो धड़ दिसे लोकाईआ। धर्म दी धार अधर्म ने लैणी खोह, सच रंग ना कोए समाईआ । सच प्रकाश दी रहे कोई ना लो, अन्ध अन्धेरा जाणा छाईआ। पंचां पंचां देशां बणे गरोह, नाता जगत जुगत जुड़ाईआ। हुक्म वरते पुरख अकाला सो, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणी खेल खिलाईआ। दीन दुनी दी धार इक दूजे नालों करे निर्मोह, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। अमृत रस निझर झिरना देवे कोई ना चो, बूँद स्वांती कवल नाभी ना कोए टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी आपे हो, ब्रह्म ब्रह्मादी हो के वेख वखाईआ।

धरनी कहे प्रभू नारद की मैनूं संदेशा दिता अज्ज, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। मैं वेख्या जगत जहान सृष्टी जग, तन वजूदां फोल फुलाईआ। सब दे अन्तर कलयुग कल्पना लग्गी अग्ग, सांतक सति ना कोए कराईआ। प्रभू दा दर्शन मिले ना किसे उपर शाहरग, नौ दुआर दा डेरा ढाहीआ। शब्द नाद सुणे ना कोए अनहद, नादी नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारद मैं सुणया अगम्म फ़रमाना, जो फ़ुरनयां बाहर जणाईआ। की कलयुग अन्तिम वरते भाणा, भावी आपणा खेल वरताईआ। जिस तख्तों लौहणा राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करे वैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। एह हुक्म वरते श्री भगवाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा अन्तिम सति सति दा झुल्ले निशाना, निशाना अवर ना कोए रखाईआ। उह सुरती शब्द बणे अगम्मी कान्हा, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। मेरे उत्ते पहरे अगम्मी बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। मैं उस दे चरण कवल करां ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। उह शहिनशाह शाहो भूप सुल्ताना, पातशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी बेनन्ती करे परवाना, परम पुरख पुरखोतम आपणी दया कमाईआ।

३० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार निवासी दलीप सिँघ, रत्न सिँघ, कश्मीर सिँघ, सुलखण सिँघ, प्रीतम सिँघ, भजन सिँघ, ईश्र सिँघ,

जोगा सिँघ, भान सिँघ दे नवित

धरनी कहे नारदा मेरे उत्ते तक प्रभू दे भगत, भगवन देवणहार वड्याईआ। जिन्हां नूं माण देवे विच्चों जगत, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे ला के बूँद रक्त, तन वजूद आप वड्याईआ। सति धर्म दी बख्श शक्त, सेवक सेवा साची सच समझाईआ। जिस दा सुहञ्जणा होया वक्त, व्यक्तिआं आपणे रंग रंगाईआ। जो भगत उधारे फ़कत, फ़िकरा इक्को नाम सुणाईआ। उह मेरी सुहञ्जणी करे धरत, धवल दए वड्याईआ। निरगुण दाता हो के आया परत, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। पूरब पिछली पूरी करे शर्त, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कौल दए निभाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणे मर्द, मेहरवान इक अख्वाईआ। जन भगतां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। नारद कहे धरनीए मैं वेखे भगत रंगीले, प्रभ दिती माण वड्याईआ।

उह जुग चौकड़ी वसदे रहिणे कबीले, दीन दुनी ना कोए भुलाईआ। जिन्हां दे सतिगुर शब्द बणाए वसीले, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। उन्हां नूं अगे करने पैण ना हीले, जगत यतन दी लोड़ रहे ना राईआ। उन्हां दी मंज़ल प्रभ ने रखणी उपर अम्बर नीले, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ । जन भगत बणाऊ छैल छबीले, सोहणा आपणा रंग रंगाईआ। तन वजूद सुहा के वस्त्र पीले, पारब्रह्म प्रभ देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड दुआर चढ़ना अगम्मे टीले, पर्वत चोटीआं पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारदा मैं दस्सां सच पुकार, बिन रसना ढोला गाईआ। मेरा प्रभू मेरा निरँकार, निरवैर इक अख्वाईआ। जिस जुग चौकड़ी खेल खेलया विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। ततां वाले भेज अवतार, पैग़म्बर गुर शब्द संदेशे ढोले रिहा सुणाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला मेरी पावे सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जो मानव ज़ाती देवे इक अधार, दीन मज़्हब शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जिस आत्म परमात्म नूर कीता उज्यार, उजाला करे थांउँ थाँईंआ। सो मैनूं देवणहार अधार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सति सति दा बणा के भगत दुआर, हरि भगत लए गल लाईआ। बेशक एह मंज़ल बड़ी दुष्वार, बिन सतिगुर किरपा चढ़न कोए ना पाईआ। मेरा साहिब भगत वछल गिरधार, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो कलयुग अन्त जन भगतां पैज रिहा संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण हो के सरगुण देवे दरस दीदार, जोती जाता नज़री आईआ। हरिजन बणा के सारे सेवादार, सेवा सच कमाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा दे के उधार, अगला लेखा आपणे नाल रखाईआ। दीन दुनी विच्चों कढ्ढके बाहर, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के सच जैकार, सोहँ ढोला दिता दृढ़ाईआ। हरिजन सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख बख्श के सहार, सदा सदा सद आपणे रंग रंगाईआ। मैं उस प्रभू दे चरण कवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो भगतां बणया मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चार, चौकड़ी आपणा रंग रंगाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा खेल खिलाईआ। सो भगतन मीता धुर दा यार, यारड़ा सथर सेज अगम्म हंढाईआ। कलि कल्की लए अवतार, कलयुग लहिणे दए मुकाईआ। तिस साहिब नूं डण्डावत बन्दना सईयदयां विच निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। जो भगत सुहेले गुरु गुर चेले दर ठांडे जाए तार, तारनहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार सदा सहार, सहायक नायक इक्को इक अख्वाईआ।

पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

अस्सू कहे सो पुरख निरञ्जण मेरी आसा कर दे पूरी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। हरि पुरख निरञ्जण आपणा पन्ध मुका दे नेड़ दूरी, दो जहान नौजुआन मर्द मर्दान इक्को रंग वखाईआ। एकँकार तेरा दरस मंगां हाज़र हज़ूरी, शाह पातशाह शहिनशाह दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि निरञ्जण दर्द दु:ख भञ्जण प्रकाश दे अगम्मी नूरी, निरवैर निराकार आपणा रंग रंगाईआ। अबिनाशी करते मेरी तक लै मजबूरी, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। श्री भगवान नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी मेरी झोली पा दे मज़दूरी, नित नवित तेरी सेव कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरे अन्तष्करन आशा रहे ना कूरी, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सतिगुर शब्द योद्धे सूरबीर बलवान सूरी, बलधारी होणा आप सहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आदि जुगादी मेरे सगले साथी मेरी मनसा ना रहे अधूरी, हाज़र हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी आसा मनसा तकणी जो इशारा दिता मूसा उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर वेख वखाईआ। मेरा लहिणा तक लओ जिस कारन नानक सतिगुर मोढे रखी भूरी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। अस्सू कहे मेरे साहिब स्वामी मैं निरगुण धार आसां रखीआं, तृष्ना जगत ना नाल मिलाईआ। मैं तेरा दर्शन करना चाहुंदा बिन अक्खीआं, जग नेत्र लोचन दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरी आशा पूरन कर दे जो संदेशा दिता काहन ने सख़ीआँ, राधा रुकमनी नाल मिलाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान सर्ब कला समर्थीआ, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। केते जुग चौकड़ीआं पिच्छे तेरीआं गईआं नट्ठीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। मैं चार जुग दीआं गुर अवतार पैग़म्बरां दीआं ख़ाहिशां कीतीआं इक्ट्ठीआं, दर तेरे दयां टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। अस्सू कहे प्रभू मैं आदि जुगादी मंगता, भिखारी एकँकारी तेरा नज़री आईआ। मेरे अन्तर निरंतर गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा पंडता, बुद्धी तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। मैं चाहुंदी नौ खण्ड पृथ्मी तेरी इक्को होवे संगता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे प्यार विच लख चुरासी दिसे जीव जंता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेरा नूर ज़हूर नज़री आवे तेरे भगतां सन्तां, गुरमुख गुरसिख लै उठाईआ। तूं ठाकर स्वामी मेरा बेअन्ता, बेऐब नूर अलाहीआ। झगड़ा मेट दे काया अन्दर कूड़ कुड़यारे मन दा, मनसा मोह गंवाईआ। प्रकाश करदे आपणे नूरी चन्न दा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। लालच रहे ना किसे माया धन दा, धर्म दी धार इक समझाईआ। वणजारा रहे ना कोई चुगली कन्न दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मिटाईआ। प्रीतम प्यारा बणना आपणे जन दा, आपे

होवे जणेंदी माईआ। घर सुहाउणा बिन छपरी छन्न दा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरी आशा बहु पुराणी, पुराण अठारां कहिण कुछ ना पाईआ। मेरा लेखा ना जाणे चार जुग दी बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी अगम्म अथाह अकथ कहाणी, काग़ज़ शाही लिख सके ना राईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह मेरा इक नूर नुरानी, जोती जाता डगमगाईआ। तेरे चरण कवल निमस्कार करीं परवानी, परम पुरख सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उह वक्त सुहञ्जणा याद कर लै जिस वेले संदेशा दिता दुर्गा अष्टभुज भवानी, सुम्ब निसुम्ब दैतां घात कराईआ। राम ने किहा मेरा राम खेले खेल महानी, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। कृष्ण किहा उह काहनां दा काहन शहिनशाह उपर असमानी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। पैग़म्बरां तेरा जल्वा नूर कीता परवानी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर तेरे ढोले गाईआ । नानक निरगुण सरगुण दिती सतिनाम निशानी, निशाने दो जहान बदलाईआ। गोबिन्द शस्त्र खण्डा तीर कमानी, चिल्ला ज़िमीं असमान चढ़ाईआ। फेर शब्द बोलया बिन रसना जिह्वा कलामी, कायनात बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरा प्रविष्टा पहला, परम पुरख दयां जणाईआ। तूं वसणहारा सचखण्ड दुआर अगम्मे महला, महल अटल इक सुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखीं हो ना जावीं अणगहिला, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा ध्यान रखाईआ । कूड़ कुड़यार विच संसार नौ खण्ड पृथ्मी तक लै फैला, सत्त दीप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरा तक लै नव नव चार दा लहिणा, पूरब पिछला वेख वखाईआ। तूं स्वामी ठाकर मेरा अन्तिम लेखा देणा, देवणहार तेरी वड्याईआ। मैं चाहुंदा धरनी उत्ते तेरा दर्शन करां अगम्मे नैणां, बिन जगत लोचन दर्शन पाईआ। मैनूं याद आउंदी जो इशारा दिता बाल्मीक विच रमायणा, राम राम तेरी दुहाईआ। जिस कारन कृष्ण दा अर्जन मन्नया कहिणा, भगत भगवान मिल के वजे वधाईआ। जिस धार विच मूसा तेरी सरन सरनाई ढहणा, तन माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जिस हुक्म विच ईसा सलीव तन पाया गहिणा, फाँसी आपणे गल लटकाईआ। जिस हुक्म विच मुहम्मद चार यारी नाल मिल के तेरा मन्नया भाणा सहणा, निव निव सीस निवाईआ। नानक गोबिन्द धार तेरे नालों ना होई तरफ़ैणां, तरफ़दारी नज़र कोए ना आईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सदा सदा सद सचखण्ड विच नहीं बहणा, लोकमाती आपणा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा नाम किसे नहीं लैणा, रसना जिह्वा सब दी

होई हल्काईआ। माया ममता मोह विकार नव सत्त वहे वहिणा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। अस्सू कहे मेरे पुरख अकाले मैं तेरी सरन सरनाई ढहणा, ढहि ढहि धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे मेरे परम पुरख अगम्म, अगम्मड़े तेरी सरनाईआ। दीन दयाल मेरे मेट दे भरम, भाण्डा भरम भनाईआ। दीन दुनी दी दृष्टी बदल दे चर्म, चम्म दृष्टी रहिण कोए ना पाईआ। सब दा सांझा कर दे कर्म, निहकर्मी आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा रहे ना कोई ज़ात वरन, बरनां लेखा देणा मुकाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सारे तेरा ढोला पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर दाते शब्दी धार बन्न्हा लै लड़न, पल्लू गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। हरिजन सन्त सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार तेरे वड़न दरन, मुकामे हक निरगुण धार सोभा पाईआ। मेरे मेहरवाना नौजुआना श्री भगवाना लेखा मुका दे सीस धड़न, मिट्टी ख़ाक तन वजूदां कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। अस्सू कहे मेरे पुरख अकाले, अकल कलधारी देणी वड्याईआ। तुध बिन मेरी सुरत ना कोए संभाले, सम्बल दे मालक होणा आप सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दाग़ मेट दे काले, कलकातीआं डेरा ढाहीआ। सति धर्म इक घर बणा सची धर्मसाले, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को रंग रंगाईआ। तेरे नाम दी आत्म परमात्म होवे माले, मन का मणका देणा भुआईआ। साचा मार्ग दस्स सुखाले, अगे हो ना कोए अटकाईआ। अस्सू कहे मैं जुग चौकड़ी बथेरी घालण लई घाले, सेवक हो के सेव कमाईआ। अन्त मेरी तेरे चरण कवल इक बेनन्ती इक सवाले, अर्ज़ अरज़ोई इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरा आदि अन्त दा अगम्म प्यार, प्रीती निरगुण धार रखाईआ। तूं देवणहार दातार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं मांगत बणां भिखार, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। तूं भरना सच भण्डार, अतोट अतुट आप वरताईआ। साचा नाम कलमा कर उज्यार, दो जहान वजे वधाईआ। इक्को इष्ट तेरा होवे सची सरकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को शब्द होवे जैकार, इक्को डंका वजे थांउँ थाँईंआ। इक्को गृह होवे निमस्कार, इक्को सजदा सीस निवाईआ। इक्को होवे सब दा परवरदिगार, सांझा यार नूर अलाहीआ। तूं देवणहार आप दातार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव तेरा दे के गए इशार, सैनत शब्द वाली लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आए कलि कल्की अवतार, निहकलंका आपणा रूप बदलाईआ। अमाम अमामा खेल करे अपार, अपरम्पर हो के आपणा वेस वटाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता सचखण्ड निवासी सिरजणहार,

सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अस्सू कहे मैं मंगता तूं देवणहार अतुट भण्डार, भण्डारी सँघारी तैनूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त आप वरताईआ। पुरख अकाल कहे सुण अस्सू मीत, आदि जुगादी हो के दयां जणाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी मेरी बदलदी रहे रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम रिहा बीत, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं सच संदेशा रखणा चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। मैं झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काया काअबा हक करां रुशनाईआ। मैं मालक ख़ालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरा इक्को होवे गीत, तूं मेरा मैं तेरा सारे लैण गाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां अन्तर निरंतर करां ठांडा सीत, कलयुग अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन भगतां साचे सन्तां बख्श के सच प्रीत, प्रीतम हो के मिलणा चाँईं चाँईंआ। मेरा खेल सदा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरे कोल जुग चौकड़ी पुराणीआं चिठ्ठीआं, कातब लिखारी नज़र कोए ना आईआ। जिस विच ख़बरां जगत नेत्रां अनडिठ्ठीआं, रसना जिह्वा पढ़ ना कोए सुणाईआ। जुग चौकड़ी दीआं धारां अवतारां जो लाईआं हाहे उत्ते टिप्पीआं, सस्सा होड़े नाल मिलाईआ। उन्हां दीआं धारां वेख लै चिट्टीआं, कालख टिक्का ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा पूर कराईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरे कोल अगम्मा लेख, बिन अक्खरां दयां लिखाईआ। जिस विच सतिगुर शब्द दिता संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा मुछ दाढ़ी ना केस, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जिस दा सुत दुलारा गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस संदेशा दिता उह कलयुग अन्त आवे सम्बल देश, जोती जाता पुरख बिधाता फेरा पाईआ। जिस दे दर अवतार पैग़म्बर गुरु होणे पेश, पेशीनगोईआं आपणा फेरा पाईआ। नाल लहिणा देणा तकणा कलयुग क्रिया कूड़ कलेश, कलकातीआं नाल मिलाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मुसायक मुल्ला शेख़, शरअ शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। उस दा लेखा होणा देस बदेस, नव सत्त आपणा हुक्म वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरे कोल बिन अक्खरां तों अगम्मी तहरीर, जो पैग़म्बरां दिती जणाईआ। जिस विच तेरा लेखा लिख्या उह मालक बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे कोल अगम्मी तदबीर, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। जिन सदी चौधवीं अन्त शरअ दी कटणी ज़ंजीर, शरीअत

वंड ना कोए वंडाईआ। पैग़म्बरां जिस नूं दस्सया लातस्वीर, तसव्वर कर ना कोए वखाईआ। गुरु गुरदेवां किहा गहर गम्भीर, गवर वड वड्याईआ । सो लहिणा देणा लेखा जाणे अन्त अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरे कोल लेख दिसे बिना सतरा, अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। काग़ज़ दिसे कोई ना पत्रा, शाही रंग ना कोए चढ़ाईआ। जद हुक्म सुणां अगम्मी ते आवे सत्त दो दी धार बहत्तरा, भेव सके ना कोए जणाईआ। जां हुक्म सुणां ते संदेशा मिले चुहत्तरा, चार जुग तों बाहर पढ़ाईआ। जां नीचे तकां की बणत बणाई सत्तरां, गोबिन्द वेख वखाईआ। अस्सू कहे मैं मार मार के थक्कया टक्करां, आप आपणी पत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। दर साचे अलख जगाउंदा हां। सो पुरख निरञ्जण सीस निवाउंदा हां। हरि पुरख निरञ्जण राह तकाउंदा हां। एकँकारा वेख वखाउंदा हां। आदि निरञ्जण नूर चमकाउंदा हां। श्री भगवान सर्ब गुण गाउंदा हां। अबिनाशी करते रंग रंगाउंदा हां। पारब्रह्म भेव चुकाउंदा हां। सतिगुर शब्द इक्को मंग मंगाउंदा हां। निमस्कार करां नाल अदब, सजदयां विच सीस झुकाउंदा हां। धरनी विच होया ग़ज़ब, हैरानी विच आप सुणाउंदा हां। आ के तक लै दीन दुनी दे मज़्हब, शरअ दे पर्दे आप फुलाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाउंदा हां। अस्सू कहे प्रभू मेरी आसा चार जुग दी वड्डी, वडया तेरे अगे रखाईआ। तूं प्यार मुहब्बत विच लडाउणी लड्डी, प्रेम रंग रंगाईआ। उह गल्ल याद कर लै जेहड़ी कबीर सुणाई चलाउंदयां खड्डी, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। प्रभू दी धार गाउणी नहीं किसे प्यार वाली ढड्डी, सारंग सार कोए ना पाईआ। सच प्रीती अन्दरों सब ने जाणी कढ्ढी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। फेर इशारा दिता उह खेल होणी अन्त चौधवीं सदी, सदमा होवे थांउँ थाँईंआ। सरसे दी थाँ फ़रात दी ख़ून दी वहिणी नदी, गोबिन्द दा लेख ना कोए मिटाईआ। इक जोत सम्बल देस होणी जगी, कबीर बेनज़ीर गया समझाईआ। उस नूं सब ने कहिणा नूर अलाही रब्बी, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। उह खेल करे जिस वेले सृष्टी दी दृष्टी अन्दर अग्ग होणी लग्गी, जगत जुगत सके ना कोए बुझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मानस मानव मानुख करन बदी, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। उस वेले कायम रहिणी नहीं किसे बादशाह दी गद्दी, गदागर रोवण मारन धाहीआ। पिछली कीती जगत जिज्ञासुआं दी जांदी रद्दी, संसारीआं संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसांईआ। अस्सू कहे प्रभू मैनूं बख्श दे सति सच बहारां, ख़ुशीआं ढोले तेरे तेरे गाईआ।

मेरे शहिनशाही सम्मत ग्यारां, इक इक नाल मिल के वज्जे वधाईआ। तेरा रूप अनूप दो जहान होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर देणा चमकाईआ। पर मैनूं ऐउँ दिसदा मुहम्मद दी याद विच जदों झगड़ा छेड़ना ते छेड़ना विच्चों काहरा, कहर वरते ख़लक ख़ुदाईआ। उम्मत नबी रसूल कोई ना रहे बाहरा, बहिरहाल सब दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। धरनी उत्तों कलयुग कूड़ मेट अँधयारा, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। निरगुण निराकार निरँकार सच नाम दे धुन्कारा, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत रस निझर झिरनिउँ बख्श दे ठण्डा ठारा, बूँद स्वांती जाम प्याईआ। जन भगतां मेल मिला विछड़या रहे ना कोई विच संसारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता निहकलंक कलि कल्की अवतारा, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। तेरा हुक्म वरते सची सरकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अस्सू कहे प्रभू हरि भगत सुहेले तेरे खड़्हे दुआरा, दर ठांडे अलख जगाईआ। पूरब लहिणा देणा लेखा रहे ना जगत दी धारा, वासना कूड़ ना कोए हल्काईआ। सति सच बख्श दे नाम अधारा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सोहँ शब्द तेरा आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक जैकारा, दो जहान करे शनवाईआ। अस्सू कहे मेरी डण्डावत बन्दना तेरी चरण धूड़ मस्तक लावां छारा, शहिनशाह टिक्के ख़ाक रमाईआ। तूं नूर अलाह बेपरवाह मेरा परवरदिगारा, महबूब महिबान बीदो इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूसर अवर ना कोए सहारा, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ।