२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर ज़बद्दी सुरजन सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनी धुर दा पतीआ आयो री। नाम रतीआ खेल खिलायो री। धुर दा सतीआ सति वरतायो री। शब्दी नाता नाता बिधाता जोड़ जुड़ायो री। तेरी अन्तिम पुछे वाता, भेव अभेदा आप खुल्हायो री । तेरा लेखा जाणे चार जुग दी माता, भूमीए पर्दा आप उठायो री। तेरा वेखणहारा खाता, नवखण्ड फोल फुलायो री। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वेस आप वटायो री। साचा वेस वटाया हू, हकीकत हक जणाईआ। तेरा लहिणा देणा वेख वखाया हू, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ । सच संदेसा इक जणाया हू, होका हक दिता दृढ़ाईआ। धुर दा कलमा नाम पढ़ाया हू, हरि आपणा रंग रंगाईआ। सच पल्लू आप फड़ाया हू, सोहणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच लेखा पूर कराया हू। धरनी कहे नारदा मेरा पतीआ अगम्मा आयो रे। गोबिन्द सतीआ नाल मिलायो रे। मेरी अग्नी तत्तीआ आप बुझायो रे। सच संदेसा नाम इक रतीआ आप दृढ़ायो रे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हायो रे। भेव खुल्हावणहारा आपू, आपणी दया कमांयदा। खेले खेल लोकमातू, मता आपणे नाल रखांयदा। बातन सदा करे बातू, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकांयदा। वेखणहारा रैण अन्धेरी रातू, कलयुग आपणा फेरा पांयदा। जो संदेसा दे के गया गोबिन्द दादू, देहुरे आपणा हुक्म वरतांयदा। उस दा लहिणा देणा पूरा करे जिस नूं सब ने मन्नणा धुर दा बापू, पिता पुरख अकाल आपणा खेल खिलांयदा। सब दी पुछणहारा बातू, वातावरन आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमांयदा। नारद कहे धरनीए चावनीआ का चोला मू राम ज़मू मीना सीना तख्तों जी जादी शाहे शाह शहीना हू। आबे ज़ादी शब्दे नादी गोबिन्द धार रहीना हू। तख्ते सूधम शाहे मूदन दो जहानां वाली ऊ। नीमा ज़ीना पानो वीड़ी कसते मूज़ा मेरा शाह शवीना ऊ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग रंगीना ऊ। रंग रंगीना मतीआ ई। शाहो भूप सतीआ ई। नौजुआना यतीआ ई । मर्द मर्दाना फ़तीआ ई। लोकमात प्रधाना सोया अगम्मी खटीआ ई। शाह सुल्ताना प्रकाश बिन तेल वटीआ ई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मीत नतीआ ई। नाता मीता ज़ीको ज़मा जोहू ज़बरा ज़ाती ऊ। खेले सीना बिन माटी चीना जोबन ज़ीना रत्ना ऊ। काया काअबा कुदरत कादर शाहो शहीना सतना ऊ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मालक सच दुआरे वतना ऊ। धरनी कहे नारद मोको कांकी ज़ीना
बू ताना मिस्ते आना ऊ। चाना चीका छीऊ सीका सने रंग रंगाना ऊ। काज़ी उलवा जन्मे ज़ीवा शाहो भूप सुल्ताना ऊ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादी इक भगवाना ऊ।
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर निरञ्जण सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनीए सच दी दस्स कहाणी, कहावत जगत नाल ना कोए मिलाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पड़दा रहे ना राईआ। शब्द सुणा दे बोध अगाधा चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। बेख़बरे ख़बर सुणा दे अठसठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। भेव रहे ना सतिगुर शब्द अगम्मे हाणी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नाल लेखा दस्स दे की लहिणा तेरा नाल शाह सुल्तानी, शहिनशाह की आपणा हुक्म वरताईआ। की आसा तेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी पुराणी, पुराण अठारां जिस दा भेव कोए ना पाईआ। तूं कोझीए कमलीए बोलणा बिना ज़बानी, बिन रसना जिह्वा बुल्ल्ह हिलाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा लेखा तक लै नाल शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, पुरख अकाले हथ्थ वड्याईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिती निशानी, पेशीनगोईआं भविख्तां विच गए सुणाईआ । उह जल्वागर इक्को नूर नुरानी, दो जहानां सोभा पाईआ। जो कलयुग अन्तिम तेरे उत्ते करे मेहरवानी, मिहबान बीदो नूर अलाहीआ। जिस दा तत नहीं जिस्म जिस्मानी, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लेख लिख सके कोए ना कानी, कातबां चले ना कोए चतुराईआ। उह मालक ख़ालक दो जहानी, परवरदिगार इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा वेखणहारा ज़िमीं असमानी, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। उह दाता गुणी गहीर गुण निधानी, गहर गवर इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिती कुरबानी, काया आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा मालक इक महबूब, महिबान नूर अलाहीआ। जिस दी समझे ना कोए हदूद, कन्ढ्ढी घाट नज़र कोए ना आईआ। उह वसणहारा हर घट मौज़ूद, लख चुरासी डेरा लाईआ। उस दा चार जुग दे शास्त्र देण सबूत, कलमे कायनात विच जणाईआ। उहदा बिना ततां तों लेखा नाल जगत कलबूत, काया काअबे सोभा पाईआ। जिस दा हिसाब किताब अञ्जील कुरान तुराइत तबूत, तोबा तोबा करके पैग़म्बर बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा मालक अगम्म अथाह, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। जो
जुग जुग बदलणहारा राह, रैहबर बणे नूर अलाहीआ। जिस दे संदेसे सुणां नाल चाअ, शब्दी शब्द शनवाईआ। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरा बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणाए मलाह, शहादत शब्द सतिगुर शब्द भुगताईआ। मेरी नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाँ, सत्तां दीपां खोज खुजाईआ। इक प्रगटाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकार इक समझाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होए वेखे काँ, काग वांग कुरलाईआ। उह लहिणा देणा लेखा जाणे सूर गाँ, पशू पंछीआं फोल फुलाईआ। जन भगतां पकड़े बांह, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा वाह वाह, वाहवा वहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। उह धरनीए अन्त तेरे उत्ते करे न्याँ, अदालत हक हक कमाईआ। तेरा नगर खेड़ा वेखे गराँ, धरनी धरत धवल धौल फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। नारद कहे धरनी मेरा मालक की कुछ कहिंदा, जिस दी सार किछ ना आईआ। मैं बिना सीस तों उस दी चरणी ढहन्दा, बिन चरणां सीस टिकाईआ। उस दी सरन सरनाई बहिंदा, दर साचे सोभा पाईआ। जिस दा लख लख आदि जुगादि जुग चौकड़ी गाह गहिन्दा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उह खेल खेलण वाला अन्तिम दिशा लहिंदा, आशा मुहम्मद आपणे नाल मिलाईआ। ईसा जिस दा भाणा सहिंदा, लहिणा सलीव वाला वखाईआ। मूसा जिस दी धार विच मूँह दे भार ढहन्दा, कोहतूर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारदा मेरा स्वामी अगम्म अगम्मड़ा, तन माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जिस दा ना तन वजूद माटी चमड़ा, चम्म दृष्टी ना कोए जणाईआ। ना धन दौलत कोल रखे दमड़ा, माया ममता ना कोए वड्याईआ। जो एका एक शब्द संदेश सुणंदड़ा, जुग जुग निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। जो चार जुगां दे शास्त्र कलम शाही नाल लखंदड़ा, अक्खर अक्खरां मेला मेले सहिज सुभाईआ। उह अन्त कन्त भगवन्त मेरा होण ना देवे भाग मंदड़ा, मंद भागण लए तराईआ। उह लहिणा देणा जाणे कलयुग जीव अन्धड़ा, निज नेत्र लोचन वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जिस दा इक्को शब्द अनादी छन्दड़ा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। उह जन भगत सुहेले चुक्के आपणे कंधड़ा, कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच हुक्म दा हो पाबन्दड़ा, सति सरूप हो के खेल खिलाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदड़ा, बख्शिश रहमत आपणे हथ्थ रखाईआ। उह देवणहारा साचा अनन्दड़ा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने निशान मिटाउणा तारा चन्दना, सदी चौधवीं डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ज़िंदगी ज़िंदगानी इन्सानी सब दी वेख वखाईआ।
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर हरचरण सिँघ दे गृह सराभा नगर
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो खेल कलयुग कल दा, कायनात कलम्यां बाहर ध्यान लगाईआ। की हुक्म वरते महीअल जल थल का, समुंद सागर की वड्याईआ। दीप खण्ड आपणा आपणा वेखो मज़्हबां वाला हल्का, जगत हदूदां ध्यान लगाईआ। अगे पता नहीं लगदा की खेल होणा घड़ी पल का, पलकां दे पिच्छे बहि के की आपणा हुक्म वरताईआ। नज़ारा तको महीअल रूप थल का, अस्गाहां खोज खुजाईआ। की हुक्म वरते सतिगुर शब्द अटल का, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बावना नाले लेखा वेख लै राजे बलि का, बल आपणा आप प्रगटाईआ। की खेल धरनी उत्ते होवे अछल अछल्ल का, धीरज धार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणीआं हदूदां, जगत हद्दां दी लोड़ रहे ना राईआ। की खेल वरते धरनी उत्ते मौजूदा, मौजूद हो के ध्यान लगाईआ। केहड़ी मंज़ल हक रही मकसूदा, कवण महल अटल मिले वड्याईआ। निगाह मार लओ सिख मुरीदां तन वजूदां, काया माटी काचे भाण्डे फोल फुलाईआ। कवण दुआरे स्वामी ठाकर मिले महबूबा, मुहब्बत विच महव आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दे के आए सबूता, सति सति जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणीआं पुराणीआं कढ्ढो कापीआं, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। जिस विच सतिगुर शब्द शब्द दीआं पातीआं, पत्रका समझ कोए ना पाईआ। नाल इशारा दिता कलयुग अन्धेरी रातीआ, रुतड़ी हक ना कोए महकाईआ। नाले सतिगुर शब्द दीआं सुणो बातीआं, की बातन भेव खुल्हाईआ । किस बिध सब दीआं पुछे वातीआं, वातावरन तके ख़लक ख़ुदाईआ। मानस मानव मानुख खोजे हयातीआं, जीवन जीवन विच्चों फोल फुलाईआ। आपणीआं मंज़लां तको घाटीआं, हद हदूदां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि सगला साथीआ, सगला संगी बहुरंगी इक अख्वाईआ।
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड गुड़े ज़िला लुध्याणा अजैब सिँघ दे गृह
नारद कहे अवतार पैग़म्बर वेखो धरत धवल धौल दी धार, धर्म दुआरउं ध्यान लगाईआ। जीवां जंतां पावो सार, साधां सन्तां वेख वखाईआ। क्यों काया मन्दिर अन्दर होया विभचार, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। मनुआ मन नव नव चार रिहा
झख मार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट धरनी कहे नारदा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे दस्स, दस्तगीर नाल मिलाईआ। मेरे रिहा किछ ना वस, वास्ता सब दे अगे पाईआ। हर हिरदे अन्दरों साचे नाम दा गया रस, रसना कूड़ होई हल्काईआ। कोई मेट सके ना रैण अन्धेरी मस, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म गाए कोई ना जस, सिफ्तां दी भरी जगत लोकाईआ। बिना कदमां जाणा नस्स, भज्जणा वाहो दाहीआ। झट नारद ने धोती लई कस, बोदी सिर उत्ते हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं सो पुरख निरञ्जण आप जणाउंदा हां। हरि पुरख निरञ्जण भेव खुल्हाउंदा हां। एकँकारे पर्दा लाहुन्दा हां। आदि निरञ्जण नूर वेख वखाउंदा हां। श्री भगवान संग निभाउंदा हां। अबिनाशी करता आपणी वंड वंडाउंदा हां। पारब्रह्म मेल मिलाउंदा हां। सतिगुर शब्द शब्द उठाउंदा हां। कलयुग अन्तिम वेला वक्त समझाउंदा हां। निरगुण धार तक लै आपणी शक्त, शक्तीशाली तेरे अगे वास्ता पाउंदा हां। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर तक लै वक्त, बेनज़ीर आप दृढ़ाउंदा हां। बिन तेरी किरपा कोई बणे ना भगत, खेड़ा सब दा भठ वखाउंदा हां। चार जुग दा वायदा आपणी पूरब तक लै शर्त, शरीअत दे मालक तैनूं सुणाउंदा हां। जोती जाते आ जा परत, पतिपरमेश्वर वास्ता पाउंदा हां। भाग लगा दे उत्ते धरत, धरनी धवल धौल तेरे चरण टिकाउंदा हां। शरअ छुरी कातिल मक्तूल मेट दे करद, कत्लगाह दा पन्ध मुकाउंदा हां। अन्त कन्त भगवन्त दीनां दुखियां वंड दर्द, दु:ख भंजन तेरी सरन तकाउंदा हां। मेरी इक्को इक अर्ज़, आरज़ू तेरे अगे टिकाउंदा हां। तेरा खेल तकां असचरज, अचरज तेरा रूप वखाउंदा हां। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना इक मर्द, मदद तेरी इक रखाउंदा हां। कलयुग कूड़ अन्धेरा मेट दे गर्द, सच नूर नूर रुशनाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरा होण ना देवीं हर्ज, हरजाने तेरे कदम टिकाउंदा हां।
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मस्ताक गंज ज़िला लुध्याणा सरदार सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनीए प्रभू अगे पा लै वास्ता, धुर दा वसल मंग मंगाईआ। सच धर्म दा मंग लै रास्ता, रैहबर हो के दए वखाईआ। हुण आ गया ख़ुदा नख़्ठासता, ख़ुद आपणा फेरा पाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी आहिस्ता आहिस्ता, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। अगे खेल करदा रिहा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाले बरास्ता, शब्दी शब्दी डंक सुणाईआ। हुण
रूप धरया पुरख अकाले आपणा अबिनाश दा, जल्वागर नूर अलाहीआ। उह मालक ख़ालक सर्ब गुणतास दा, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। जिस कोल लहिणा देणा पृथ्मी आकाश दा, धरनीए तेरा दु:ख वंडाईआ। उस दा खेल तक लै आपणी अगम्मी रास दा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जल्वा तक लै जल्वागर प्रकाश दा, जोती जाता डगमगाईआ। हुण वक्त सुहेला तेरे विश्वाश दा, विषयां दे बाहर दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारदा मैं मंगणहारी मंगती, जुग जुग झोली डाहीआ। मैनूं इक्को दे दे आपणे नाम दी पंगती, बहुती लोड़ रहे ना राईआ। प्यार बख्श दे मानव ज़ाती संगती, दीनां मज़्हबां डेरा ढाहीआ । खेल समझा दे काया पंज तत तन दी, ततव तत तत दृढ़ाईआ। तृष्ना कूड़ी मेट दे मन दी, मनसा मोह ना कोए हल्काईआ। चुगली मेट दे सरवण कन्न दी, जगत करे ना कोए शनवाईआ। तृष्ना रहे ना भुख अन्न दी, तृप्त तृप्त तृप्त कराईआ। वड्याई बणा दे आपणे जन दी, आप बणें जणेंदी माईआ। खेल वखा दे छप्पर छन्न दी, महल अटल ना कोए चतुराईआ। मेरे उत्ते धार प्रगटा दे गोबिन्द धुर दे चन्न दी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। नव सत्त आवाज़ आवे धन्न धन्न दी, तूं ही तूं ही सारे राग अलाईआ। किसे नूं भुल ना रहे ब्रह्म दी, पारब्रह्म दए समझाईआ। खेल खलाए आपणे कर्म दी, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ । दीन दुनी दी दृष्टी बदले चर्म दी, चम्म दृष्टी रहे ना राईआ। खेल मुकाए ज़ात पात वरन दी, बरनां डेरा ढाहीआ। इक्को ओट बख्शे पुरख अकाला आपणे सरन दी, सरनगति इक अख्वाईआ। आपणा मार्ग दस्से मंज़ल चढ़न दी, बिन पौड़ी डण्डे आप चढ़ाईआ। इक्को शब्दी तुक दस्से अगम्मी पढ़न दी, बहुती लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ । नारद कहे धरनीए मेरा मालक अल्ल अज़हू ज़मा नूज़े रवा अर्शे फ़िज़ा कूनी ज़ाकमू दुविस्ते दऊ जामउल कुज़ल ज़ाकमम्बाए आवीज़ो नूरे निज़ा अर्शे ख़ुदा ख़ुद मालक तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे अगे आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण बिन हथ्थां दस्तां अगम्म दुआ, दो जहानां मालक ख़ालक एकँकार परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर सवित्री देवी दे गृह
सतिगुर शब्द दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार करांयदा। नाम निधाना नेत्र पावे अंजण, अन्ध अज्ञान मिटांयदा।
आत्म धार बणे साचा सज्जण, परमात्म आपणा जोड़ जुड़ांयदा। भाग लगाए काया माटी बदन, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पांयदा। हरिजन गुरमुख हीरे बणाए चन्दन, नाम सुगंधी विच महकांयदा। निजानंद देवे आपणा सच अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखांयदा। आदि जुगादि जन भगतां टुट्टी आए गंढ्ढण, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। कूड़ विकारा आए खण्डण, खण्डा खड़ग नाम चमकांयदा। साची वस्त आए वंडण, नाम निधाना झोली पांयदा। पन्ध मुकाए दो जहान ब्रह्मण्डण, आवण जावण फंद कटांयदा। दीन दयाल बणे बख्शंदन, बख्शिश रहमत आपणे हथ्थ रखांयदा। ग़रीब निमाणयां चुक्के आपणे कंधन, दरगाह साची सच बहांयदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्से छन्दन, सोहँ ढोला अगम्म पढ़ांयदा। इक्को डण्डावत होवे बन्दन, इष्ट देव इक वखांयदा। लहिणा देणा मुकाए विच वरभण्डण, भंडी जगत ना कोए जणांयदा। देवे प्रकाश बिना सूर्या चन्दन, चन्द चांदना नूर चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखांयदा । सतिगुर शब्द सदा सदा कृपालू, किरपा निध अख्वाईआ। आदि जुगादि दयालू, दया निध धुरदरगाहीआ । जन भगतां सुरत संभालू, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवे नाम सच्चा धन मालू, वस्त अमोलक इक वरताईआ । जिस लेख बणाया नानक धार ततां वाले कालू, पिता पूत ख़ुशी बणाईआ। सो सुहावणहारा सच दुआर सची धर्मसालू, सचखण्ड इक वड्याईआ। जो जन भगतां बणया रहे सदा पालू, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जिस दी घाल आदि जुगादि गुर अवतार पैग़म्बर घालू, घायल हो के देणा वखाईआ। उह फल लगावणहारा भगतां डालू, पत्त टहणी आप महकाईआ। जिस दा धर्म धर्म दा खेल होणा चालू, चाल निराली इक रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जाहलू, जंजाला रहिण कोए ना पाईआ। सो श्री भगवाना नौजवाना इक्को इक शाहलू, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो भगतन मीत बणे कृपालू, किरपा निध वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द आदि जुगादि बणाए दयालू, विचोला इक्को इक नज़री आईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर चन्दा सिँघ कालोनी मलकीअत सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द आदि जुगादी पूरा, पूरन धार इक अख्वाईआ। एथे ओथे दो जहान सूरा, सूरबीर वड वड्याईआ। नित नवित हाज़र हज़ूरा, सनमुख हो के सोभा पाईआ। सुणाउणहार अगम्मी तूरा, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं करे पढ़ाईआ। बख्शणहारा साचा नूरा, अन्ध अज्ञान जगत मिटाईआ। देवणहारा हक सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जन भगतां जन्म
रहिण ना दए अधूरा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे बण सर्ब कला भरपूरा, समरथ आपणा खेल खिलाईआ। आदि जुगादि धुर दा नाम करे मशहूरा, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दे मज़दूरा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द सदा सदा निहकर्मी, कर्म कांड विच ना आईआ। दो जहानां साचा धर्मी, धर्म दी धार इक समझाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव ब्रह्मी, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी आदि जुगादि सारे लगदे सरनी, सीस सके ना कोए उठाईआ। उह मालक करना करनी, कुदरत दा रूप दरसाईआ। जिस खेल मेटणी वरनी बरनी, झगड़ा मुकाए ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी इक्को तुक सब ने पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस दी मंज़ल हकीकी सब ने चढ़नी, दरगाह सच सच सुहाईआ। सो हरि भगत सुहेले आपणे बंधाए लड़नी, पल्लू गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेख मुकाए सीस धड़नी, धड़ा दीन मज़्हब जगत नज़र कोए ना आईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर मग्घर सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द देवणहारा सच सुगंधी, रस आपणा आप जणाईआ। मेटणहारा कूड़ दुर्गन्धी, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। सुरत नाल करे संधी, लेखा लिखे चाँईं चाँईंआ। पंच विकार करे पाबन्दी, सिर सके ना कोए उठाईआ। नेत्र अक्ख रहिण ना देवे अन्धी, सच प्रकाश दए चमकाईआ। त्रैगुण माया तोड़े फंदी, जगत जंजाल ना कोए जणाईआ। साचा ढोला सुणाए छन्दी, धुर दा राग सुणाईआ। हरिजन चुक्के आपणे कंधी, खेवट खेटा आपणा रूप बदलाईआ। जिस दी आयू आदि जुगादि लम्मी, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द सदा सदा बहुरंगी, रंगत नज़र किसे ना आईआ। सुहावणहारा सेज पलँघी, सुखआसण डेरा लाईआ। कूड़ी कढ्ढे वासना गंदी, अन्तर करे सफ़ाईआ। प्रकाश देवे धुर दा चन्दी, सूर्या चन्द दी लोड़ ना कोए रखाईआ। हरिजन लावे आपणे अंगी, अंगीकार आप हो जाईआ। जिस दी धार यमुना सरस्वती गोदावरी गंगी, गोबिन्द आपणा खेल खिलाईआ। सो शहिनशाह सूरा सरबंगी, धुर मालक इक अख्वाईआ। जिस दे कोल जुग चौकड़ी वखरा ढंगी, तरीका समझे कोए ना राईआ। उह वेखणहारा कलयुग अन्तिम कन्ढ्ढी, घाट पतण फोल फुलाईआ। जो मेटणहारा कूड़ पखण्डी,
माया ममता मोह गंवाईआ। सति धर्म दी लावणहारा डण्डी, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। गढ़्ह तोड़नहार घमंडी, हउमे हंगता दूर कराईआ। चमकावणहारा धर्म दी चण्डी, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्मण्डी, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। लहिणा देणा पूरा करे जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। जन भगतां आदि जुगादि टुट्टी आपे गंढ्ढी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आप अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दीन दुनी सदा बणे बख्शंदी, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लुध्याणा शहर मलकीअत सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द सच्चा सिक्दारा, सिर सिर आपणा हुक्म चलांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दा सेवादारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाउँ प्रगटांयदा। जिस दा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखांयदा। जिस दा नाम सति जैकारा, जुग जुग आप जणांयदा। जिस दा रूप तेई अवतारा, अवतरी हो के खेल खिलांयदा। जिस दा पैग़म्बरां लाया नाअरा, हकीकत हक हक दृढ़ांयदा। जिस दा गुरुआं कीता इशारा, बिन सैनत सैनत समझांयदा। जिस दा लख चुरासी विच पसारा, घट घट अन्दर सोभा पांयदा। जिस दा त्रैगुण जगत भण्डारा, रजो तमो सतो आप वरतांयदा। जिस दा पंज तत आकारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलांयदा। जिस दा नूर जोत उज्यारा, दीआ बाती कमलापाती आप जगांयदा। जिस दा शब्द नाद धुन्कारा, अनहद नादी नाद दृढ़ांयदा। जिस दा अमृत रस ठंडा ठारा, बूंद स्वांती आप टपकांयदा। जो वसणहारा सब तों बाहरा, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। जिस नूं कहिंदे परवरदिगारा, सांझा यार नूर चमकांयदा । उह खेले खेल अपारा, अपरम्पर हो के वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणांयदा। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर, सति सतिवादी इक अखवांयदा। जिस दा लेखा आदि जुगादी धुर, धुर मस्तक लेख सर्ब बणांयदा। जिस नूं झुकदे अवतार पैग़म्बर गुर, निव निव सीस निवांयदा। जिस दी ख़ाक रमाउंदे विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर, धूड़ी टिक्कयां नाल वड्आइंदा। जिस दा मन्त्र जाए फुर, फुरने सब दे बन्द करांयदा। जो मातलोक बिन कदमां आए तुर, तुरत आपणा पन्ध मुकांयदा। सुरती नाल जाए जुड़, शब्दी आपणा रंग रंगांयदा। जिस दी आदि जुगादि सब नूं लोड़, लुड़ींदा साजण इक हो जांयदा। जो चढ़े सदा अगम्मे घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखांयदा। जिस दी मंज़ल इक्को अगम्मा पौड़, पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आंयदा। जो कलयुग कूड़ी क्रिया
पावणहारा मोड़, सतिजुग सच धर्म प्रगटांयदा । तिस दे अगे लख चुरासी हथ्थ रही जोड़, सिर सर ना कोए उठांयदा। सो पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर शब्द धार आया दौड़, भज्जया वाहो दाहीआ। जिस नूं कहिंदे ब्राह्मण गौड़, सो आपणा रूप वखाईआ। वेखणहारा लख चुरासी मिट्ठा कौड़, फल दीन दुनी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस दा मार्ग आदि जुगादि बड़ा सौड़, बिन किरपा मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड सनेत ज़िला लुध्याणा मोहण सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द बेपरवाही, आदि जुगादि बेपरवाही विच समांयदा। निरगुण धार बणे रथवाही, जुग जुग आपणा रथ चलांयदा। शब्द संदेशा देवे चाँईं चाँईं, नाम निधाना लोकमात प्रगटांयदा। निरअक्खर धार अक्खरां विच लए प्रगटाई, चार जुग दे शास्त्रां गंढ्ढ पुआंयदा। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवे नाम सच्चा सुखदाई, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाई, जुग जुग आपणा रंग रंगांयदा। भगत सुहेले लए उठाई, लख चुरासी विच्चों फोल फुलांयदा। वस्त अमोलक देवे थांओं थाँईं, आप आपणी दया कमांयदा। हकीकत हक दा बणे गुसांई, गहर गम्भीर आप अखवांयदा। जिस नूं सब ने मन्नया धुर दा माही, मेहरवान हो के वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभांयदा। सतिगुर शब्द आदि जुगादी डूंग्घा सागर, गहर गवर इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। मेल मिलाए करीम कादर, कुदरत आपणा हुक्म सुणाईआ। दो जहानां बण के सूरबीर बहादर, भय भाउ देवे थांओं थाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे आदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया करे तबादल, सति सच लए प्रगटाईआ। लेखा मुकाए मक्तूल कातिल, धर्म दी धार इक जणाईआ। सच दुआर वखाए बातुल, मुक्दस इक्को इक समझाईआ । जन भगतां भेव चुकाए बातन, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रातन, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछे वातन, होए आप सहाईआ। आपणा दस्से आप महातम, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। हुक्म सुणाए धुर परमात्म, संदेशा देवे चाँईं चाँईंआ। जिस दी शरअ मज़्हब नहीं कोई धार सनातम, सनातम रंग ना कोए रंगाईआ। उह लख चुरासी पुछणहारा वातन, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।
सतिगुर शब्द शब्दी रूप अपारा, तन वजूद ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा ना कोए बुलारा, मुख दन्द ना कोए वड्याईआ। गीत गाए ना कोए संसारा, वासना जगत ना कोए रखाईआ। आपे वसे सब तों बाहरा, सच दुआरा इक सुहाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतारा, मेला मेले चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम मेटे अन्ध अँधयारा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सतिजुग सच बोले जैकारा, सतिगुर शब्द करे पढ़ाईआ। मानस ज़ाती देवे इक सहारा, नौ खण्ड पृथ्मी आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिस दा अगम्म जैकारा, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल कल्की अवतारा, निहकलंका आपणा डंक वजाईआ। अमाम अमामा हो उज्यारा, रूप अनूपा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शाहो भूप सची सरकारा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड झमट ज़िला लुध्याणा महिंदर सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, महिबान बीदो इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि दो जहान, लोक परलोक आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे ढोले गाण, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। त्रैगुण माया देवणहारा दान, रजो तमो सतो आपणा रंग रंगाईआ। पंज तत करन वाला प्रधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणी खेल खिलाईआ। लख चुरासी लेखा जाणे जीव जहान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी वंड वंडाईआ। जोती जाता हो के दयावान, दयानिध इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म देवे दान, कमलापाती जोती जाता हो के डगमगाईआ। शब्द अनादी दए सची धुन्कान, अनहद नादी राग सुणाईआ। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, बूंद स्वांती नाभी कवल टपकाईआ। लेख मुकाए नौ दुआरे जीव जहान, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। भगत सुहेले करे परवान, प्रीतम हो के आपणा मेल मिलाईआ। साचे सन्तां देवे माण, अन्तर निरंतर आपणा रंग चढ़ाईआ। गुरमुख वेखे मार ध्यान, गुरसिख आपणी गोद टिकाईआ। धुर दा नाम कलमा करे प्रधान, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दए ज्ञान, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहार श्री भगवान, भगवन हो के हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम होवे जाणी जाण, जानणहार नूर अलाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरु गाउंदे गान, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने शरअ शरीअत दीन दुनी कीती प्रधान, परम पुरख आपणा रूप दरसाईआ। सो
मालक ख़ालक नौजुआन, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सचखण्ड निवासी सच संदेसा जुग जुग देवे आण, पैग़ाम नूर अलाहीआ। जो सुणया जाए बिना कान, सरवणां लोड़ रहे ना राईआ। बोलया जाए बिना ज़बान, मुख दन्द ना कोए चतुराईआ। उह शाहो भूप सुल्तान, हरि करता इक अख्वाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के हरिजन साचे करे परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतिगुर शब्द सहिज सुखदाई, रोग सोग विच कदे ना आंयदा। चार जुग दा निरगुण बणे माही, दो जहानां आपणा खेल खिलांयदा। सच संदेशा नव सत्त रिहा सुणाई, ब्रह्मण्डां खण्डां आप दृढ़ांयदा। जिस दा भेव अभेदा लोकमात कोई जाणे नाहीं, पड़दा पड़दा ना कोए उठांयदा। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटणहारा कूड़ी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरतांयदा। जिस कारन गोबिन्द बूटा पुटया काही, कलयुग कूड़ कुड़यारे जड़ पुटांयदा। छोटयां बाल्यां नीहां हेठ दबाई, धरनी धरत धवल धौल हौला भार करांयदा। सो सतिगुर शब्द आदि जुगादि खेले खेल चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा आपणा इक प्रगटांयदा। कलयुग अन्त लेखा जाणे थांउ थाँईंर्, थान थनंतर फोल फुलांयदा। जिस दा रूप रंग रेख दिसे कोई नाहीं, तन वजूद पंज तत वंड ना कोए वंडाईआ। उह नूर नुराना शाह सुल्ताना इक अलाही, अलाह आलमीन अखवांयदा। जिस नूं सारे मंनदे धुर गुसांई, गोबिन्द आपणा मेल मिलांयदा। सो सतिगुर शब्द निरगुण निरगुण दो जहानां बण के राही, रैहबर हो के भेव चुकांयदा। जिस दा लेखा नाल ख़लक ख़ुदाई, ख़ालक मख़लूक आपणे रंग रंगांयदा। सो पुरख अकाला दीन दयाला एका डंका फ़तिह रिहा वजाई, दो जहान आलस निंद्रा आप खुल्हांयदा। भगत सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख रिहा जगाई, सुरती शब्द नाल उठांयदा। घर स्वामी मिले चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पावे सार जल थल महीअल अस्गाही, समुंद सागर टिल्ले पर्वत धरनी धरत धवल धौल वेख वखांयदा।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड भनहौड़ ज़िला लुध्याणा भगवान सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द सदा सुहेला, आदि अन्त इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म मिलाए मेला, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर आपणा संग निभाईआ। इथे ओथे दो जहानां निरगुण धार बण के सज्जण सुहेला, सगला संगी बहुरंगी नूर अलाहीआ। जो कटणहारा लख चुरासी राय धर्म दी जेला, फाँसी जम की दए कटाईआ। उह
वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां अन्दर वसदा, बाहर खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दे कोल भण्डारा धुर दे जस दा, सिफ्ती सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। प्याला देवे अंमिओं रस दा, बिन रसना रस चखाईआ। साचा मार्ग आत्म परमात्म आपणा दस्सदा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तीर अणयाला इक्को कसदा, बिन चिल्ले कमान उठाईआ। जिस दा लहिणा देणा पुरख समरथ दा, सो पुरख निरञ्जण वेख वखाईआ। उह लेख मुकाए हथ्थो हथ्थ दा, जगत उधार ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी कूड़ी क्रिया सदा मथदा, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द भगतां वेखे भगती, भगवन धार धार जणाईआ। लेखे लावे चुरासी विचो हरिजन व्यक्ति, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। अन्तर आत्म बख्शे साचे नाम दी शक्ती, शख्सीयत इक्को इक दृढ़ाईआ। निरगुण धार वखाए हस्ती, हस्त कीटां विच समाईआ। जिस दी सचखण्ड दुआर बस्ती, दरगाह साची सोभा पाईआ। चार जुग दी बाणी भरी उसे दे जस दी, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। उह कलयुग रैण खेल मिटाए अन्धेरी मस दी, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। सतिगुर शब्द भगतां सदा साथी, साजण इक अख्वाईआ। होए सहाई अनाथ अनाथी, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। वस्त अगम्मी निरगुण धार देवे दाती, दयावान हो के झोली पाईआ। भेव चुकाए लोकमाती, धरनी धरत धवल पड़दा रहे ना राईआ। ज़िंदगी विच्चों जीवण जीवण विच्चों बदले हयाती, पवण स्वासा आपणा खेल खिलाईआ। घर प्रकाश करके बिन दीआ तेल बाती, जोती जाता हो के डगमगाईआ। अमृत बख्शे बूंद स्वांती, निझर झिरनओं आप झिराईआ। जन भगतां अन्त पुछे वाती, निरगुण धार होए सहाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार मुकाए पिछला पन्ध वाटी, अगे अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां सचखण्ड दुआर चढ़ाए आपणी घाटी, अधविचकार दीन दुनी ना कोए रखाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड दाखा ज़िला लुध्याणा महिन्दर सिँघ जुगिदर सिँघ दे गृह
आत्मा कहे मेरे शाहो भूप सुल्ताना, सो पुरख निरञ्जण तेरी बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरञ्जण तेरा नूर महाना, जोती
जाते नज़री आईआ। एकँकार तेरा निशाना, लोकमात सोभा पाईआ। आदि निरञ्जण तेरा दाना, दाते दानी दया कमाईआ। अबिनाशी करते मेरे मेहरवाना, महबूब तेरी वड्याईआ। श्री भगवान गुण निधाना, गुणवन्त देणी सरनाईआ। पारब्रह्म बिन नेत्रां वेखणा मार ध्याना, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। मैं सतिगुर शब्द तेरा सुणां तराना, तुरीआ तों परे देणा दृढ़ाईआ। तूं निरगुण धार मैनूं त्रैगुण माया पंज तत विच कीता प्रधाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो नाल जोड़ जुड़ाईआ। मेरा सुहा के नगर ग्रामा, खेड़ा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं तेरा आदि जुगादी नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। लोकमात तेरा लहिणा देणा मेरे नाल ज़रूर, ज़रूरत तेरे नाल रखाईआ। तेरा पन्ध ना नेड़े ना दूर, गृह मन्दिर इक्को इक वखाईआ। तेरी मस्ती मेरा सरूर, तेरी ख़ुमारी मेरी ख़ुशी बणाईआ। तूं शहिनशाह हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। आत्मा कहे प्रभू तूं मेरा पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। तेरा मण्डल तेरी रासी, तेरा मण्डप वेख वखाईआ। तेरा खेल तेरी तमाशी, सद तेरे रंग विच समाईआ। मेरा लहिणा देणा रख्या नाल लख चुरासी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। मेरा प्यार करदे शंकर कैलाशी, कलाधारी तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरे अन्तर आई ना कदे उदासी, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। मैं जगत चढ़या नहीं किसे फाँसी, सलीव गल ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं तेरा रूप अगम्म, अगम्मड़े दे वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा जुड़या नाल काया माटी चम्म, पंजां ततां संग मिलाईआ। तेरा खेल वेख्या पारब्रह्म धार ब्रह्म, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। ईश जीव मेरा होया कर्म, कर्म कांड तेरे चरण टिकाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त मैं लोड़ां तेरी इक्को सरन, सरनगति इक रखाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा तरनी तरन, तारनहार धुरदरगाहीआ। तेरी किरपा नाल तेरे भगत सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न, दरगाह साची जावण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। आत्मा कहे प्रभू मेरा तेरे नाल जोड़ा, जोड़ी आदि जुगादि बणाईआ। निगाह मार लै सस्से उत्ते होड़ा, हाहे टिप्पी नाल मिलाईआ। मैं सदा फिरदा तेरे शब्द अगम्मी घोड़ा, भज्जां वाहो दाहीआ। चुरासी विच मेरा खेल बड़ा थोड़ा, चारे खाणी रंग रंगाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां धार हो के तेरा गावां दोहरा, नाम नामा इक जणाईआ।
इक्को घर वेखां पेका सौहरा, दो जहानां ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं सन्तां सूफ़ीआं आदि जुगादि साथी, सगला संगी अख्वाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, बेपरवाह नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा मुकदा रिहा हाथो हाथी, जगत उधार ना कोए जणाईआ । मन कल्पणा जिन्हां दे अन्तर उन्हां कोई पुछे ना वाती, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जीव जंत वेखण अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मारे काती, जगत शस्त्र नज़र कोए ना आईआ । चारे खाणी आवण जावण फेर मेरा खेल तमाशी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निरगुण धार एकँकार तूं मेरा मालक शाहो शाबाशी, शाह पातशाह शहिनशाह आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरे रंग समाईआ।