पुस्तकालयभाग २४

२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड ढहि पई ज़िला लुध्याणा धन्ना सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए मैं धुरदरगाहों आया नट्ठा, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश पतालां गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। मैनूं विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा देवत सुर सारे करन ठठ्ठा, गण गधंरब हासीआं रहे उडाईआ । नारदा की कलयुग वेखण चलया कलयुग कूड़ी क्रिया तपदा भठ्ठा, नव सत्त अग्नी रिहा जलाईआ। पहलों निगाह मारीं अठ्ठ सठ्ठा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेख वखाईआ। फेर वेखीं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठा, गुरुदुआरे चर्चां ध्यान लगाईआ। फेर तक लईं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्ट्ठा, बिन नेत्र लोचन नैण उठाईआ। नारद कहे मैं रस्ते विच अनेक वारी ढठ्ठा, फेर उठ उठ भज्जया वाहो दाहीआ। जां दूर दुराडी निगाह मारी मानव ज़ाती अन्दर दिस्या रट्टा, झगड़े विच दिसी ख़लक ख़ुदाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर ज़ीरो नाल ज़ीरो हो गई बटा, अंक नज़र कोए ना आईआ। मैं शब्द संदेशा फेर सुणया सतिगुर शब्द फेर सुणाया टप्पा, टापूआं बाहर दिता दृढ़ाईआ। कलयुग सब दे उत्ते पाया छप्पा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो संदेशा दे के आया सतिगुर नानक तपा, तपीश्र मुनीश्र ·षीशर सारे गए भुलाईआ। जो गोबिन्द डंक वजाया फ़तह, तन वजूदां उत्ते गुरमुख फ़तिह कोए ना पाईआ। दीन दुनी अन्दरों हो गई मन मता, गुरमति रंग ना कोए रंगाईआ। धर्म धार दी रही कोई ना सता, सति विच ना कोए समाईआ। दीन मज़्हब दा लेखा वेख्या तता, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे नारदा जे तूं पुरीआं लोआं लँघया, पिछला पन्ध मुकाईआ। क्यों मेरे कोलों संगया, नज़र रिहा बदलाईआ। झट नारद मार के आपणे कंध्या, हलूणा दिता वखाईआ। धरनीए मैं हैरान हो गया तेरे उत्ते तक के झूठा धंदिआ, धवले की तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मानस मानव मानुख अन्दरों हो गया अंध्या, निज नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। बजर कपाटी तोड़े कोए ना जंदिआ, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। अमृत धार मिले किसे ना ठण्डया, बूंद स्वांती नाभी कवल ना कोए उलटाईआ। आत्म परमात्म नाता किसे ना गंढया, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। जिधर वेख्या कलयुग कूड़ कुड़यार दा चमके खंडया, नव सत्त पृथ्मी रिहा वखाईआ। धर्म दी धार ना कोई पौड़ी ना कोई डंडया, डण्डावत प्रभ दी सारे गए भुलाईआ। मैं तेरा अन्त अख़ीर वेख के आया कंढया, सत्तां दीपां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए मैं धुरदरगाहों आया, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। धौले तेरे उत्ते फेरा पाया, धर्म दी धर्म धार नाल जणाईआ। खेल तक्कया सृष्ट सबाया, दृष्टी अन्दरों वेख वखाईआ। नव

सत्त अन्धेरा छाया, चार कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखी माया, ममता मोह विच सर्ब हल्काईआ। जिस ने दीन धर्म तों अन्त सब नूं गिराया, कायम नज़र कोए ना आईआ। मानस हो के कलयुग विच सूर गाँ मानसां खाया, पशूआं ढोरां खल्ल लुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणा ठाकर भुलाया, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे अन्दर आई हैरानी, हैरत विच दयां जणाईआ। मैं सृष्टी वेखी जिस्म जिस्मानी, ततव तत खोज खुजाईआ । मैं भेव रख्या नहीं कोई मर्द नार ज़नानी, बाल बृद्ध वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वेखे तन शरीर करन वाले इश्नानी, पूजा तकी थांओं थाँईंआ। मैं हैरान हो गया सारे प्रभ दे नाल करदे बेईमानी, बेवा होई ख़लक ख़ुदाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूह बुत मिल के वजे ना कोए वधाईआ। अमृत रस मिले ना किसे ठंडा पाणी, आबेहयात ना कोए प्याईआ। धर्म दी धार होई बदनामी, कलयुग कूड़ कुड़यारा नच्चे टप्पे थांओं थाँईंआ। झगड़ा वेख्या जगत खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे नारदा तूं आया धुर हल्कारा, पाती धर्म धार लिआईआ। तैनूं भेजणवाला इक निरँकारा, निरवैर पुरख नूर अलाहीआ। जिस दी धार विच तेई अवतारा, पैग़म्बर गुर रूप दरसाईआ। जिस दा नाम कलमा उज्यारा, चार जुग दा खेल खिलाईआ। जिस दा संदेशा हुक्म लिखारा, निरअक्खर धार अक्खरां विच प्रगटाईआ। तूं संदेशा लै के आयों सब तों बाहरा, बहिरहाल देणा जणाईआ। की खेल कुदरत दा कादर इक करतारा, करनहार की हुक्म वरताईआ। झट नारद रो प्या ज़ारो ज़ारा, बिन नेत्रां नीर वहाईआ। धरनीए मैं की दस्सां की हुक्म वरते मेरा परवादिगारा, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो वायदा कौल कीता इकरारा, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। उह कलि कल्की लए अवतारा, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। अमाम अमामा होए ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं सब ने मन्नणा चवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। उह नौ खण्ड पृथ्मी तेरे उत्ते पावे सारा, सत्तां दीपां वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द इक्को करे ज़ाहरा, हुक्म संदेशा इक दृढ़ाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढे बाहरा, धरनीए तेरे उत्तों लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग सति धर्म दए अधारा, सिर आपणा हथ्थ दए टिकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों आपणा बदल देवे शब्द धार दा नाअरा, नर नरायण इक हुक्म वरताईआ। तूं उस दे चरण कवल करीं निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदा कर के सीस झुकाईआ। धूड़ी मस्तक चरण लाईं छारा, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। उस दा रूप अनूप होणा सब तों न्यारा, नर हरि आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे नारदा मैं लख लख शुकर गुज़ारां, गुज़ारिश विच सीस निवाईआ। जो मेरा पन्ध मेरे कलयुग बरस हज़ारां, कूड़ी क्रिया दूर कराईआ। मैं ज़रूर मन्नां उस नूं कलि कल्की अवतारा, चौबीसा जगदीसा कहि के सीस निवाईआ। उहदा धर्म दा जैकारा, जो हर हिरदे दए वसाईआ। उस दा धर्म निशाना वेखां विच संसारा, जिस नूं संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। जिस दा हुक्म मन्नण पैग़म्बर गुर अवतारा, भगत सुहेले ख़ुशीआं ख़ुशीआं ढोले गाईआ। उह मेरा महबूब जल्वागर नूर करे उज्यारा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा कलमा वाहिद ज़मीउल कुज़ा ज़मने ज़ऊ शरफ़े ज़ुआ ज़ामिस्ते ज़नू दुवज्ज़ा मवी कुल जम्बाए शऊ शबे रोज़ नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस दा हुक्म चले सदा जुग चारा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ ।

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड महिमा सिँघ वाला ज़िला लुध्याणा
हरी सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए मैं तेरा वेख्या दीप लखण, अलख अलखणे मैनूं दिती वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों वेखी सक्खण, सति सच धर्म दी धार विच ना कोए समाईआ। मानव ज़ाती पैज आवे कोई ना रखण, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मन कल्पणा विच जीव जहान सारे नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। कूड़ कुड़यार कथा कहाणी सारे दस्सण, सति धर्म ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग सब नूं करी जाणा मथण, छाछ विरोले थांओं थाँईंआ। किसे दा चले कोई ना यतन, यथार्थ समझ किसे ना आईआ। पवित्र घाट रिहा कोई ना पतण, पत्रका लै के तैनूं दयां फड़ाईआ। धर्म दा रिहा कोई ना हट्टण, वणजारा वणज ना कोए कराईआ। मन मनुआ फिरे नट्टण, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। सब दा खेड़ा होया भठ्ठण, साढे तिन्न हथ्थ कलयुग कूड़ी क्रिया दिता जलाईआ। औह वेख लै हँकारी बुरज अन्त लग्गा ढठ्ठण, ढहि ढेरी ख़ाक बणाईआ। सतिगुर शब्द तीर अणयाला लग्गा कसण, बिन चिल्ले तीर कमान चलाईआ। जो रैण अन्धेरी मेटे मस्सण, नूरी चन्द चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनीए मैं तेरे गया दीप विच करौच, कुरह कायनात फोल फुलाईआ। जिथ्थे सचखण्ड दुआरे सके कोई ना पहुंच, दरगाह साची मुकामे हक चढ़न कोए ना पाईआ। सति धर्म दी सब दे अन्दरों गई सोच, समझ बुद्धी नाल चले ना कोए

चतुराईआ। परम पुरख परमात्म मिले ना किसे ख़सम ख़समाना खौंत, परवरदिगार सांझा यार नूर अलाही मिलण कोए ना पाईआ। नाम कलम्यां तकी अदौत, अदावत विच ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पंच विकारे वाले चलाई रौंस, रीती दीन दुनी रही अपनाईआ। नाले डरावे दे के धौंस, धौंसा जूठ झूठ वजाईआ। मैं सब दा वड्डा पीर वली गौंस, दस्तगीर इक अख्वाईआ। मेरी हद्द हदूद इक्की सौ कोस कोस, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। किसे नूं आउण ना देवे होश, हुशियारी चले ना कोए चतुराईआ। विद्या वड्याई रहिण दिती नहीं किसे कोश, जो कुशल्लया बेटा राम गया दृढ़ाईआ। माया ममता नाल दीन दुनी कीती मधहोश, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। पवित्र रहिण दिता नहीं कोई काया पोश, ततव तत रंग ना कोए चढ़ाईआ। उस प्रभू दे उत्ते काहदा किसे दा रोस, जो जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । नारद कहे धरनीए मैं पुष्कर दीप मारया फेरा, बिन लत्तां बाहवां भज्जया वाहो दाहीआ। जिधर वेख्या चारो कुण्ट अन्धेरा, अन्ध आत्म पड़दा कोए ना लाहीआ। माया ममता मोह विकारे सब नूं पाया घेरा, घेरे विच ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला किसे तन वजूद दिसे ना नेरा, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। प्यार रिहा ना किसे गुरु गुर चेरा, चेला गुरु संग ना कोए बणाईआ। आप मैं वेखदा रिहा चार कुण्ट बथेरा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैं जिधर तक्कया कलयुग कूड़ कुड़यार ने लाया डेरा, डेरे दयोहरे ख़ाली नज़री आईआ। दीनां मज़्हबां पाया झेड़ा, झेड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं इउं दिसदा सब दा रुढ़दा जांदा बेड़ा, बिन पुरख अकाले बन्ने कोए ना लाईआ। तेरा नौ खण्ड पृथ्मी उजड़न वाला खेड़ा, ख़बरदार तैनूं दयां कराईआ। तेरे उत्ते सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणा देणा गेड़ा, नव सत्त सत्त नव उलटी लठ गिढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ । नारद कहे धरनीए मैं जम्बू दीप तक्कया आप, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिथ्थे इक्को प्रभू परमात्म मिले धुर दा बाप, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस दा इक्को धर्म धार दा होवे जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ । त्रैगुण तेरा मेटे ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आह लै मेरे कोल जिस दी चिठ्ठी पत्रिका पात, बिन हरफ़ हरूफ़ लिखाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल कायनात, दीन दुनी आपणा हुक्म वरताईआ। तूं इक वार निगाह मार लै झात, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। उह तेरे उत्तों मेटणहारा अन्धेरी रात, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। जिस दी दीन मज़्हब वरन बरन नव सत्त होणी इक जमात, दूसरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। नारद कहे धरनीए

मैं पहुँचया दीप सान, सहिज नाल ध्यान लगाईआ। मानस मानव मानुख प्रभ नूं भुल गया इन्सान, इन्सानीअत हथ्थ किसे ना आईआ। इष्ट रिहा ना गोपी काहन, सीआ राम ना कोए चतुराईआ। अल्ला हू नाअरा करे ना कोई परवान, गाॅड गुड्ड कहि के सीस ना कोए निवाईआ। सति नाम हर हिरदे दिसे ना कोए प्रधान, फ़तिह फ़ातिहा वाला डंका वजदा नज़र किसे ना आईआ। मैं वेख वेख लग्गा पछताण, की खेल बणया विच ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ । नारद कहे धरनीए मैं भज्जया गया दीप सलमल, सुल्हकुल दिती वड्याईआ। मैं वेखे महीअल जल थल, समुंद सागर टिल्ले पर्वत फोल फुलाईआ। मैनूं दुआरा नज़र आ गया राजा बलि, बलख कहि के जिस नूं सारे गाईआ। जिथ्थे धर्म नाल हो गया कपट छल, कलमा बैठा आपणा रूप बदलाईआ। खेल तक्कया कलयुग कल, की कलकाती कार कमाईआ। मैनूं याद आ गई सतिगुर नानक वाली इक गल्ल, जिस दी अज तक समझ किसे ना आईआ। जां मैं निगाह मारी प्रभ दे हुक्म विच दो जहान रहे हल, ज़िमीं असमान भज्जण वाहो दाहीआ। फेर शब्द संदेशा सतिगुर शब्द ने दिता घल, अणसुणत आप दृढ़ाईआ। फल रिहा नहीं किसे पत्त टहणी डल, बिरख सच रंग ना कोए रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब नाल कीता छल, अछल अछल्ल हो के खेल खिलाईआ। जिस दा बावन दस्स गया हल्ल, हालत वेख दीन दुनी दृढ़ाईआ। उस दा भाणा कदे ना जावे टल, अटल आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनीए मैं दीप पुज्जा कुशा, कुछ कहिण दी लोड़ रही ना राईआ। ना उथे दाढ़ी दिसी ते ना दिसीआं मुच्छां, मुशकिल मेरे वास्ते आईआ। मैं किस नूं प्रभ दा भेद पुछां, पड़दा सके कौण खुल्हाईआ। बाहरों चिट्टा ते अन्दरों कूड़ कुड़यार दा जुस्सा, जिस्म ज़मीर सारे गए बदलाईआ। सच प्यार हर हिरदे अंरदों ख़ुस्सा, वस्त सच नज़र कोए ना आईआ। मैनूं इउं दिसदा जगत मानव प्रभ दे नालों रुस्सा, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। मैनूं फेर चढ़ गया ग़ुस्सा, आप आपणा बल प्रगटाईआ । मैं दोवें मीट के आपणीआं मुठां, ज़ोर नाल दबाईआ। मेरे प्रभू जे मेरे उत्ते तुठा, मेहर नज़र इक उठाईआ । मैं चाहुंदा पहलां जे कलयुग बदलणा ते बदलणा एसे गुट्ठा, जिथ्थे तेरा प्यार तेरे विच विच ना कोए रखाईआ । झट सतिगुर शब्द मैनूं हलूणा दिता बिना बाहवां गुट्टा, सहिज नाल सुणाईआ। नारदा औह वेख कलयुग जगत डोरी नालों टुट्टा, टुट्टयां गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। कूड़ कुड़यारा जावे पुट्टा, पटनेवाला देवे जड़ उखड़ाईआ। जिस नूं पुरख अकाल बणाया आपणा सुता, सुत अपराधां अपराधीआं करे सफ़ाईआ। उहदे नाल अबिनाशी अचुता, चितवित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जो

धरनी उत्ते कलयुग दी धार बदल के लाए सतिजुगा, जुग चौकड़ी दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भेव जाणे कोई ना गुज्झा, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ।

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड गुज़रवाल ज़िला लुध्याणा बलवन्त सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए मैं धुर दा अगम्मा डाकीआ, बिन तन वजूद हक महबूब मैनूं दिती वड्याईआ। मैं दो जहानां पन्ध मुकाया चढ़ के शब्द अगम्मी राकीआ, जगत तन वजूद संग ना कोए रखाईआ। मेरे कोल आदि जुगादि दीआं पुराणीआं कापीआं, जो अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दितीआं फड़ाईआ। मेरी पिठ ते मारीआं थापीआं, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। अन्दर वड़ के वेख लै वातीआ, बिन नैणां नैण तकाईआ। डूंग्घे तक लै खातीआ, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। तूं फेरा पाउणा विच लोकमातीआ, मातृ भूमी ध्यान लगाईआ। क्यों सब दे हुंदयां होईआं अन्धेरीआं रातीआं, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। क्यों झगड़ा प्या ज़ात पातीआं, नाम कलमा सारे गए भुलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा किस बिध मारे कातीआ, तीर अणयाला रिहा चलाईआ। जीवां जंतां साधा सन्तां विंन्ही जाए छातीआं, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। साची मंज़ल सब नूं भुल्ली घाटीआ, सच दुआर चढ़न कोए ना पाईआ। आत्म सेजा वेख लै खाटीआ, तन वजूदां अन्दर ध्यान लगाईआ। क्यों सब दीआं तन वजूद कफ़नीआं पाटीआं, पटनेवाला की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे नारद लै के जा धुर संदेश, जिस दा अक्खर समझ किसे ना आईआ। हुक्म देवे नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, हमसाजण इक अख्वाईआ। जिस दा संदेशा दे के गया गोबिन्द दस दस्मेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। उह किस बिध वसे सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। कवण धार मेटे कलयुग कलेश, कल कातीआं करे सफ़ाईआ । जिस नूं झुकणे विष्न ब्रह्मा शिव गनेश, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं धर्म दी धार कदम चुक्कया, बिन कदमां कदम टिकाईआ। मेरा इरादा कीता पक्कया, मुहम्मद सहिज नाल समझाईआ। मेरी सदी चौधवीं अन्त वेख लै मेरा कलमा कायनात थक्कया, थकावट विच ख़लक ख़ुदाईआ। फिरी दरोही मदीना मक्कया, काअबे कूक कूक जणाईआ । बिन परवरदिगार सांझे यार पड़दा किसे ना ढकया, जिस दा ऐहनलहक

नाअरा लाईआ। जो मूसा धार बणया सक्या, कोहतूर रंग रंगाईआ। जिस हज़रत ईसा गल सलीब पाई पटया, फाँसी जगत वाली लटकाईआ। नारद खिड़ खिड़ा के हस्सया, बिन रसना ढोले गाईआ। सतिगुर शब्द उठ वेख लै होई अन्धेरी मस्सया, जिस नानक सतिगुर धार दिती बदलाईआ। जिस दे हुक्म विच गुर अर्जन अग्नी लोह तप्या, आप आपणा भेंट कराईआ। जिस दी धार विच गुर तेग़ बहादर सीस कटया, कटाकश धुर दा नाम लगाईआ। जिस दे हुक्म विच नीहां हेठ दब्या बच्चयां, बाले आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा खेल सदा समरथया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो माछूवाड़े कलयुग नाल होया इकट्ठया, धरनी धरत धवल धौल नाल मिलाईआ। मेरे ढईए तों बाद दीन दुनी होणी ज़ीरो नाल बटया, बाकी नज़र कोए ना आईआ। उम्मत दा लेखा जाणा कटया, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। नारद कहे मैं सच ख़बरां सुण के नट्ठया, भज्जया वाहो दाहीआ। धर्म दा बुरज मनारा वेख लै ढट्ठया, चोटी जड़ समझ कोए ना पाईआ। जिधर तकां कलयुग कूड़ कुड़यार पाया रट्टया, रट्टा सके ना कोए मुकाईआ। बिन भगतां लाहा किसे ना खट्टया, खटके विच कूड़ लोकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर शब्द भेजे तन वजूदां वटया, जोती जाता आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा प्रकाश होवे लट लटया, निरगुण धार डगमगाईआ। मैं उस उत्ते आपणी आशा इक्को वार सिटया, जो सिट्टेबाज़ी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस दे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर गया नट्ठया, कलयुग अन्तिम धरनी धरत धवल धौल ज़िमीं असमान रहिण कोए ना पाईआ।

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा मंगल सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनीए प्रभ करे खेल अवल्ला, आदि जुगादि धुरदरगाहीआ। जो वेखणहारा तेरा नव सत्त इक महल्ला, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। पावे सार जला थला, महीअल खोज खुजाईआ। जो आत्म परमात्म रूप सब दे अन्दर रला, नूर नुराना नूर अलाहीआ। उस अगम्मड़े इक हुक्म संदेसा घल्ला, बिन अक्खरां दिता लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ । नारद कहे धरनीए प्रभ दा सुण फ़रमाना, जगत फ़ुरनयां बाहर जणाईआ। की खेले खेल विच जहाना, दो जहानां मालक धुरदरगाहीआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाया तराना, तुरीआ तों बाहर दृढ़ाईआ। उस दा खेल ख़ालक मख़लूक दी धार होए महाना, महिमा अकथ कथ

समझाईआ। उह खेल करे ज़िमीं असमानां, ज़िमीं ज़मा ध्यान लगाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां कीता सलामा, सजदयां विच सीस निवाईआ। जिस दा शब्दी डंक वज्जा दमामा, दो जहान शनवाईआ। उह निरगुण धार पहर के जामा, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। जिस दा इशारा दे के गया सीआ नूं रामा, रघुपति हो के गया समझाईआ। जिस दा भेव खुल्हाया कृष्णा कान्हा, घनईया सईआ हो के बूझ बुझाईआ। जिस दा सतिगुर नानक गाया सतिनामा, नाम निधाना इक जणाईआ । उह शाहो भूप सुल्ताना, निरवैर पुरख इक अख्वाईआ। जिस तेरे उत्तों दीन दुनी बदल देणा ज़माना, ज़िमीं ज़मां दो जहान वेख वखाईआ। तूं उस दा ख़ुशीआं नाल गाईं गाणा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए प्रभ संदेशा दिता अगम्म, जगत विद्या समझ किसे ना आईआ। जिस दा भेव पा सके कोई ना ब्रह्म, ब्रह्मवेता धार ना कोए दृढ़ाईआ। जिस विच दीन दुनी दा नहीं कोई कर्म, कर्म कांड ना कोए जणाईआ । जिस विच शरअ नहीं कोए धर्म, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा नहीं कोई वरन बरन, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। उह मालक ख़ालक करनी करन, करता पुरख नूर अलाहीआ। जिस दी सरन सरनाई सारे परन, निव निव लागण पाईआ। जिस दी मंज़ल सूफ़ी सन्त फ़कीर चढ़न, भगत भगवान मिल के वजे वधाईआ । उह तेरा फड़न वाला लड़न, पल्लू आपणी गंढ्ढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल धुर शब्द दीआं तहरीरां, जगत विद्या अक्खरां बाहर जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा तन वजूद नाल शरीरां, माटी ख़ाक वेख वखाईआ । उहदा खेल होणा नाल ग़रीब अमीरां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने सब दीआं अन्दरों बदल देणीआं ज़मीरां, ज़िमीं ज़मां वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा तके जल थल महीअल नीरां, टिल्ले पर्वतां खोज खुजाईआ। उह तेरे उत्ते घत्त के आए वहीरां, वाहिद मालक धुरदरगाहीआ। कलयुग क्रिया कूड़ कटे ज़ंजीरां, शरअ छुरी रहे ना कोए कसाईआ। उह मालक ख़ालक बणे पीरां दा पीरा, पीरन पीर इक अख्वाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा दस्तगीरा, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। जो नूर अलाही बेनज़ीरा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए हुक्म सुण श्री भगवान, भगवन की दृढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि विच जहान, दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर खेलया खेल महान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। उह योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी आपणा आप अख्वाईआ। उह अन्त धरनीए तेरे उत्ते आए धर्म

दे विच मैदान, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। इस नूं झुकणे ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक निव निव लागण पाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव करन कल्याण, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला तेरे उत्ते होए प्रधान, प्रधानगी आपणी इक वखाईआ। कूड़ कुड़यार विकार दा तेरे उत्ते बदल दए विधान, सति धर्म सच दए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे शैतान, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। मानस ज़ाती इक्को रंग रंगे इन्सान, इन्सानीअत सब दे अन्दर टिकाईआ। धुन शब्द सुणाए बिना कान, अनहद नादी धुन उपजाईआ। दीपक जोती जोत जगे महान, बिन तेल बाती डगमगाईआ। तूं वेखणा खेल उस नौजवान, जो जोबनवन्ता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए की खेल करे मेरा भगवन्त, भगवन की वड्याईआ। जो मालक ख़ालक लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। नी जिस तेरी आदि जुगादि बणाई बणत, अन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। तेरी ख़िज़ां दी रुत बदल देवे ते आए बहार बसन्त, पत्त टहणी फल फुल्ल आप महकाईआ। उह स्वामी ठाकर धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को नाम फ़ुरना मंत, मंतव तेरा हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साचा रंग रंगाईआ। नारद कहे धरनीए सो पुरख निरञ्जण दया कमावेगा। जोती जाता वेस वटावेगा। पुरख बिधाता इक्को आवेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़े नाता, सतिजुग सच चन्द चमकावेगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, सोहँ शब्द सच पढ़ावेगा। खेल खेले पुरख समराथा, समरथ पुरख आप हो जावेगा। होए सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां गोद उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकावेगा। सच पड़दा आप चुकाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। निरवैर निराकार वेस वटाएगा। साकार आपणे रंग रंगाएगा। शब्द नाद इक दृढ़ाएगा। अमृत जाम आप प्याएगा। नूरी नूर जोत जोत रुशनाएगा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर आप वडयाएगा। नव दुआरे डेरा ढाएगा। जगत वासना बाहर कढाएगा। सुरती शब्द शब्द मिलाएगा। नाभी कवल कवल उलटाएगा। बजर कपाटी खोल्ह खुल्हाएगा। ईड़ा पिंगल सुखमन पन्ध मुकाएगा। सच दुआरा इक सुहाएगा। आत्म परमात्म मेल मिलाएगा। आपणा महातम इक समझाएगा। कलयुग मेटे अन्धेरी रातन, रुतड़ी सतिजुग नाल महकाएगा। आपणा भेव खुल्हा के बातन, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताएगा । साचा हुक्म इक वरतावेगा। सतिगुर शब्द शब्द प्रगटावेगा। धर्म दी धार मार्ग अगम्म वखावेगा। जोती

जाता हो के खेल खिलावेगा। पुरख बिधाता हो के वेख वखावेगा। तेरी कलयुग क्रिया कूड़ रेख मिटावेगा। साची बख्श के चरण धूड़, टिक्के मस्तक नाम रमावेगा। सच स्वामी धर के आपणा भेख, कलयुग कूड़ा भेख मिटावेगा। वासा करे सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगावेगा। दो जहानां बण के नर नरेश, नर नरायण नूर चमकावेगा। जिस दी महिमा करे सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल रलावेगा। उस दा सुण लै अगम्मा संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडावेगा। तेरे उत्तों मेटे कल कलेश, कातीआं डेरा ढावेगा। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द दस दस्मेश, सो पूरा आप करावेगा। तूं उस दे होणा पेश, पेशतर तेरा खेल खिलावेगा। जो आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी आपणी कल वरतावेगा। उह वेखणहारा धरनीए तेरा लोकमात दा विदेश, विदेशी हो के आप आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्को हुक्म देवे सति विशेष, विषयां तों बाहर आपणी कार कमावेगा।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा कर्म सिँघ दे गृह

सतिगुर सच्चा जाणीए, जो निज नेत्र देवे दरस दीदार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो अमृत रस बख्शे ठंडा ठार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो लेखा मुकाए नौ दुआर। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो चरण प्रीती देवे छार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो मानस जन्म दए संवार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो पतित पापी देवे तार। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो सचखण्ड वखाए सच दुआर। सतिगुर सच्चा जाणीए, जो मेल मिलाए आपणे नूर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक करतार। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो लाए प्रभ शरनाई। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो अन्तर हरि लिव लाई। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो चले शब्द रज़ाई। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो माया ममता मोह तजाई। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो एका ओट ओट रखाई। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो कूड़ी क्रिया दए तजाई। गुरमुख सच्चा जाणीए, जो सतिगुर प्यार विच समाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांई। सतिगुर गुरमुख एका धार, दूजा रूप नज़र कोए ना आंयदा। आदि जुगादि शब्द प्यार, जगत तृष्ना ना कोए रखांयदा। काया मन्दिर इक दवार, सच सिँघासण सोभा पांयदा। अमृत रस इक्को ठंडा ठार,

बिन सरोवरां आप प्रगटांयदा। दीआ बाती घर उज्यार, बिन तेल बाती डगमगांयदा । एका हुक्म संदेशा सुणे सुणाए सुणनेहार, दूजा नज़र कोए ना आंयदा। दोहां निवास इक दुआर, आत्म परमात्म मिलके ख़ुशी बणांयदा। आपे मेला नार कन्त भतार, सुहागी आपे आप अखवांयदा। आपे मंज़ल मंज़ल पौड़ी डण्डे चढ़े दुष्वार, दूती दुश्मन नज़र कोए ना आंयदा। सतिगुर गुरमुख सोहे एका बंक दुआर, दूजा दर ना कोए वड्आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमांयदा। गुरमुख सतिगुर सतिगुर गुरमुख, भेव कोए ना राया। आदि जुगादि साचा सुख, बिन कर्म कांड रखाया। मात गर्भ होए ना उलटा रुक्ख, जनणी कुक्ख ना कोए वड्याआ। दो जहानां मेटे तृष्ना भुख, त्रैगुण अतीता रंग रंगाया। मेला मेले पिता पुत, पूत सपूता गोद उठाया। खेल खिलाए अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा रंग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहया। सतिगुर सच्चा मंनीए, मानस जन्म दए संवार। सतिगुर सच्चा धन्न धन्नीए, देवणहार दातार। सतिगुर साचा वसेरा रखे बिन छप्पर छन्नीए, सुहावणहारा महल अटार। सतिगुर साचा सरन लग्ग बेड़ा बन्न्हीए, जो आदि जुगादि करे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सतिगुर पूरा गुरमुखां देवे आत्म नूरा, नूर नुराना आपे होए उज्यार।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा सरदारा सिँघ दे गृह

धन्न वड्याई भगत जन, आदि जुगादि गाए प्रभ दे गीत। धन्न वड्याई भगत जन, आत्म परमात्म नाता जोड़े, छडे मन्दिर मसीत। धन्न वड्याई भगत जन, अमृत रस निझर झिरना चखे, काया करे ठण्डी सीत। धन्न वड्याई भगत जन, माया ममता मोह तजाए रहे त्रैगुण अतीत। धन्न वड्याई भगत जन, एका साचा ढोला गाए तूं मेरा मैं तेरा धुर दा गीत। धन्न वड्याई भगत जन, मन ममता हंगता दूर कराए अन्तर दृष्टी पवित रखे नीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बख्शे अगम्म प्रीत। धन्न वड्याई भगत जन, गृह इक वखंदा। धन्न वड्याई भगत जन, ममता दूर करंदा। धन्न वड्याई भगत जन, जगत शरअ ना कोए रखंदा। धन्न वड्याई भगत जन, अन्तर आत्म रहे ना अन्धा। धन्न वड्याई भगत जन, शब्द अनादी सुणे अन्तर लए अनन्दा। धन्न वड्याई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत सदा बख्शंदा। धन्न वड्याई भगत जन, प्रभ

सरनी लागे। धन्न वड्याई भगत जन, चरण धूड़ मजन करे अगम्मे माघे। धन्न वड्याई भगत जन, बिन आलस निंद्रा जागे। धन्न वड्याई भगत जन, अन्तर उपजे इक वैरागे। धन्न वड्याई भगत जन, दुरमति मैल धोवे दाग़े। धन्न वड्याई भगत जन, हँस बणे कागे। धन्न वड्याई भगत जन, प्रभ पाए कन्त सुहागे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां हाज़र हज़ूर दिसे सदा आगे। धन्न वड्याई भगत जन, गाउंदे गोबिन्द गीत, इक्को नाम ध्याईआ। हरिजू हरि हरि रखदे चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जगत अवलड़ी चलदे लोकमात रीत, रीती आपणी आप बणाईआ। झगड़ा मुकाउंदे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। इक्को चढ़ाउंदे रंग बसीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। आत्म रस बिन रसना चखदे मीठ, जिह्वा चले ना कोए चतुराईआ। प्रभ ठाकर मिलके बीठलो बीठ, आपणी ख़ुशी बणाईआ। घर वेख अगम्मड़ा बीठ, बैठण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अनडीठ। धन्न वड्याई भगत जन, हरि पाउंदे गहर गम्भीर। धन्न वड्याई भगत जन, लेखे लाउंदे आत्मा तन शरीर। धन्न वड्याई भगत जन, इक्को मुर्शद धुर दा मंनदे अल्ला पीर। धन्न वड्याई भगत जन, अन्दरों बदल लैंदे ज़मीर। धन्न वड्याई भगत जन, दूई दुवैती रहिण ना देवण ख़मीर। धन्न वड्याई भगत जन, हरि नाम रस पींदे अगम्मा सीर। धन्न वड्याई भगत जन, दीन दुनी विच धराउंदे धीर। धन्न वड्याई भगत जन, तन वजूद सच हंढाउदय आपणा वस्त्र चीर। धन्न वड्याई भगत जन, मेल मिलाउंदे नाल बेनज़ीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा सब दा वेखे अन्त अख़ीर। धन्न वड्याई भगत जन, सच सरनाई ढठदा। धन्न वड्याई भगत जन, लेखा मुकावे तीर्थ अठसठ दा। धन्न वड्याई भगत जन, सहारा लए ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दा। धन्न वड्याई भगत जन, जो बिन कदमां प्रभ चरण दुआरे नठदा। धन्न वड्याई भगत जन, सच सरनाई एकँकार अगम्मे ढठदा। धन्न वड्याई भगत जन, जो लहिणा देणा मुकावे आपणे काया मट्ट दा। धन्न वड्याई भगत जन, जो दीन दुनी दी शरअ टपदा। धन्न वड्याई भगत जन, आदि जुगादि इक्को सोहँ नाम जपदा। धन्न वड्याई भगत जन, उह प्रेमी प्यारा बणे परमेश्वर पति दा। धन्न वड्याई भगत जन, वणजारा रहे ना बूंद रक्त रत दा। धन्न वड्याई भगत जन, उह मालक होवे धीरज सन्तोख सति दा। धन्न वड्याई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग जन भगतां पैज रखदा।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा साधू सिँघ दे गृह

धन्न वड्याई सन्त जन, इक्को पुरख अकाल ध्याउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, इक्को साहिब सुल्तान सीस निवाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, इक्को निरगुण धार दर्शन पाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, इक्को अन्तर आत्म परमात्म वेख वखाउंदे। धन्न वड्याई भगत जन, इक्को शब्द अनाद अनादी धुन अलाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, इक्को निझर झिरना अमृत रस चख वखाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन कूड़ी क्रिया मोह तजाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, भाण्डा भरम भउ भन्नाउँदे। धन्न वड्याई सन्त जन, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, निज घर आपणा आप सुहाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, जगत वासना दूर कराउंदे। धन्न वड्याई भगत जन, मानस जन्म सुफल कराउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, काया कुफ़ल आप खुल्हाउंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साजण वेख वखाउंदे। सन्त जन हरि वड वड्याई, पावण परम पुरख करतार। आत्म घर वजे वधाई, ख़ुशी होवे अगम्म अपार। तन मन्दिर अन्दर होए रुशनाई, मिटे अन्ध अँधयार। वजदी रहे सदा शनवाई, नाद सुणन शब्द धुन्कार। अमृत रस पीवण ठंडा ठार। जगत तृसना भुख मिटाई, निज नेत्र लोचन करन दरस दीदार। घर ठाकर स्वामी मिले धुर दा माही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धन्न वड्याई सन्त जन घर पाया पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता दए वड्याईआ। धन्न वड्याई सन्त जन घर मन्दिर होई रहिरासी, बिन गोपी काहन ख़ुशी बणाईआ। धन्न वड्याई सन्त जन निरगुण धार जोत प्रकाशी, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाईआ। धन्न वड्याई सन्त जन आवण जावण होए ख़लासी, जन्म मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। धन्न वड्याई सन्त जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेल मिलाए आप अबिनाशी, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। सन्त जन हरि नाम ध्यावण, इक्को इष्ट मनाईआ। परम पुरख परमात्म पावण, दूजा संग ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण, सोहँ वजदी रहे वधाईआ। कन्त भतार इक्को रावन, शाहो भूप इक सरनाईआ। घर स्वामी अगम्मा पावण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जो अन्तर आत्म फड़ाए दामन, दामनगीर आप अख्वाईआ । जगत तृष्ना मिटे कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गुआईआ। कूड़ कुड़यारी मेटे अन्धेरी शामन, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। साचा दर्शन देवे आहमण साहमण, सनमुख हो के नज़री आईआ। जो करनहारा पतित पावन, पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां एथे ओथे बणे ज़ामन, सगला संगी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। सन्त जन हरि प्रभ दी धारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज तत तन पहन विच संसारा, जगत जिज्ञासुआं खेल खिलाईआ। अन्दर सुण नाद धुन्कारा, धुन आत्मक राग जणाईआ। गृह मन्दिर घर जोती जाता होए उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो पावणहारा सारा, गुप्त ज़ाहर आपणा खेल खिलाईआ। इक्को नाम निधाना दे के नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा दए जपाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाके कराए मुज़ाहरा, मुशकिल अगली हल कराईआ। शरअ दा रहिण देवे कोई ना दाइरा, हदूदां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान खेले खेल गम्भीर गहरा, गवर हो के आपणा मेल मिलाईआ।