पुस्तकालयभाग २४

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर महिंदर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक वसेरा, चारे खाणी आसण लाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लाया डेरा, सुख आसण बैठी सोभा पाईआ। मेरे अन्तर निरंतर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं विच तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेरे उत्ते कीती मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सिँघ शेरा, भय भबक तेरी इक्को नज़री आईआ। तूं लहिणा देणा लेखा मेरा तक लै केरां, इक इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। निगाह मार लै कलयुग अन्तिम वक्त दिसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते नव सत्त होण वाला अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं धरत निमाणी बैठी कर के वड्डा जेरा, हौसला तेरा नाम जणाईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना मैनूं कलयुग कूड़ ने पाया घेरा, घिरना विच वेखी ख़लक

ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू चारे खाणी मेरे उत्ते वसदी, दिवस रैण आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैं वणजारन बण गई तेरे जस दी, सिफ्त सलाही ढोले गाईआ। जन भगतां फिरां दस्सदी, भज्जां वाहो दाहीआ। आओ खेल तको अलखणा अलख दी, अलख अगोचर की दृढ़ाईआ। जिस ने दीन दुनी कीमत रहिण देणी नहीं कौडी कक्ख दी, हट्टो हट्ट विके सर्ब लोकाईआ। उस दी जोत धार वेखो प्रतख दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा रूप बदलाईआ। मेरे अन्तर चाउ घनेरा मैं दो जहानां नसदी, भज्जां वाहो दाहीआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले आपणी खेल खिला प्रतख दी, पर्दा उहल्यां विच्चों उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी चारे खाणी मेरे उत्ते लाया टिकाणा, जगत सिँघासण डेरा लाईआ। तूं निगाह मार मेरे मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। नव सत्त कर ध्याना, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरा चीथड़ वेख होया पुराणा, ओढण सीस ना कोए सुहाईआ। मैनूं चार जुग दे शास्त्रां तेरा भुलाया गाणा, जुग जुग दे कलमे तेरी वंड वंडाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मैं तेरी मस्ती विच आपणा रूप कीता दीवाना, भज्जां वाहो दाहीआ। तूं मालक मेरा अगम्मी कान्हा, काहन कान्हा नूर अलाहीआ। मैं चाहुंदी चारे खाणी तेरी चढ़ी रहे विच बबाणा, शब्दी शब्द आप उठाईआ। इक्को नाम निकले जगत रसन ज़बाना, ढोला इक्को गीत दृढ़ाईआ। इक्को तेरा इष्ट होवे महाना, इक्को सीस जगदीस सर्ब निवाईआ। इक्को शाह सुल्तान होवे नौजवाना, दूसर शहिनशाह रंग ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरे चरण कवल चारे खाणी होए ध्याना, धवल हो के दर तेरे मंग मंगाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर कुलदीप कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू चारे खाणी तेरी बणत, घाड़न घड़नहार तेरी वड वड्याईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, गिणती गिण ना कोए वखाईआ। तूं सब दा स्वामी कन्त, कन्तूहल नूर अलाहीआ। सब तेरे जीव जंत, चुरासी तेरा रंग रंगाईआ। अन्त लहिणा देणा तेरे हथ्थ मेरे भगवन्त, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तैनूं पुकारदे गए चार जुग दे सन्त, कूक कूक गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू चारे खाणी तेरा दिसे रंग, रंग रतड़े तेरी वड वड्याईआ। तूं सब दे वसें संग, सगला संगी इक हो जाईआ। मैं

निमाणी हो के मंगां मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ । मेरे मेहरवाना चुरासी आपणे लाउणा अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। अमृत धार वहाउणी गंग, सर सरोवर इक्को इक नुहाईआ। मेरे उत्ते मानव कोई रहिण ना देवीं तंग, तंग दस्ती देणी कटाईआ। पिछले जुग पूरब गए लँघ, कलयुग अन्तिम भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा मुकणवाला पन्ध, पाँधी बैठा आपणा डेरा लाईआ । मैं तेरा सुणना चाहुंदी इक अगम्मा छन्द, सोहला ढोला देणा दृढ़ाईआ। जिस नाल ख़ुशी ख़ुशी होवे मेरा बन्द बन्द, बन्दगी आपणी देणी समझाईआ। किस बिध कलयुग धार संसार विच्चों जाए लँघ, पारब्रह्म बेड़ा पार देणा कराईआ। मैं धरत निमाणी मेरी सेज वेख पलँघ, सिँघासण आसण आपणा लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि जुग चौकड़ी चारे खाणी आपणा चाढ़्हनहारा रंग, रंगत सति सच नाम देणी रंगाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाह सम्मत ११ लुध्याणा शहर फूला राणी दे गृह

धरनी कहे प्रभू चारे खाणी तेरा भरवासा, आदि जुगादि तेरी ओट तकाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबासा, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। नित नवित सब दी पूरी करनहारा आसा, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। हर घट अन्तर रख के आपणा वासा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। तेरा नूर ज़हूर लख चुरासी होवे प्रकाशा, घट घट अन्दर सोभा पाईआ। साचे मण्डल साची तेरी रासा, रस्ता तेरा इक्को नज़री आईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां तेरी वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू चारे खाणी तेरी रख के बैठी ओट, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग लँघे कोटी कोट, अणगिणत आपणा पन्ध मुकाईआ। उह कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निरगुण धार जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस दा ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। ख़सम स्वामी बणे खौंत, मालक धुरदरगाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू चारे खाणी तैनूं रही उडीक, बिन गिणतीआं गणत गिणाईआ। सो वेला वक्त पहुँचया नज़दीक, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं इक इकल्ला लाशरीक, शरीकत सब दी दएं गंवाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े देणे थाउँ थाईंआ। तेरी अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीती तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना आपणे चरण टिकाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब दी ग़फ्लत विचों खोल्ह नींद, आलस दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर हरबंस कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू चारे खाणी तेरा राह तकदी, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। सब दी आसा वेख हकीकत हक दी, हक दे मालक तेरे अगे वास्ता पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेल वेख जगत वाले नक दी, बिन नेत्रां नैण उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं आसां वेख पक दी, जो पक्की तेरे नाल गए पकाईआ। मैं वी तैनूं उडीकदी कद दी, कदीम दे मालक ध्यान लगाईआ। एसे वेले चारे खाणी तैनूं सद्द दी, होका देवे थांओं थाँईंआ। मेरे उत्ते कूड़ी क्रिया जांदी वधदी, धीरज धर्म ना कोए धराईआ। मेरी ख़ुशी रही ना गद गद दी, ग़मी ग़मख़ार मेरे अन्दरों ना कोए कढ्ढाईआ। उह वेख सदी वीहवीं चौधवीं जांदी लद दी, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी चारे खाणी होई चकना चूर, चार कुण्ट कुरलाईआ। तूं मालक हो हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा लेखा पूर कराईआ। तेरा इक्को चमके नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लगाईआ। दीनां मज़्हबां वेख कसूर, बचया रहिण कोए ना पाईआ। तैनूं आउणा प्या ज़रूर, जरूरत तेरे चरण टिकाईआ। मेरे उत्ते सब दा गढ़्ह तोड़ ग़रूर, विकार हँकार दे मिटाईआ। साचे नाम दी मस्ती दे सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। आपणा पन्ध मुका दे दूर, दूर दुराडा नेरन नेरा हो के फेरा पाईआ। मैं चार जुग दी तेरी मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाईआ। चारे खाणी तेरा आदि जुगादी नूर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब दी आसा मनसा पूर, पूरब लहिणा दे चुकाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर शिमला पुरी जसवन्त सिँघ दे गृह

नारद कहे प्रभू मैं आया थक्का टुट्टा, पाँधी हो के भज्जया वाहो दाहीआ। तेरा ढोला गावां बिना बुल्ल्हां बुट्टां, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। मैं जगत जहान वेख्या कलयुग पाई लुट्टा, लुटेरा बणया थांओं थाँईंआ। सच प्यार तेरे नालों दीन

दुनी दा टुट्टा, साचे रंग ना कोए समाईआ। सब दा भाग दिसे निखुट्टा, भागहीण लोकाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द हलूणा दिता फड़ के गुट्टा, ज़ोर नाल हिलाईआ। उह वेख लै किस बिध पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां उत्ते तुठा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अणगिणतां विच्चों मेल मिला के इक्को मुट्ठा, आप आपणा भेव चुकाईआ। लुक्या रहिण ना देवे किसे गुठ्ठा, चारे कुण्ट फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभू जे भगत बणाए आपणे सुत, अपराधी लै तराईआ। भाग लगा दे काया बुत, बुतख़ानयां कर सफ़ाईआ। सच सुहञ्जणी बख्श दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे प्रभू मैं वेखे तेरे भगत सुहेले जग, जागरत जोत ध्यान लगाईआ। मैं चढ़ गया उपर शाह रग, नव दुआरयां पन्ध मुकाईआ। जो आत्म धार तेरी सरनाई गए लग, परमात्म मिल के वजे वधाईआ। उथे पोह सके ना कूड़ अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। इक्को परसे जाण तेरे पग, दूसर इष्ट ना कोए जणाईआ। जगत धार नालों होए अलग, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुख बणे बगले बपड़े बग, हँस आपणा रूप वटाईआ। वासना रही ना मूल कग, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। नारद कहे प्रभू जे भगतां चाढ़या रंग, अनडिठड़ा आप रंगाईआ। इन्हां दी पूरी कर दे मंग, तृष्ना कूड़ जगत बुझाईआ। सच दुआरे आवें लँघ, नौ दुआर दा डेरा ढाहीआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सुख आसण सोभा पाईआ। प्रकाश दे दे बिना सूर्या चन्द, जोती जाता हो के डगमगाईआ। शब्द धुन सुणा दे अनहद, जगत राग दा लेखा रहे ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभू मैं तेरे अगे करां बेनन्तीआं, बिनय बिनय दयां सुणाईआ। मैं कोई चार जुग दे शास्त्रां दीआं पढ़नीआं नहीं पंगतीआं, अक्खरां हरफ़ां संग ना कोए रखाईआ। मैं विद्या दस्सणी नहीं कोई पंडतीआ, ब्राह्मणां वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा इक्को सुहाग कन्तीआ, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। तेरीआं जुग जुग ख़ुशीआं वालीआं हुन्दीआं रहीआं जंतीआं, अवतार पैग़म्बर गुरु ढोले गाईआ। तेरीआं खेलां वेखदा रिहा जिस कारन गढ़्ह तोड़दा रिहा हउमे हंगतीआ, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। अन्त इक्को संदेशा सुणया तेरा नाम निधान छंतीआ, धुर दा राग जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक हो के देणी वड्याईआ। नारद कहे प्रभू जन भगतां दे दे चरण प्रीती जोग, जुगती जगत

ना कोए जणाईआ। दूई दुवैती अन्दरों कढ दे रोग, दु:ख संताप रहिण ना पाईआ। घर स्वामी दर्शन दे अमोघ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द बख्श दे चोग, भस्मड़ हो के आपणी खेल खिलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों कट वियोग, वैरी रहिण कोए ना पाईआ। सच दुआर एकँकार कर संजोग, जुग चौकड़ी विछड़े मेल मिलाईआ। तेरी धार दी तेरे भगत सुहेले मानण मौज, मजलस तेरे नाल रखाईआ। तेरा दर्शन होवे रोज़, रुज़ीना आपणा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे प्रभू जन भगतां दुक्खां ढाह दे डेरा, डेरा आपणे चरण रखाईआ। तूं मालक ख़ालक सिँघ शेरा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों फेरा, फिरत फिरत वेखणा चाँई चाँईआ। हरिजन अन्दरों कढ अन्धेरा, अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। बिना बेनन्तीआं कर दे मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरिजन ग़रीब निमाणा बणा लै आपणा चेरा, चिरी विछुंनयां लै मिलाईआ। पिछला वक्त विछोड़े वाला लँघ गया बथेरा, अगे अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभ अगे बेनन्ती करीए इक्ट्ठे, अन्तर आत्म धार जोड़ जुड़ाईआ। सरन सरनाई बिन शरीरों जाईए ढठ्ठे, तन वजूद वेखण कोए ना पाईआ। सच दुआर तक्कीए इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठे, गुरुदुआर इक्को नज़री आईआ। इक्को गृह वेखीए तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती इक्को धार वहाईआ। इक्को नूर नुराना नूर तक्कीए लट लटे, जोती जाता डगमगाईआ । जिस दे गुर अवतार पैग़म्बरां नाल पटे, पटने वाला दए गवाहीआ। उह अन्त तुहाडे वसे घट घटे, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जो जुग चौकड़ी पिच्छों आया अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे वट्टे, वटांदरा समझ कोए ना आईआ। जिस नूं याद कीता धन्ने जट्टे, जटा जूटां बाहर वेख वखाईआ। उह ज़रूर मेहरवान हो के तुहाडे दु:ख दलिद्र कटे, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। भाग लगा के काया मट्टे, मटकी आपणी रंग वखाईआ। तुहाडे तन वजूद रहिण ना देवे फटे, सच सिँघासण आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो अज्ज खेलां वेखीए महानीआं, मोहणी दा मोहणी रूप ध्यान लगाईआ। ख़बरां सुणीए अगम्मी बाणीआं, जो बाण अणयाले तीर चलाईआ। नज़ारा तक्कीए चारे खाणीआं, की आपणा भेव समझाईआ। असीं धर्म धार दीआं निरगुण धार बणीआं राणीआं, जगत रंग ना कोए वखाईआ। सच सरनाई लग्गीए बण सवाणीआं, आप आपणा रूप बदलाईआ। अमृत रस पीईए ठण्डा पाणीआं, बूंद स्वांती नाभ कवल टपकाईआ। शब्द नाद सुणीए अकथ कहाणीआं, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ।

जो मालक ख़ालक सब दा जाण जाणीआं, जाणनहार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो होवे ताण निताणीआं, निमाणा आपणा माण आप रखाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाह सम्मत ११ कौर दे गृह पिण्ड संगो वाल लुध्याणा

हरिसंगत अज्ज मेला होया सबब्बी, छब्बी अस्सू प्रविष्टा दए गवाहीआ। गृह नूर अलाही वेखो रब्बी, यामबीन धुरदरगाहीआ। जिस दा संदेशा दे के गए रसूल नबी, पेशीनगोईआं विच जणाईआ। उस दी जोत निराकार हो के जगी, जागरत जोत डगमगाईआ। जो सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखे अग्ग लग्गी, नौ खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ । जिस दा लहिणा देणा नहीं सुदी वदी, घड़ी पल जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा मेल हुन्दा कदी कदी, अवतार पैग़म्बर गुर गए समझाईआ। जो देवणहारा इक्को दुआर धुर दा पदी, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ । जो मन कल्पणा मेटणहारा यदी, यदप आपणा गृह वखाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी जांदी लँघी, कलयुग अन्तिम भज्जे वाहो दाहीआ। सो भगतां नाल शब्द धार नाल कढण वाला बदी, पंच विकारां डेरा ढाहीआ । भाग लगाया काया माटी डूंग्घी खड्डी, साढे तिन्न हथ्थ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। जन भगतो जुग जुग वड्डे होवण भाग, कलयुग अन्तिम ख़ुशी बणाईआ। सतिगुर शब्द अन्तर आत्म दए वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। हँस बुद्धी दीन दुनी बणे ना काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जगत सुत्तयो ग़फ्लत विच्चों जाणा जाग, निज लोचण नैण नैण रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी करनी करता देवणहारा दाद, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जिस नूं सारे कहिंदे मोहन माधव माध, मधुर धुन करे शनवाईआ। सो स्वामी अन्तर निरंतर लैणा अराध, रसना जिह्वा मुख बत्ती दन्द ना कोए हलाईआ। उह शब्द सुणाए बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। हरिसंगत काया मन्दिर अन्दर मार के वेखो झाती, बिन नेत्र नैणा नैण उठाईआ। की खेल करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ । जो सब दा होवे मालक ख़ालक घर जगाए दीआ बाती, कमलापाती इक अख्वाईआ। उह देवणहारा नाम सच्चा सौग़ाती, बिन अक्खरां निरअक्खर धार रिहा वरताईआ। जिस दी मंज़ल दीन दुनी नालों वखरी घाटी, पौड़ी डण्डा इक्को इक वखाईआ। सो भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया माटी,

मटका वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा लहिणा देणा नाल नहीं किसे ज़ाती पाती, बरनां वरनां वंड ना कोए वंडाईआ। उह दर्शन देवणहारा इक इकांती, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। सच वस्त सतिगुर दाता देवे आप, आप आपणी दया कमांयदा। जुग जन्म दे मेटे पाप, दुरमति मैल अन्तर निरंतर आप धुआंयदा। रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत आप अखवांयदा। बजर कपाट खोल्ह के ताक, त्रैगुण अतीता आपणा पर्दा लाहइंदा। बिन अक्खीआं वेखे मार के झाक, निज नेत्र लोचन अक्ख खुल्हांयदा । आत्म परमात्म बणाए धुर दा साक, साजण मीत आप अखवांयदा। निज घर बहि के करे बात, बातन पर्दा आप खुल्हांयदा। लहिणा देणा चुकाए लोकमात, लख चुरासी डेरा ढांयदा। अन्त कन्त भगवन्त हो के पुछे वात, सतिगुर आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमांयदा। साची करनी करदा आया, हरि करता धुरदरगाहीआ। भगत सुहेले जुग जुग आपणा मेल मेलदा आया, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेख वखाया, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। छब्बी प्रविष्टा अस्सू आपणे रंग रंगाया, रंगत नाम वाली चढ़ाईआ। दीन दयाल दया निध होए सहाया, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस जन रसना गाया, तिस आवण जावण पतित पावन दए कटाईआ। सचखण्ड दुआर दए बहाया, दरगाह साची मेल मिलाईआ। सो पुरख निरञ्जण होए सहाया, हरि पुरख निरञ्जण बेपरवाहीआ। एकँकार रंग रंगाया, आदि निरञ्जण डगमगाईआ। अबिनाशी करता वेख वखाया, श्री भगवान दए वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणे घर टिकाया, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल रचाया, रचणहार एकँकार परवरदिगार सांझा यार अगम्म अथाह बेपरवाह इक अख्वाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर हरबंस सिँघ दे गृह

नारद कहे वेद नदम वेमच मदम तवच सदम कुवच यदम महिबान तेरी वड्याईआ। परविज़ली मुवा यानुख़ते दुआ राफ़िसते ख़ुदा नूर ज़हूर इक अलाहीआ। पुराणे परस्त कुराने वनसत अञ्जीले जवस्त वेदे बवस्त रमायणे सवस्त गीता दुवास्त शास्त्रे शबब कलमाए जबब, नूरे रुशना शहिनशाह बेपरवाह इक अख्वाईआ। बारां अकशरे प्रसिध्ध दुर्गाए नविद बुधाए सविद

मनुआए चविद रसनाए खविद आशाए बविंद ज़वनी ज़वा मंज़ी मवा ज़ूखो ज़मी असमाने नवी शरफ़ुल ख़ुदा मारफ़त रुवा ज़ीबे ज़नी कुंनिंदे मवी शरफ़ुल शरफ़ नूजे हरफ़ बेकफ़नी नुवा ज़मिंदी जुवा अवतारे अदा पैग़म्बरे दुआ गुरुए नवा ज़मीनो ज़मा असमाने रहिनुमा शोफ़ू शफ़िस नीज़ो खुमू पमज़ी ज़मा हस्ते बदस्ते जिस्मो जमंन नूरे चवंन हस्ती अज़ू बस्ती रज़ू दामने दविद शहिनशाहे शविद अर्शे अवी फ़र्शे जवी नूरे नुज़ा मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना मेहरवान इक अख्वाईआ। साबते सवी दुवजली जवी तुख़सते नवी जुमउल ज़ुमा अर्शे उलखुदा कमीकुल कमा रुमज़े नुमा यूने यशूह फ़र्शे मशू मूसा मवी ईसा जवी मुहम्मदे कवी नानके ज़वी गोबिन्दे शवी कृष्णे मुज़ा रामे रज़ा बावने नजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक तेरी वड्याईआ। नारद कहे ब्रह्मणे गौड़ा गोशे कमंद शाहो शनीदा अर्शे फर्जंद नूरे ज़मू हज़रते नूह कफ़नो बज़ी शाहो ज़वी यारे चवंद अवतारे दवंद गुरुआए वफंद सहिमन ज़ऊ फ़र्शे मज़ू नूज़े नवा कूज़े गुवा मुजसते मुवफ़ तोज़ीने कुवफ़ बहिश्ते रफ़ी अर्शे फ़ज़ी सवरगे सनू काले ज़वू मुशताए मुहम्मद तारीफ़े ख़ुदा ज़ाईफ़े जुवा जरदे ज़रूह चौदीसे दवू बीसे वहू जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे बज़रते नादम पुचंते बादम युगंते सीदम नुगंते बीदम अमीनन अमाए कमीए कमाए जोते ज़वीदा अर्शे नवीदा खोमो खोसानी अर्शे नुरानी यवीआ पैग़ामी नूरे रुहानी ज़बीउल ज़विद शामाने ख़विद आकाशे अज़ू फ़र्शे तलू तालबे ज़वा गालबे गुवा नज़ीरे नवू जाहिदे जवू ताज़ीरे तज़ा मुबीरे मुवा मुहबते महुव दीमाए ज़बा कमीउल कविद दवील दविद शाहे शफ़ा अर्शाए दुआ ज़मीनाए ज़वा ख़ाकाए गुवा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे भैयो बावरूम आदि भेव नूम जुगिंद धार सोहँ मरगिंद धार ओअँ प्रभू प्रेम अंग सोई रूप सरबंग जोग जुगाते जुगंग त्रैनाद नादम ब्रहम ब्रह्मादम अवतारे वज़ी पैग़म्बरे ज़वी गुरुए दवी शब्दे शवी नूरे रवी आमे अमू ज़माने ज़वू दमाने दवू गोबिन्दे रज़ू तल्बाए हहू मकुसता मुविज़ अर्शाए ख़विज़ दुनिसता देवो मुहबते रवो कुनिंदा मविन शाहे शविंन यकीने उरबा इलमे उरफ़ा तालमीए शरफा शाहे नबी नुराने तबी मालकाए खबी मज़ीउज़मा मुसताफ़े नुमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं प्रभू दी हुण थोड़ी थोड़ी करन लग्गा तारीफ़, तोहफ़े घर घर दयां पहुंचाईआ। बेशक मेरी आयू जुग चौकड़ी दी ज़ाईफ़, बृद्धां विच्चों बृद्ध नज़री आईआ। मैं चार जुग दे ग्रन्थां शास्त्रां नालों शरीफ़, शुरफ़ा कहि के मैनूं सारे रहे बुलाईआ । मैं नित नवित प्रभ दा बणया रिहा रहीफ़, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो मैं प्रभू दीआं दस्सया करूँ कहाणीआं, सम्मत बारवां राह तकाईआ। पुरख अकाल दीआं कितनीआं सहेलीआं कितनीआ राणीआं, कितनीआं गोलीआं बण बण सेव कमाईआ। कितनीआं पढ़न वालीआं बाणीआं, कितनीआं रसना ढोले गाईआ। कितनीआं नहाउंदीआं विच पाणीआं, तारीआं रहीआं लाईआ। कितनीआं बणीआं जगत दीआं शाहणीआं, धन दौलत संग रखाईआ। कितनीआं हो गईआं अक्खों काणीआं, नेत्र नैण ना कोए मटकाईआ। कितनीआं मिल्या मेल अगम्मे हाणीआ, हम साजण हो के खेल खिलाईआ। कितनीआं लाशां होणीआं बिन प्राणीआं, स्वास नज़र कोए ना आईआ। कितनीआं फल रहिणा नहीं टाहणीआं, सिम्मल रुक्ख वांग सर्ब लहराईआ। कितनीआं जगत पीसण पीसदीआं होवण वांग दाणयां, दाता दानी की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू दा भेव खोल्हदा रहिवां अगला, पिच्छे दी लोड़ रही ना राईआ। मैं बेशक चार जुग बणया रिहा कंगला, बिना धोती बोदी तों वस्त हथ्थ कोए ना आईआ। मैनूं सारे कहिंदे रहे पग़ला, मैं भज्जया वाहो दाहीआ। मैं फिरया जूहां पहाड़ां विच जंगलां, टिल्यां पर्वतां ध्यान लगाईआ। मेरे कोल लहिणा देणा लेखा सगला, सब नूं दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू दा हुक्म कामीका को कुनिसता कीना कज़ू कवले ऊ जुसता आ शाने ज़ू जुवस्ते राह मुविस्ते ख़ुदा ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। जन भगतो मैं दस्सां भेव उस ख़ावंद करीम, जो कर्म कांड दा लेखा वेख वखाईआ। जिस नूं सारे मन्नण अज़ीम, आलीशां आलीज़ाह नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वखरी तालीम, तारीफ़ विच ख़लक ख़ुदाईआ। उह किस बिध दीन दुनी नूं दए तरमीम, तरतीब आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत शरअ दी रहिण नहीं देणी तकसीम, हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। उस नूं इशारा देवे जो डण्डा बणाया मीम, दीन दुनी दुनी समझाईआ। तुसीं उस उत्ते करना यकीन, जो यके बाद दीगरे आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा मार्ग होणा महीन, मार्ग वेखण कोए ना पाईआ। मुहम्मद जिस दे होया अधीन, सजदयां विच सीस झुकाईआ। पैग़म्बरां उस नूं किहा मालक कदीम, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। ना उह नर ना उह मदीन, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। ना उह फर्श वसे ना उह अर्श वसे ना बन्द होया उत्ते ज़मीन, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ । मैं तैनूं भेव दस्सांगा जो जुग चौकड़ी प्राचीन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो तुहानूं सुणावां वड्डीआं वड्डीआं बातां, बातन भेव खुल्हाईआ। तुहाडीआं चार जुग नालों

ख़ुशीआं वालीआं बणावां रातां, रुतड़ीआं तुहाडे नाल महकाईआ। तुहाडे लेख लिख सकणगीआं नहीं कलम दुआतां, काग़ज़ां चले ना कोए चुतराईआ। तुहाडे धर्म दुआरयां दीआं सब तों वखरीआं होवणगीआं छातां, छर्त्ती ब्रह्मण शूद्र वैश समझ कोए ना पाईआ। तुहाडा झगड़ा रहिण नहीं देणा ज़ातां पातां, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं सच दस्सां परम पुरख सम्मत शहिनशाही पहली चेत नूं नवां खोल्ह देणा खाता, पिछला खाता रहिण कोए ना पाईआ। सब दा बण जाणा आपे पिता आपे माता, पूत सपूते लैणे गोद उठाईआ। आत्म परमात्म जोड़ लैणा नाता, जुग जन्म दे विछड़यो लैणा मिलाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार आपणा चरण कवल समझाउणा अहाता, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवान महबूब हो के सब दा पूरा करे घाटा, वाधा आपणा नाम जणाईआ। आवण जावण लख चुरासी सब दी मेटे वाटा, वटणा इक्को वार चढ़ाईआ। नारद कहे मैं वी वेखणा चाहुंदा उस प्रभ दी तुहाडे अन्दर सुहञ्जणी खाटा, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हरिजन हरि सन्त भगत सुहेले वेखे आप मार के वाटा, दूर दुराडा आपणा पन्ध मुकाईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर मदन सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो प्रभू प्रविद सूर अरबा जूख़ूने ज़मम कविलज़ी ज़वा ताख़ुस महम बाविज़ली दुवा चुनारे चम्मम शाने मुदा मुफ़सले मदम्म करीमे कर्ज़ू रहीमे ज़वा ज़ोनू ज़बब मदीनाए शबब मक्काए मुविज़ काअबाए ज़विज़ धरनीए ख़ाक आविज़ली ज़ुवाक चश्मे नुरां फ़र्शे मुवा अर्शे कुज़ा नूरे ख़ुदा ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। नारदे नवू जुवारदे मदू ज़खनीन ज़वी मूजूहल ज़मी चकसाए अवा आदमे दुआ धवले दज़ू करबलाए कज़ू शमुउल शमअ मज़ूउल मज़ा नूरे नज़द फ़र्शे ख़वंद, ख़सीनो कमा ज़मीनो ज़मा जबराईले ज़वी असराईले फवी हमज़ी मुमम मनकीज़ी मकक ज़कहू ज़मी हकीकते रवी वज़ीहते तम तममम दुवा मुहम्मदे नुवा ख़दीउल ख़विद ज़बीउल ज़विद ज़ाख़म ज़ख़ी कोने गज़ी करबलाए कविद अलीए नविद हुसैने ज़विद शाहे शविद अबासाए रवू तनफ़े ज़वू हरफ़े हरीफ़ अखरी तारीफ़ सिफ्ते सलाह दुवस्ते दुआ रैहबरे नुवा शरीउल मलाह शरक्ते शकिद बरक्ते नविज़ नूरे नुवा वाली दो जहां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि लेखा जाणे थांउ थाँ, थान थनंतर गगन गगनंतर ज़िमीं असमाना नौजुवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना एका एक एकँकार वेख वखाईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर गुरदेव सिँघ दे गृह

नारद कहे प्रभू जन भगतां लाह उदासीआं, चिन्ता ग़मी बाहर कढ्ढाईआ। अमृत जाम दीआं दे ग्लासीआं, धुर दा अमृत हथ्थ फड़ाईआ। मेहर कर दे सचखण्ड निवासीआ, सच दी करनी कार कमाईआ। हर हिरदे होण तेरीआं रासीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। लेखा मुका दे मदिरा मासीआ, मस्त ख़ुमारी नाम चढ़ाईआ। संदेसा दे दे शंकर कैलाशीआ, कला आपणी इक जणाईआ। जगत शरअ दीआं दे दे फाँसीआं, फ़ैसला आपणा हक सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा सम्मत शहिनशाही पंद्ररां होणा नाल मद्रासीआं, मधुर धुन देणी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे प्रभू जन भगतां दे दे अगम्मा जाम, जामावन्त जिस दी आस रखाईआ। रस चखा दे धुर दे राम, हनवन्त दा लहिणा पूर कराईआ। तृष्ना मुका दे धुर दे काहन, युधिष्टर दा लेखा रहे ना राईआ। सति आब दी ला सके ना कोए मीज़ान, हिसाब विच ना कोए रखाईआ। किरपा कर गुण निधान, गुणवन्त तेरी वड्याईआ । निगाह मार लै विच जहान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। हरिजन तेरा राह तकान, बिन नैणां नैण उठाईआ । तूं शाहो भूप सुल्तान, श्री भगवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे मस्तीआं, मस्तक लेख दे बदलाईआ। आपणीआं मेहरां बख्श दे सस्तीआं, बहुती कीमत ना कोए लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरे भगत होवण तेरीआं हस्तीआं, हस्त कीटां इक्को रंग रंगाईआ। बिना शरअ तों धारा होवण वसदीआं, वसेरा इक्को गृह रखाईआ। खेलां मुका दे रैण अन्धेरी मस दीआं, मस्त दीवाने दे बणाईआ। किरणां बख्श दे धुर दे रवि शशि दीआं, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। ढोले गावण तेरे जस दीआं, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरीआं धारा होवण अलखणा अलख दीआं, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर निरवैर सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो प्रभू दे नाम दी पीओ मदि, मधुर धुन दए सुणाईआ। आत्म धार बणो उस दी यद, यदी यदप आपणा भेव खुल्हाईआ। धुर दे हुक्म दा सुणो नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। खुशीआं विच होवो गद गद, आप आपणी लओ अंगड़ाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों कर बध, बिधना दा लेखा लओ चुकाईआ । जगत वासना मुकाओ हद्द, कूड़ हदूदां

डेरा ढाहीआ। घर स्वामी सतिगुर शब्द लओ सद्द, होका देवो चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । नारद कहे जन भगतो प्रभू दा सदा सदा करो शुकर, शुक्कर प्रोहत बलि दुआर बावन गया दृढ़ाईआ। जो जोती जाता हो के आपणी धारों आवे उतर, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। जो सन्त सुहेले बणाए आपणे पुत्तर, पिता हो के पूत गोद उठाईआ। उस दे हुक्म विच कदे ना होवो नमुकर, आप आपणा आप तजाईआ। उहदा लेखा नहीं कोई भाव दुत्तर, दुतीआ लेख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं संदेशा देणा सभना, सब्ब नाल दयां जणाईआ। परम पुरख नूं लोकमात किते नहीं लभणा, सम्बल मिले धुर दा माहीआ। बाहरों तक्कयो ना काया माटी बदना, अन्दर बैठा धुर दा माहीआ। इसे दा इशारा दिता जिस नूं कहिंदे कसाई सधना, छुरी शरअ वाली सुटाईआ। इसे दी याद कीती रवीदास चमारा जो होया अदना, आहला इक्को इक वखाईआ। जिस दा नूर ज़हूर प्रकाश दीपक जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उस स्वामी दी इक्को सरन लगणा, जिस दे चरण कवल सके ना कोए बदलाईआ। जिस दी इक्को मंज़ल इक्को हदूद इक्को पदना, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जेहड़ा वसे मण्डल मण्डप उपर गगना, गगन गगनंतरां आपणा खेल वखाईआ। उस दे प्यार विच होणा मघना, मस्ती नाम ख़ुमारी वाली चढ़ाईआ। जो बुझावणहारा कलयुग अग्ना, अग्नी तत तत गंवाईआ । जिस दे कोलों सब ने मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। उह चाढ़्हनहारा आदि जुगादि रंगणा, रंगत इक्को इक वखाईआ। जिस ने रवीदास चमारा दिता कंगणा, आप आपणी गंढ्ढ पुआईआ। उह तुहाडा लेखा मुकाए तत पंजना, पंचम मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा अगम्म अथाह बेपरवाही वाला छन्दना, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ जबद्दी लुध्याणा शहर लाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते ला सतिजुगा, सति धर्म दी धार एकँकार दे प्रगटाईआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवान
दो जहान कर उग्घा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा ढोला गाईआ। तेरे नाम दा लए कोई ना भुग्गा, जगत कीमत कोए
ना पाईआ। मैं दुहाई दे के कहां वसुधा, सिर सर तेरे चरण निवाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश कर उग्घा, अन्ध अन्धेरा

दे मिटाईआ। उह लहिणा लेखा पूरा कर दे जो इशारा दे के गया बुध्धा, महातम तेरी धार दृढ़ाईआ। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया दे विच खुभ्भा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। मैं रोवां मार के भुब्बा, हौकयां विच सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे इष्ट दा सब नूं भुल गया मुद्दा, मुदतां दे मालक होणा आप सहाईआ। मैनूं इउं दिसदा चार कुण्ट दहि दिशा मेरे उत्ते होण वाला युद्धा, झगड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। कूड़ विकार हँकार रिहा कुद्दा, कुदरत दे मालक वेखणा थांउँ थाईंआ। दीनां मज़्हबां अन्दर आई दुबधा, सच मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। धर्म दुआर धर्म गया उडा, नव सत्त रहिण किछ ना पाईआ । कलयुग कूड़ कूड़यार मेरे उत्ते आपणा आप चढ़ाया गुड्डा, गाॅड तेरा भेव सके ना कोए समझाईआ। तूं आदि जुगादि नौजवान कदे ना होया बुढ्ढा, बुढापे विच कदे ना आईआ। उह लेखा पूरा कर दे जो इशारा कीता दुर्गा, अष्टभुज भुज जणाईआ। की लहिणा देणा तेरे नाल गोबिन्द गुर दा, गुरदेव स्वामी देणा समझाईआ । मेरा लेखा तक लै नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग धुर दा, धुर मालक पर्दा रिहा उठाईआ। माण रिहा ना किसे देवत सुर दा, गणपति गणेश सीस ना कोए निवाईआ। अठसठ तीर्थ वेख लै रुढ़दा, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआर मंज़ल कोए ना चढ़दा, हकीकत संग ना कोए रखाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दर खेल तक्कया हँकार गढ़्ह दा, हउमे हंगता विच लोकाईआ। आत्म परमात्म तेरा नाम कोए ना पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला कोए ना गाईआ। मानस मानव मानुख दूई दुवैती दे विच सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तूं भेव खुल्हा दे मेहरवाना चोटी जड़ दा, चेतन पर्दा आप उठाईआ। मैनूं सहारा बख्श दे सतिगुर साचे लड़ दा, कन्नी इक्को गंढ्ढ पुआईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा अन्त मेरे उत्ते जावे तैथों डरदा, भज्जे वाहो दाहीआ। रस बख्श दे अमृत सरोवर सर दा, थल अस्गाहां आपणा रंग रंगाईआ। तेरा रूप अनूप निरगुण धार नरायण नर दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक ख़ालक ठाकर मेरे घर दा, नौ खण्ड वेख वखाईआ। साचा मार्ग दस्स दे निरगुण धार आपणे दर दा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे हरि भगत सुहेला तेरा भाणा होवे जरदा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा खेल होवे करदा, कुदरत दे कादर देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तुध बिन आदि जुगादि जुग चौकड़ी सरगुण धार कोए ना तरदा, तारनहार एकँकार निराकार निरँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ।