पुस्तकालयभाग २४

२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड हेरां ज़िला अमृतसर कुलवन्त सिँघ दे गृह

अस्सू कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा दो, दो जहानां श्री भगवाना नौजुआना ध्यान लगाईआ। इक्को जल्वा तकां पुरख अकाला सो, अन्तरजामी इक्को वेख वखाईआ। हँ ब्रह्म जो आपे जावे हो, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। आदि जुगादी बणाउणहारा मोह, मुहब्बत आपणा नाम प्रगटाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म बष्र्हिमादी हो के बख्शे लो, बिन लोचन नैण अक्ख करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे मेरा दूजा प्रविष्टा, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। मेरा बिना ततां तों दिसे इष्टा, इष्ट देव इक मनाईआ। मेरा लेखा नाल राम

वशिष्टा, विश्व दा भेव जो खुल्हाईआ। बिन नेत्र लोचन नैण जो निरगुण धार दिसदा, सरगुण वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। दो अस्सू कहे उह तक लओ सतिगुर शब्द देवे संदेशा, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। निरगुण धार तक अगम्मा नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ । जिस दा सुत दुलारा गोबिन्द दस दस्मेसा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उह आदि जुगादि रहे हमेशा, जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। जो कलयुग अन्त धारे अगम्मा भेसा, भगवन्त आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा फ़रमान कलम्यां बाहर होए संदेसा, निरगुण निरगुण दए जणाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके सहसर मुख शेषा, दो सहिसर जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जुग चौकड़ी जिस दा समझ सके कोई ना भेसा, भेखाधारी अगम्म अथाहीआ। उह कलयुग अन्तिम वसे सम्बल देसा, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म कांड दा मेटे कलेशा, कलकातीआं करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं आया विच्चों सचखण्ड दुआर, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। मार्ग पन्ध मार के पुजया विच संसार, ब्रह्मण्ड खण्ड लेखा रहे ना राईआ। नव सत्त दीन दुनी दी तक धार, धरत धवल धौल वेख वखाईआ। आत्म परमात्म सति सच सुणे ना कोए जैकार, बिन रसना जिह्वा ढोला कोए ना गाईआ। जगत विद्या कूक कूक करे पुकार, नव नव नव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द दस्सया हुक्म अपारा, बिन काग़ज़ कलम शाही दिता लिखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तकणा जीव जंत संसारा, बिन नेत्र लोचन नैण नैण उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणा धूंआँधारा, टिल्ले पर्वत फोलणे थांउँ थाँईंआ। किस बिध खेल होवे धरनी उत्ते दोबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। नारद कहे मैं पन्ध मारया सारा, भज्जया वाहो दाहीआ। लखण दीप तक्कया हाहाकारा, करौच रो रो रिहा वखाईआ। पुष्कर देवे ना कोए सहारा, जम्बू रंग ना कोए रंगाईआ। सलमल होया धूंआँधारा, सान नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। कुशा माया ममता लग्गा अखाड़ा, मोह विकारा नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सुण दो अस्सू, सज्जणा तैनूं दयां जणाईआ। क्यों तेरे विच कलयुग अन्धेरा होया रैण मस्सू, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। अस्सू कहे मैं सच संदेशा दस्सू, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिछला लेखा वेख वखाईआ। नारदा मेरे दिवस संदेशा दिता मसीह यसूह, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। अन्त अख़ीर मेरी उम्मत एसे दिन बेमुहाणी नस्सू, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा गाॅड अगम्मा राड इक्को

कसू, कसम खा के गया सुणाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर धुर दे हुक्म नाल सब नूं डस्सू, तीर अणयाला इक चलाईआ । जिस दा खेड़ा हकीकत वाला साढे तिन्न हथ्थ दा इक्को वसू, जिथ्थे वसल मिले यार ख़ुदाईआ। दुनिया दी धार होणी ढोर पशु, पंछी वेखण कोए ना पाईआ। नाले दोहथ्थड़ मारी डिग्ग प्या धरनी उत्ते खा के गशू, आपणी सुध ना कोए रखाईआ। पता नहीं उस वेले केहड़ा मानस मानव मानुख बचू, बचया रहिण कोए ना पाईआ । पुष्कर दा अँगयार भठियाला तपू, तात पात समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे नारदा मेरा सुण विचार, विचरके दयां सुणाईआ। की संदेशा दिता मुहम्मद चार यार, बिन अलिफ़ ये दृढ़ाईआ। की हुक्म होया परवरदिगार, सांझा यार की समझाईआ। जबराईल किस बिध हलाए तार, तरह तरह दृढ़ाईआ। दो अस्सू कहे नारदा मेरा प्रविष्टा लै विचार, विचर के लै सुणाईआ। मुहम्मद कदम बोसी विच नूर अलाही नूं किहा इसतगुफ़ार, गुफ़त शनीद तेरी बेपरवाहीआ। यम ज़ू अलाह बिसमिले कूज़ा नूज़े सवां ज़सवे मुवा ज़मीउल ज़मी नवलजू शक्ती ज़मा अर्शे नवां फ़र्शे ख़ुदा ख़ुद तेरी बेपरवाहीआ। अस्सू कहे नारद मुहम्मदे दुआ दस्ते ज़वू यक मुम्बाए यकी फ़र्शे नज़ू यख़त्म बाई ज़वीउल जमुसतो मविस्ता नज़ूअ नवज़ी कोज़ा कम बंसतम मेरे महिबान बीदो तेरी बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दो अस्सू कहे नारदा मेरी की सिफ्त सलाह, वड्याई कहिण किछ ना पाईआ। मूसे याद कीता इक अलाह, आलमीन कहि के सीस निवाईआ। बिन हथ्थां कीती दुआ, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मेरा मालक रैहबर इक ख़ुदा, ख़ुद मालक अगम्म अथाहीआ। मेरे नालों ना होईं जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तेरे उत्तों होया फ़िदा, फ़ितरत तेरे चरण टिकाईआ। तूं मेरा नूरी अब्बा, अब्बाजान कहि के आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैनूं इक्को लालच इक्को लबा, इक्को मंग मंगाईआ। तेरे हुक्म विच अन्तिम जगत जहान होवे बज्झा, डोरी अवर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। कोहतूर उत्ते जो तेरा जल्वा तक्कया रब्बा, रब्बे रहीम तेरी सरनाईआ। वेखीं अन्त देवीं मूल ना दग़ा, फ़रेब विच ना खेल देणा खिलाईआ। झट इक्को नूर नज़र आया जिस दा ना पिच्छा ना अगा, हद हदूद वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दो अस्सू कहे नारदा मेरे प्रभ दा खेल बेनज़ीरा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उह लेखा जाणे शाह हकीरा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। उह रूप अनूप जाणे दीन दुनी फ़कीरा, फिकरे ढोले आप सुणाईआ। उह तक लै आह तक लै उह आदि जुगादि बदलण वाला तकदीरा तदबीरा, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दी नज़र आए ना कोई

तस्वीरा, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जिस ने शब्द संदेशा दिता भगवन धार कबीरा, कबरां बाहर दृढ़ाईआ। मेरा लेखा आदि जुगादि गहर गम्भीरा, गवर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो के कटे राह भीरा, तंगदस्त वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा ना कोई वस्त्र ना कोई होवे चीरा, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। नाम खण्डा धुर दा कलमा होवे शमशीरा, जगत शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा मालक अगम्म अथाहीआ। अस्सू कहे नारदा मेरे दिवस मुहम्मद पढ़ी इक तकबीर, जिस दी तहरीर नज़र कोए ना आईआ। बिना शरअ तों शरअ दी वेखी ज़ंजीर, कड़ी कड़ी ना कोए बंधाईआ। बिना नेत्रां वहाया नीर, बिन नैणां छहबर लाईआ। मेरा मालक ख़ालक पीरां दा पीर, पैग़म्बरां दा पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जिस लहिणा तक्कया सदी चौधवीं अन्त शाह हकीर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। नाले सीने उत्ते खिच्ची लकीर, बिन कलम शाही दिती लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। दो अस्सू कहे नारदा मेरे दिवस जबराईल कीती तस्दीक, मुहम्मद रसूल दिता जणाईआ। उस दी रखणी उडीक, जो नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े देवे थांउँ थाँईंआ। जिस दा मार्ग बड़ा बारीक, बिन रहमत चढ़न कोए ना पाईआ। उह मालक लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ । नेड़े वसे दूर वसे वसे सदा नज़दीक, बिन नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दो अस्सू कहे नारदा मेरा दिवस दिहाढ़ा रखणा याद, यादाशत विच भुल कदे ना जाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं आवे बाद, निरगुण निरवैर आपणा वेस वटाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां तों सब नूं करना आज़ाद, शरअ दी वंड रहिण कोए ना पाईआ। उस दा इक्को शब्द ढोला सुणना नाद, कलमा इक दृढ़ाईआ। उसे दे प्यार विच होणा विस्माद, बिसमिल आपणा आप लैणा कराईआ। उह किसे दी लवे ना कोई इमदाद, आमद आपणी ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। दो अस्सू कहे नारदा मेरा दिवस दिहाढ़ा होणा लोकमात, मातृ भूमी दए वड्याईआ। जिस विच खेल खिलाउणा कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। भगत भगवान जोड़ के नात, नाता बिधाता वेख वखाईआ। दर्शन देवे इक इकांत, इक इकल्ला नज़री आईआ। सति सच दी बख्शे दात, सच भण्डारा झोली पाईआ। जिस दा सब तों वड्डा होणा खात, खाता समझ किसे ना आईआ। उह कलयुग अन्त मेटे रैण अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जिस दा सम्बल होणा सच प्रांत, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दो अस्सू कहे नारद दीन दुनी दा तक नज़ारा, नज़र नज़रीए तों बाहर दयां सुणाईआ। मेरे कोल लेख लिख्या तेई अवतारा, पैग़ाम पैग़म्बरां दयां दृढ़ाईआ। जो गुरुआं दिता इशारा, बिन सैनत सैनत गए जणाईआ। मेरा तक लै भरया भण्डारा, अतोट अतुट दयां वखाईआ। मैनूं सब ने बख्श्या सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। शब्द संदेशा दिता कलि कल्की होए अवतारा, निहकलंका नूर अलाहीआ। अमाम अमामा प्रगट होवे परवरदिगारा, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल होणा जिस नूं समझे ना कोए विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी भेव ना कोए खुल्हाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता सरगुण धार आए दुबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जिस दा रूप ना पुरख ना नारा, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप समझाईआ। अस्सू कहे उह धुर दा संगी, सगला साथी इक अख्वाईआ। जिस दे कोलों सब ने मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी किहा मेरी पुश्त होण ना देवीं नंगी, ओढण सीस देणा टिकाईआ। नेत्र धार रोवे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगी, बिन नैणां नीर वहाईआ। नव सत्त कहिण साडी मेटणी तंगी, दु:ख दलिद्र डेरा ढाहीआ। पैग़म्बर कहिण साडी सदी जांदी लँघी, बीसवीं चौधवीं वेख वखाईआ। तत कहिण साडा लहिणा मुकाउणा प्रकृती पंझी, पंचम लेखा देणा चुकाईआ। तूं शाहो भूप सूरा सरबंगी, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । अस्सू कहे नारद अज्ज दिहाढ़ा तक सुलखणा, सोहणयां सच मिले वड्याईआ। प्रभ दवारयों कोई रहे ना सक्खणा, जो हिरदे हरि हरि वसाईआ। अमृत रस अंमिओं देवे रसना, बिन रसना रस चखाईआ। घर स्वामी भगतां वसणा, ठाकर हो के मिले चाँईं चाँईंआ। अन्ध अज्ञान मेटे करे प्रकाश बिना रवि शशिना, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। मेहरवान महबूब किरपा करे अलख अलखणा, अगोचर देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। हरि गुसांई इक भगवन्त, भगवान इक अख्वाईआ। जिस नूं गाउंदे जीव जंत, आदि जुगादि ध्यान लगाईआ। उह बणावणहारा बणत, घड़न भन्न्हणहारा धुरदरगाहीआ। जो ठाकर बणे स्वामी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। नाम निधाना देवे मनुआ मंत, मनसा मन दी दए मिटाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। साचा गृह करे सुहञ्जणा, हरि करता मीत मुरार, आदि जुगादी

दर्द दु:ख भय भञ्जणा, शाहो भूप सची सरकार। जन भगतां चरण धूड़ कराए मजना, दुरमति मैल दए उतार। स्वामी हो के पर्दा कजणा, सिर सिर हथ्थ रखे करतार। जिस दा नाम निधाना डंका वजणा, दो जहान करे निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाहो भूप इक सिक्दार। शाहो भूप इक सिक्दारा, हरि करता इक अख्वाईआ। जो भगतां करे प्यारा, भगवन हो के वेख वखाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ । जिस दा आदि जुगादी खेल न्यारा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। चौबीसा जगदीसा होए अवतारा, कलि कल्की रूप बदलाईआ। जिस दा शब्दी शब्द होए जैकारा, दो जहान दए सुणाईआ। दीनां मज़्हबां वसे बाहरा, ज़ात पात विच कदे ना आईआ। एका नाद करे धुन्कारा, धुन अनादी नाद करे रुशनाईआ। एका जोत नूर होवे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा सब तों वखरा घर बारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सो लेखा जाणे आदि जुगादी आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। भेव कहे मैं आदि जुगादी खुल्हदा, सतिगुर शब्द दए खुल्हाईआ। मैं वणजारा नहीं किसे कीमत मुल दा, कौडीआं हट्ट ना कोए विकाईआ। जगत तराज़ू किसे नहीं तुलदा, कंडा हथ्थ ना कोए लटकाईआ। मैनूं सहारा नहीं किसे कुल दा, ज़ात अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। जगत माया विच कदे नहीं रुलदा, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। मैं वणजारा नहीं रसना बुल्ल्ह दा, सिफ्तां संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। दो अस्सू कहे नारदा प्रभ तक लै अगम्मी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जो लोकमात बणा के रुत बसन्त, नाम फुलवाड़ी आप महकाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, गणती गणत ना कोए वखाईआ। उहदा रूप अनूप अनन्त, अनक कलधारी अगम्म अथाहीआ। जो लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी होए सहाईआ। जन भगतां बणाए बणत, भगवन हो के वेख वखाईआ। नाम निधाना देवे मंत, अन्तष्करन आप टिकाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, निवण-सु-अक्खर इक समझाईआ। दो अस्सू कहे नारद जिस प्रभू ने तारना सिँघ कुलवन्त, कुल कुल मालक दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी निरगुण निरुगण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ।

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर हरिसंगत नवित

अस्सू कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा तीजा, त्रैभवण धनी देणी माण वड्याईआ। सति धर्म दा जन भगतां अन्दर बीज जाए बीजा, पत्त टहणी तन वजूद आप महकाईआ। गुरमुखां गुरसिखां पूरीआं करनीआं रीझां, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूरब आशा तकणीआं उम्मीदां, ख़ाहिशां सगला संग रखाईआ। ग़फ्लत विच्चों खोल्हणीआं नींदां, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अस्सू कहे मेरा दिवस आया लोकमात, प्रविष्टा तीजा मिले वड्याईआ। पुरख अकाले देणी दात, ख़ाली झोली देणी भराईआ। मेरी सुहञ्जणी करनी रात, भिन्नड़ी आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां सच जोड़ना नात, रिश्ता धुर दा आप बणाईआ। लेखा लिखणा नाल कलम दवात, शहिनशाही शाही तेरा रंग रंगाईआ। गुरमुखां पुछणी वात, गुर गुर आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अस्सू तिन्न कहे प्रभू जन भगतां वअदे पूरे कर दे पक्के, कच्ची गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। जिन्हां नूं अवतार पैग़म्बर गुरु रहे तके, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। नाता जोड़ना भैण भाई सके, सगला संगी आप हो जाईआ। नाम ख़ुमारी विच होण रते, रत्न अमोलक हीरे लैणे बणाईआ। कलयुग अग्नी तत मूल ना तपे, तामस तृष्ना देणी मिटाईआ। हरिजन तेरा नाम इक्को जपे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। प्यार मुहब्बत विच सेवक धार कदे ना थक्के, थकावट विच कदे ना आईआ । आवण जावण लख चुरासी लहिणे जाण कटे, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। दीन दुनी दे जन्म कर्म दे मेटे रट्टे, झगड़ा वेखणा थांउँ थाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां नाल पुराणे पटे, पाटल हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ । ग़रीब निमाणयां देणी पैज सुआर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच नेत्र देणा दरस दीदार, लोचन आपणे रंग रंगाईआ। जो सोहण बैठे तेरे भगत दुआर, भगवन मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। अस्सू तिन्न कहे मेरी नमों नमों निमस्कार, जन भगतो डण्डावत विच सीस झुकाईआ। अज्ज दा दिवस ख़ुशीआं वाला प्रेम विच बोलणा जैकार, जै जैकारा सिफ्त सलाहीआ। तुहाडा भरया रहे भण्डार, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झट नारद आ के आवाज़ लई मार, ज़ोर नाल सुणाईआ। अस्सू तिन्न होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयां जणाईआ। उह तक हुक्म सची सरकार, की करता रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे अस्सू तिन्न उठ के निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। पंज अस्सू राह तके मीत मुरार, चारों कुण्ट ध्यान

लगाईआ। किस बिध किरपा करे आप निरँकार, नर नरायण धुरदरगाहीआ। सतिगुर अर्जन सैनत रिहा मार, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। रावी कन्ढ्ढा रोवे ज़ारो ज़ार, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं तेरी अन्त इंतज़ार, राह वेखां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू पंज कहे जन भगतां धारां होवण गांदीआं, गा गा ख़ुशी बणाईआ। सीस किसे ना होण परांदीआं, खुल्ही मेंढी ख़ुशी बणाईआ। अन्दरों बण प्रभू दीआं बांदीआं, गुरमुख गुरसिख सतिगुर विच समाईआ। जगत शृंगार कर सोने चांदीआं, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज अस्सू कहे नौ गुरमुख पग्गां बन्न्हण टेढीआं, पुठ्ठा सिध्धा पेच समझ किछ ना आईआ। नौ बीबीआं अगे बन्न्हण मेंढीआं, सज्जे खब्बे ना कोए वखाईआ। अक्खां मीट के होण वेंहदीआं, अन्दर तकण धुर दा माहीआ। नौ ढोला होवण कहिंदीआं, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ इक दूजे दे पिच्छे होवण बहिंदीआं, सोहणा संग रखाईआ। नौवां हथ्थीं लाईआं होवण मैहन्दीआं, पोटे पंज पंज रंगाईआ। नौ गुरमुखां धारा सतिगुर चरण होवण ढहन्दीआं, मुख असमान वल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंज अस्सू कहे नौ गुरमुखां डण्डे फड़े होवण वांग वागीआं, नौ खण्ड ध्यान लगाईआ। नौ गुरमुखां रूप बणाया होवे रागीआं, सुरंगी सारंगां कानयां वंड वंडाईआ। नौवां बध्धीआं होवण तड़ागीआं, बच्चे नन्हे सोभा पाईआ। नौ लडाउँदे होवण लाडीआं, इक दूजे नाल आपणा हथ्थ मिलाईआ। नौवां ने वस्त्र धारा रखीआं होवण सादीआं, जगत रंगत रंग ना कोए रंगाईआ। एह सारा लेखा लहिणा देणा शुरू होणा कोलों आदीआं, अग्गा पिच्छा नज़र कोए ना आईआ। पंज अस्सू कहे पता नहीं फेर शायद रहिणीआं नहीं आबादीआं, निशाने धुर दे नज़री आईआ। अगे जगत बुद्धी दलीलां काहदीआं, कुदरत दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ । बेशक भगतां दीआं रसमां होवण सादीआं, दो जहानां देण हिलाईआ। नौ पोते कुच्छड़ चुक्के होवण दादीआं, उंगली फड़ ना कोए तुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम सुणाए धुर दा नादीआ, जगत आवाज़ संग ना कोए बणाईआ।

५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड आदी ज़िला गुरदास पुर धुस्सी ते शाम नूं

धरनी कहे मेरा सीना होया ठंडा, सतिगुर सरन मिली सरनाईआ। ख़ुशी विच नच्चे टप्पे रावी दा कन्ढ्ढा, सतिगुर

अर्जन बिन नेत्र लोचन नैण वेख वखाईआ। जो इशारा दे के गया गोबिन्द सरसे धार खण्डा, खड़गां बाहर जणाईआ। मैं निगाह मार के वेख्या विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। ख़ुशी नाल तक्कया विच जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मैनूं इशारा देवे सूर्या चन्दा, चन्द सितार ख़ुशीआं नाल जणाईआ। नी धरनीए निरगुण दाता निरवैर जोती जाता सति सरूप अगम्मी बन्दा, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। जो सन्त सुहेले गुरमुख आदि जुगादि लाए अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। हरिजन सदा पूरीआं करे उमंगां, तृष्ना आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा रावी दा कन्ढ्ढा घाट, बेले काही मिले वड्याईआ । जिथ्थे कलयुग दी अन्तिम मुकणी वाट, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सति धर्म दा साचा होवे थाट, थानंतर इक्को नज़री आईआ। जो लेखा पूरा करे हरिजन जो धन्ने धन्ना जाट, धनाढ आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां कारन दूर दुराडा पन्ध मार के आए वाट, बिन कदमां कदम टिकाईआ। मेहरवान हो के अन्तर निरंतर खोल्हे बजर कपाट, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। जोत जगाए सति ललाट, नूर नुराना कर रुशनाईआ। भाग लगाए काया माटी माट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। सच सुहञ्जणी सेजा करे आत्म खाट, परमात्म हो के मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैनूं ख़ुशीआं विच चढ़ी रंगत, रंग रंगीले माही दिती वड्याईआ। मैं सोहणी वेखी संगत, भगत सुहेले गुरमुख बैठे आसण लाईआ। हर हिरदा बोध अगाधा पंडत, सच विद्या नाम वाली पढ़ाईआ। सतिगुर कूड़ विकारा अन्दरों करे खण्डत, खण्डा खड़ग नाम चलाईआ। जो निरगुण धार आया आपणी सिम्मत, दिशा कूट अवर ना कोए रखाईआ। प्रेमीआं दा प्रेम सच दी हिम्मत, हौसला सतिगुर आप बंधाईआ। मनुआ मन गुरमुखो कदे ना करे इलत्त, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सतिगुर शब्द दा देवे साचा ख़िल्लत, ओढण इक्को नाम रखाईआ। धरनी कहे मैनूं हरिजन गुरमुख गुरसिख प्रेम प्यार विच अन्तर निरंतर इक दूजे दी धार विच होए मिलत, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। मैं चाहुंदी मेरे साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल दा धरनी कहे कोई ना होवे निन्दक, निंदया चुगली वाला मुख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे गुरमुखो प्रभ चाढ़्हनहारा रंग, रंगत इक्को इक रखाईआ। तुहाडी आसा मनसा पूरी करे मंग, तृष्ना अगे रहे ना राईआ। भावें कितने होवण जंग, झगड़ा दिसे जगत लोकाईआ। गुरमुखां दा धाम कायम रहे निशंग, धरनी कहे मैं प्रभ अगे वास्ता पाईआ। एह निशान धुसी दा बंध, बन्दगी वाल्यां दए समझाईआ। जो एथों चल के फेर अगे आउणा

अनन्द, अनन्दपुर वासी पर्दा दए उठाईआ। फेर नूर तकणा बिना सूर्या चन्द, जोती जाता डगमगाईआ। जो प्यार विच मुहब्बत विच गुरमुखो तुहाडे अन्दर दुआरे आया लँघ, अगला पिछला पिछला अगला दो जहान दा लेखा रिहा ना राईआ। एह जगत सिँघासण नहीं पलँघ, सचखण्ड दुआर दी धार नज़री आईआ। जिस गृह विच सदा सदा सदा सब दा ख़ुशीआं विच रहे बन्द बन्द, बन्दगी विच वड्डे छोटे बृद्ध बाल सारे लए जगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा होवे छन्द, बिन रसना जिह्वा ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा संग, सगला संगी बहु रंगी आपणा खेल खिलाईआ।

५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर हरिसंगत नवित

नारद कहे अस्सू पंज केहड़ा तेरा तत, ततव भेव देणा खुल्हाईआ। कवण नाड़ी दिसे तेरा हड्ड मास रत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। केहड़ी बुद्धी केहड़ी मति, मनसा आपणी देणी समझाईआ। केहड़ा धीरज केहड़ा यत, सति सन्तोख कवण वखाईआ। केहड़ी प्रीती केहड़ा नत, सगला संगी कवण बणाईआ। कवण दुआरा सथर बैठा घत, सति सच देणा समझाईआ। किस कारन नव नव चार बाद आए वत, बेवतनां दा भेव देणा खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अस्सू कहे मेरा पंजवां दिवस दिहाढ़ा, दो जहान ख़ुशी बणाईआ। मेरा इक्को अगे बिन रसना जिह्वा हाढ़ा, मुख बोल ना कोए सुणाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार अगम्मी लाड़ा, लख चुरासी नार कन्त परनाईआ । जिस दा एथे ओथे दो जहान अखाड़ा, चारे खाणी चारे बाणी बिन जगत शस्त्रां करे लड़ाईआ। जो वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां, टिल्ले पर्वत फोल फुलाईआ। उह जन भगतां चाढ़नहारा रंग गाड़्हा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अस्सू कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, पंचम पंच मिले वड्याईआ। मेरा पूरब जुग चौकड़ी ख़ुशीआं नाल लँघा, कलयुग अन्तिम वेखां थांउँ थाँईंआ। धर्म दी धार कलयुग कीता नंगा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। उह तक लै दुहाई देंदी फिरे गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। की संदेशा दे के गया साधू सरबंगा, सरबंग की दृढ़ाईआ। किस बिध मानस ज़ाती होणी भंगा, फली भूत ना कोए कराईआ। की इशारा कीता परी अरम्बा, चौदां रत्नां विच्चों दृढ़ाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू पंज कहे मेरा सजदा इक भगवन्त, भगवन सीस निवाईआ । जिस दा शरअ तों बाहर मंत, बिन अक्खरां निरअक्खर धार समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल जीव जंत, चुरासी आपणा खेल खिलाईआ। उह साहिब सूरा भगवन्त, हरि भगवन इक अख्वाईआ। जिस बणाई मेरी बणत, घड़न भन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। उस दी महिमा सदा अगणत, गणती गणत ना कोए गिणाईआ। उह तोड़नहारा गढ़्ह हंगत, हउमे दए चुकाईआ। मानव ज़ाती इक बणाए संगत, सगला संग इक रखाईआ। बिना शास्त्रां बणे पंडत, बिन अक्खरां दए समझाईआ। जिस दा लेखा नहीं नाल बहिश्त जंनत्त, स्वर्गां वंड ना कोए वंडाईआ। उह आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मालक धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जो काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अस्सू कहे मैनूं जुग चौकड़ी याद करदे, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ । मैं भेव खुल्हावां अगम्मे घर दे, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को खेल करदे, दूसर रूप ना कोए बदलाईआ। मैं सब दे खोल्हां पर्दे, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। की हुक्म वरते अगे नरायण नर दे, नर निरँकार की जणाईआ। इश्नान मिलणे नहीं किसे सरोवर सर दे, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। उह वेख लै खेल हँकार गढ़्ह दे, हउमे हंगता मिली वड्याईआ। निगाह मार लै दरोही फिरनी लहिंदे चढ़दे, मुहम्मद धार दए गवाहीआ। शरअ शरीअत वहिण वेख लै हड़्हदे, सदी चौधवीं दए गवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू पंज कहे मेरा लहिणा देणा आदि जुगादी रावी, रवीदास दए गवाहीआ। मेरा पैग़म्बरां लेख जणाया मुसावी, मुसलसल गए दृढ़ाईआ। अर्जन किहा एह लहिणा देणा नाल दीन दुनी दी भावी, भय भउ सिर ना कोए रखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होणी निथावीं, महल अटल वजे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू पंज कहे मेरा लहिणा देणा नाल राजे बलि, बावन धार समझाईआ। जिस वेले कूड़ कुड़यार कलयुग अन्तिम धर्म नूं देवे सल, सति रहिण किछ ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होवे छल, कपट विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। पवित्र रहे कोई ना जल, अठसठ रोवण मारन धाहीआ । भाग लग्गा दिसे ना किसे काया माटी खल्ल, ख़ालक ख़लक रंग ना कोए रंगाईआ। मंज़ल मिले ना निहचल धाम अटल, सच दुआर ना कोए सुहाईआ। दरोही फिरे जल थल, महीअल रोवण मारन धाहीआ। किसे नूं समझ ना आए घड़ी पल, पलकां दे पिच्छे दिसे ना धुर दा माहीआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पंज अस्सू कहे मेरा प्रविष्टा लेखा रखे संग रवीदास, रमता रमता रिहा जणाईआ। बाल्मीक जो लेखा लिख्या ख़ास, ख़ालस आपणा रंग चढ़ाईआ। मैनूं उस उत्ते विश्वाश, भरोसिआं विच सीस निवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जो वसे उत्ते आकाश, धरनी धरत धवल धौल करे रुशनाईआ। जन भगतां मानस जन्म करे रास, रस्ता आपणा इक समझाईआ। नाम जपाए स्वास स्वास, बिन बुल्ल्हां करे पढ़ाईआ। बूँद स्वांती नाल बुझाए प्यास, नाभी कवल कवल उलटाईआ। अनादी शब्द दए धरवास, धर्म धार समझाईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जन भगतां वसे सदा पास, सगला संग निभाईआ। रावी कहे मेरे अन्दर आया इक क्यास, सहिज नाल समझाईआ। की इशारा दे के गया वेद व्यास, बेआस नाल वड्याईआ। मेरा साहिब मैनूं दए शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस विच कूड़ कुड़यारी धार दा लेखा मुकणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां वजे वधाईआ। सो दीन दयाला आपणा खेल करे तमाश, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अस्सू पंज कहे प्रभू भगतां नूं दात देणी दोहरी, दुहरा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द बणाउणा मोहरी, मोहर आपणा नाम समझाईआ। निरगुण धार बणना घोरी, अन्तष्करन तकणा थांउँ थाँईंआ। गुरमुखां भेव खुल्हाए होर दा होरी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सब दा मानस जन्म जाए सौरी, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। आपणे चरण बंधाए डोरी, पल्लू गंढ्ढ पुआईआ। जन भगतां भाग करे मथोरी, मिथ्या दस्से ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज अस्सू कहे प्रभू तेरा वक्त होवे सुहावा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। जन भगतां तेरे उत्ते दाअवा, दाअवेदार देणे समझाईआ। आपणे नाल सब दा वज़न कर लै सावां, वध घट ना कोए कराईआ। दर आयां दा आपणे दरगाह ला लै नांवां, नर निरँकार सके ना कोए तुड़ाईआ। बेशक एह वसदे वख वख ग्रांवां, सचखण्ड साचे दर इक्को सोभा पाईआ। बेशक इन्हां नूं जन्म दिता वख वख मावां, तूं आत्म धार बणना सब दी जणेंदी माईआ। बुद्धी रहे ना किसे दी वांग कावां, गुरमुख हँस देणे बणाईआ। तेरा प्यार करन बिन जगत ख़ाहिश तों नाल चावां, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां फड़ उठाउणा भुजां बाहवां, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। अस्सू पंज कहे मेरा मालक स्वामी रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल दस दस्मेस, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धारा इक्को रंग रंगाईआ। जिस ने प्यार विच सतिकार विच जन

भगतां खुल्ल्हे रखाए केस, केस गढ़्ह दा लेखा नाल मिलाईआ। जिन्हां दी महिमा करे सहर्स मुख शेष, दो सहर्स जिह्वा नाल मिलाईआ। उह चार जुग दे विछड़े पंचम अस्सू कहे सतिगुर शब्द दे होए पेश, पेशी अगे रहे ना राईआ। अज दा फ़ैसला सतिगुर शब्द दा हुक्म जन भगतो जन्म मरन रहे ना कोए कलेश, मात गर्भ दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। तुहाडा इक्को दिहाढ़ा ख़ुशीआं वाला विशेष, विषयां तों बाहर लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। पंज अस्सू कहे मेरा प्रविष्टा शहिनशाही सम्मत नाल ग्यारा, जिस दा भेव ना कोए पाईआ । मेरे पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां बख्श दे सच बहारा, परवरदिगार सांझे यार आपणा रंग रंगाईआ । इक्को ख़ुशी बख्श दे पुरख नारा, नर नरायण दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी मनसा पूरी होवे जो दस्सदे गए तेई अवतारा, अवतर तेरा खेल वेखणा चाँईं चाँईंआ। जो पैग़म्बरां दिता इशारा, बिन सैनत सैनत गए समझाईआ । जो गुरु गुरदेव दिता अधारा, धीरज धर्म धार वखाईआ। सो मेरा लेखा पूरा कर दे गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर तेरी ओट तकाईआ। तेरा भगत सुहेला जगत विच ना होए ख्वारा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। अज्ज ख़ुशीआं वाला बिन जगत ख़ाहिश तों दिहाढ़ा, सतिगुर शब्द तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी पिछला पूरब करदे लारा, अगे अवर ना किछ रखाईआ। तूं करनहार करतारा, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। हरि भगत प्रभू तेरा सदा दा परवारा, बंस सरबंस विछड़ कदे ना जाईआ। बिना अक्खीआं तों ज़रूर इन्हां नूं देंदा रहीं दीदारा, बिन लोचन नैण नज़री आईआ। इन्हां दा शरीर ते सतिगुर शब्द तेरा होवे घरबारा, नौ दुआरयां तों बाहर आपणा डेरा लाईआ। जदों गुरमुख याद करे ते अन्दरों दईं इशारा, बिन सैनत सैनत देणी समझाईआ। क्यों तूं जोती जाता पुरख बिधाता कलि कल्की अवतारा, चौबीसा जगदीसा नूर अलाहीआ। अमाम अमामा परवरदिगारा, पड़दा पड़दयां विच्चों देणा उठाईआ। पंज अस्सू कहे प्रभू मैं तेरे चरणां दी धूड़ लावां बिना मस्तक तों छारा, शहिनशाह ख़ाक तेरी अगम्म रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण तेरा भरया रहे भण्डारा, अतोट अतुट देणा वरताईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर हज़ारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू जन भगतां लेखे लाउणी मिट्टी ख़ाक, ख़ाक छार हो के जो तेरी आस रखाईआ। रूह बुत दोवें करने

पाक, पतित पुनीत देणी वड्याईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह के ताक, गृह मन्दिर आपणा इक वखाईआ । आत्म परमात्म बणा धुर दा साक, दरगाह देणी साची थाँईंआ। शब्द घोड़ चढ़ा दे राक, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। पूरब लहिणा देणा पूरा करना वाक, पूरन सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां लेखा रहे ना मढ़ी गोर, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। शब्दी धार आपणे नाल लैणा तोर, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। अन्तष्करन दा अन्तर इक्को होवे फ़ुरना फ़ोर, दूसर आस ना कोए रखाईआ। पार करना विच्चों लख चुरासी घोर, आवण जावण पन्ध देणा मुकाईआ। जन भगतां मानस जन्म जावे सौर, जो सिर तेरे चरण छोह विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। सति सच दी बन्न्हणा नाल डोर, शब्दी तन्द गंढ्ढाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं भगतां दी सदा लोड़, लुड़ींदे साजण तेरे हथ्थ वड्याईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई होर, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिंघ विष्नूं भगवान जन भगतां सचखण्ड दुआर भाग होवे मथोर, मिथ्या छड्डी जगत लोकाईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड अलड़्ह पिण्डी ज़िला गुरदासपुर किशन सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मैं सुणदी रही तुहाडीआं तकरीरां, चार जुग आपणा ध्यान लगाईआ। तुहाडे लेख वेखदी रही तहरीरां, जो हरफ़ हरूफ़ नाल वड्याईआ। नाम संदेसे सुणदी रही जो दिते विच शरीरां, तन वजूदां विच टिकाईआ। शरअ शरीअत दीआं वेखदी रही लकीरां, हद्दां दीन मज़्हब रंग रंगाईआ। दीन दुनी लेखा तकदी रही शाह हकीरां, ऊचां नीचां पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। तुसां मानव ज़ाती मेरे उत्ते बध्धी नाल ज़ंजीरां, शरअ बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग अन्त मैनूं तुहाडा लेखा दिसे अख़ीरा, आख़र दयां सुणाईआ। वेखो की कूक कूक के कहिंदा कबीरा, दरगाह सच सच विच्चों करे शनवाईआ। धरनीए तेरे उत्ते सतिजुग सच होणा ताअमीरा, कलयुग कूड़ रहिण कोए ना पाईआ। करे खेल धुर दा बेनज़ीरा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दे कोल नाम खण्डा शमशीरा, जगत शस्त्र संग ना कोए रखाईआ। उस लहिणे देणे तकणे अठसठ तीर्थ नीरा, जलधारा खोज खुजाईआ। चार जुग दे ग्रन्थ शास्त्रां तकणीआं तदबीरां, तरीका नीकण नीका हो के वेख वखाईआ। तुसीं निरगुण धार सरगुण आपणीआं वखाईआं तस्वीरां, ततां वाला रूप बणाईआ। की खेल करे मेरा शाहो भूप पीरां दा पीरा, पीरन पीर नूर अलाहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान जगीरा,

दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास चमारे इक कसीरा, कीमत धर्म धार चुकाईआ । उह अन्त मेरी धार वेखे दिलगीरा, चिन्ता ग़मी खोज खुजाईआ। मेरे उत्ते सीस देवे चीरा, वस्त्र सति सच पहनाईआ। दीन दुनी दी अन्दरों बदलण वाला ज़मीरा, ज़र्रा ज़र्रा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरे अन्तष्करन दए धीरा, धीरज धर्म धार रखाईआ।