२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मुंडयाणी ज़िला लुध्याणा पूरन सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे धरनीए रखीं यकीन, भरोसा पुरख अकाल जणाईआ। बेशक जीव जंत कलयुग होए अधीन, माया ममता बैठी आपणा रंग रंगाईआ। परवरदिगार सांझा यार जिस नूं कहिंदे यामबीन, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक अख्वाईआ। जिस दा मार्ग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बड़ा महीन, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां दी कीती तकसीम, मानव ज़ाती ज़ात पात विच वंड वंडाईआ। उह कुदरत दा कादर इक करीम, करता पुरख नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा नाल नर मदीन, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । सतिगुर शब्द कहे धरनी प्रभ करनहार करतारा, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ मेटे अँधयारा, तेरे उत्ते नव सत्त रहिण ना पाईआ। एका नूर जोत करे उज्यारा, चारे कुण्टां डगमगाईआ। तूं उस दे चरण कवल करीं निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। उह तेरा लेखा जाणे सब दा सांझा परवरदिगारा, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जिस दा इक्को नाद शब्द धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जो मानव ज़ाती अमृत रस देवे ठंडा ठारा, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। तेरा पवित्र करे दुआरा, गृह इक्को इक सुहाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ गुरुदुआरा, चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ । उह साहिब स्वामी अन्तरजामी सब दा बणे सांझा यारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा कलि कल्की अवतारा, निहकलंका अगम्म
अथाहीआ। तिस नूं पैग़म्बरां किहा नूर अलाही परवरदिगारा, अमाम अमामा इक अख्वाईआ। उह तेरा लहिणा देणा सदी चौधवीं रिहा विचारा, बीस बीसा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ । सतिगुर शब्द कहे धरनीए तेरा मिट जाए कलयुग कूड़ कुड़यारा अन्ध, अज्ञान दीन दुनी रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने गाउणा छन्द, सोहँ ढोला वजदी रहे वधाईआ। जिस लेख मुकाउणा अन्त अख़ीर बेनज़ीर तारा चन्द, सूर्या आपणा पन्ध मुकाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला एथे ओथे सदा बख्शंद, रहमत आपणी आप कमाईआ। तेरा ख़ुशी कराए बन्द बन्द, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा रंग चढ़ाईआ। तेरे सीने पावे ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। तेरा भाग होण ना देवे मंद, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सेज सुहाए नव सत्त इक पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड रकबा ज़िला लुध्याणा नाहर सिँघ दे गृह
जन भगतो प्रभू दा रखो इक सहारा, सहायक नायक जो इक अख्वाईआ। जो निरगुण सरगुण लए अवतारा, पैग़म्बर गुर आपणा खेल खिलाईआ। नाम निधाना बोल जैकारा, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोती जाता अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटणहार अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा ज़ाता पाता, दीनां मज़्हबां लेखा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म जन भगतां जोड़े नाता, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। अमृत आत्म बूंद स्वांती बख्शे आप सुवाता, अग्नी तत तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो कलयुग क्रिया कूड़ जाए नठ, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता पंच विकारा खेड़ा होवे भठ, त्रैगुण अग्नी तत ना कोए तपाईआ । लहिणा देणा मुके तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दर घर बैठे सीस निवाईआ। इक दुआर वखाए मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ, गुरुदुआरा चर्चां इक्को रंग रंगाईआ। जन भगतां मेल मिलाए नठ नठ, आत्म अन्तर भज्जे वाहो दाहीआ। सति सन्तोख धीरज देवे हठ, कलयुग तृष्ना कूड़ मिटाईआ। मन मनुआ उलटी गेड़े लठ, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। घर प्रकाश जोत करे लट लट, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द नाद सुणाए अनहद, धुन आत्मक
राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगतां मेल मिलाईआ। साचे भगतां मेलणहारा, हरि करता धुरदरगाह। सन्त सुहेले वेखणहारा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। गुरमुख गुर गुर रंग रंगावणहारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह। हरिजन साचे चरण धूड़ी मस्तक लावे छारा, जोती जाता हो के बणे मलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां लेखा जाणे थल अस्गाह। थल अस्गाह वेखे प्रभू आप, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। जन भगतां करे वड प्रताप, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के जाप, तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द करे रुशनाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ज़ात पात, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा इक्को होवे माई बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। इक्को चरण प्रीत जोड़े नात, सगला संग आप हो जाईआ। कलयुग अन्तिम पुछे वात, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस दी सब तों वखरी गाथ, धुर दा ढोला सच पढ़ाईआ। उह मालक ख़ालक अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां दया कमाईआ। लेखा जाणे सर्ब कला समराथ, समरथ अकथ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग अन्तिम धरनी उत्तों जावे नाठ, धवल उत्ते रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले रखणहारा सिर दे कर हाथ, पुश्त पनाह आपणी दया कमाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बुढेल ज़िला लुध्याणा गुरनाम सिँघ दे गृह
धरनी कहे सतिगुर शब्द अगम्मे मीता, मित्र प्यारे तेरी आस रखाईआ। मेरा अन्तष्करन कर दे ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मानव ज़ाती मेरे उत्तों बदल दे रीता, मानस मानस आप समझाईआ। तूं साहिब सुल्तान त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी तेरी वड्याईआ। तूं लख चुरासी परखणहारा नीता, चारे खाणी विच समाईआ। निगाह मार लै हर घट चीता, चित वित ठगौरी भेव रहे ना राईआ। मेरे उत्ते झगड़ा प्या मन्दिर मसीता, काया काअबा ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैनूं दे दे नाम वस्त अनमुली, दो जहानां आप वरताईआ। तूं मालक ख़ालक सुल्हकुली, बेऐब परवरदिगार नूर अलाहीआ। बेशक सृष्टी तेरी तैनूं भुल्ली, अभुल तेरी बेपरवाहीआ। भाग लगा दे मेरी नव खण्ड दी कुल्ली, सत्तां दीपां आपणा चरण
टिकाईआ। कलयुग दी कूड़ कुड़यारा दी फुलवाड़ी वेख लै फुल्ली, माया ममता मोह विकार नाल महकाईआ । तेरी चरण प्रीती आत्मा दिसे कोई ना घुल्ली, घोली घोल ना कोए घुमाईआ। तेरी सृष्टी पुरख अकाले तेरा नाम जपदी बुल्ल्हीं, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। बूंद स्वांती अमृत धार निझर झिरनओं सब दी डुल्ही, नाभी कवल ना कोए उलटाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरी आशा वेख लै रुली, धीरज धीर ना कोए धराईआ । तेरी चुरासी तेरे नाम बिना हुल्ली, सिम्मल वांग फल फुल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द मेहरवान मेहरवाना, महव महबूब तेरी सरनाईआ। मैनूं इक्को बख्श दे नाम निधाना, गुण निधान तेरी बेपरवाहीआ। सत्त दीप तेरा झुलदा होवे इक निशाना, जोती जाते पुरख बिधाते डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा होवे गाणा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं मालक शाहो भूप ज़िमीं असमाना, लोक परलोक चौदां तबक तेरी वजदी रही वधाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को करीं परवाना, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तूं दाता दानी गुण निधाना, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द दीन दयाल, दया निध तेरी सरनाईआ। दीनां बंधप हो कृपाल, किरपा निध दे वड्याईआ। भगत सुहेले आपणे भाल, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले खोज लै लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख गुरसिख अन्दर वड़ के सुरत संभाल, सम्बल दे मालक होणा आप सहाईआ। तेरा लेखा रहे ना शाह कंगाल, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण अवलड़ी चाल, चाल निराली इक रखाईआ। मेरी बेनन्ती मंन सुआल, दर ठांडे दयां दृढ़ाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी घालण रही घाल, सतिगुर शब्द तेरी सरनाईआ । मेरे उत्तों कलयुग कूड़ तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर मानव भाग लगा दे काया माटी खाल, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। तेरा अन्तर आत्म इक्को सरोवर सुहाए साचा ताल, बूंद स्वांती आप टपकाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मेरे मुर्शद धुरदरगाहीआ। फल रिहा किसे ना डाल, पत्त टहणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा खेल आदि जुगादि कमाल, कमलापति ब्रह्म मति पंज तत आप दृढ़ाईआ।
२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड बोपा राय ज़िला लुध्याणा गुरदयाल कौर दे गृह
धरनी कहे सो पुरख निरञ्जण कर मेहरवानी, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। हरि पुरख निरञ्जण धर्म दी धार बख्श निशानी, लोकमात आपणा रंग रंगाईआ। एकँकार बण अगम्मा दानी, वस्त अमोलक इक वरताईआ। आदि निरञ्जण नूर बख्श नुरानी, जोती जाते कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते आपणा खेल दस्स महानी, महिमा अकथ अकथ दृढ़ाईआ। श्री भगवान लहिणा देणा तक लै ज़िमीं असमानी, दो जहानां खोज खुजाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को बख्श चरण ध्यानी, इष्ट देव इक्को इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द मेरी कर कल्याणी, कलमा कायनात समझाईआ। मैं जुग चौकड़ी खेल तकदी रही भगवानी, की भगवन आपणी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द निगाह मार लै विच तत पंज, पंचम मीते ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दे अन्दर वेख लै रंज, रंजश विच ख़लक ख़ुदाईआ। पंच विकारा दिवस रैण करे जंग, मनुआ मनसा नाल लड़ाईआ। किसे भेव ना आए ब्रह्म हँ, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। सब दा ओढण सीस होया नंग, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। लख चुरासी भाग दिसे मंद, मंदभागी होई ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दुनी दा निज नेत्र होया अन्ध, लोयण करे ना कोए रुशनाईआ। नौ दुआरे मुके कोए ना पन्ध, जगत वासना कूड़ ना कोए गंवाईआ। आत्म परमात्म गाए कोई ना छन्द, साचा ढोला ना कोए दृढ़ाईआ। किसे मिले प्रकाश ना सूर्या चन्द, नूर नुराना नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी तृष्ना पूर कराईआ । धरनी कहे प्रभू दीन दुनी दा वेख लै अन्तष्करन, बिन नेत्र लोचन नैणां ध्यान लगाईआ। किसे दा खुल्ल्हया नहीं हरन फरन, तेरा नूरी दरस कोए ना पाईआ। तेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, दरगाह साची हक पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं मालक ख़ालक घाड़न घड़न, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। मैं कलयुग कूड़ी क्रिया नाल लग्गी सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दरोही फिर गई सीस धड़न, तन वजूद अग्नी तत तत तपाईआ । किसे नूं समझ ना आवे चोटी जड़न, चेतन तेरे रंग ना कोए समाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार मूल तेरे ना वड़न, दरगाह साची सच ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द दीनां मज़्हबां मार लै झाकी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मानस मानव बन्दे तक लै ख़ाकी, ततव तत खोज खुजाईआ। सब दे अन्दर होई अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत मिले ना बूंद स्वांती, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिना पड़दयां पड़दा खोल्ह के मार लै झाकी, नव नव दा डेरा
ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द मेरी पूरन कर दे आसा, आसू तेरे चरण टिकाईआ। मैनूं तेरे उत्ते भरवासा, दूसर अवर ना कोए रखाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह शाबाशा, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। तेरी दो जहानां मण्डल रासा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। मेरे उत्ते तेरा नूर होवे प्रकाशा, नव सत्त डगमगाईआ। तूं लहिणा देणा वेखणहारा पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां फोल फुलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरा भेव खोल्ल्हया ख़ुलासा, ख़ालस रूप गए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरीआं आसां तेरे चरण रखीआं, चरणोदक देणा जाम प्याईआ। तूं मालक ख़ालक अलख अलखीआ, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ । बेशक लख चुरासी तेरीआं सख़ीआँ, आत्म धार सोभा पाईआ। तूं लहिणा देणा मुकाउणा हथ्थो हथीआ, जगत उधार ना कोए जणाईआ। मेरे मालक स्वामी सर्ब कला समर्थीआ, समरथ अकथ महिमा देणी दृढ़ाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित नठी आं, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरीआं उच्च महल अटारीआं धर्म वालीआं ढठ्ठीआं, मन्दिर साचा नज़र कोए ना आईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते उलटी गेड़ दे लठीआ, कलयुग अन्दर सतिजुग दे बदलाईआ। मैं तेरी चरण सरन इक्को एकँकार ढठ्ठीआं, बिन धूड़ी तेरी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द तेरीआं आदि जुगादि उडीकां, बिन नेत्रां राह तकाईआ। तेरा किसे नाल नहीं शरीका, परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते आउण दा अगला आपणा दस्स तरीका, कल कवण कवण वरताईआ। तेरा नूर ज़हूर तकां नीकन नीका, बेअन्त अगम्म अथाह तेरा दर्शन पाईआ। तूं मालक ख़ालक लख चुरासी जीव जीअ का, जीवां जंतां साधां सन्तां वेखणहारा थांओं थाँईंआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते तेरे प्यार दा रस हो गया फीका, रसना रस ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मैं तेरा तकदी राह, मेरे रैहबर नूर अलाहीआ । जोती जाते पुरख बिधाते बिन ततां फेरा पा, तन वजूद दी लोड़ रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी हो के बण मलाह, खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चप्पू नाम वाला लगा, नईया नौका बेड़ा इक्को इक वखाईआ। मेरी तेरे अगे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मेरे स्वामी अगम्म अथाह, अमाम अमामा तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग बदलणा तेरी अदा, आदत धुर दी चली आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटा, कपट कुकर्म रहिण ना पाईआ। सतिजुग सच धर्म दे लगा, लग मातर डेरा ढाहीआ। सृष्टी दृष्टी
अन्दर रंग चढ़ा, दुरमति मैल दे धुआईआ। अमृत आत्म सरोवर इक्को गंग वहा, जल थल महीअल आपणा खेल खिलाईआ। मर्द मर्दाने हो सहा, महबूब आपणा फेरा पाईआ। मैं तेरे चरण सरन सीस रही निवा, निव निव लागां पाईआ। तूं मेरा आदि जुगादि रहनुमा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं सीस जगदीस रही झुका, धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तेरे उत्तों होवां फ़िदा, आप आपणा भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरे उत्तों दीन दयाले वड कृपाले कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म मिटा, सतिजुग सति सति धर्म धर्म उपजाईआ।
२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मुल्लां पुर ज़िला लुध्याणा हरचन्द सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धरनीए क्यों मैथों रही डर, डरपोक हो के प्रभ अगे वास्ता पाईआ। मैं वी चौथा जुग आया तेरे घर, घराने वालीए आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल आपणा खोल्ह के रख दरवाज़ा दर, कुण्डी खिड़की बन्द ना कोए कराईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को नरायण नर, जिस ने तैनूं दिती वड्याईआ। उह स्वामी अन्तरजामी मेरे सिर ते हथ्थ रिहा धर, धरनीए मेरी पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। हुण उस साहिब दे हुक्म दा भाणा जर, क्यों तेरा ज़र्रा ज़र्रा रिहा कुरलाईआ। तूं मेरे हुक्म दी वेख लै शरअ शर, की शरीअत दिती वखाईआ। मैं प्यार विच इक्ट्ठा रहिण दिता नहीं नारी नर, गुरु चेला मुर्शद मुरीद प्रीत ना कोए कमाईआ । पवित्र रहिण दिता नहीं कोई जल, सर सरोवरां रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा संग निभाईआ। कलयुग कहे धरनीए क्यों प्रभ दे अगे करें पुकार, कूक कूक सुणाईआ। क्यों रोवें ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वखाईआ। क्यों निमाणी हो के धरनीए धूड़ी लावें छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। मैं वी उसे दा तेरे उत्ते बणया सिक्दार, आपणा हुक्म मनाईआ। मेरा लेखा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, सच दे नाल मेरी वड्याईआ। मैं तेरे उत्ते आ के कूड़ दा कीता प्रचार, प्राचीन दा लेखा दिता मुकाईआ। तूं कमलीए मेरे उत्तों जा बलिहार, जिस मानस ज़ाती दिती भुलाईआ। हिरदे वस्या रहिण दिता नहीं किसे निरँकार, परवरदिगार सीस ना कोए झुकाईआ। कूड़ी माया विच फसा के संसार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच कीता हल्काईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हर घट अन्दर वध्या हँकार, निम्रता अन्दरों दिती चुकाईआ। जिधर वेखें उधर धुआँधार, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं वी प्रभू दा लाडला बच्चा कलयुग बरख़ुरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे धरनीए क्यों प्रभू दे अगे पावें वास्ता, रो रो दएं दुहाईआ । मेरा समां आया आहिस्ता आहिस्ता, सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे उत्ते गए फेरीआं पाईआ। वेख लै आ के मैं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे धर्म दा बदल दिता रास्ता, साचे मार्ग चलण कोए ना पाईआ। मानस मानव मानुख वणजारा कीता पशूआं पंछीआं मास दा, अमृत रस रसना लगे किसे ना राईआ। अन्दर भरोसा रहिण नही दिता किसे विश्वाश दा, विषयां विच कीती ख़लक ख़ुदाईआ। नूर ज़हूर दिसे ना कोए प्रकाश दा, चारो कुण्ट अन्ध अन्धेरा छाईआ। धरनी हुण तेरा वेला मैनूं कहिण शाबाश दा, शाबा कहि के मैनूं दे वड्याईआ। मैं तेरे उत्ते अजे खेल कराउणा मानस मानस वाली लाश दा, लशकर जगत जहान रहिण कोए ना पाईआ। मैं प्रभू दा भगत कोई रहिण नहीं देणा स्वास स्वास दा, साह साह सके ना कोए ध्याईआ। तेरा घर बणाउणा भरवास दा, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। कुछ लेखा तक लै जो इशारा भाई गुरदास दा, वीह इकीह की दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धरनीए क्यों प्रभ दे अगे कढ्ढें हाढ़ा, हाए उफ़ कर कुरलाईआ। नी मैं तेरे उत्ते कूड़ कर्म दा लाया अखाड़ा, तूं वेखणा चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी पंज विकार बणाई धाड़ा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अग्नी तत लगाई हाढ़ा, जगत जहान रही जलाईआ। प्रभू दा प्यार किसे उत्ते रहिण नहीं दिता गाड़्हा, साचे रंग ना कोए रंगाईआ। मैं हँकार विकार विभचार भरया नाड़ी नाड़ा, रोम रोम विच दिता टिकाईआ । सति धर्म नूं मैं चबा दयां आपणीआं थल्ले दाढ़ां, धरनीए तेरे उत्ते नज़र कोए ना आईआ। मैं जूठ झूठ दा बण के सोहणा लाड़ा, कूड़ कूड़यार ममता मोह विकार ल्या परनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। कलयुग कहे धरनीए तूं मेरी पिठ ते मार दे थापी, थपक थपक मैनूं दे वड्याईआ। मैं तेरे उत्ते प्रभू दे प्यार दा रहिण दिता नहीं कोई जापी, बिन रसना जिह्वा अजपा जाप ना कोए जपाईआ। सति सच दा रहिण दिता नहीं कोई प्रतापी, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट जिधर वेखें सारी सृष्टी दिसे पापी, पतित पुनीत रहिण कोए ना पाईआ। चारे कुण्ट तक लै मेरी ज़ाती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा वेख लै दीन मज़्हब ज़ात पाती, मानव मानव रहे कुरलाईआ। अमृत वेला पवित्र रिहा ना कोई रही प्रभाती, सँध्या रंग ना कोए रंगाईआ। नी धरनीए मेरा मालक इक्को कमलापाती, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। आह वेख लै उस दे हुक्म दी मेरे कोल बिन अक्खरां वाली चिठ्ठी पाती, जिस नूं जगत विद्या समझ सके ना राईआ। उह लिखी नहीं नाल किसे कलम दवाती, काग़ज़ वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा खेल तेरे उत्ते होणा लोकमाती,
मातृ भूमीए दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान खेले खेल इक इकांती, इक इकल्ला जगत महला जलां थलां वेखणहारा थांउ थाँईंर्आ।
२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड मोही ज़िला लुध्याणा पाखर सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धरनीए मेरी कूड़ दी तक लै शाही, शहिनशाह पुरख अकाल मैनूं दिती वड्याईआ। मैनूं ख़ुशीआं नाल दे वधाई, प्रेम प्रेम नाल दृढ़ाईआ। मैं तेरे उत्ते खेल कीती अगम्म अथाही, जो सतिजुग त्रेता द्वापर कर सक्या मूल ना राईआ। मैं हर हिरदे अन्दरों प्यार कढया धुर दे माही, मुहब्बत विच रहिण कोए ना पाईआ। जगत पंथ दा प्यार अन्दरों कढया धुर दे माही, मुहब्बत विच रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदे अन्दर कूड़ कूड़यार दी अग्नी लाई, सति धर्म दिता जलाईआ। मनुआ दहि दिश उठ उठ भज्जे वाहो दाही, रोक सके कोए ना राईआ। माया ममता कीती हल्काई, मोह विच ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा हुक्म वरत्या थल अस्गाही, टिल्ले पर्वत सीस निवाईआ। कोई सहारा धर्म देवे ना फड़ के बांही, बाहू बल ना कोए जणाईआ । मेरे अन्दर चाउ घनेरा गोबिन्द दा लँघ गया ढईआ ढाई, रोकण वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं नव सत्त फिरां चाँईं चाँईं, भज्जां वाहो दाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला सिर मेरे हथ्थ रिहा टिकाई, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। मैं मानव ज़ाती अन्तर निरंतर दिती भुलाई, बुद्धी बिबेक ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे धरनीए क्यों नेत्र वहाए नीर, रो रो प्रभ नूं रही वखाईआ। आपणे अन्तर धर लै धीर, धीरज नाल दिता दृड़ाईआ। मैं चौथा जुग जलां थलां दा तेरा पीर, पीरां दे पीर मैनूं दिती वड्याईआ। मेरा खेल वेखीं अखीर, आख़र तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जिस नव खण्ड दीन दुनी शरअ दे पाए ज़ंजीर, संगल सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। कलयुग कहे धरनीए क्यों अन्तष्करन मारें आह, हौकयां विच रहीं कुरलाईआ। उह तक लै खेल बेपरवाह, परम पुरख की जणाईआ। जिस ने मैनूं कूड़ कुकर्म दा बणाया शाह, वस्त अनमोल अतुल वरताईआ। मैं फिरां थाँ थाँ, नवखण्ड बचया रहिण कोए ना पाईआ। जे मैं कलयुग ना हुंदा किथ्थों सृष्टी खांदी सूर ते गाँ, पशूआं खल्ल कौण लुहाईआ। कौण भुलाउँदा प्रभू दा नाँ, नाउँ निरँकारा याद किसे ना आईआ। कौण हँस बुद्धी बणाउंदा काँ,
काग वांग सर्ब कुरलाईआ। तूं ख़ुशी नाल मैनूं कहि दे वाह वाह, वाहवा वाहवा कलयुग तेरी वड वड्याईआ। जिस दरोही फेरी थल अस्गाह, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। प्यार रहिण दिता नहीं पुत्तर माँ, पिता पूत कोलों कत्ल कराईआ। पवित्र रहिण दिता नहीं कोई थाँ, गुरुदुआरे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रोवण मारन धाहीआ। मैनूं ख़ुशीआं नाल धरनीए चढ़दा चाअ, चाउ घनेरा इक समझाईआ। जिस कारन मैं तेरे उत्ते गया आ, आया आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा परम पुरख परमात्म होए सहा, सहायता करे थांउ थाँईंर्आ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनीए तूं मेरा कर शुकर, शुक्रिए शुकराने विच ख़ुशी मनाईआ। मैं आपणे वायदे उत्तों नहीं जाणा मुकर, जो इकरारनामा लिख्या धुर दे माहीआ। मैं वेखणीआं चारे कूटां उत्तर, पूरब पश्चिम दक्खण बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं परम पुरख दा लाडला चौथा पुत्तर, जिसनूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं दीन दुनी नूं रज्ज के खाण नहीं देणा टुकर, टुकड़े मंगदी फिरे लोकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम सारे होणे भुखड़, हाए उफ़ करके देण दुहाईआ। किसे दा पवित्र रहिण नहीं देणा मुखड़, रसना जिह्वा ढोले कोए ना गाईआ । जनणी सुफल रख सके कोए ना कुखड़, भगत जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे धरनीए मैं आया तेरे उत्ते, ख़ुशीआं फेरा पाईआ । जगत जहान जीव मेरी नींदे सुते, जगत सुत्तयां ना कोए उठाईआ। माया ममता विच विगुत्ते, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। दीन दयाल नालों सारे रुस्से, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। मैं कूड़ विकार भरया सब दे जुस्से, जिस्म ज़मीर दिती बदलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बात किसे ना पुछे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे धरनीए मैनूं प्रभ ने दिती दात, दाते दानी दिती वरताईआ। मैं लै के आया लोकमात, भज्जया वाहो दाहीआ। तूं कमलीए मेरे वल झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा खेल तक तमाश, की खेलां खेल थांओं थाँईंआ। मेरा हुक्म वरते विच पृथ्मी आकाश, धवले तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मैं तेरे उत्ते ख़ुशी दी पैण दिती नहीं कोई रास, ढोले सच कोए ना गाईआ। सति धर्म नूं कीता नास, नास्तक रूप कीती लोकाईआ । अमृत दी थाँ मुखां विच पा के गऊ दा मास, कूड़ कुड़यार कीती दीन दुनी हल्काईआ। मैनूं प्यार नाल दे शाबाश, जिस पिछली रीती सब दी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेरी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।