पुस्तकालयभाग २४

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड दोराहा ज़िला लुध्याणा नछत्र सिँघ दे गृह

दोराहा कहे जन भगतो जगत धार विच ना रहिणा दो, दूआ एका एका रूप समाईआ। धुर संदेशा नर नरेशा सुणो अगम्मा सो, सो पुरख निरञ्जण आप दृढ़ाईआ। आत्म धार निरगुण सारे जाओ हो, हाहा टिप्पी आपणा रंग वखाईआ। बिना पुरख अकाल दूसर इष्ट दिसे ना को, सीस बिन जगदीस ना कोए निवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाओ सच मुहब्बत मोह, विकार हँकार जगत ना कोए जणाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती निझर झिरना कवल नाभी लैणा चो, जगत तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। पंच विकारा विच संसारा मेटणा गरोह, गृह मन्दिर अन्दर तन वजूद वजे वधाईआ। बिन नेत्र लोचन नैण घर वेखो अगम्मी लो, लोयण आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। दोराहा कहे जन भगतो जगत धार छडणी दो धड़, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। एका अक्खर निरअक्खर धार जाणा पढ़, रसना जिह्वा होए ना कोए हल्काईआ। इक दुआर जाणा खड़्ह, सच महल अटल सोभा पाईआ। इक्को मंज़ल जाणा चढ़, जिथ्थे मिले धुर दा माहीआ। सचखण्ड दुआर बिन कदमां जाणा वड़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दोराहा कहे मेरा दोहरा इक संदेश, सँध्या सरघी बाहर जणाईआ। सब दा मालक इक नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। जो आदि जुगादी रहे हमेश, हम साजण धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा कलयुग अन्तिम नाल दस दस्मेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। उह मेटणहारा कलयुग क्रिया कूड़ मलेछ, ममता मोह विकार गंवाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के हर घट अन्तर करे प्रवेश, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धार ना कोए दृढ़ाईआ। उह वसणहारा एकँकारा सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे अगे अवतार पैग़म्बर

गुरु होए पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दोराहा कहे जन भगतो दीन दुनी दी तक लओ दोहरी धार, धर्म विच ना कोए समाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के मात दृढ़ाईआ। जो कातब बण के बणे लिखार, लेखा लिख्या चाँईं चाँईंआ। जो हुक्म संदेशा दिता आप करतार, कुदरत कादर गया दृढ़ाईआ। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रिहा विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ । जिस नूं सब ने किहा कलि कल्की अवतार, निहकलंका डंक वजाईआ। अमाम अमामा हो सिक्दार, हुक्म संदेशा देवे धुरदरगाहीआ। जो लहिणा देणा पूरब सर्ब लए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। दोराहा कहे जन भगतो दीन दुनी दी वेखो मंडी, मण्डल मण्डपां विच ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होई पखण्डी, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। बिना प्रभू तों आत्मा सब दी होई रंडी, कन्त सुहाग ना कोए हंडाईआ। दीन दुनी ओझड़ पै गई डण्डी, डण्डावत बन्दना सारे गए भुलाईआ। मेरा मेहरवान श्री भगवान करनहार खण्ड खण्डी, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। नव सत्त दी धार जाए वंडी, वंडणहारा इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच चलणी चण्डी, चण्ड प्रचण्ड रूप बदलाईआ । उह जन भगतां सदा पवण देवे ठण्डी, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। पिछली टुट्टी जाए गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दोराहा कहे जन भगतो जगत दे दोवें राह देणे छड, क्रिया कूड़ ना कोए परनाईआ। माया ममता नालों होणा अड्ड, हउमे हंगता संग ना कोए रखाईआ। कूड़ निशाना जगत जहान देणा वढ, तन्दी तन्द नज़र कोए ना आईआ। इक नाम निधाना तन वजूद अन्दर देणा गड्ड, जिस दी जड़ ना कोए उखड़ाईआ । लेखे लाउणे आपणे मास नाड़ी हड, तन वजूद वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। दोराहा कहे मेरे उत्ते सप्तस ·षीआं लाया डेरा, पूरब दयां जणाईआ। बाल्मीक तिन्न दिन कर के गया वसेरा, राम तीर्थ दए गवाहीआ। राम ने नेत्र नाल तक्कया विच अन्धेरा, लोचन नैण उठाईआ। बलि दा फिर के गया वछेरा, अश्वमेध यग दुहाईआ। निगाह मार के तकदा रिहा सतिगुर शब्द धरनी उत्ते केहड़ा चेरा, चेला गुर कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। दोराहा कहे मेरे उत्ते त्रेता युग बीता, बीती कहाणी दयां सुणाईआ। मैं आदि जुगादि सब दी वेखदा नीता, नीतीवान इक हो आईआ। मेरे धाम उत्ते

राम विछोड़े विच रह के गई सीता, सत्त दिन आपणी सेज हंढाईआ। एह खेल जगत दीआं अक्खीआं बाहर अनडीठा, नेत्र लोचन नैण वेखण कोए ना पाईआ। जन भगतो इथों इक दी धार मिले ते जगत दी दूजी छडणी रीता, मन्दिर मसीतां रंग ना कोए रंगाईआ। घर स्वामी मिले त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी दए वड्याईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीका, तोहफ़े देवे नाम ख़ुदाईआ। तुहाडीआं आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदा, जो आमद विच आए चल के राहीआ। तुहाडी आसा कामना वेखे पोशीदा, परदयां विच्चों पर्दे आप फुलाईआ। तुहानूं दर्शन देवे सनमुख ते सिधा रखे दीदा, दीदा दानिस्ता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। दोराहा कहे मेरा आदि आदि दा पुराणा भविख्त, चार जुग दे शास्त्र अक्खरां नाल जणाईआ। पुराण गरड़ विच वेद व्यास ने लिखी लिख्त, कांड अठारवां नाल मिलाईआ। किस बिध पुरख अकाले दीन दयाले ब्रह्मण गौड़ दी धार दीन दुनी दी खोल्हणी दृष्ट, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। फेर संदेशा दे के गया राम नूं गुरु वशिष्ट, विषयां बाहर समझाईआ। पैग़म्बरां बिन शाही तों लिखी लिस्ट, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। नानक निरगुण धार सतिनाम दी दिती किशत, सोहणा आपणा खेल खिलाईआ। गोबिन्द पुरी अनन्द विच पहले दिन इक प्यार दी बन्न्ही शिसत, निशाना ज़िमीं असमान बणाईआ। दोराहा कहे ना मेरा लेखा स्वर्ग ना नाल बहिश्त, दोज़ख़ां वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं आदि दा प्यार मेरा प्रभू दे नाल इश्क, मशूक आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दखाए इक अगम्मा दृष, दिशा जगत वंड ना कोए वंडाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ दोराहा शहर ज़िला लुध्याणा गज्जण सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरे बेपरवाह, बेपरवाही तेरी नज़री आईआ। चार जुग दे शास्त्र बणे गवाह, शहादत देवण थांउँ थाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणा, संदेशा दे के चाँईं चाँईंआ। बिना परम पुरख तों पकड़े कोई ना बांह, सगला संग ना कोए निभाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले अन्तिम कर न्याँ, दर तेरे वास्ता पाईआ। कलयुग जीव बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। मैं धर्म दी धरती रही ना माँ, सच सीर ना कोए रखाईआ। मेरा नौ खण्ड नगर खेड़ा वेख गराँ, सत्तां दीपां पर्दा लाहीआ। सन्त सुहेले इक इकेले तुध बिन देवे कोई ना ठण्डी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै जगत

जहान दा वक्त, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। झगड़ा प्या बूँद रक्त, दरोही दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा फ़िकरा ढोला गाए कोई ना फ़कत, फ़कीर नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी विच तक लै आपणे भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ । बिन तेरी किरपा सति दिसे कोई ना शक्त, शख़सीअत रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दे दे नाम अनमुल्ला, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। तूं मालक ख़ालक कुलसुलह, सगला संगी इक अख्वाईआ। तेरा सहारा अगम्मी मिले तुल्हा, कलयुग नईया नौका हो के पार लँघाईआ। सच सरोवरां विच्चों मेरे पार अमृत धार डुल्हा, सच रस ना कोए रखाईआ। तेरा जीव जगत फिरे भुल्ला, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। मानव ज़ाती सति धर्म दा फुल्ल हुल्ला, फुल्ल टहणी सके ना कोए महकाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना आपणा दुआरा कर दे खुल्हा, ख़लक दे ख़ालक आपणा पड़दा दे खुल्हाईआ। निगाह मार लै कलयुग कूड़ अन्धेरा झुल्ला, पवण ठंड ना कोए वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर इक सुहाईआ। धरनी कहे मैनूं बख्श अगम्मा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। मेरा पवित्र कर दे घर, गृह मन्दिर वजे वधाईआ। अमृत भण्डारा भर दे सरोवर सर, जलां थलां रंग रंगाईआ। तूं मालक नरायण नर, हरि करता इक अख्वाईआ। मेरा भय भओ चुका दे डर, धीरज धीर देणा धराईआ। तेरा भाणा लवां जर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तेरी सरनी जावां पर, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। तूं मेहरवान मेरा नरायण नर, हरि करता नूर अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरनी लाग जावां तर, तारनहार तेरी वड्याईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ दोराहा शहर ज़िला लुध्याणा भाग सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे आदि जुगादी संगी, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। बिन तेरी किरपा मेरी चोटी होई नंगी, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। मैं निमाणी हो के वस्त रही मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी कट दे तंगी, तंगदस्त ना रहे लोकाईआ। अमृत रस रिहा ना किसे धार गंगी, गंगोत्री रंग ना कोए रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरंतर मनुआ मन होया फ़रंगी, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी पूरब धार दीन दुनी दी लँघी, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा तक लै कन्ढ्ढी, तट किनारे खोज खुजाईआ। मैं शरअ दी होई पाबन्दी, ज़ंजीर

सके ना कोए तुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ओझड़ होई डण्डी, डण्डावत दीन दुनी ना कोए दृढ़ाईआ। बिन तेरे मेरे पुरख अकाल मैं सुहागण हो गई रंडी, कन्त सन्त नज़र कोए ना आईआ। जगत जिज्ञासुआं वासना होई पाखण्डी, भेख घर घर सोभा पाईआ। तेरे नाम दी पवण देवे कोई ना ठण्डी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मानव ज़ाती पूजा करके करीरां जंडी, जोती जाता तेरा इष्ट ना कोए मंनाईआ। मेहरवान हो के इक नाम वंडीं, वस्त अतोल अतुल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख मेरे उत्ते मार ध्यान, बिन नेत्र नैण उठाईआ। मेरे साहिब श्री सुल्तान, हरि करते धुरदरगाहीआ। मेरे शाहो भूप मेहरवान, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। मेरा लेखा तक लै विच जहान, दीन दुनी खोज खुजाईआ। दरोही फिरी ज़िमीं असमान, हाहाकार सुण ख़लक ख़ुदाईआ। मैं नेत्र नीर लग्गी वहाण, हंझूआं हार बणाईआ। पवित्र रिहा ना कोए अस्थान, धर्म दुआर ना कोए चतुराईआ। मैं धरन निमाणी दर ठांडे मंगां दान, दाते देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे बेनज़ीर, नज़रीआ दीन दुनी दे बदलाईआ। लेखा तक शाह हकीर, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। मेरे शरअ दे कट ज़ंजीर, शरीअत आपणी इक दृढ़ाईआ। तेरे कोल हक तकबीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। तूं शाह पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। मेरे उत्तों दीन दुनी बदल दे ज़मीर, ज़ामन हो के वेख वखाईआ। कलयुग कीता अन्त अख़ीर, आख़र तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मेरी बंधाए कोई ना धीर, धीरज नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर घत के गए वहीर, लोकमात विच्चों भज्जे वाहो दाहीआ। बिन तेरे नाम खण्डा शस्त्र दिसे ना कोए शमशीर, शाह सुल्तान नज़र कोए ना आईआ। मेरा अन्तष्करन होया दिलगीर, दिल दी धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे स्वामी धुर दे कन्त, कन्तूहल तेरी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि बेअन्त, बेपरवाह नूर अलाहीआ। तेरा नाम निधाना इक्को मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। कलयुग अन्त सति दा रिहा ना कोए सन्त, सति विच ना कोए समाईआ। दरोही फिरी विच जीव जंत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मेरे उत्ते मेहरवान गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। सतिजुग सच बणा बणत, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। दरोही मेरी तेरे अगे मिन्नत, निव निव लागां पाईआ। तूं आ जा मेरी सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार मेरी मंन मिन्नत, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ कुड़यारे मेट

दे निन्दक, चुगली सरवण सुणन कोए ना पाईआ। मेरा हौसला बणा दे नाल रला दे हिम्मत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव सत्त निरगुण धार मिटा दे चिन्त, चिन्ता रहिण कोए ना पाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ दोराहा शहर ज़िला लुध्याणा गुरनाम कौर दे गृह

कलयुग कहे धरनीए धवल हो ना दे दुहाई, चार कुण्ट कुरलाईआ। मैं चौथा जुग परम पुरख दा राही, मुसाफ़र दो जहान अख्वाईआ। चारे वेद मेरी देण गवाही, अथर्बण कूक कूक सुणाईआ। तेई अवतारां कीती लिखाई, लिख्या लेख धुर दे माहीआ। पैग़म्बरां मेरे नाम दी कीती रसाई, रस्ता कायनात जणाईआ। नानक गोबिन्द मैनूं धर्म दी फड़ाई साई, सौदा हको हक समझाईआ। मैं कूड़ कुड़यारा विच संसारा भज्जा वाहो दाही, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सिर मेरे हथ्थ टिकाई, पुश्त पनाह आप हो जाईआ। मेरा मालक ख़ालक जल्वागर नूर अलाही, आलमीन इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच मैं दीन दुनी दे अन्तर निरंतर कूड़ कुड़यार दी लाई शाही, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मैं फिरां जलां थलां अस्गाही, समुंद सागराँ टिल्ले पर्वतां वेख वखाईआ। मेरे हुक्म दी धरनी तेरे उत्ते पए दुहाई, दोहरी आपणी कल वरताईआ । मैं नौ खण्ड पृथ्मी ख़ाक देणी उडाई, ख़ाका दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचा इक गुसांईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरा मालक इक ख़ावंद, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच पाबन्द, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। जिस दा खेल वेखणा तारा चन्द, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा लहिणा देणा गोबिन्द धार पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । उस निरगुण धार मैनूं सुणाया अगम्मा छन्द, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जिस कारन दीन दुनी दिती वंड, दीनां मज़्हबां आपणा हुक्म वरताईआ। उह अन्त कन्त भगवन्त मेरे हथ्थ फड़ा चण्ड प्रचण्ड, खण्डा खड़ग कूड़ चमकाईआ। जिस दा लहिणा देणा मेरे नाल होवे खण्ड ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड खोजां थांउँ थाँईंआ। मेरे हुक्म विच तेरे सीने पै सके ना ठंड, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सब सुते दे कर कंड, करवट सके ना कोए बदलाईआ। उठ निगह मार लै मैं साधां सन्तां जीवां जंतां जिज्ञासुआं अन्तर आत्म कीती रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण मेरा कूड़ फिरे पाखण्ड, विकार हँकार नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं सूरबीर बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर बदल दिता ज़माना, ज़िमीं असमान वेखण थांउँ थाँईंआ। मेरे कोल लहिणा देणा सीआपत राम रामा, रम्ईआ की जणाईआ । की इशारा दे के गया घनईया कान्हा, काहन कान्हा की समझाईआ। की पैग़म्बरां दिता पैग़ामा, जबराईल की दृढ़ाईआ। की नानक निरगुण सरगुण सतिनाम बोल के नामा, भेव अभेदा भेव चुकाईआ। किस बिध गोबिन्द फ़तिह डंक वजाया दमामा, दोहरी धार समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता पुरख बिधाता हो के पहरे जामा, तन वजूद माटी ख़ाक जगत नज़र कोए ना आईआ। जिस दे हुक्म नाल मैं मानव मानस मानुख नव सत्त कीता ग़ुलामा, सिर सके ना कोए उठाईआ। हिरदे रहिण दिता नहीं किसे नामा, नाउँ निरँकार रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तके तेरे उत्ते कीती अन्धेरी शामा, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। प्रकाश रिहा किसे ना भाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा संग रखाईआ । कलयुग कहे धरनीए क्यों जगत मचावें शोर, कूक कूक सुणाईआ। ज़रा निगह मार लै कर के ग़ौर, गहर गम्भीर की सुणाईआ। जिस अगे चले ना किसे दा ज़ोर, जोरू ज़र सारे सीस निवाईआ। उह खेल करन वाला होर दा होर, अवर दा अवरा रूप बदलाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे निरगुण धार अगम्मा चोर, आदि जुगादि अछल छल अख्वाईआ। उह आपणे हुक्मे अन्दर मैनूं रिहा तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं सुत दुलारा उस दा जिस मेरा भाग कीता मथोर, मिथ्या दस्सी लोकाईआ। मेरे हुक्म विच दीन दुनी खांदी पशू ढोर, पंछीआं खल्ल रहे लुहाईआ। सति धर्म सके कोई ना होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। आत्म परमात्म सके कोई ना जोड़, जोड़ी जगदीस ना कोए रखाईआ। मैं सब दा अन्तष्करन कीता कौड़, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। तूं धरनी कोझी कमली हो के मूल ना दौड़, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं चढ़ाया आपणे शब्द अगम्मे घोड़, वाग मेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैं दीनां मज़्हबां जीवां जंतां सीस मारना पौड़, पौड़ी डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा अन्तिम नाल ब्राह्मण गौड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे कारन निहकलंका कलयुग अन्तिम जावे बौहड़, कलि कल्की फेरा पाईआ। अमाम अमामा मेरा मार्ग वेखे भीड़ा सौड़, कूचा गली फोल फुलाईआ। एह वक्त अन्त रह गया थोड़, जिस दा भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनीए क्यों प्रभ दे अगे करें पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। उह शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जिस दे हुक्म विच असीं फिरदे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जीए वाहो दाहीआ। जो मेरा लहिणा देणा वेखे विच

संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। मैं माण रहिण दिता नहीं तेई अवतार, पैग़म्बरां रंग ना कोए समाईआ। गुरु गुरदेव दरस होए ना किसे दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां कीता हाहाकार, गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे ज़ारो ज़ार, अठसठ तीर्थ धीरज धीर ना कोए धराईआ। साध सन्त जिज्ञासू मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वार, सचखण्ड वेखण कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द कथनी कथ कथ सारे रहे उच्चार, ढोले दीन दुनी विच गाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेल मिले ना किसे सिरजणहार, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं तेरे उत्ते आपणे जुग दा सिक्दार, दूजा शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को एक एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो मेरा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। मैं उस दे चरण कवल करां निमस्कार, निव निव लागां पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला मैनूं दे अधार, उदर दा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा हुक्म सदा जुग चार, आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कोई मेटे मेट मिटाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मकसूदड़ा ज़िला लुध्याणा श्री राम दे गृह

धरनी कहे प्रभ चरण मेरी लग्गी धूड़ी, ख़ाकी मिटी हो के ख़ाक रमाईआ। मेरे अन्तष्करन रंगत चढ़ गई गूढ़्ही, आदि जुगादि उत्तर कदे ना जाईआ। मैं चतुर सुघड़ बण गई मूर्ख मूढ़्ही, प्रभ देवे माण वड्याईआ । मेरे उत्तों कलयुग कल्पना मेटे कूड़ी, जूठ झूठ दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा परम पुरख देवणहार पैग़ाम, संदेशा अगम्म दृढ़ाईआ। धरनीए तेरा पूरा करां काम, करनी करता हो के वेख वखाईआ। जगत अन्धेरा मेटां शाम, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। तेरा नगर खेड़ा तक ग्राम, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जिस दी कीमत कोई दे ना सके दाम, दामनगीर नज़र कोए ना आईआ। अन्त करां आप इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी जो लेखा लिख्या श्री राम, राम रामा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक गुसाईंआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते भगत रहिण सुहंदे, सोहणी मिले वड्याईआ। तेरी धार विच रहिण बन्दे, बन्दगी तेरी विच समाईआ। तूं निरगुण धार तोड़ने जंदे,

बजर कपाट आप खुल्हाईआ। अन्तष्करन रहिण ना देवीं गंदे, पतित पुनीत करीं सफ़ाईआ। जो दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा तेरा लँघे, फड़ बाहों गले लगाईआ। आत्म देणा परमानंदे, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जो गावण सोहँ छन्दे, सो पुरख निरञ्जण होणा आप सहाईआ। निगाह मार लै कलयुग आया अन्तिम कन्ढ्ढे, घाट पतण बैठा डेरा लाईआ। तुध बिन जन भगतां टुट्टी कोए ना गंढ्ढे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा गृह कर सुहञ्जणा, सच दे वड्याईआ। तूं मालक आदि निरञ्जणा, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। तेरी धूड़ी होवे मेरा मजना, दुरमति मैल धुआईआ। जन भगतां बणना साक सज्जणा, सगला संग आप बणाईआ। कलयुग अन्तिम पर्दा कजणा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, मध सूदन इक अख्वाईआ। सब दा लेखे लाउणा काया माटी बदना, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ । दर बहाउणा आहला अदना, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जो इशारा दे के सदना, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरा इक्को नाम निधाना सुणां नदना, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। तेरा दीपक जोती दो जहान श्री भगवान अगम्मा जगणा, जागरत जोत बिन वरन गोत दे रुशनाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी सरन किसे नहीं लग्गणा, चरण कवल उपर धवल मिले ना कोए वड्याईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त सब दा पर्दा कज्जणा, ओढण नाम सीस टिकाईआ। धरनी कहे मेरे मालक ठाकर स्वामी जोती जाते मैं तैनूं इक्को सद्दणा, सदके वारी घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम नगारा दो जहान वजणा, वजह समझ सके कोए ना राईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड अजनौध ज़िला लुध्याणा हरबंस सिँघ,
जगदीस सिँघ, दर्शन सिँघ दे गृह

कलयुग कहे मैं प्रभू दा पुत्तर सका, चौथा जुग ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मेरा निरगुण धार एकँकार नाल वायदा पक्का, जुग चौकड़ी जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। मेरा लहिणा देणा जगत जहान हका, हकीकत दा मालक देवे चाँईं चाँईंआ। मैं सति धर्म दी कीमत रहिण दिती नहीं टका, कौडी कौडी हट्टो हट्ट विकाईआ। मेरा नौ खण्ड पृथ्मी अगे वज्जण वाला धक्का, सृष्टी दृष्टी अन्दरों गया हिलाईआ। साचा खेल कराउणा मदीना मक्का, काअब्यां लेखा दयां मुकाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मैनूं सच संदेशा देवे यका, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं सूरबीर बहादर, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मेरा मालक ख़ालक करता कदीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस मैनूं तेरे उत्ते दिता आदर, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। बेशक तूं आदि जुगादी पूरब धरनी माँ बणी रही मादर, दीन दुनी आपणा रंग रंगाईआ। अन्त तेरे उत्ते मेरा लेखा होणा मक्तूल कातिल, सीस धड़ वंड वंडाईआ। धाम मुकद्दस रहे कोई ना बातुल, पवित्र नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं नौ खण्ड पृथ्मी करनी अन्धेरी रातन, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। प्रभू दा दरस पा सके ना कोई बातन, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं सच संदेशा आया आखण, धुर दा हुक्म नाम दृढ़ाईआ। की खेल खेले अलखणा अलाखण, अलख अगोचर की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं योद्धा सूरबीर बली, बलधारी इक अख्वाईआ। मैनूं इशारा दे के गया संग मुहम्मद नाल यार अली, अल्ला हू नाअरा नाल लगाईआ। जिस पिच्छे पैग़म्बरां दिती बली, तन वजूद शहीद कराईआ। उस साहिब दी तकणी गली, जिस दा मार्ग पन्ध मुकाईआ। जिस दी ख़ातर गोबिन्द किहा सीस धरना तली, तल्ब अवर ना कोए जणाईआ। उह वसणहारा जली थली, महीअल आपणा खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं योद्धा बड़ा बलवन्त, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरा मालक इक्को कन्त, नूर नुराना नूर अलाहीआ । जिस दा लहिणा देणा नाल जीव जंत , लख चुरासी विच समाईआ। उस बणाई मेरी बणत, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। कुछ लहिणा याद कर लै जो राम इशारा दिता सी हनवन्त, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वधे बेअन्त, सति रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दा दिसे कोई ना सन्त, सच विच ना कोए समाईआ । दरोही फिरनी विच जीव जंत, नव सत्त सति कुरलाईआ। गढ़्ह बणाए हउमें हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ । बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, बुद्धी तों परे ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे धरनी मैनूं प्रभ ने दिती थापी, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। मेरे कोल उस दी बिन अक्खरां वाली कापी, जिस दे अक्खर नज़र कोए ना आईआ। मैं लोकमात बणया प्रतापी, जगत जहान आपणा बल प्रगटाईआ। मैं दीन दुनिया कीती पापी, पुनीत नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरे उत्ते करनी अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पाउणा ज़ात पाती, दीन मज़्हब देणे लड़ाईआ। मेरी वेख लै तेरे उत्ते कूड़ कुड़यार दी आउण

वाली वाटी, पूरब पन्ध मुकाईआ। तूं आपणी संवार के रखीं खाटी, आसण सिँघासण नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे तेरे तट किनारे घाटी, मंज़ल मंज़ल लेखा दए मुकाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड साहनेवाल ज़िला लुध्याणा गुरवन्त कौर दे गृह

कलयुग कहे धरनी मेरी जगत वेख वड्याई, वड वड्डा हो के दयां जणाईआ। चारों कुण्ट खेल खेलां हो के बेपरवाही, बेपरवाही विच समाईआ। मैं महाबली योद्धा हो के धर्म दी जड़ दयां उखड़ाई, पत्त फुल टहणी नज़र कोए ना आईआ। मेरा डंका वजे थल अस्गाही, समुंद सागराँ टिल्ले पर्वतां हुक्म वरताईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी फिरां चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। मेरा हुक्म वरते ना कोई मेटे मेट मिटाई, मेटणहारा नज़र कोए ना आईआ। मेरी ख़ातर पुरख अकाल दीन दयाल तेरे उत्ते आया वाहो दाही, भज्जया बिन कदमां चरण उठाईआ। सब तों उत्तम श्रृेष्ट मेरी कीती लिखाई, जिस दी कातब सार कोए ना पाईआ। मेरी शहादत देवण अवतार पैग़म्बर गुर शब्दी धार गवाही, धुर संदेश्यां नाल सुणाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल गोबिन्द ढईआ ढाई, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरा हुक्म संदेशा एक, एका दिती वड्याईआ । मैं उसे दी रखी टेक, टिक्के मस्तक धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मैं दीन दुनी दी बुद्ध रहिण नहीं दिती बिबेक, सति विच ना कोए समाईआ। कूड़ कुड़यार दा बदलया भेख, भेखाधारी कीती ख़लक ख़ुदाईआ। माण रिहा ना किसे मुल्ला शेख़, मुसायक रोवण मारन धाहीआ। मेरा सुण लै अगम्म संदेश, संदेशा देवां चाँईं चाँईंआ। मेरी वड्याई रही सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल गाईआ। मैनूं इशारा दे के गया गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा दा मालक इक समझाईआ। कलयुग तेरा पुरख अकाला दीन दयाला मेटे कलेश, कलधारी आप हो आईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। उह मेरा नर नरायण नरेश, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुण्डाया रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा हुक्म वरते अगम्मा विशेष, विषयां तों बाहर आपणी कार भुगताईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड नत ज़िला लुध्याणा भाग सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे उत्तों मेट रोग संताप, कलयुग कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया अग्नी मिटा दे ताप, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते अमृत मेघ नाम वरसाईआ। कलयुग जीवां अन्दरों कूड़ी क्रिया कढ दे पाप, पतित पुनीत आप कराईआ। हरि हिरदे अन्दर तेरा उपजे जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे गाईआ। चरण प्रीती मानव ज़ाती जोड़ना नात, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर जणाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि आप, करता पुरख इक अख्वाईआ। मेरा नौ खण्ड कूड़ क्रिया नाल रिहा कांप, सत्त दीप देण दुहाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। कलयुग अन्ध अन्धेर मिटा दे रात, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ । सतिजुग सति धर्म दा थापण थाप, सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। मेरा डूँग्घा वेख लै धवल वाला खात, धरती हो के दयां सुणाईआ। मेरे कोल संदेशे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार लेखा वेख लै बिन चिठ्ठीआं वाले पात, पत्रका तेरा नाम दृढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त स्वामी पुछ मेरी वात, सदी चौधवीं तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों कलयुग मेट दे कूड़ कुड़यारा, सच धर्म दे प्रगटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक लै हाहाकारा, सृष्टी दृष्टी अन्दर रोवे मारे धाहीआ। सच स्वामी किसे मिले ना मीत मुरारा, परम पुरख परमात्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट वध्या पंच विकारा, माया ममता मोह नाल मिलाईआ। तूं देवणहार इक दातारा, दयानिध इक अख्वाईआ। साचे नाम दा आप बण इक वरतारा, सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। मेरा ख़ाली भर भण्डारा, अतोट अतुट झोली पाईआ। तूं निरगुण नूर जोत निहकलंक अवतारा, अवतरी तेरी आस रखाईआ। तेरा संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, चार जुग दे शास्त्रां बाहर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । धरनी कहे किरपा कर मेरे अकाल, अकल कलधारी दया कमाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरी लेखे ला लै चार जुग दी घाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव कमाईआ। हरिजन भगत सुहेले प्रगट कर दे आपणे लाल, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। मेरा सच दुआर सुहा दे सची धर्मसाल, गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ इक्को घर बणाईआ। नाद धुन शब्द अगम्मी वजा दे ताल, तलवाड़ा इक्को इक दरसाईआ। फल लगा दे मेरे उत्ते धर्म दे डाल, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह मैनूं दे दे सच्चा धन माल, वस्त अमोलक इक वरताईआ। तूं सम्बल विच बहि के मेरी सुरत संभाल, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। लहिणा देणा लेखा

पूरा कर दे शाह कंगाल, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते प्रगट कर दे सति धर्म, धर्म धर्म दी धार जणाईआ। सतिजुग साचे दे दे जरम, आप बण जणेंदी माईआ। मेरा उत्तम कर दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। हर हिरदे मेट दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दीन दुनी दी दृष्टी रहे ना चर्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ । तूं सब किछ करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। मैं तेरी लागा सरन, निव निव लागां पाईआ। तूं मालक भन्न्हण घड़न, समरथ इक अख्वाईआ। मैनूं आपणा फड़ा दे लड़न, पल्लू साची गंढ्ढ बंधाईआ। मैं चाहुंदी सन्त सुहेले सतिगुर शब्द तेरी मंज़ल चढ़न, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, बिन रसना रस देणा चखाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दर ठांडे तेरे खड़्हन, दरगाह साची सोभा पाईआ । हरिजन तेरे दुआरे धुर दे वड़न, दरगाह साची मिल के ख़ुशी मनाईआ। तूं मालक स्वामी तारन तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। मैं भिखारन हो के मंगां तेरा दरन, दर दरवेशण रूप वखाईआ। धरनी कहे प्रभू लेखा मुका दे मेरे उत्तों सीस धड़न, चोटी जड़ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ कुड़यार भउ चुका दे डरन, भय तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर शिमलापुरी बग्गा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करते वेख वखाईआ। निगाह मार लै आपणी जूनी विच चुरासी, लख लख वार सीस निवाईआ। हर घट अन्तर आई उदासी, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। मैनूं वेख के आवे हासी, हस्ती तकां दीन दुनी ख़लक ख़ुदाईआ। पवित्र पंडत पांधा रिहा कोई ना विच काशी, मक्के काअबे रहे कुरलाईआ। सच दुआर पाए कोई ना रासी, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रहे कुरलाईआ। आत्म अन्तर रिहा ना कोई पवण स्वासी, साह साह तेरा नाम कोए ना गाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों हो गई मदिरा मासी, मानस तेरा रंग गए गंवाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान की तेरा खेल तमासी, निरगुण दाते देणा दृढ़ाईआ। किस बिध मेरी अन्त कलयुग कोलों होवे ख़ुलासी, ख़ालस आपणा गृह बणाईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा की नाल शंकर कैलाशी, कलाधारी देणा दृढ़ाईआ। तूं शाहो भूप सचखण्ड निवासी, दरगाह साची सोभा पाईआ। तेरा नूर जोत इक प्रकाशी, प्रकाशवान होया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी वेखां अगम्मी हस्ती, बिन हस्त कवलां सेव कमाईआ। मेरी धर्म धार दी तक लै बस्ती, ग़रीबख़ाने ध्यान लगाईआ। खेल रही ना कलयुग अन्तिम मेरे वस दी, वास्ता तेरे अगे पाईआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं फिरी दस्सदी, भज्जी वाहो दाहीआ। वड्याई रही ना नाम कलमे जस दी, सिफ्तां सच ना कोए सलाहीआ। खेल तक लै कलयुग रैण अन्धेरी मस दी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पूजा रही ना किसे रवि शशि दी, सूर्या चन्द रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरा वेखां अगम्मा नज़ारा, अगम्मड़े तेरी बेपरवाहीआ। तूं सब दा परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। तूं आदि जुगादी एकँकारा, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। तूं देवणहारा दातारा, दाता दानी इक हो आईआ । मेरा ख़ाली भर भण्डारा, भरपूर दे कराईआ। मैं मांगत खड़्ही तेरे दुआरा, दरे दरबार सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप कलि कल्की अवतारा, निहकलंका तेरी वड्याईआ। तेरे चरण धूड़ लावां छारा, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। तैनूं सब ने मन्नणा चवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीसा तेरी वड्याईआ। मैं निव निव करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सीस झुकाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी लेख रहे ना राईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार आयों दोबारा, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरे हथ्थ हथ्थ वड्याईआ।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर हरभजन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू चारे खाणी दे ज्ञान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा इक्को ढोला गाईआ। तेरा नाम उच्चारन बिना ज़बान, मुख दन्द दी लोड़ ना कोए रखाईआ। तूं मालक ख़ालक श्री भगवान, हरि करता इक अख्वाईआ। शब्दी धार बख्श ध्यान, बिन नेत्र दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। तूं आत्म धार सब दा राम, रम्ईआ इक अख्वाईआ। तूं आदि जुगादी लख चुरासी काहन, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी वड वड्याईआ । तूं सब नूं देवणहारा माण, निमाणयां होएं सहाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तूं सचखण्ड निवासी धुर दा हुक्मरान, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा

वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू चारे खाणी बख्श प्यार, मुहब्बत आपणा नाम दृढ़ाईआ। इक्को सीस झुके तेरे दुआर, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। इक्को ढोला सारे लैण उच्चार, इक्को नाम शब्द शनवाईआ। इक्को मन्दिर होवे तेरा गुरुदुआर, धर्मसाल इक दृढ़ाईआ। इक्को नूर ज़हूर तेरा होवे उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। इक्को भूप शाहो सिक्दार, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। इक्को रूप रंग तेरा होवे मेरे निरँकार, निराकार देणा वखाईआ। तूं दीनां मज़्हबां वसणहारा बाहर, लख चुरासी मालक धुरदरगाहीआ। मानव ज़ाती वेख विचार, मानस आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी तक लै चारे खाणी, ख़ानदान तेरा आत्म धार नज़री आईआ। लहिणा देणा वेख लै जुग चौकड़ी पुराणी, पुराण अठारां शास्त्र वेदां नाल मिलाईआ। चार जुग दे नाम कलमे समझ लै सिफ्तां वाली बाणी, ढोले सोहले सिफ्त सलाहीआ। तेरी महिमा आदि जुगादि अकथ कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सुल्तानी, सतिगुर इक्को नूर अलाहीआ। मेरे उत्ते परम पुरख परमात्म कलयुग अन्तिम कर मेहरवानी, महबूब आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशानी, निशाना तारा चन्द रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सच बख्श दे दानी, वस्त अमोलक इक वरताईआ। निगह मार लै आपणी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी मंज़ल दस्स इक असानी, असल वसल आपणा आप कराईआ।