पुस्तकालयभाग २४

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड शाहजहान पुर ज़िला लुध्याणा

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण होईए सर्ब तैयार, सचखण्ड दुआर लईए अंगड़ाईआ। परम पुरख नूं कर निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदा करके सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द दा लईए प्यार, जो सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। निरगुण हो जाईए विच संसार, तन वजूद ना कोए रखाईआ। धरनी दी सुणीए कूक पुकार, जो देवे दरोही नाल दुहाईआ। दीनां मज़्हबां वेखीए की कर्म कीता मनमति दी धार, गुरमति गए भुलाईआ। किस बिध वध्या विभचार, कूड़ कुकर्म की खेल खिलाईआ। किस बिध कलयुग रिहा ललकार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, की साचा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ कोलों लईए मन्ज़ूरी, मनसा अगे आपणी इक जणाईआ। बेनन्ती करीए सचखण्ड हज़ूरी, दरगाह साची सीस निवाईआ। असीं दीन दुनी दी वेखण चले मजबूरी, धरनी धरत धवल धौल फेरा पाईआ। नाले आशा वेखणी जो मूसा रखी उत्ते कोहतूरी, ईसा आपणा हाल जणाईआ। मुहम्मद कहे मेरा लहिणा देणा सदी चौधवीं उम्मत वाली मज़दूरी, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। अवतार कहिण आपणी धर्म दी धार वेखणी कूड़ी, की कुकर्म करे लोकाईआ। गुरु गुरदेव कहिण असीं तकणा किस बिध रंग चढ़या गूढ़्ही, तन वजूदां वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द दे सलाह, मशवरा साडे नाल पकाईआ। असीं लोकमात तक्कीए राह, भज्जीए वाहो दाहीआ। पन्ध मुकाईए दो जहां, पुरीआं लोआं कदमां हेठ दबाईआ। जा के वेखीए धरनी धरत धवल दा थाँ, नव सत्त फेरा पाईआ। क्यों

सृष्टी दृष्टी अन्दर रही कुरला, कूक कूक दए दुहाईआ। क्यों मानस बुद्धी होई हँस रूप काँ, काग वांग कुरलाईआ। क्यों मानस खांदे सूर गाँ, झगड़यां विच पई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बरो मेरे वल करो ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। पहलों आपणा दयो ब्यान, बिन हरफ़ हरूफ़ दयो लिखाईआ। तुहाडा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब, ना कोई हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे एका नूर जोत महान, तन वजूद संग ना कोए रखाईआ। तुसीं नौ खण्ड पृथ्मी फिरना बणके नौजवान, भज्जणा वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणी शैतान, की आपणा खेल खिलाईआ। क्यों दीनां मज़्हबां अन्दर आया अभिमान, हंगता कूड़ विच लोकाईआ। क्यों सब नूं भुलया कलमा नाम, नाम निधान नज़र किसे ना आईआ। क्यों विछड़या सब तों श्री भगवान, भगवन मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेई अवतार पैग़म्बर गुर सहिबानो अस्सू दा महीना वेखो अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। तुहाडे कोल शरअ दा नहीं कोई ज़ंजीर, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा तन वजूद नहीं कोई शरीर, जोती जाता इक्को नूर करे रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार सब दा शहिनशाह अगम्मा पीर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी गहर गम्भीर, अगम्म अथाह नूर अलाहीआ। जिस दी नज़र आवे ना किसे तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए दृढ़ाईआ। जो सब दी बदलणहार ज़मीर, हर घट अन्दर डेरा लाईआ। जिस दा नाम खण्डा अगम्मी शमशीर, शरअ दे लेखे दए मुकाईआ। जिस कलयुग अन्दर सतिजुग करना तामीर, सति धर्म दा मार्ग दए लगाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म बख्शे आपणा सीर, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ । अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो जे जाणा लोकमात विच जग, सतिगुर शब्द रिहा जणाईआ। तुसां बिन कदमां जाणा भज्ज, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। मानव ज़ाती खेल तकणा उपर शाहरग, नव दुआरयां पन्ध मुकाईआ। तन वजूदां अन्दर तकणी अग्ग, कवण अग्नी तत तपाईआ। की करे खेल सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ । दीनां मज़्हबां छडणी हद्द, हदूद इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर जाओ लोकमात, जोती जाते हो के रूप बदलाईआ। कलयुग वेखो अन्धेरी रात, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोज खुजाईआ। झगड़ा तको दीन मज़्हब जात पात, की दीन दुनी करे लड़ाईआ। आपणे नाम कलम्यां दा वेखो डूँग्घा खात, जो सिक्खां मुरीदां हथ्थ आए

फड़ाईआ। आपणे ग्रन्थ शास्त्रां दा हिस्सा तको जो लिखे नाल कलम शाही दवात, धुर फ़रमाना आए दृढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल दे तको हालात, हालत वेखो थांउँ थाँईंआ। रूह बुत तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत रिहा कोई ना पाक, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द तूं बणना साचा साथी, सगला संग बणाईआ। तेरा लहिणा देणा साडे होवे मस्तक माथी, पूरब आपणा रंग रंगाईआ। तूं निरगुण धार सर्ब कला समराथी, समरथ अकथ इक अख्वाईआ। जिस ने जुग जुग चलाया राथी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी तकी अनाथ अनाथी, ग़रीब निमाणयां खोज खुजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो सारे होवो इक्ट्ठे, इक्को जोत धार समाईआ। कदम चुकणा मठे मठे, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। नाल आपणे आदि जुगादि दे लै के पटे, जो पुरख अकाल दिते लिखाईआ। जिस दे हुक्म विच तुहाडे जुग चौकड़ी टपे, कलयुग अन्तिम गया आईआ। तुसीं भविख्तां वाले नाल लै के पते, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं करनी इक्त्ती अस्सू दी रैण तैयारी, त्रैगुण अतीते सीस निवाईआ । रूप धरना अगम्म अपारी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। साडा सब दा इक्को होवे जैकारी, गीत इक्को गाईआ। इक्को दर होवे दुआरी, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। इक्को करीए सति शृंगारी, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण लोकमात जावांगे। निरगुण नूर जोत जोत रुशनावांगे। वरन गोत समझ किसे ना आवांगे। जीव जंत तक्कीए कोटी कोट, कोटन कोटां फोल फुलावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक्को इक मनावांगे। साचा मालक इक मंनावांगे। पुरख अकाले सीस निवावांगे। सो पुरख निरञ्जण इष्ट बणावांगे। हरि पुरख निरञ्जण सृष्ट सबाई इक्को इक दृढ़ावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक समझावांगे। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो वक्त सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जो मालक ख़ालक आदि जुगादि निरञ्जणा, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। लोकमात सदा होवे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। उस दे बिना चरणां तों धूड़ी लाओ मजना, बिन धूड़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दा इक्को डंका धरनी उत्ते वजणा, नव सत्त करे शनवाईआ। इक्को दीपक जोती जगणा, दो

जहानां डगमगाईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, शाह कंगाल, वंड ना कोए वंडाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी बदना, तन वजूदां लेखा दए चुकाईआ । जिस शरअ दी मेटणी हदना, हदूद आपणी इक वखाईआ। उह नूर अलाही रब्बना, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर जे धरनी उत्ते जाणा, बिन कदमां कदम उठाईआ। सब ने इक्को ढोला गाउणा, इक्को नाम सिफ्त सलाहीआ। इक्को बंक दुआर सुहाउणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को रंग सर्ब रंगाउणा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सब ने मन्नणा भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को बिन नेत्र करना ध्याना, बिन नैणां नैण तकाईआ। लख चुरासी जीव जंत तकणा जहानां, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द असीं तेरा रूप अगम्म, अगम्मड़े देणी माण वड्याईआ। तेरी धारों लोकमात जाईए जम्म, जम्मण वाली दिसे अवर कोए ना माईआ। तूं मालक साडा आदि जुगादी परम, परम पुरख तेरे रंग रंगाईआ। तेरे हुक्म दा साडा इक्को होया धर्म, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को ढोला गीत कलमा नाम सारे पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। इक्को दर दवार सारे वड़न, जिथ्थे मिले सम्बल धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा धुर दा हुक्मनामा, बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। जिस दा इशारा दे के आया रम्ईआ रामा, सईआ हो के आप जणाईआ। जिस दा लेख लिख्या घनईया शामा, शबे रोज़ करे शनवाईआ। जिस दा संदेश फ़रमान दिता पैग़ामा, पैग़म्बरां कीती शनवाईआ। जिस दा गुरु गुरदेव मन्त्र दस्सया सतिनामा, नाम नाम जिस दी वजदी रही वधाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेले खेल महाना, खालक खलक समझ कोए ना पाईआ। जिस दा नूर ज़हूर प्रधाना, जोती जाता हो के डगमगाईआ। इक्को शब्द होए तराना, इक्को राग दए सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को होए प्रधाना, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। इक्को धर्म झुलाए निशाना, सति रंगत रंग रंगाईआ। इक्को रूप होए गोपी कान्हा, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। एका शाहो भूप होए सुल्ताना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर जे दीन दुनी दे विच जाणा, लोकमात ध्यान लगाईआ। खेल तकणा श्री भगवाना, की भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जो आदि जुगादी सूरबीर बली बलवाना, बलधारी नूर अलाहीआ। जिस

दा तन वजूद नहीं कोई जिस्म जिस्माना, ज़मीर जगत ना कोए रखाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकाना, दरगाह साची मुकामे हक सोभा पाईआ। जो जल्वागर नूर नुराना, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जो लेखा जाणे ज़िमीं असमाना, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणा आपणा वेखणा मज़्हब, इक्ट्ठे हो के ध्यान लगाईआ। क्यों कलयुग अन्दर होया ग़ज़ब, हैरानी विच ख़लक ख़ुदाईआ। धरनी हो रही तुअजब, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तुहाडा रिहा लोकमात नहीं कोई अदब, अदाब विच सीस ना कोए निवाईआ। तुहाडी सिख्या उत्ते चले कोई ना कदम, कदीम दा मालक की खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे लोकमात वेखणी धरनी धरत, धवल ध्यान लगाईआ। नाल आपणी आपणी तकणी शर्त, शरअ दा लेखा जोड़ जुड़ाईआ। जिस कारन निरगुण धार पतिपरमेश्वर आउणा परत, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। आपणा वायदा कौल इकरार तकणी शर्त, शरतीआ आपणा लेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग ना कोए रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द साडा इक्को इक विचार, बिना विचरयां दईए जणाईआ। साडे अगे धरनी करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। आ के वेखो आपणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल ल्याउणा चाँईं चाँईंआ। आपणे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ वेखो गुरदुआर, चर्चां फोल फुलाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान ग्रन्थ शास्त्रां पाओ सार, अक्खर अक्खरां ध्यान लगाईआ। आपणे आपणे मुरीदां सिक्खां दे अन्तष्करन करो विचार, मन मति बुद्धी खोजो थाँईं थाँईंआ। क्यों तुहाडे हुंदयां धरती उत्ते वध्या विभचार, कलयुग क्रिया कूड़ हटाईआ। क्यों मन कल्पणा आई विच हँकार, हउमे हंगता गढ़्ह बणी लोकाईआ। क्यों नव सत्त होया अन्ध अँधयार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीआ बाती कमलापाती नज़र ना आए विच संसार, जोती जाता रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर जिस वेले धरनी उत्ते पुजणा, बिन कदमां कदम उठाईआ। तुहाडा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को दुआरा सुझणा, शरअ हदूदां वंड नज़र कोए ना आईआ। तुसां फिरना आथण उगणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। बिन मेरे हुक्म तों किसे नहीं रुकणा, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। किसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ अन्दर नहीं लुकणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ क्रिया दी वेखणी रुतना, रुतड़ी माया ममता मोह नाल महकाईआ। निगाह मारनी पंज तत वजूद बुतना, बुतख़ानयां फोल

फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा हुक्म आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद दो जहान कदे ना मुकणा, देवणहार एकँकार परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ जगजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कालसा ज़िला लुध्याणा

धरनी कहे मेरे पुरख अकाल दया कमावीं, मेहरवान महबूब तेरी इक सरनाईआ। सति धर्म दा मार्ग सच लगावीं, लग मातर डेरा ढाहीआ। मेरा बंक दुआर सुहावीं, महल अटल इक वड्याईआ। सम्बल नगर इक सुहावीं, सोभावन्त तेरी सरनाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक जगावीं, दो जहानां नज़री आईआ। शब्द अनादी धुन वजावीं, निरगुण सरगुण करनी आप शनवाईआ। अमृत आत्म जाम प्यावीं, निझर झिरना आप झिराईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मैनूं कलयुग कीता अन्त निथावीं, घराना नज़र कोए ना आईआ। मेरा सति धर्म मैनूं फेर झोली पावीं, सतिजुग साचा नाल मिलाईआ। मैं कूक पुकारां उच्ची कढ्ढके बाहीं, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तूं आदि जुगादी मेरा धुर दा माही, महबूब इक्को इक गुसांईआ। मेरी तेरे चरण कवल दुहाई, दर ठांडे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श दे ख़ुशीआं, ख़ुशहाली कर ख़लक ख़ुदाईआ। सब दीआं अन्दरों बदल दे रुचीआं, रचना आपणी दे समझाईआ। तन वजूदां अन्दर रूहां कर दे सुच्चीआं, दुरमति मैल रहे ना राईआ। भाग लगा दे काया बुतीआं, बुतख़ानयां कर सफ़ाईआ। मेरे उत्ते रूहां रहिण ना सुतीआं, सुत्तयां लै जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे वस्त अनमोल, अनमुलड़ी आप वरताईआ। सति सतिवादी सब कुछ तेरे कोल, अतोल अतुल देणा वरताईआ। आपणे नाम दा सच वजा दे ढोल, ढमक्कया लोड़ रहे ना राईआ। तेरा सुणां अगम्मा इक्को बोल, नाम कलमे तेरे चरण टिकाईआ। सच दुआर एकँकार मेरे उत्ते खोल्ह, नव सत्त दे सरनाईआ। हर घट अन्दर जा मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। मेरे पूरब लहिणे पूरे कर दे कौल, इकरार तेरे चरण टिकाईआ। मैं कोझी कमली निमाणी धौल, धरत धवल हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श दे आपणे चरणां धूल, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। मेरे ते चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, मुगध रहिण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती

अन्तर निरंतर रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। आत्म परमात्म धार तेरा झूटण नाम पंघूड़, सच सुख आसण देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा कर दे पूरी, पूरन ब्रह्म दे दृढ़ाईआ । दर्शन दे दे आपणा नूरी, नूर नुराने कर रुशनाईआ। कलयुग क्रिया मेट दे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब दे खपाईआ । जिस कारण सूली चढ़ गया मनसूरी, मनसा तेरे अगे रखाईआ। मेरी दे दे पूरब पिछली मज़दूरी, दर ठांडे मंग मंगाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म मेरे उत्ते आई मजबूरी, मजबूर हो के तैनूं दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं इक्को नाम निधाना मंगदी, बहुती आस ना कोए रखाईआ। अमृत धार बख्श दे आपणे गंग दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती लोड़ ना कोए रखाईआ। प्रीती बख्श दे आत्म परमात्म संग दी, संगल शरअ दे कटाईआ। मेरे उत्ते ताकत रहे ना विकारे पंज दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा गंवाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते घड़ी आई रंज दी, रंजश अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मैं वैरागण प्यासण तेरे सच अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच्चों देणा वखाईआ। भेव दस्स दे किस बिध निशानी मिटणी तारे चन्द दी, चन्द चांदने की तेरी बेपरवाहीआ। की खेल वरते सूरे सरबंग दी, मर्द मर्दाने देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्तों रैण मेट अन्धेरी अन्ध दी, अन्ध अज्ञान दे चुकाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ११ निहाल कौर दे गृह पिण्ड कामलपुरा ज़िला लुध्याणा

धरनी कहे मैं प्रभ दे पावां दरस, बिन अक्खां नैण उठाईआ। जिस मेरे उत्ते कीता तरस, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। मेरी अन्तर मेटी हरस, हवस दिती गुआईआ। अमृत मेघ बरस, अग्नी तत गंवाईआ। वड्याई दे के उत्ते फ़र्श, फ़रसां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं वाला त्योहार, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैं वेख जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो भगतां करे सच प्यार, प्रीतम धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उतारे भार, दुरमति मैल धुआईआ। मैं उस नूं करां निमस्कार, जो आया धुर दा माहीआ। जिस भगतां पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ।

धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच होई ख़ुशहाल, मेरे अन्तर वजी वधाईआ। किरपा कीती दीन दयाल, दयानिध धुरदरगाहीआ। मेरी धर्म बणाई सची धर्मसाल, दुआरा इक्को इक वड्याईआ। फल लगावे मेरे डाल, चार कुण्ट कुण्ट महकाईआ। जो आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। मेरी बेनन्ती मंने सवाल, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन भगत उधारे कर निहाल, निहचल आपणा धाम जणाईआ।