पुस्तकालयभाग २४

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड अलड़्ह पिण्डी ज़िला गुरदासपुर सुलखणी, वीरो दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणीआं चार जुग दीआं तको रीतां, रीतीवान हो के ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द वेखो मीता, मित्र प्यारा की समझाईआ। शास्त्र संग बणाओ वेद पुराणां गीता, राम रामा भेव चुकाईआ । लहिणा देणा वेखो मन्दिर मसीता, मसला मसल्यां विच खोज खुजाईआ। आत्म धार परमात्म तको प्रीता, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। इष्ट वेखो राम सीता, राधे कृष्ण की वड्याईआ। पैग़म्बरो इशारा वेखो जो अगम्मा कीता, वाहिद अल्ला इक दृढ़ाईआ। गुरु गुरदेव आपणे हुक्म दा वेखो तरीका, जो धर्म धार दृढ़ाईआ। लहिणा देणा जाणो जीव जीअ का, नव सत्त फोल फुलाईआ। मेरे उत्ते अन्तर निरंतर अमृत रस होया फीका, अंमउँ रस ना कोए चुआईआ। धर्म दी रही ना कोई तौफ़ीका, कलयुग कूड़ रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसांईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आत्म धार दे बणो वसली, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। आपणे गुरमुख गुरसिख मुरीद मुर्शद लभ्भो असली, असलीअत विच्चों असल लओ प्रगटाईआ। आत्म धार परमात्म वेखो नसली, दूजा संग ना कोए बणाईआ। तुहाडी प्रीती कलयुग कूड़ी क्रिया हेठों गई मसली, मुसलसल रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी दी धारा होई दोफ़सली, सच झूठ समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणी वेखो हकीकत हक, हुक्म प्रभ दा नाल मिलाईआ । मेरे उत्ते लओ तक, तरीका दीन दुनी बदलाईआ। मेरा आ के मेटो शक्क, शिकवा दयो गंवाईआ। मैं कलयुग कूड़ी क्रिया नाल गई थक्क, थकावट विच मेरी दुहाईआ। मेरी पत लओ रख, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मेरी धर्म धार दी झोली होई सख, सखणी सके ना कोए भराईआ। मेरी हालत आ के वेखो आपणी अक्ख , अक्खरां वाली चले ना कोए चतुराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ दे लाउँदे भक्ख, धुर भाख्या सुणे ना कोए ख़लक ख़ुदाईआ । आत्म परमात्म धार तुहाडे नालों होई वख, सुरती

शब्द ना कोए समाईआ। दीन दुनी दी कीमत रही ना कौडी कक्ख, कलयुग हट्टो हट्ट विकाईआ। तुसीं सर्ब कला समरथ, पुरख अकाला देवणहारा वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा दयो हथ्थो हथ्थ, अगे उधार ना कोए बणाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडा चलदा वेख्या रथ, रथवाही हो के आपणी सेव कमाईआ। नाम कलम्यां सुणी गथ, जो सोहले ढोले गए दृढ़ाईआ। अन्त सब दे ख़ाली होए हथ्थ, सच वस्त नज़र कोए ना आईआ। धर्म कलयुग कूड़ी क्रिया दिता मथ, मथुरा दे काहन तेरे रंग ना कोए समाईआ। आ के वेख लै राम बेटे दशरथ, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। पैग़म्बर आपणी कहाणी वेखो अकथ, की कलमे गए समझाईआ। नानक गोबिन्द जिस धार विच सथर गए लथ, जगत यारड़ा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणीआं पूरब कढ्ढो कापीआं, बिन अक्खरां लेख ध्यान लगाईआ । आपणीआं आपणीआं शरअ दीआं तको पातीआं, पत्रका लओ उठाईआ। लहिणे देणे वेखो वातीआं, की संदेसे धुरदरगाहीआ। की झगड़ा दिसे ज़ात पातीआं, दीनां मज़्हबां की लड़ाईआ। की कलयुग कूड़ी क्रिया मारे कातीआ, कत्लगाह दिसे लोकाईआ। सचखण्ड दुआरे तको मार के झातीआं, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे उत्ते होईआं अन्धेरीआं रातीआं, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत मिले ना बूँद स्वांतीआ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मेरी पुछे कोए ना वातीआ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मारे कातीआ, तीर अणयाला रिहा लगाईआ। मानस मानव मेरे उत्ते इक दूजे दा करन घातीआ, घाउ सके ना कोए मिटाईआ। प्रकाश दिसे ना किसे बिन तेल बातीआ, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा तक लओ लोकमातीआ, मातृ भूमी हो के रही सुणाईआ। तुहाडा दीन मज़्हब पाउँदा जाए वफ़ातीआ, कायम मुकाम नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान हो के पुछणी वातीआ, वातावरन तेरे चरण टिकाईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर ओगरा हरिसंगत नवित

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर परम पुरख करो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। प्रेम नाल करो गुफ़तार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। उच्ची कूक करो पुकार, सोहले सुणाओ थांउँ थाँईंआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडे दीन मज़्हब साथों होए बाहर, सच प्यार विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट सृष्टी दृष्टी अन्दर वध्या विकार,

विभचार सके ना कोए मिटाईआ। मनुआ मन करे हँकार, निवण सु अक्खर ना कोए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होया धूंआँधार, सत्त दीप सच ना कोए रुशनाईआ। जिधर तक्कीए साडा नाम कलमा होया ख्वार, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। मानस मानव मानुख बण गए ठग चोर यार, हकीकत विच हक ना कोए समाईआ। साडी बेनन्ती तेरे दर सच्चे दरबार, दरगाह साची मंग मंगाईआ। जोती जाते हो ज़ाहर, पुरख बिधाते पर्दा लाहीआ। दीन दुनी तक संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सच दा रिहा ना कोए दुआर, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रहे कुरलाईआ। नवखण्ड रोवे ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। निगाह मार परवरदिगार, सांझे यार नूर अलाहीआ। असीं तेरी करदे इंतज़ार, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। तूं दो जहानां हो ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। तेरी शब्दी सुणीए गुफ़तार, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। तूं निरगुण दाता सब दा सांझा यार, यामबीन इक अख्वाईआ। तेरे सब कुछ अख्त्यार, मुख्त्यार गुर अवतार रहे सुणाईआ। तूं चार जुग दा सिक्दार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी वजदी रही वधाईआ। लख चुरासी तेरे चरण कवल पनिहार, दासी हो के सेव कमाईआ। तूं वेखणहारा एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। साडी बेनन्ती सुणनी नाल प्यार, प्रेम प्रीती विच जणाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जाता हो के डगमगाईआ। तूं निहकलंक कलि कल्की अवतार, कलकातीआं कर सफ़ाईआ। दर तेरे बेनन्ती रहे गुज़ार, गुज़ारश विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर प्रभ तों पुछो सलाह, मशवरा दीन दुनी बाहर जणाईआ। पुरख अकाले तेरा खेल बेपरवाह, अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। तूं वाली दो जहां, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा लहिणा देणा ज़िमीं असमां, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां वजदी रहे वधाईआ। निगाह मार लै माण रिहा ना किसे कलमे नाँ, कायनात रही कुरलाईआ। झगड़ा तक लै सूर गाँ, मानस मानव मानुख पशूआं खल्ल लुहाईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे खेड़े गराँ, साढे तिन्न हथ्थ वजे ना कोए वधाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरा गया छा, शहिनशाह तेरे रंग ना कोए समाईआ। दीन मज़्हब तेरी मंज़ल भुल्ले राह, रैहबर रंग ना कोए रंगाईआ। ढोला गाए कोई ना साह साह, स्वास स्वास ना कोए ध्याईआ। दुखी हो के पुकारे धरती माँ, मेरी मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। मानस ज़ाती कलयुग कूड़ी क्रिया करे गुनाह, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। मेरे मेहरवाने श्री भगवाने कलयुग अन्त मेरे उत्ते चरण छुहा, शहिनशाह आपणा भेव चुकाईआ। तैनूं सारे गए गा, ढोले सिफ्तां विच राग दृढ़ाईआ। अन्तिम आवे बेपरवाह, पुरख अकाला नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां

कीती दुआ, सिर सर कदमां विच झुकाईआ। तूं मालक अगम्म अथाह, जल्वागर नूर अलाहीआ। मेरे उत्तों धरनी कहे कलयुग कर अलविदा, सतिजुग सति धर्म प्रगटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर बैठण इक्को थाँ, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ चर्च गुरुदुआर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को तेरा नाउँ निरँकारा जप्या जाए नाँ, तेरी सिफ्त सलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार हो के पकड़नी बांह, निरवैर हो के आपणी दया कमाईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड नआ साला ज़िला गुरदासपुर स्वर्गवासी कर्म सिँघ दे नवित

धरनी कहे जन भगतो परम पुरख दी रखो याद, यादाशत भुल कदे ना जाईआ। जो सब दी सुणनहारा फ़रयाद, दो जहानां मालक नूर अलाहीआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिती अगम्म इमदाद, वस्त अमुल अतुल वरताईआ । उस स्वामी नूं दिवस रैण लैणा अराध, हिरदे अन्दर लैणा वसाईआ। बिस्मिल धार होणा विस्माद, जगत विशा ना कोए जणाईआ। जिस ने रचना रची तुहाडी आदि, अन्त होए आप सहाईआ। उह मालक ख़ालक मोहन माधव माध, मधुर धुन दए सुणाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां करे इमदाद, सदा होए सहाईआ। जो बणावणहारा सन्त साध, सूफ़ीआं सन्तां नाल मिलाईआ। जिस दा खेड़ा धर्म होवे आबाद, जड़ सके ना कोए उखड़ाईआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना सति सच दा महाराज, महबूब अगम्म अथाहीआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया नालों करना आज़ाद, जगत शरअ बन्धन ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर मिले वड्याईआ। धरनी कहे जन भगतो परम पुरख दी रखो ओट, ओड़क ध्यान रखाईआ । काया मन्दिर अन्दरों कढणी खोट, खोटे खरे रूप बदलाईआ। नाम निधान श्री भगवान लगाए अगम्मी चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग अगम्म देणा रंगाईआ। धरनी कहे जन भगतो परम पुरख नूं करो सलाम, सजदयां विच सीस निवाईआ। उह मालक ख़ालक धुर अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी जबराईल दस्से कलाम, पैग़ाम अगम्म अथाहीआ । उह देवणहार हकीकी जाम, बिन रसना रस चखाईआ। उस दा आदि अन्त दा इक्को इस्लाम, इस्म आज़म इक वखाईआ। जिस दे सारे होण ग़ुलाम, बरदे बण के सीस निवाईआ। जो शरअ दे झगड़े मेटे तमाम, तमंना कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। जिस दा लहिणा ज़िमीं उत्ते असमान, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेले खेल महान, परवरदिगार

सांझा यार आपणी कल वरताईआ। जिस नूं आदि जुगादि झुकदे अवतार पैग़म्बर गुर तमाम, तमंना दीन दुनी ना कोए रखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त जन भगतां करे इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शरअ दे लेखे मुकाए तमाम, तमंना दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ।

७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड भूमली ज़िला गुरदासपुर करतार सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मानस मानव मानुख कर पतित पुनीत, परम पुरख परमात्म आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण आत्म परमात्म दस्स अगम्मी रीत, रीतीवान श्री भगवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जाते पुरख विधाते आत्म परमात्म दस्स गीत, पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गावण चाँईं चाँईंआ। हर हिरदे अन्तर निरंतर अमृत रस बख्श ठांडा सीत, अग्नी ततव तत ना कोए तपाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले वसणा हर घट चीत, ठगौरी चित मन रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मानव ज़ाती बख्श प्यार, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ । घर मन्दिर अन्दर कर उज्यार, साढे तिन्न हथ्थ कर रुशनाईआ। साची बख्श शब्द धुन्कार, अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। अमृत बख्श अगम्मा ठांडा ठार, बिन रसना जिह्वा दे चखाईआ। जीवां जंतां पा सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक इकल्ला एकँकार, वाहिद तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा कर दे मेरे परवरदिगार, सांझे यार नूर अलाहीआ। मैं मंगती दर भिखार, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तूं वस्त अमोलक मेरी झोली देणी डार, अतोट अतुट आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक रखाईआ। धरनी कहे प्रभ मानव ज़ाती कर दे बुध बिबेक, पतित पुनीत आप बणाईआ। आत्म परमात्म दे टेक, ईश जीव जगदीश आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया लाए ना सेक, कलयुग कूड़ अग्न ना कोए तपाईआ। सति सतिवादी हो के खोल्ह दे भेत, भेव अभेदा दे जणाईआ । सुरती शब्द करा दे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। दर्शन दे दे नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मेरे उत्ते रुत सुहञ्जणी मौले चेत, पत्त टहणी लख चुरासी जीव जंत आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे

मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मानव तेरे चरण कवल होण पुजारी, पूजा पाथर पाहन रहिण कोए ना पाईआ। एका इष्ट होवे जोत नूर उज्यारी, जोती जाते पुरख बिधाते तेरी आस रखाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतरी हो के वेख वखाईआ। मेरे उत्ते लहिणा देणा पूरा कर दे विष्न ब्रह्मा शिव संसारी भण्डारी सँघारी, सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। मेरी नमो नमो निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिक्दारी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त पैज देणी संवारी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मैं बिन नेत्र रोवां ज़ारो ज़ारी, ज़ाहर ज़हूर तेरे अगे वास्ता पाईआ। तूं मेहरवान महबूब ख़ालक ख़लक जल्वागर चौबीसा जगदीसा इक अवतारी, अवतर हो के वेखणा थांउँ थाँईंआ। मेरे अमाम जल्वागर नूर नुराना करना ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर मेरा पर्दा दे उठाईआ। मेरी बेनन्ती सुण पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण कवल जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे कलयुग अन्तिम वारी, वारस हो के आपणी दया कमाईआ।

९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर गहिणा सिँघ

गहिणा सिँघ तन ख़ुशीआं पाउणा गहिणा, पंज तत मिले माण वड्याईआ। तेरा लेखा बाल्मीक रिषी लिख्या विच रमायणा, राम दे राम नाल वड्याईआ। प्रभास विच तेरा हुन्दा सी रहिणा, पंचबटी दए गवाहीआ। तेरा नाउँ हुन्दा सी नैणा, नैणू कहि के सारे बुलाईआ। वैरागीआं नाल हुन्दा सी बहणा, आपणी ख़ुशी रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म गुसांईआ। गहिणा सिँघ आ गया बाल्मीक, आपणा पन्ध मुकाईआ। जेहड़ी तैनूं बख्शी तरीक, तरीके नाल पाल सिँघ दा मेल मिल्या चाँईं चाँईंआ। जिस दी कलम विच तौफ़ीक, तेरा पूरब लेख समझाईआ। जिस दा लहिणा बड़ा बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। परम पुरख परमात्म वेखे नज़दीक, दूर दुराडा आपणा पन्ध मुकाईआ। पिछले जन्म दी शहादत वेख तारीख़, तवारीख़ धुर दी आप समझाईआ। जगत कर्म दे लेखे मार लीक, भुलेखा अन्दरों दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। नैणू तक लै नाल नैण अक्ख , अक्खरां बाहर समझाईआ। त्रेता द्वापर कलयुग रिहा वख,

अन्त मेला मिल्या चाँईं चाँईंआ। अगे झोली रहिण ना देवे सख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिउं भावे तिउं लए रख, एह प्रभ दी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गहिणा सिँघ गौहु नाल करना विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा पूरबला जन्म वेख विच संसार अन्तिम कलयुग बन्न्ही धार, धरनी धरत धवल धौल दिती वड्याईआ। जन्म विच्चों जन्म मिल्या अपार, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरब दए उतार, कर्ज़ा जगत रहे ना राईआ। दु:ख दलिद्र दए निवार, सुख सागर रूप समाईआ। भूत प्रेत कोई हो ना सके संवार, जिंन खुवीस ना कोए चुतराईआ। किरपा करे आप करतार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण प्रीती दए इक अधार, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ।

पाल सिँघ तेरी प्रभ करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। दीना बंधप बणे दीन दयाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धर्म दी धार बणा के लाल, लालन धुर दा रंग चढ़ाईआ। साचा मार्ग बख्श सुखाल, सुख सागर विच रखाईआ। जगत रोग घालणी पए ना घाल, दिल दलिद्र दूर कराईआ। उह अन्तर आत्म परमात्म हो के वसे नाल, मेला रखे चाँईं चाँईंआ। सच बेनन्ती धर्म सवाल, कर्म आपणे रंग रंगाईआ। जगत सोग विच्चों कर बहाल, रोग दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तन वजूद शरीर करे आप संभाल, सम्बल दा मालक हो के वेख वखाईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
स्वर्ग वासी गुरबचन कौर कल्ला दे नवित

धरनी कहे मैनूं कलयुग अन्तिम ख़ुशी बड़ी, ख़ुशहाली विच गुर गोपाल ध्यान लगाईआ। मैं निरगुण धार परम पुरख दी सरनी पड़ी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते पुरख अकाले कीती सुहञ्जणी घड़ी, पल पलकां दे पिच्छे वेख वखाईआ। सति धर्म दी धार मेरे उत्ते दिसे गढ़ी, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। मैं सच दुआर एकँकार दर खड़ी, दरगाह साची सीस निवाईआ। आदि जुगादि प्रभ तेरी भगतां नाल बणी रही लड़ी, तन्द सितार ना कोए तुड़ाईआ।

मैनूं ख़ुशी मेरे मेहरवाना मेरे उत्ते तेरे भगतां तन वजूद बणे मढ़ी, ख़ाकी ख़ाक रंग रंगाईआ। जिन्हां दी जीवण ज़िंदगी शौह दरया कदी ना हड़्ही, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। उन्हां भाग लग्गा हड्ड मास नड़ी, तन वजूद ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। मढ़ी कहे मैं भगतां तन वजूद कीता ख़ाक, तन माटी नज़र कोए ना आईआ। आत्म धार तक्कया प्रभू दा साक, अन्त सतिगुर विच समाईआ। जिस दा खुल्हा सदा ताक, सचखण्ड दुआर बन्द ना कोए कराईआ। सो शब्द घोड़े चढ़ के राक, हरिजन भज्जण वाहो दाहीआ। मैनूं याद आउंदा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाला वाक, भविख्त भविख्तां विच्चों समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां बणे सज्जण साक, सुहेला इक्को नज़री आईआ। ईसा कहे मेरा इशारा देवे कलाक, जगत घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार मेल करना नाल इत्फिाक, इत्फिाकीआ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। मढ़ी कहे मेरे विच तन वज़ूद होया सुआह, माटी नज़र किछ ना आईआ। एह खेल बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ । जो आदि जुगादि भगतां बणे मलाह, खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। शब्द दए सलाह, मशवरा इक्को नाम दृढ़ाईआ । निरगुण धार हो के पकड़े बांह, फड़ बाहों आप उठाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, थान थनंतर इक सुहाईआ । नाम निधान बख्श के नाँ, नाउँ निरँकार रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआर सुहा के गराँ, गृह मन्दिर इक वड्याईआ । जिथ्थे आपे पिता आपे बणे माँ, आप आपणी गोद टिकाईआ। आवण जावण लख चुरासी लहिणा रहे ना विच जहां, जूनी जून ना कोए भुआईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए आप आपणे गराँ, सचखण्ड साचे सच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। मढ़ी कहे तन वजूद मिट्टी ख़ाक होया कंचन, तन नज़र किछ ना आईआ। अग्नी अग्ग लग्गा मच्चण, धूंआँधार धार बणाईआ। आत्मा ख़ुशीआं विच लग्गा नच्चण, धुर दे ढोले गाईआ। प्रभू प्यार विच लग्गा रचण, लूं लूं दा लेखा जाए चुकाईआ। सति सरूपी बण के हीरा रत्न, दरगाह साची सच सुहाईआ। जो आदि जुगादी भगतां वतन, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सो धाम न्यारा जिथ्थे प्रभ भगतां करे प्यारा प्रीतम हो के लेखा तोड़े ततन, ततव तत रहिण किछ ना पाईआ। जिस कारन योगी यती सती सारे करदे यतन, यथार्थ मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। बिना सतिगुर शब्द तों दरगाह साची पुज्जे कोए ना पतण, घाट किनारा वेखण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआर किरपा कीती आप निरँकार आत्म धार मिलाया गुरबचन, गुरबचन कौर आपणे रंग समाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी दीन दुनी दा रिहा कोए

ना हट्टण, जगत वणज ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत नाम निधान रस देवे रसन, बिन रसना रस चखाईआ।

२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बंगा ज़िला लुध्याणा नाज़र सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे नेत्र वगे नीर, लोचन नैण छहबर लाईआ। निगाह मार लै बेनज़ीर, नर नरायण नूर अलाहीआ। उह संदेशा सुण लै जो दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर जणाईआ। अन्त कन्त श्री भगवन्त बदले तेरी तकदीर, तक्ब्बर दीन दुनी मिटाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनादि शमशीर, जगत शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। जो लहिणा देणा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह हो के वेख वखाईआ । तेरी आसा रख के गए पैग़म्बर पीर, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। तुध बिन अन्त देवे कोए ना धीर, धीरज नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मीता, मित्रा तेरी दुहाईआ। मेरा अन्तष्करन ना होवे ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। आ के वेख लै कलकातीआं वाली रीता, तन वजूदां अन्दर हक महबूब हो के वेख वखाईआ। प्यार रिहा ना मन्दिर मसीता, काअबे जगत रहे कुरलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वक्त वेख लै बीता, पूरब लेखा लेखे नाल मिलाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी मेरे अन्तष्करन वसजा चीता, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी परवरदिगार, सांझे यार नूर अलाहीआ। मेरा पूरब लहिणा दे उधार, मकरूज़ कर्ज़ा दे चुकाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरा करदी रही इंतज़ार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। मैनूं संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी तेरा भेव चुकाईआ। मैं मिट्टी ख़ाक हो के रही हुशियार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। तूं देवणहार मेरा दातार, दयानिध इक अख्वाईआ। सति सच दे मालक मेरी पाउणी सार, ख़ालक ख़लक मख़लूक वेख वखाईआ। मेरे उत्ते तेरे नाम कलमे दा होया तकरार, झगड़ा दीन दुनी जणाईआ। शरअ दी शरअ नाल होई खार, मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बिन नैणां निगाह मार, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मेरे उत्ते चारों कुण्ट होया अँधयार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। चार जुग दे शास्त्र रहे पुकार, बिन रसना कूक कूक सुणाईआ। कलि कल्की साडी पावे सार, निहकलंका तेरे हथ्थ वड्याईआ। अमाम अमामा नूर अलाही परवरदिगार, यामबीन

तेरी ओट तकाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मैं दरवेशन तेरे दर भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे मेरे धर्म दी सुणीं पुकार, कूक कूक दयां जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरी आसा पुरख अकाले अगम्म, जगत बुद्धी समझ किसे ना आईआ। मेहरवाना श्री भगवाना सति दा सच चला दे धर्म, अधर्म दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी नूं भेद खुल्हा दे ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ। मेरे उत्तम कर दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। मैं तेरी इक्को तकां सरन, सरनगति इक रखाईआ। तूं करता पुरख करनी करन, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। मेरा पल्लू बिन हथ्थां आ जा फड़न, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। तूं मालक भन्न्हण घड़न, समरथ अकथ इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। धुर दा भेव मेरे स्वामीआं जाए चुक, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म तेरी इक्को होवे तुक, तुख्म ताअसीर, बेनज़ीर देणा बदलाईआ। बिन तन वजूद हक महबूब सृष्टी दृष्टी अन्दर तैनूं जाए झुक, कायनात बिन काअब्यां सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे मेरे उत्तों पैंडा जाए मुक, सतिजुग सच सच दे वड्याईआ। उह तक लै वक्त सुहञ्जणा गुर अवतार पैग़म्बरां वाला रिहा ढुक, बीस बीसे हरि जगदीसे आपणी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू प्रविष्टा तक लै अस्सू बाई, बाईबल विच यसूह की गया समझाईआ। की गोबिन्द इशारा दिता बूटा पुट्टण लग्गयां काही, कायनात की दृढ़ाईआ। की निरगुण सरगुण तेरी अक्खरां हिन्दसिआं वाली ज़ीरो सिफ़रा बणे दहाई, लेखा लेखयां विच्चों चुकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक गुसांई, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। मैं परम पुरख परमात्म इक्को तैनूं रही ध्याई, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धो दे शाही, दाग़ रहिण किछ ना पाईआ। लेखा तक लै धुर दे माही, महबूब नूर अलाहीआ। मैनूं सतिजुग सति धर्म दी बख्श दे शहिनशाही, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। तूं पुरख अगम्मड़ा सब दा इक गुसांई, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। मेरे महबूबा आपणी तक लै दीन दुनी वाली ख़ुदाई, ख़ुद मालक हो के खोज खुजाईआ। मैं चरण कवल धरनी धरत धवल धौल कहे धूड़ी ख़ाक रही रमाई, मस्तक टिक्के लावां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते तुध बिन दूजा अवर कोए नाहीं, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ।

२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड रजोवाल ज़िला लुध्याणा गुरचरण सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे परम पुरख परमात्म धुर दे मौला, यामबीन निरगुण धार तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी पूरब वेख लै इकरार कौला, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मैं कूक पुकारां मिट्टी ख़ाक धौला, धर्म दी धर्म नाल दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा भार कर दे हौला, कलयुग क्रिया कूड़ कूड़ मिटाईआ। प्रेम प्यार विच मेरे उत्ते रिहा कोई ना पंडत पांधा रौला, मुल्ला शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता साँवल सौला, सर्ब कला समरथ अगम्म अथाहीआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मैनूं सुणा दे आपणा बोला, अनबोलत धुर दा राग दृढ़ाईआ। जिस दे विच सति धर्म दुआरा होवे खोल्हा, वस्त नाम सति सति वरताईआ। मेहरवाना निरगुण धार बिन ततां बदल के आ जा चोला, चोजी प्रीतम आपणा वेस वटाईआ। मेरे कर्म कुकर्म आपणे शब्दी धार जोह लै, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। सच प्यार मुहब्बत विच मानव ज़ाती आपे मोह लै, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट मेरे उत्तों खोह लै, नव सत्त नज़र कोए ना आईआ। हरिजन सन्त सुहेले आपणे नाम प्यार विच परो लै, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। मानस मानव तेरे दर दा हो जाए गोला, दूसर इष्ट ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर गावे ढोला, ढोलक छैणे दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा सतिगुर शब्द निरगुण धार होए विचोला, ततां लेखा दए चुकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हर घट दिसणा घोल घोला, काया मन्दिर अन्दर भेव चुकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरे उत्ते कर्म कांड दा बण जा तोला, नाम कंडा तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणे नाल छोह ला, छौहर बांके तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तेरे चरण आप आपा घोला, घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते वेख लै बिन जगत अक्खीआं धार, लोचन नैण ना कोए वड्याईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दार, आदि जुगादी इक अख्वाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। मैं निमाणी रोवां ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ारी विच कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता ख्वार, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तकां होया विभचार, माया ममता मोह हल्काईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए दुआर, दुआरका वासी कृष्ण दए गवाहीआ। राम रामा करे ना कोए सतिकार, सति सतिवादी सति विच ना कोए समाईआ। पैग़म्बर दए ना कोए अधार, शरअ शरीअत रोवे थांउँ थाँईंआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी तेरी दरगाह बणां भिखार, मुकामे हक झोली डाहीआ। मैं ख़ादम

तेरी ख़िदमतगार, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। तूं मेरा अमाम अमामा परवरदिगार, जल्वागर नूर अलाहीआ। मैं मिट्टी ख़ाक बण के ताब्यादार, लख चुरासी आपणे कंध उठाईआ। तूं देवणहार अगम्म भण्डार, अतोट अतुट सदा वरताईआ। मेरी बेनन्ती इक इकल्ले एकँकार, दर तेरे कूक सुणाईआ। जोती जाते मेरी पा सार, महासार्थी आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देणा पूरा कर पैग़म्बर गुर अवतार, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। वक्त सुहञ्जणा आदि निरञ्जणा मैनूं आ के दे दीदार, दीदा दानिस्ता तेरा दर्शन पाईआ। तूं नूर अलाह बेपरवाह सब दा सांझा यार, हक हकीकत दा पर्दा देणा खुल्हाईआ। तेरा संदेशा सुणां बिन अक्खरां बोल जैकार, सरवणां लोड़ रहे ना राईआ। मैं धरनी मिट्टी ख़ाक तेरी छार, चरण छोह के ख़ुशी बणाईआ। तूं कलि कल्की अवतार, निहकलंका बेपरवाहीआ। अमाम अमामा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सजदयां विच करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। तूं बख्शणहार सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे परम पुरख परमात्म मैनूं देणा आप अधार, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं भिखारन बणी तेरे दर, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। मेहरवान हो के किरपा देणी कर, किरपा निधान तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मी दे दे वर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। मेरा धर्म ख़ज़ाना दे भर, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। हर हिरदे तेरा होवे डर, भय भउ आपणा इक समझाईआ। तूं स्वामी नरायण नर, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। मेरा सुहञ्जणा कर दे घर, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट शरअ शर, दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। मानव मानस मानुख तेरे दर जायण तर, तारनहार समरथ आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त अगम्म वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरी दीन दुनिया होई दुखी, दर्दीआं दर्द लैणा वंडाईआ। मानव ज़ाती तक लै भुक्खी, भुक्खयां भुख ना कोए गंवाईआ। भगत जन्मे कोए ना कुक्खी, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। भाग लग्गे ना उलटा रुक्खी, तन वजूद ना कोए चतुराईआ । तूं निरगुण धार हो के उठी, जोती जाते वेस वटाईआ। किरपा निधान हो के तुट्ठी, मेहर नज़र उठाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण मेरीआं चारे वेखीं गुठ्ठी, चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ फोल फुलाईआ। मेरी पत मेरे भगवान गई लुट्टी, कलयुग लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। सब दी प्रीत तेरे चरण कवल टुट्टी, टुटयां सके ना कोए जुड़ाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेहरवान मैं तेरी आदि जुगादि करदी बुत्ती, बुतख़ानयां आपणे विच टिकाईआ। मेरी जाग खोल्ह दे सुरत रहे ना सुती, हलूणा शब्द नाम लगाईआ। तूं पुरख पुरखोतम अबिनाशी अचुती, चेतन

देणा कराईआ। मेरे उत्ते सुहञ्जणी कर दे रुती, रुतड़ी आपणा नाम महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी अचुत्ती, चेतन हो के चित ठगौरी दे चुकाईआ।