पुस्तकालयभाग २४

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा सरवण सिँघ दे गृह

धन्न वड्याई जन भगत, भगवन मिले चाँईं चाँईंआ। खेल मुके दीन दुनी जगत, जागरत जोत विच समाईआ। लेखे लग्गे बूंद रक्त, मिले माण जणेंदी माईआ। आत्म परमात्म बख्शे साची शक्त, तन वजूद करे शनवाईआ। इक्को इक इष्ट दस्से फ़कत, फ़िकरा ढोला इक्को गाईआ। मानस जन्म सुफला होए वक्त, घड़ी पल प्रभ दे रंग रंगाईआ। आवण जावण लेखे लग्गे उत्ते धरत, धरनी धवल धौल वजदी रहे वधाईआ। घर आपणे फेर जावे परत, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जोती जाते करे दरस, पुरख बिधाते विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। भगत जनां वड्याई बहु वड्डी, वड वड्डा दए वड्याईआ। जिन्हां दीन दुनी कुड़यारी छड्डी, नाता तोड़या कूड़ लोकाईआ। धर्म निशाने सतिगुर चरण इक्को गड्डी, दूजा निशान नज़र कोए ना आईआ। दूई दुवैत अन्दरों कढ्ढी, सच भावना लई प्रगटाईआ। नेड़ आवण ना देण बदी, बदी दा लेखा देण मुकाईआ। आत्मा प्रभू प्यार विच होवे मधी, मधुर धुन सुण के ख़ुशी बणाईआ। घर दीपक जोत होवे जगी, नूर नुराना डगमगाईआ। जगत तृष्ना बुझी होवे अग्गी, तन वजूद ना कोए जलाईआ। साची धार दिसे दस्म दुआरी बग्गी, बग्गे अस्व दा मालक मिले धुर दा माहीआ। नूर नुराना नूर तकण रब्बी, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दी इक्को मंज़ल इक्को पदी, हक हकीकत दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धन्न वड्याई भगत जन प्रभ दा रखण भउ, भय विच सीस निवाईआ। बिन रसना जिह्वा करन वाहो वाहो, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ।

सदा मिलण दा रखण चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। बणा के रखण पिता माउं, पूत सपूते हो के सेव कमाईआ। भाग लगावण आपणे खेड़े गराउं, साढे तिन्न हथ्थ वजे वधाईआ। जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला बिन हथ्थां पकड़े बाहों, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसांईआ। धन्न वड्याई भगत जन घर पाउंदे ठाकर स्वामी, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। मेल मिलदा नाल अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे चाँईं चाँईंआ। जो जगत अन्धेरा मेटे शामी, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म रिश्ता जोड़े बाहमी, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। आवण जावण लख चुरासी कटे ग़ुलामी, ज़ंजीर नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स कलामी, कलमा कायनात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा बणया रहे स्वामी, मालक ख़ालक हो के आपणे रंग रंगाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा जसवन्त सिँघ दे गृह

सतिगुर साहिब एक है, आदि जुगादी एकँकार। जिस दी अवतार पैगम्बरां गुरु रखी टेक है, दो जहानां सिरजणहार। आदि जुगादी करे बुध बिबेक है, पतित पुनीत शाहो भूप सची सरकार। जिस दा सब तों अगम्मा लेख है, कातब समझे ना कोए लिखार। हर घट अन्दर रिहा वेख है, वेखणहार सर्ब संसार। कलयुग अन्तिम धरया भेख है, निहकलंका कल अवतार। जो वसे सम्बल देस है, साढे तिन्न हथ्थ कन्त भतार। जोती जाता नर नरेश है, शाहो भूप सिरजणहार। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश है, ज़िमीं असमान करन निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हर, सच दा मालक अगम्म अपार। सतिगुर साचा आप प्रभ, दूसर अवर ना कोए। जन भगत सुहेले लए लभ, नाम धागे विच प्रोए। सच ख़ुमारी दए मदि, अन्दर बाहर आपे होए। सुरती शब्दी लए सद्द, दर घर साचे दए ढोए। जगत विकारे मेटे हद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचा बख्शे लोए। लो बख्शे हरि करतारा, लोयण अक्ख खुल्हाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, भेव अभेद खुल्हाईआ। नित नवित दए अधारा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख लए उधारा, सन्त भगत आपणे रंग रंगाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले एकँकारा, अकल कलधारी आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर सच्चा शाहो भूप, हरि करता अगम्म अथाह। जिस दा रेख रंग ना कोई रूप, वसणहारा

हर घट थां। जिस दा शब्द दुलारा पूत, पिता पुरख अकाल बणया पिता मां। जो दो जहानां बणया दूत, शब्द संदेश सुणाए नां। वसणहारा चारे कूट, धरनी धरत धवल धौल वेखे हर ग्रां। खोजणहारा काया माटी पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखा। सुहावणहारा साची रूत, रुतड़ी आपणे नाम नाल महका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता बेपरवाह। सतिगुर साचा साहिब सुल्तान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि जुगादी धर्म निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा दान, वस्त अमुल अतुल वरताईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बेनन्तीआं करे परवान, परवानगी सतिगुर शब्द हथ्थ फड़ाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी दो जहानां बदल देवे विधान, रीती नीती दीन दुनी बदलाईआ। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो प्रधान, हुक्म सतिगुर शब्द शब्द वरताईआ। लख चुरासी करना पए परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए हैरान, हैरत विच होए ख़लक ख़ुदाईआ। की लेखा लहिणा देणा कलयुग कूड़ शैतान, की शरअ करे लड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्को हुक्मरान, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द सहिज सुखदाई, दाता दानी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी बणदा राही, रैहबर हो के वेख वखाईआ। नाम निधाना जगत जहान ल्यावे चाँईं चाँईं, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जिस दीनां मज्हबां खेल खिलाई, ख़ालक ख़लक वंड वंडाईआ। उह अन्तिम लहिणा देणा पूरा करे थांउँ थाईं, थान थनंतर वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेटे शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। झगड़ा मुके थल अस्गाही, जल थल महीअल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादी बेपरवाही, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड डांगो ज़िला लुध्याणा नाहर सिँघ दे गृह

धरनी कहे जन भगतो प्रभ दी लागो सरन, ओट इक तकाईआ। जो आदि जुगादी सब कुछ हार करन, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जो खोल्हणहारा नेत्र हरन फरन, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। जो झगड़ा मेटे वरन बरन, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जो इक्को नाम निधाना फड़ाए लड़न, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। जिस दा ढोला नाम सारे पढ़न, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। उस दी मंज़ल जुग जुग भगत सुहेले चढ़न, बिन भगतां मंज़ल पार ना कोए कराईआ।

उह पुरख अकाला दीन दयाला तोड़नहार हँकार गढ़्हन, हउमे हंगता दए मिटाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़न, चेतन आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ बिन अवर ना कोए, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादी होए, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां अन्दरों दुरमति मैल धोए, पतित पुनीत बणाईआ। साचे नाम दे दए ढोए, वस्त अमोल अतुल वरताईआ। हरिजन करे नवें नरोए, आत्म धार बल प्रगटाईआ। अन्तर आत्म रस चोए, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ बिन अवर ना कोई सहाई, सख़ा सुहेला नज़र कोए ना आईआ। मेरी कूक कूक दुहाई, दो जहानां दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ दी वेखो शाही, की शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। सारे भुलाए पाँधी राही, मार्ग पन्ध चलण कोए ना पाईआ। फिरी दरोही थल अस्गाही, टिल्ले पर्वत रहे कुरलाईआ। साचा मिले ना कोए न्याई, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। सिर दए ना कोई ठण्डीआं छाईं, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। बिन प्रभ किरपा मेल मिले ना किसे धुर दे माही, महबूब मिलण कोए ना पाईआ। मैं सच संदेशा सति सति रही सुणाई, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ गहर गम्भीर अगम्मा सागर, अथाह रूप दरसाईआ। जो भाग लगाए तुहाडी काया माटी गागर, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। तुसीं उस दे दर दे बणो सौदागर, वणज नाम करना चाँईं चाँईंआ। तुहाडा निर्मल कर्म होवे उजागर, दुरमति मैल रहे ना राईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। उह करता करीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे आदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा करे तबादल, तबदीली विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ ख़ुशीआ सिँघ दे गृह पिण्ड डांगो ज़िला लुध्याणा

जन भगत कहिण धरनीए असीं प्रभ दी रखीए ओट, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जो साडे अन्दरों कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। नाम निधान दी लावे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। प्रकाश करे आपणी निर्मल जोत, जोती

जाता हो के डगमगाईआ। देवे वड्याई उत्ते धरनीए तेरे मातलोक, मातृ भूमीए तैनूं दईए सुणाईआ। जिस दा इक्को कलमा इक्को नाम होवे सलोक, सोहला ढोला गाईए चाँईं चाँईंआ। जिस दे मार्ग उत्तों सके कोई ना रोक, रुकावट रहिण कोए ना पाईआ। जिस प्रभू नूं खोजदे कोटी कोट, अणगिणत ध्यान लगाईआ। उह भगत सुहेले तेरे उत्तों आलणयों डिगे उठाए बोट, फड़ बाहों गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगत कहिण धरनीए सानूं प्रभू दा इक सहारा, दूजा कन्त ना कोए हंढाईआ। जो आदि जुगादी मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो देवणहारा नाम अधारा, नाम निधाना झोली पाईआ। जिस दा चरण कवल दिसे सच दुआरा, जगत दुआरयां वंड ना कोए वंडाईआ। जो साजण मीत हमारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दे चरण कवल करीए निमस्कारा, डण्डावत करके सीस झुकाईआ। धूड़ी लाईए मस्तक छारा, टिक्के ख़ाक रमाईआ। उह धुर दा परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दा आत्म परमात्म सच जैकारा, जुग जुग दए दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लए अवतारा, अवतरी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप सच सिक्दारा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ पिण्ड डांगो लुध्याणा हरचरण सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैनूं रातीं सुत्तयां आया ख्वाब, जिस नूं दो जहान समझ सके कोई ना राईआ। मैनूं निरगुण धार सतिगुर नानक सुणाई रबाब, रबीउल कहि के दिता जणाईआ। मुहम्मद इशारा दिता आपणे हक अहिबाब, महबूब दिता दृढ़ाईआ। अवतारां कीता ऐहलाद, इक्को राग सुणाईआ। गुरुआं मारी आवाज़, भेव अभेद खुल्हाईआ। गण गंधर्बां वजाए साज, किन्नर यशप नाच नचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे अराध, कूक कूक सुणाईआ। धरनीए तेरे उत्ते पुरख अकाला दीन दयाला आवे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, नूर नुराना शाह सुल्ताना आपणा फेरा पाईआ। तूं मिट्टी ख़ाक बिन हिरदिउँ रखणा याद, बिन सुरती सुरत लगाईआ। जो तैनूं देवे अगम्मढ़ी दाद, वस्त अमोलक इक वरताईआ। उह वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ । जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। उह शब्द अगम्मा तेरे उत्ते वजाए नाद, दो जहान करे शनवाईआ। जिस नूं प्रभ दी किरपा बिन कोई सुण सके ना जिज्ञासू साध, जीवां जन्तां साधां सन्तां समझ किसे ना आईआ। उस विच संदेशा होणा बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। उह मालक ख़ालक मोहण

माधव माध, मधुर धुन दए सुणाईआ। जिस नूं अक्खरां विच सारे रहे अराध, निरअक्खर धार वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच दा हुक्म इक वरतावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। सो पुरख निरञ्जण वेस वटावेगा। हरि पुरख निरञ्जण फेरा पावेगा। एकँकारा रंग रंगावेगा। आदि निरञ्जण डगमगावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान डंक वजावेगा। पारब्रह्म भेव खुल्हावेगा। सतिगुर शब्द इक प्रगटावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावेगा। अवतार पैग़म्बर गुरु खेल खिलावेगा। जोती जाता हो के वेख वखावेगा। दो जहानां पर्दा ओहला आप उठावेगा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलावेगा। लहिणा देणा तके सूर्या चन्दा, चन्द सितार अन्तर आपणा भेव चुकावेगा। तेरा भाग होण ना देवे मंदा, सिर तेरे हथ्थ टिकावेगा। जिस दी धार गोबिन्द शब्द अगम्मा खण्डा, जगत खण्डा नास करावेगा। जिस आदि जुगादि सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पाईआं वंडां, वंडणहारा हो के वेख वखावेगा। जो मेटणहारा भेख पखण्डा, कूड़ी क्रिया दूर करावेगा। तेरा सीना करे ठंडा, अमृत मेघ इक बरसावेगा। ना कोई पूजे करीर जंडा, इक्को पुरख अकाल इष्ट समझावेगा। तूं मेरा मैं तेरा सब दा होणा छन्दा, साची सिख्या इक प्रगटावेगा। दुवैती विच रहिण देवे कोई ना बन्दा, बन्दगी आपणी विच जणावेगा। सब दा भार उठाए आपणे कंधा, बलधारी आपणा बल प्रगटावेगा। हिरदे अन्दरों मानव रहिण देवे कोई ना गंदा, कलयुग कूड़ी दुरमति मैल धुआवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरतावेगा। सच हुक्म इक वरताएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता वेस वटाएगा। पुरख बिधाता इक्को आएगा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाएगा। सत्तां दीपां पर्दा लाहेगा। मानव ज़ाती भेव चुकाएगा। खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश लेखा जाणे कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाएगा। तेरे उत्ते तके कलयुग अन्धेरी राती, चारे कुण्ट ध्यान लगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाएगा। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल किरपा करनी आप, आप आपणी दया कमाईआ। मेरा त्रैगुण मिटे ताप, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। निगाह मारनी लोकमात, मातृ भूमी हो के दयां दुहाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दरों हो गई नार कमज़ात, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना आ के पुछ वात, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म सब दा तुट्टया नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। ईश जीव करे कोई ना बात, बातन पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गाउँदे गाथ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तूं सर्ब कला समराथ, तेरे हथ्थ

वड्याईआ। मैं निमाणी अनाथां अनाथ, दीनन हो के मंग मंगाईआ। मेरे पुरख अकाले मेरा देणा साथ, सगले संगी तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आशा तेरे चरण कवल, कवल नैण दयां दृढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक बण के आ जा उत्ते धवल, धवल दा हौला भार दे कराईआ। तूं नूर अलाही अवल, यामबीन तेरी सरनाईआ। हर हिरदे अन्दर जा मवल, मौला रूप इक्को बण ख़लक ख़ुदाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैनूं बख्श दे इक्को नाम दी पंगती, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वरन बरन दीन मज़्हब आपणी बणा लै संगती, साचा संग आप रखाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। लड़ाई रहे ना काया तत पंज दी, पंचम मीते होणा आप सहाईआ। मेरे उत्ते कलयुग ने घड़ी कीती बड़ी रंज दी, दुखी हो के रही कुरलाईआ। कूड़ कुड़यारे हाथ ना आवे मुहाणे वञ्झ दी, डूँग्घे सागर रिहा रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे आ जा पुरख स्वामीआं, कुदरत दे कादर नूर अलाह। आदि जुगादी अन्तरजामीआं, दो जहानां बेपरवाह। आपणे नाम कलमे शब्द वेख लै बाणीआं, ग्रन्थ शास्त्र फोल फुला। झगड़ा तक लै जगत दीआं खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरला। आत्म परमात्म हाण मिले किसे ना हाणीआं, साची नार साचा कन्त कोई ना रही हंढा। लेखे लग्गे ना किसे स्वास प्राणीआं, परम पुरख तेरा मेला मिले किसे ना। मैं चार जुग दीआं सुणदी रही तेरीआं कहाणीआं, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए दृढ़ा। जोती जाते पुरख बिधाते तेरीआं दस्सदे गए निशानीआं, निहकलंकी कलि कल्की अमाम अमामा आए रूप वटा। हुण मेरे उत्ते कर दे मेहरवानीआं, मेरे परवरदिगार नूरी ख़ुदा। मैं तेरे उत्तों आपणा आप करां कुरबानीआं, बिन तन शरीर होवां फ़िदा। तूं शाहो भूप सुल्तानीआं, क्यों निरगुण धार होइउँ जुदा। मेहरवाना तेरीआं सदा मंज़लां अगम्म रुहानीआं, मेरा बण जा दिलरुबा। क्यों कलयुग कूड़ कुड़यारा मैनूं मारे कानीआं, अणयाले तीर चला। क्यों शरअ करे शैतानीआं, छुरीआं कलयुग हथ्थ उठा। मैं तेरा तकां इक्को चरण ध्यानीआं, इक्को इष्ट लवां मना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरी निरगुण निरगुण निरगुण तेरे अगे इक दुआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड शाह पुर ज़िला लुध्याणा

धरनी कहे ब्रह्मया वेख लै आपणा ब्रह्म, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। तन वजूदां अन्दर रिहा कोई ना धर्म, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। सब दी दृष्टी हो गई कूड़ कुड़यारी चर्म, चम्म दृष्टी सके ना कोए बदलाईआ। हर हिरदे अन्दर वस्या भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। हक दा करे कोई ना कर्म, कर्म कांड दी समझ कोए ना पाईआ। निगाह मार लै वरन बरन, ज़ाती पाती खोज खुजाईआ। मानस मानवां नाल लड़न, झगड़ा करे ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म ढोला मूल ना पढ़न, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए समाईआ। त्रैगुण माया दे विच सड़न, पंज तत होया हल्काईआ। नव खण्ड बणया हँकारी गढ़्हन, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। तूं निरगुण धार किस दा फड़या लड़न, सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे विष्नूं विश्व दी तक लै धार, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। धर्म दा रिहा ना तेरा भण्डार, क्यों भण्डारी बैठा मुख भुआईआ। मेरे उत्ते रोवे सारा संसार, संकट विच दए दुहाईआ। भुक्खयां भुख सके ना कोए निवार, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। निगाह मार लै जेरज खाणी होई ख्वार, मानव ज़ाती रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की सच हुक्म वरताईआ। धरनी कहे शंकरा मेरे उत्ते मार लै झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। चारों कुण्ट तक अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ । किसे तन वजूद जगे ना दीवा बाती, कमलापाती वेखण कोए ना पाईआ। ना कोई पीवे अमृत रस बूँद स्वांती, निझर झिरना सके ना कोए झिराईआ। हर हिरदे अन्दर मनुआ करे बदमुआशी, बदी दा लेखा दिता मुकाईआ । जे तूं शम्भू वसणवाला उत्ते कैलाशी, कलाधारी इक अख्वाईआ। मैं चाहुंदी कूड़ कुड़यार दा लेखा मेरे उत्ते रहे ना लाशी, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। मढ़ीआं गोरां अन्दर कर वासी, वास्ता दीन दुनी नालों तुड़ाईआ। जिन्हां दे अन्दर भुल गया पुरख अबिनाशी, तन वजूद ख़ाली नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने मारो ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। किस बिध कूड़ी क्रिया होई प्रधान, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। तुसीं संसारी भण्डारी सँघारी तिन्ने नौजुआन, बलधारी इक अख्वाईआ। प्रभ दा हुक्म करो परवान, परवानगी प्रभ देवे चाँईं चाँईंआ। लेखा तको ज़िमीं असमान, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। तुसीं पुरीआं विच बैठे क्यों हैरान, हैरानी तुहाडे अन्दर आईआ। मैनूं इयों जापदा कलयुग वक्त पहुँचया आण, अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाहीआ। जिस दा सदी चौधवीं बीसवीं पुरख अकाल भुगताउणा भुगताण,

ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। धरनी कहे विष्न ब्रह्मा शिव तुसीं तको मेरी लाचारी, लाचार हो के दयां जणाईआ। जे तूं शंकरा बणयों सँघारी, सृष्टी सँघार के दे वखाईआ। लिहाज करीं ना किसे पुरख नारी, जो प्रभ नूं गए भुलाईआ। शंकरा तेरी कलयुग अन्तिम आए वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे विष्नूं विश्व दी धार लै तक, विषयां तों बाहर ध्यान लगाईआ। किसे दा मिले ना पूरा हक, हकीकत समझ कोए ना पाईआ। भण्डारीआ तेरे उत्ते पै गया शक्क, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। तूं क्यों आपणा ख़ाली वखावें हथ्थ, हथेलीआं मैनूं रिहा जणाईआ। मैं पुरख अकाल दे अगे सथ्थर रही घत, यारड़ा गोबिन्द नाल मिलाईआ। जेहड़ा सब दी रखे पत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मेहरवान हो के मेरे उत्ते आए वत, बेवतनां दा मालक दया कमाईआ। ते आपणा राह वेखे डूँग्घा खत, खिते खिते फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे शंकरा मेरी बेनन्ती कर कबूल, सहिज नाल दृढ़ाईआ। क्यों वक्त रिहा भूल, अभुल रिहा सुणाईआ। किधर गई तेरी त्रिशूल, त्रैलोकी वेख वखाईआ। मेरा लहिणा देणा असल नाल चुका दे मूल, दूसर मंग ना कोए मंगाईआ। तूं किस कारन तन वजूद भबूती लाई धूल, धूड़ी ख़ाक रमाईआ। आपणा वायदा याद कर लै जो कीता नाल कन्त कन्तूहल, कुदरत दे कादर नाल रखाईआ। जिस दे इवज़ विच सदी चौधवीं वीहवीं लहिणा देणा सब तों करना वसूल, बचया रहिण कोए ना पाईआ। धुर दा हुक्म मन्नणा माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादी सति असूल, असल दा असल इक्को इक समझाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड लताला ज़िला लुध्याणा

धरनी कहे प्रभू सतिजुग मेरे उत्ते कर प्रगट, प्रगट सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। जो पवित्र करे तन वजूद शरीर हर घट, माटी ख़ाक करे सफ़ाईआ। इक्को सर सरोवर दरसाए तीर्थ तट, इक्को किनारा एकँकारा दए समझाईआ। इक्को नाम दा खोल्हे हट्ट, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। इक्को धार प्यार नाल कलयुग कूड़ी क्रिया देवे कट, कटाकश इक्को नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। धरनी

कहे प्रभू सतिजुग मेरे उत्ते ला, नव सत्त दे वड्याईआ। सतिगुर शब्द बणा मलाह, खेवट खेटा इक अख्वाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर बदल दे राह, रैहबर बण नूर ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म भेव खुल्हा, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा दे उठाईआ। सुरती शब्द शब्द मिला, मेला मेल सहिज सुभाईआ। जगत वासना दूर करा, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। शब्द अनादी धुन सुणा, आत्मक राग दृढ़ाईआ। निझर झिरना बूँद स्वांती आत्म जाम प्या, नाभी कवल कवल उलटाईआ। मेरा मालक ख़ालक तूं इक्को इक ख़ुदा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेख वखा, वायदा पिछला संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिजुग मेरे उत्ते सति बख्श दे धर्म, अधर्म दा लेखा दे मुकाईआ। निहकर्मी मेरे उत्ते कर आपणा कर्म, कलयुग कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर प्यार बख्श दे आपणा चरण, चरणोदक इक्को जाम प्याईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म तेरा ढोला गीत सारे पढ़न, इक्को सिख्या देणी समझाईआ। इक्को मार्ग तेरी मंज़ल चढ़न, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। दर दुआरे तेरे अगम्मे खड़्हन, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिजुग मेरा बणा दे मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म सब दा कर दे गीत, गीत गोबिन्द ढोला इक्को गाईआ। दीन दुनी दी अन्दरों बदल दे नीत, नीतीवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। हर हिरदे वस जा चीत, चितवित ठगौरी रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द दस्स प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। तूं मालक ख़ालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी नूर अलाहीआ। तेरे हुक्म विच सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए बीत, अन्त होणा आप सहाईआ। करवट बदल लै आपणी पीठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। मेरे उत्तों कूड़ी क्रिया कलयुग भन्न दे रीठ, अमृत रस आपणा नाम चखाईआ। तूं मोहण माधव बीठलो बीठ, परम पुरख पुरखोतम तेरी इक सरनाईआ। तेरा लेखा लहिणा देणा आदि जुगादि सदा अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिगुरु सतिजुग दोहां दा दे दे संग, शब्दी धार धार वड्याईआ। मेरे उत्ते सच प्रेम दा चाढ़्ह दे रंग, कसुंभड़ा रूप रहिण कोए ना पाईआ। मैं निमाणी हो के रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबग, हरि करता इक अख्वाईआ। तेरे हुक्म विच जुग चौकड़ीआं मेरे उत्ते केते गए लँघ, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी दर्द वंड, दुखी हो के वास्ता पाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिजुग साचा आपणा भेज दे बच्चा, बचपन मेरे नाल मिलाईआ। जिस दे अन्दर तेरा प्यार होवे सच्चा, सच सच विच समाईआ। भाग लगा दे काया माटी पंज तत कच्चा, कंचन गढ़्ह दे बणाईआ। लूं लूं अन्दर होवे रचा, रचना तेरी दए समझाईआ। सच्चे सतिगुर इक्को तेरी होवे मता, मन मति दा डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेटे तता, ततव तत दए बदलाईआ। सति सच दी प्रगटावे सत्ता, सति सतिवादी तेरे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नता, मेला मेले सहिज सुभाईआ। बीज बीजे काया माटी साचे वता, नाम निधाना इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी होवे फ़तह, फ़ातिहा होवे कलयुग कूड़ लोकाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ भान सिँघ दे गृह पिण्ड लताला ज़िला लुध्याणा

धरनी कहे मेरे साहिब पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करते तेरी ओट तकाईआ। मेरे सच दुआरे पा दे आपणी रासा, निरगुण धार आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर विनासा, नव सत्त रहिण कोए ना पाईआ। मेरी तेरे चरण कवल इक्को अगम्मी आसा, आशावंद हो के दयां जणाईआ। सति धर्म घर घर अन्दर होवे प्रकाशा, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेल आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख भगवन्त, भगवन तेरी ओट तकाईआ। मेहरवान स्वामी कन्त, कन्तूहल तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै विच जीव जन्त, लोकमात ध्यान लगाईआ। बुद्धी तों परे दिसे कोई ना पंडत, जगत विद्या सारे होई हल्काईआ। अनुभव दृष्टी खोल्हे कोई ना सन्त, सतिगुर शब्द रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग कूड़ी माया पाई बेअन्त, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। दृष्टी अन्दर सब दे बणया गढ़्ह हंगत, हउमे सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख आदि निरञ्जण, आदि अनादी तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी दर्द दु:ख भय भञ्जण, कलयुग सागर बेड़ा पार देणा कराईआ। दीन दुनी दे अन्दर नाम ज्ञान पा दे अंजण, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। साची धूड़ करा दे मजन, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म बण सज्जण, सगला संग रखाईआ। नाम निधाना सुणा दे नदन, अनहद नादी नाद वजाईआ। इक्को तेरे प्यार दी हर हिरदे होवे लग्न, लग मातर

कूड़ी दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच घर वजदी रहे वधाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे परम पुरख सुल्ताना, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। मेरे आदि जुगादी कान्हा, राम रामा नूर अलाहीआ। कलयुग अन्तिम मार ध्याना, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। सति सच दा तेरा दिसे ना कोए निशाना, कलयुग क्रिया कूड़ हल्काईआ। पंच विकार होया बलवाना, नाम कलमे दी चले ना कोए चतुराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ होए वैराना, सति वस्त विच ना कोए टिकाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए नूर नुराना, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि वाली दो जहाना, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ।