२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड महौण ज़िला लुध्याणा उजागर सिँघ दे गृह
अस्सू कहे प्रभू मेरा प्रविष्टा तेई, अवतार तेई ख़ुशी मनाईआ। की इशारा दिता सतिगुर नानक उत्ते वेईं, बहिबल हो के दयां सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा लिख के गए कई, केते तेरे हुक्म विच गुण गाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी तेरी सब तों निराली देही, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरा तेई दिवस दिहाढ़ा लोकमात, मातृ भूमी नाल मिलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं बख्शणी सच दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। ठाकर स्वामी हो के मार झात, परवरदिगार सांझे यार अक्ख उठाईआ। मेरे अन्त कन्त भगवन्त पुछ वात, वारस हो के खोज खुजाईआ। नव सत्त अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म सुणे कोई ना बात, बातन पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सच दा भेव खोल्ह दे आप, हरि करते दया कमाईआ। तूं धुरदरगाही अगम्मी बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। निज घर वासी आपणा दे दे जाप, बिन रसना जिह्वा कर पढ़ाईआ। कलयुग त्रैगुण माया मेट दे ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। पूरब लेखा लहिणा मेरा तक लै खात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। आसा कहे मैं जुग जुग आस इक्को रखी, रक्षक तैनूं दयां जणाईआ। निगाह मारीं बिना नेत्र लोचन नैण अक्खी, दीन दयाल दया कमाईआ। तूं सर्ब स्वामी मेरी पैज अन्तिम रखी, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मेरी कीमत कोई रही ना कक्खी, कलयुग कूड़े हट्ट विकाईआ। मैं दो जहान दुहाई दे दे नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। कलयुग माया ममता विच फसी, तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरा लहिणा देणा बाकी, बाकायदा दयां जणाईआ। तूं पुरख अकाला मेरा साथी, सगला संगी इक अख्वाईआ । मेरा पर्दा खोल्ह के वेख लै ताकी, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। मेरा तन वजूद नहीं कोई ख़ाकी, अप तेज वाए पृथ्मी
आकाश रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी चरण प्रीती मेरा नाती, दूसर संग ना कोए जणाईआ। अन्त पुछ मेरी वाती, वातावरन तेरे चरण टिकाईआ। धुर दी बख्श दे बूँद स्वांती, मेरी अग्नी तत बुझाईआ। तेरी सब तों वखरी ज़ाती, अज़ाती नूर नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा चार जुग दे शास्त्र नहीं काग़ज़ाती, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे कोल सतिगुर शब्द दी अगम्मी पाती, पत्रका जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो लिखी नहीं नाल कलम दवाती, हरफ़ हरूफ़ां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे प्रभू निगाह मार लै काया माटी भाण्डे कुम्ब, चार जुग दे मालक ध्यान लगाईआ। की संदेसा दिता अष्टभुज सुम्ब निसुम्ब, धुर दा हुक्म हुक्म दृढ़ाईआ। की लहिणा देणा गोबिन्द धार हेम कुंड, कुंडी खिड़की बाहर रखाईआ। की आशा रख के गया काग भसुण्ड, कलयुग अन्तिम दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरा संदेशा बिन पाणी पौण, पवण बसन्तरां रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा भेव पा सके कौण, कथनी कथ सके कोए ना राईआ। मैं पूरब कथा आया सुणाउण, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। जो लहिणा देणा राम दा लेखा राम रावण रौण, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उह संदेसा दर ठांडे आया घलाउण, बिन रसना जिह्वा गाईआ। जो भगत सुहेला तेरा आदि जुगादी तूं उस दा अन्तर आत्म आयों प्रचाउंण, पर्चा दीन दुनी तों बाहर पाईआ। कुछ लेखा तक लै की तेरा नाता विच महौण, मोहर आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तेई अस्सू कहे उह नारद आउंदा नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस नूं कलयुग करे ठठ्ठा, मसख़री रिहा उडाईआ। पंडता धर्म दा बुरज वेख लै ढठ्ठा, महल वेखण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द दा रिहा कोई ना पठ्ठा, चेला गुर ना कोए समाईआ। दरोही फिर गई मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठा, गुरुदुआर ध्यान लगाईआ। सब दा लेखा मुकणा इक्ट्ठा, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे कोल पुरख अकाल दा पटा, पटने वाला दए गवाहीआ। जिस दा लहिणा देणा अन्तिम धार होणा जट्टा, जटा जूटां करे सफ़ाईआ। उह सूरबीर नौजवान हट्टा कटा, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस सब दा मेटणा रट्टा, लेखा जाणे ख़लक ख़ुदाईआ। उह भेव खुल्हाए काया मट्टा, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। उस दा वेस बाज़ीगर नट्टा, जगत जीअ समझ सके ना राईआ। जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग टप्पा, अगला पन्ध मुकाईआ। उह वसणहारा घट घटा, लख चुरासी रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक वखाईआ। नारद कहे अस्सू
भाण्डे मिट्टी दे तक लै चार, चारे जुग सरनाईआ। बिन रसना करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। सतिजुग बोले आपणी धार, घृत विच समाईआ । त्रेता कूक कूक करे पुकार, बलि बावन वेख वखाईआ। चावल तेरा रूप अपार, समग्री बेपरवाहीआ। द्वापर कूक बोले ललकार, नव सत्त सत वड्याईआ। कान्हा कृष्णा तेरा सहार, अर्जन मिल के वजे वधाईआ। मोहण माधव हो सिक्दार, गहर गम्भीर खेल खिलाईआ। अन्न दाणा विच संसार, देवणहार इक गुसांईआ। जो वेखे विगसे पावे सार, आदि जुगादि धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। चौथा भाण्डा कहे मैं कलयुग कूड़ा कच्चा, ख़ाली अन्दरों नज़री आईआ । मेरे विच गुण रिहा ना सचा, सच मिले ना कोए वड्याईआ। मेरा अन्तष्करन कूड़ी क्रिया नाल मच्चा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैं नव दुआरे भज्जा, भज्जया वाहो दाहीआ। प्रभू नाम मूल ना जपा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मैनूं मिले कोई ना पता, पतिपरमेश्वर नज़र कोए ना आईआ। मेरा ख़ाली दिसे खटा, वस्त हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैनूं इशारा दे के गया नानक तपा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जिस वेले वेईं दे विच छपा, बिन छप्पर छन्नां डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। ख़ाली भाण्डा कहे मैं निक्का जेहा कुज्जा, कुम्भ नालों रूप बदलाईआ। मेरे अन्तर आत्म जगत विकार मूल ना बुज्झा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मैनूं अन्तिम अन्त इक्को दुआरा सुज्झा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला मेरा भेव जाणे गुज्झा, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। जिस दे अगे वास्ता पावे धरनी वसुधा, धरनी रो रो देवे दुहाईआ। उस दा कलयुग हुक्म दा होण वाला युद्धा, युधिष्टर दा लेखा लेखे विच्चों कढ्ढाईआ। अन्त वक्त सुहञ्जणा पुज्जा, पूजणयोग इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल इक खिलाईआ। भाण्डा कहे मेरा रूप मिट्टी ख़ाक तन, वजूद वेख वखाईआ। मेरा समझे कोई ना मन, मनसा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा रुपा नहीं कोई धन, धनाढ रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा सरवण नहीं कोई कन्न, कायनात दयां जणाईआ । मेरा नूर नहीं कोई चन्न, प्रकाश ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त इक वरताईआ। भाण्डा कहे मैं अन्दरों ख़ाली, चौथा दयो वखाईआ। मेरी सतिगुर शब्द करे दलाली, विचोला इक्को नज़री आईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल जोत अकाली, अकल कलधारी नाल मिल के वजे वधाईआ। जो सब दी सुरत रिहा संभाली, सम्बल बहि के आपणा खेल खिलाईआ। सो आदि जुगादि वाली, वारस इक्को इक अख्वाईआ। जो मेरा लेखा पूरा करे हाली, हालत तिस नूं दयां
सुणाईआ। कलयुग फल रिहा किसे ना डाली, पत्त टहणी गए कुमलाईआ। कूड़ी क्रिया खेल होई निराली, अचरज लीला रही वखाईआ। प्रभू प्रीती मिले कितों ना भाली, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। भाण्डा कहे प्रभू मैनूं दे दे प्रेम दाद, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। मैनूं भर सके ना कोई सन्त साध, फ़कीर फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। मैं फिर फिर वेखे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ ततां वाले समाध, समग्रीआं खोजीआं चाँईं चाँईंआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द अक्खरां वाले सुणदा रिहा नाद, ढोले सिफ्तां वाले सिफ्त सलाहीआ। मैं निगाह मारी विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। जिधर तक्कया दिस्या वाद विवाद, विख अमृत रूप ना कोए बणाईआ। तूं मेरा मोहण माधव माध, मेहरवान अगम्म अथाहीआ। आदि जुगादि बोध अगाध, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। माटी ख़ाली काचा भाण्डा तैनूं रिहा अराध, गुण तेरे ढोले गाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणी किरपा दा मेरे अन्दर पा प्रशादि, प्रशादी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरे अन्तष्करन रहे ना वाद विवाद, अमृत रस बिन रसना देणा चखाईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड महौण ज़िला लुध्याणा जरनैल सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे वड्डे होवण भाग, भगवन देवे माण वड्याईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ दी बुझे आग, त्रैगुण तत ना कोए तपाईआ। सति दीपक जोत जगे चराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर बख्शे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। हरिजन हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पतित पुनीत आप अख्वाईआ। साचा इश्नान कराए अगम्मी धूड़ मजन माघ, ममता मोह विकार चुकाईआ। सन्त सुहेले जावण जाग, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरा होया वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। किरपा करे आदि निरञ्जणा, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जिस दे चरण धूड़ करां मजना, मेरे पापां करे सफ़ाईआ। सदा सुहेला होवे सज्जणा, सख़ा इक अख्वाईआ। जिस मेरा पर्दा कज्जणा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस मेरा पर्दा कजणा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस दा नाम निधाना डंका वज्जणा, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। जिस दे हुक्म विच लख चुरासी जीव जंत बज्झणा, सिर सके ना कोए उठाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं खुशीआं गावां गीत, सतिगुर गोबिन्द धार दए वड्याईआ । जो जन भगतां करे सच प्रीत, प्रीतम हो के मेला मेले चाँईं चाँईंआ। मेरा धाम सुहाए बिना मन्दिर मसीत, बिन काअब्यां करे रुशनाईआ। मैनूं स्वामी मिल्या त्रैगुण अतीत, त्रैभगण धनी नूर अलाहीआ। मेरा ख़ुशी होया चीत, चित वित ठगौरी रही ना राईआ। मैं आपणा आप ल्या जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दर इक सुहाईआ। धरनी कहे मैं इक्को मंग मंगदी, मांगत हो के झोली डाहीआ। परम पुरख जगत घड़ी होवे लँघदी, पल पल तेरा नाम ध्याईआ। मेरे उत्तों खेल मुका दे भुख नंग दी, जगत दलिद्र डेरा ढाहीआ। ख़ुशी दे दे आपणे अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। वड्याई तकां तेरे भगत चन्द दी, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। वड्याई होवे तेरे इक्को छन्द दी, सो पुरख निरञ्जण दए वड्याईआ। मेरी आशा पूरी कर दे बन्द बन्द दी, बन्दगी तेरे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आशा पूरी करनी तत पंज दी, पंचम मीते ठांडे सीते दर आपणे देणी वड्याईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ सरहंद शहर गुरदर्शन सिँघ दे गृह राम सरूप
सुखराम दास कृष्ण कुमार देवी दयाल
धरनी कहे मेरे परवादिगार नूर अलाह, यामबीन तेरी सरनाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते अगम्म अथाह, सो पुरख निरञ्जण तेरी ओट तकाईआ। जल्वागर ख़ुदी तों बाहर मेरे ख़ुदा, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। मेरे श्री भगवान नौजवां, मर्द मर्दाने तेरी ओट रखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले बिन हथ्थां मेरी पकड़ लै बांह, बिन ततां तत जणाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहां, निरगुण निरवैर अगम्म अथाहीआ। मैं धर्म दी धार रही ना धरनी माँ, मईआ सईआ रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा तक लै सूर गाँ, पंछी पशू सारे रोवण मारन धाहीआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई वांग काँ, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। हिरदे वस्या दिसे किसे ना नाँ, नाउँ निरँकार तेरे रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे मालक ख़ालक पवित्र रिहा कोई ना थाँ, थनंतर वेखण कोए ना पाईआ। आ के वेख लै मेरा गराँ, गृह मन्दिर पर्दा आप चुकाईआ। तेरे चरण कवल धवल हो के बलि बलि जां, एका सरन देणी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल अगम्मड़े, बेअन्त बेऐब तेरी वड्याईआ । निगाह मार लै काया माटी मानव चंमड़े, चम्म दृष्टी वेख वखाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दे हाल होणे मंदड़े, मंदभागी दिसे लोकाईआ। तेरी कीमत रही ना कौडी दमड़े, दामनगीर तेरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे दर जगावां अलख, अलख अगोचर तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार हो प्रतख, पतिपरमेश्वर आपणा रूप बदलाईआ। मेरा भाण्डा वेख लै ख़ाली सख, सच वस्त रहिण ना पाईआ। ज्यों भावे मेरी पैज लैणी रख, रक्षक हो के होणा सहाईआ। सच प्रीती खेड़ा होया भक्ख, भठ दिसे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक देणी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरी बेनन्ती तेरे अगे अरदास, अरज़ोई इक सुणाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाश, पातशाह बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक लै तन वजूद माटी ख़ाक लाश, शरीर अन्दर ध्यान लगाईआ। कुछ लहिणा देणा मेरे नाल मिला दे शंकर कैलाश, कलाधारी दे वड्याईआ। मेरी जुग चौकड़ी पुराणी पूरब आस, तृष्ना तेरे चरण टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं धुर दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सो पुरख निरञ्जण पाउणी सार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एकँकार देणा अधार, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। आदि निरञ्जण कर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करते करना प्यार, मुहब्बत आपणा नाम समझाईआ। श्री भगवान मेरा कर्ज़ा देणा उतार, मकरूज़ तेरे दर ते मंग मंगाईआ। पारब्रह्म हो जा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। सतिगुर शब्द बोल जैकार, संदेशा दो जहान दृढ़ाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म कर उज्यार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। विष्नूं विश्व भर भण्डार, ख़ाली झोली रहिण ना पाईआ। शंकर कूड़ी क्रिया कर दे पार, सति त्रिशूल इक चमकाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी तूं वेखणी आपणी धार, जगत अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, ज़र्रा ज़र्रा रिहा कुरलाईआ । तूं मालक स्वामी मेरा कन्त भतार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। निहकलंका कलि कल्की बण इक अवतार, अवतरी हो के वेख वखाईआ। अमाम अमामा पाउणी सार, सिक्दार नूर अलाहीआ। मैं तेरी तल्बगार, सन्त कुमार रिहा जणाईआ। बराह ने दिता अगम्म इशार, सैनत अक्ख ना कोए दृढ़ाईआ। यगे पुरुष कीती विचार, बिन बुद्धी बोध कराईआ। हावग़रीब किहा तूं पावणहारा सार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नर नरायण तेरे सब कुछ अख्त्यार, हुक्मे अन्दर आपणा हुक्म वरताईआ। दत्ता त्रै कूक गया पुकार, दो जहान सुणाईआ । रिखप आसा रखी दीन दुनी तों बाहर,
भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। पृथू कर कर निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मत्तस तेरे चरणां धूड़ी ला के छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। कछप हो के आपे ज़ाहर, मिन्दिरा आपणे पिठ उठाईआ। धनंतर तेरा खेल न्यार, खेल खेलया चाँईं चाँईंआ। हँसा बावन पा के सार, पारब्रह्म प्रभ आपणा रूप जणाईआ। हरी हर हो के आप ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। दूतां दुष्टां आप सँघार, मोहण माधव आपणी कल वरताईआ। बावन तेरा रूप अगम्म नेत्र दिसे ना विच संसार, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। नर नरायण हो उज्यार, उजाला कीता थांउँ थाँईंआ। तेरा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। राम रामा रूप धर अपर अपार, खेल खेलया चाँईं चाँईंआ। कान्हा कृष्णा त्रैलोकी तेरे चरण भिखार, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण तेरी वड्याईआ। परस राम दी खत्री बाहमण तों बाहर दी धार, जगत शस्त्र ना कोए लड़ाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, लेख लिख्या चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी लँघदे गए पार, पारब्रह्म तेरी सेव कमाईआ। पैग़म्बरां पैग़ाम दिता दस्सया विच्चों निरअक्खर धार, मूसा ईसा मुहम्मद कर शनवाईआ। नानक गोबिन्द दे अधार, जै जै कार करावे ख़लक ख़ुदाईआ। अन्तिम परम पुरख परमात्म धरनी कहे तेरी आई वार, वारस हो के वेख वखाईआ। सम्बल नगरी तेरा धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। शब्दी शब्द तेरा जैकार, बिन कन्नां सरवणां कर शनवाईआ। तेरा रूप अनूपा शाहो भूपा दिस ना आवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तेरे ढोले गाईआ। मैं अन्त कन्त भगवन्त तेरा करदी इंतज़ार, बिन नैणां राह तकां चाँईं चाँईंआ। तूं शाह सुल्ताने नौजवाने मर्द मर्दाने मैनूं बख्श दे धूड़ी छार, टिक्के ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे दर पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जीवां जंतां अन्दरों कढ्ढके बाहर, साधां सन्तां रंग रंगाईआ। इक्को नाम कलमा सृष्ट सुबाई अन्तर निरंतर तेरा होवे प्यार, मुहब्बत आपणी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा दर आप सुहाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामी अन्तरजामी निहकामी मेरी इक अरज़ोई, जगत ख़ाहिश तमंना संग ना कोए रखाईआ। तुध बिन मेरी सार पाए ना कोई, कूक कूक दयां दुहाईआ। नव सत्त तेरे नाम मिले ना ढोई, ढोलक छैणे कम्म किसे ना आईआ। मानव ज़ाती सुरत शब्द सके ना कोए परोई, परोहत सके ना कोए समझाईआ । मेरे मालक ख़ालक परवरदिगार नूर अलाह मेरी दरोही, दो जहानां दयां सुणाईआ। आत्म परमात्म तेरे नाल किसे ना छोही, मिल के वजे ना कोए वधाईआ। जिधर तकां घर घर काया मन्दिर अन्दर पंज गरोही, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। सुरती उठे किसे ना सोई, सवाधान ना कोए कराईआ। अमृत बूँद स्वांत कोए ना चोई, सांतक सति ना कोए वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पत गई खोही, पतिपरमेश्वर
ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लेखे ला के भविख्तां वाली पेशीनगोई, पेश हो के पेशतर तैनूं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे प्यार मुहब्बत तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दरों गई मोही, नाता बिधाता इक्को इक लैणा जुड़ाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ सरहंद शहर विच गुरदर्शन सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द सदा बख्शंद, बख्शणहार आदि जुगादि अख्वाईआ। जन भगतां देवणहार सदा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। अन्तर निरंतर चाढ़्हनहारा नूरी चन्द, जोती जाता हो के डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से छन्द, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्धन कूड़ रहे ना राईआ । भाण्डा भरम भुलेखा ढाहे कंध, अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। सच दुआर निरगुण धार हो के जावे लँघ, अगे हो ना कोए अटकाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। पंज विकार मेट के जंग, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। मानस जन्म होवण ना देवे भंग, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, दुरमति मैल मैल धुआईआ। लेखा जाणे तत पंज, पंचम मीता हो के खोज खुजाईआ। मन कल्पणा रहिण ना देवे रंज, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को रंग रंगाए सवेर सञ्झ, सँध्या सरघी मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । सतिगुर शब्द सदा मेहरवान मेहरवान मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। आदि जुगादि नौजवान, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल हुंदा प्रधान, अवतार पैग़म्बर गुर आपणा खेल खिलाईआ। धुर संदेशा देवे नाम निधान, कलमा कायनात पढ़ाईआ। जगत जुगत शास्त्रां दे ज्ञान, विद्या विद्दत रूप दरसाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आण, अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। जिस दा खेल ज़िमीं असमान, दो जहान रचन रचाईआ। सो भगत वछल भगवान, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जो लहिणा देणा देवणहार नबी नूह इन्सान, लख चुरासी पर्दा आप उठाईआ। जिस नूं सब ने धुर दा मन्नया राम, काहन कान्हा आप हो जाईआ। जिस उत्ते पैग़म्बरां आउंदा ईमान, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस ने नानक दात दिती सतिनाम, नाम निधाना झोली पाईआ। जिस दा डंका फ़तिह महान, गोबिन्द गया गाईआ। सो पुरख अकाला नौजवान, दीन दयाल इक अख्वाईआ। जो देवणहार ग़रीब निमाणयां माण, सिर सिर आपणा
हथ्थ टिकाईआ। जिस दे प्यार विच रोग सोग सर्ब मिट जाण, दु:ख दलिद्र रहे ना राईआ। अन्तर आत्म निझर झिरना मिले पीण खाण, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। शब्द अनादी दए धुन्कान, अनहद नादी राग सुणाईआ। आत्म जोती जोत जगाए महान, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। घर ठाकर स्वामी मिले आण, नूर नुराना धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर आप सुहाईआ। सतिगुर शब्द लेखा जाणे काया मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ खोज खुजाईआ। बजर कपाटी तोड़नहारा जंदर, कुंजी नाम आपणी आप लगाईआ। भाग लगाए डूंग्घी खण्डर, अन्ध अन्धेरा वेख वखाईआ। मनुआ मन दहि दिशा उठ ना धाए बन्दर, दिवस रैण भज्जे नाँ वाहो दाहीआ। देवे प्रकाश बिना सूर्या चन्द्र, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द सच्चा महबूब, महिबान इक अख्वाईआ। जिस दा आलीशान अरूज, अर्श फर्श दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दी दो जहानां बाहर आवाज़, शब्दी धार करे शनवाईआ। तिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन दुनी चलाया जहाज़, बेड़ा चप्पू आपणा नाम रखाईआ। सो भगतां पूरे करनहारा काज, करता पुरख इक अख्वाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया गुरु महाराज, शाह पातशाह शहिनशाह नूर अलाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी दुरमति मैल धोवणहारा दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ । काया मन्दिर अन्दर सुरती जावे जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझा के आग, सांतक सति सति वखाईआ। जो सच सरनाई जावे लाग, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द ग़रीब निमाणयां करे वड वड भाग, भगवन हो के वेख वखाईआ। घर दीपक जगा चराग़, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। बिना करनी करतब अन्तष्करन उपजाए वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मन कल्पणा होए त्याग, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान , जन भगत सुहेले पकड़नहारा आपे वाग, डोरी अवर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड रौणी ज़िला लुध्याणा सरदारा सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द सदा सुखदाई, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अखवांयदा। जुग जुग खेले खेल हो के बेपरवाही, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा रंग रंगांयदा। भगत सुहेले आदि जुगादि लए उठाई, जगत आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढांयदा।
देवे नाम निधाना बण के धुर दा माही, महबूब हो के आपणा भेव चुकांयदा । सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी बख्शे सच्चा थाँईं, थान थनंतर इक वड्आइंदा। जोती जाता हो के पकड़े बाहीं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमांयदा। सतिगुर शब्द आदि जुगादी, निरगुण आपणी कार कमांयदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म संग निभांयदा। सति सति दा बण के रूप सदा सतिवादी, सति रंग रंग रंगांयदा। आपणी अवाज़ सुणाए धुन अनादी, अनहद आपणा राग दृढ़ांयदा। बिस्मिल धार होई विस्मादी, जग नेत्र नज़र किसे ना आंयदा। जिस दा हुक्म बोध अगाधी, मन मति बुद्ध तों परे समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभांयदा। सतिगुर शब्द सदा कुलवन्त, कुल भगतां वेख वखाईआ। जिस दा नाम निधाना अगम्मी मंत, मंतव हरिजन पूर कराईआ। जिस दी धार चार जुग दे सन्त, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। सो गढ़्ह तोड़नहारा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। निरगुण धार बण के पंडत, जगत विद्या बाहर पढ़ाईआ । जिस दा लेखा आदि अन्त, जुगा जुगन्त खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। सतिगुर शब्द सदा संगी, आदि जुगादि संग निभांयदा। काया माटी चोली देवे रंगी, रंगत दो जहान वखांयदा। जन भगतां पुश्त होवण ना देवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आत्म धार देवे अनन्दी, प्रमानंद विच रखांयदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्से छन्दी, सोहँ ढोला इक दृढ़ांयदा। बजर कपाटी तोड़े जंदी, ज़िंदगी आपणे नाल मिलांयदा। लख चुरासी कटे फंदी, जम की फास ना कोए वखांयदा। नूरी चन्द चाढ़्ह के चन्दी, अन्ध अज्ञान गवांयदा। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी लँघी, सो कलयुग अन्तिम फेरा पांयदा। जन भगतां सद कटणहारा तंगी, दु:ख दलिद्र डेरा ढांयदा। मनुआ मन ना रहे फ़रंगी, फ़ैसला इक्को हक सुणांयदा। आत्म परमात्म नाल करे संधी, नाता बिधाता आप जुड़ांयदा। झगड़ा मुके जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज डेरा ढांयदा। अन्त कन्त भगवन्त हरिजन लै के जावे सचखण्डी, दुआरा एकँकारा इक वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा बंक इक वड्आइंदा। सतिगुर शब्द भगत सुहेला मीता, मित्र इक अख्वाईआ। जो निरगुण वसे चीता, ठगौरी चित रहे ना राईआ। तन वजूद करे ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। भाग लगाए दया कमाए दरस दिखाए काया मन्दिर मसीता, काअबा इक्को इक नज़री आईआ। जिथ्थे वसे त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी धुर दा माहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर आप सुहाईआ। सतिगुर शब्द सदा सुहेला, संगी इक अख्वाईआ। जन भगतां करे आपणा मेला, मिलणी हरि जगदीश रखाईआ।
बंक दुआर इक सुहाए गुरु गुर चेला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादि अचरज खेल खेला, ख़ालक ख़लक हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। जो वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सो जन भगतां कलयुग अन्तिम बणे सज्जण सुहेला, सगला संगी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आवण जावण पतित पावन कटणहारा धर्म राय दी जेला, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड हरबंस पुरा ज़िला लुध्याणा गुरनाम सिँघ, जसवन्त सिँघ, प्रेम सिँघ,
शमशेर सिँघ, राज सिँघ, करनैल सिँघ, इन्द्र सिँघ
धरनी कहे मेरे श्री भगवान, भगवन भगवन्त तेरी ओट तकाईआ। मेरे आदि जुगादी काहन, निरगुण धार तेरी सरनाईआ। जोबनवन्ते नौजवान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा तक लै हो के निगाहबान, बिन नैणां नैण उठाईआ। नव सत्त मार ध्यान, वेखणा थांओं थाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होई प्रधान, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। मन कल्पणा होई शैतान, शरअ कूड़ करे लड़ाईआ। तेरा प्रेम प्यार रिहा ना किसे विच इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। मैं भिखारन हो के मंगां दान, मंगती हो के झोली डाहीआ। वस्त अमोलक एका देवे नाम निधान, निरवैर निराकार निरँकार आप वरताईआ । मैनूं तेरे उत्ते माण, अभिमान दीन दुनी देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्त, भगवन तेरी ओट तकाईआ। मेरे आदि जुगादी कन्त, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। मेरे उत्ते इक्को नाम दे दे मणीआ मंत, मन मनसा कूड़ दे गंवाईआ। गढ़्ह तोड़्ह दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, जगत शास्त्रां बाहर तेरी पढ़ाईआ। कलयुग लेखा वेख लै अन्त, अन्तष्करन तक ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी तेरे दर ठांडे इक बेनंत, अरज़ोई कर के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख कुदरत दे कादर करनेहार, करीम बेऐब नूर अलाहीआ। तुध बिन अवर ना कोए मददगार, सांझा यार नज़र कोए ना आईआ। मैं आदि जुगादि तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख लै जुग चार, चारे कुण्ट चारे खाणी ध्यान लगाईआ। मेरा नव सत्त रिहा पुकार, उच्ची कूक कूक दुहाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते कलयुग अन्त
पा सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। मेरे उत्तों पापां लाह भार, पतित पुनीत दे बणाईआ। मेरी अन्तष्करन दी सुण लै गिरयाज़ार, गिरवर गिरधार गोबिन्द तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले दीन, दीनन दया कमाईआ। मैं तैनूं रही चीन, दूसर इष्ट ना कोए रखाईआ। तूं निगाह मार लै लोक तीन, त्रैगुण अतीते वेख वखाईआ। मैं निमाणी कोझी कमली मस्कीन, बल आपणा ना कोए जणाईआ। तेरी दीन दुनिया तेरी रही ना मूल अधीन, भय भाओ सिर ना कोए रखाईआ। सब दी मनसा आसा होई कमीन, कामल मुर्शद तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं शाह पातशाह रहीम, रहमत इक कमाईआ। जिस बिध मानस ज़ाती कीती तकसीम, अन्त लेखा देणा मुकाईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना कदीम, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर दे रहमत, मेहर नज़र उठाईआ। तेरे चरण कवल मेरी आसा होवे सहिमत, दूसर राह ना कोए तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ दे ज़हिमत, जहां तहां हो सहाईआ। चार जुग दी लेखे ला लै मेहनत, दर ठांडे आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धरत धवल धौल, धर्म धार जणाईआ। आपणे वायदे तक लै कौल, इकरारनामे खोज खुजाईआ। जो इशारा दिता कृष्ण काहन साँवल सौल, त्रैलोकी धार दृढ़ाईआ। मैं हर घट अन्दर जावां मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। तेरा अक्खर धार निरअक्खर विच जणावां बोल, अनबोलत आप समझाईआ। सदी चौधवीं अन्त ना रहिणा अनभोल, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नाम कंडे शब्द तराज़ू दो जहान तोलां तोल, लख चुरासी आप उठाईआ। पृथ्मी पिृथम तेरे उत्ते दीन दुनी दा वेख घोल, तूं घोली जाणा आपणा आप घुमाईआ । अन्त कन्त भगवन्त तेरा दर्द दु:ख वंडे उत्ते धौल, धर्म धर्म धर्म धार समझाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले लए विरोल, निरगुण सरगुण आपणे रंग रंगाईआ। सति धर्म दा दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा सतिजुग देवे खोल्ह, कुंडी खिड़की बन्द ना कोए कराईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता एका देवे नाम अनमोल, अनमुलड़ी वस्त आप वरताईआ। सच स्वामी घट निवासी सद वसे तेरे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इक्को नाम निधाना नौजवाना वजाए अगम्मा ढोल, जिस दी आवाज़ सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनीए तेरे उत्ते धर्म कमावांगा। निहकर्मी हो के कर्म दृढ़ावांगा। भाण्डा भरम भरम भन्नावांगा। सतिजुग सच सच प्रगटावांगा। काया माटी भाण्डा कच्च, कूड़ी क्रिया बाहर
कढावांगा। मनुआ मन पए ना नच्च, दहि दिशा दा पन्ध मुकावांगा। साची दे के इक्को मति, ब्रह्म मति आप समझावांगा। मानव ज़ाती बख्श के इक्को तत, ततव तत भेव खुलावांगा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अमृत मेघ नाम बरसावांगा। तेरे उत्ते ज़रूर आवां वत, बेवतनां वेख वखावांगा। जिस कारन तूं वास्ता रही घत, तेरा सथर सेज लेखे लावांगा। निरगुण धार जोड़ के नत, सरगुण आपणी गंढ्ढ पुआवांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धर्म दी धार तैनूं बख्श के यति, सति तेरी गोद टिकावांगा।