पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ जग्राउँ ज़िला लुध्याणा मेहर सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं साचा कर्म कमावांगी। पुरख अकाले दीन दयाले अगे झोली डाहवांगी। ग़रीब निमाणी हो के मंग मंगावांगी। सतिगुर शब्द सीस झुकावांगी। अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलावांगी। विष्न ब्रह्मा शिव सब उठावांगी। बिन रसना जिह्वा कूक कूक दृढ़ावांगी। प्रभू दरोही फिरी मेरी चारे कूट, होका हक हक सुणावांगी। नौ खण्ड पृथ्मी वध्या जूठ झूठ, दर ठांडे अलख जगावांगी। धर्म दा रिहा कोई ना पूत, पतिपरमेश्वर अगे वास्ता पावांगी। दरोही फेरी कलयुग अवधूत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची आस इक रखावांगी। धरनी कहे मैं रखां आस इक्को, एकँकार चरण टिकाईआ। अबिनाशी करते मेरे पितो, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मेरा खेल तकण वाले नित नवितो, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम कर हितो, हितकारी हो के वेख वखाईआ। प्रगट होया बिना दिवस दिहाढ़ी थितों, जगत पल वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग कूड़. क्रिया कढ दे दीन दुनी दे चितों, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। मेरे उत्ते कलेश वध गया मेरे वितों, वितकरे विच ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा तेरे चरणां हेठ, धूली ख़ाक रमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे रेठ, सतिजुग आपणा नाम अमृत रस भराईआ। माया ममता मिटा दे सेठ, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। मैं तेरे चरण कवलां रही लेट, लिटां खोल्ह के दयां दुहाईआ। मैनूं इक्को तेरे उत्ते टेक, टिक्के धूड़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी दी कर दे बुध बिबेक, पतित पुनीत कर सफ़ाईआ। सच धर्म दी फुलवाड़ी मौले चेत, पत्त टहणी आप महकाईआ । ग़रीब निमाणयां नाल कर हेत, हितकारी हो के मंग मंगाईआ। तूं मालक स्वामी नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। मैनूं आदि जुगादी तेरा भेत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं
मेरा खेड़ा हुंदा खेत, धीरज सके ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं आदि जुगादी धुर दा लाड़ा, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। मैं जुग जुग तेरे अगे कढ्ढां हाढ़ा, कलयुग अन्तिम निव निव लागा पाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ रहिण ना दे अखाड़ा, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। शरअ छुरी जगत दु:ख देवे कोई ना धाड़ा, धरनी धरत धवल धौल हो के सीस निवाईआ। मानव ज़ाती प्रकाश बख्श बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। सच प्रीती रंग चाढ़्ह दे गाड़ा, अन्दर बाहर उतर कदे ना जाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैं मंगण आई तेरे वाड़ा, आजिज़ हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं अज्ज ख़ुशीआं विच तेरी कीती ज़िआरत, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। मैनूं पिछली तेरी अक्खरां वाली याद इक इबारत, अलिफ़ ये रही समझाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरी कीती सिफ़ारिश, सहिज सहिज नाल जणाईआ। जिस वेले नाम कलमे साडे रूप बण गए तजारत, धर्म ईमान रहिण कोए ना पाईआ। उस वेले परवरदिगार सांझा यार आवे विच भारत, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। मानव ज़ाती सब दा बणे वारस, वारस हो के वेख वखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कर सके ना कोए सिफ़ारिश, सब दा इक्को होवे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं ख़ुशीआं दे दीदार, सांझे यार नूर अलाहीआ । मैं तेरी ख़ादम ख़िदमतगार, जुग जुग सेव कमाईआ। मैनूं संदेशा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता वारो वार, भविख्तां विच गए सुणाईआ। कलयुग अन्त कलि कल्की आए अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। मैं पुरख अकाले दीन दयाले तेरा करदी अज्ज इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। किरपा निधान हो के फेरा मेरे उत्ते मार, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी चरण धूड़ी लावण छार, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल मेरे महबूब दर्शन देणे भगत दुआर, हरि भगतां संग रलाईआ। मैं वी कोझी कमली बिन सीस करां निमस्कार, बिन हथ्थां लागा पाईआ। तूं मेरा लहिणा देणा पूरब कर्म लैणा विचार, कर्म कांड तेरे चरण टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं विच जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण नूर करना उज्यार, नूर नुराने शाह सुल्ताने श्री भगवाने तेरा दर्शन पाईआ।
पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर रात दे समें पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
कारतक कहे धरनीए मेरी तैनूं वधाई, ख़ुशहाले ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तेरे उत्ते नूर नुराना आया धुर दा माही, महबूब अगम्म अथाहीआ। जिस दा नूर ज़हूर करे रुशनाई, दो जहानां डगमगाईआ। उह तक लै अवतार पैग़म्बर गुर बण के आ गए पाँधी राही, आपणा पन्ध मुकाईआ। इक्ट्ठे होए एका थाँईं, हरि भगत दुआर वजे वधाईआ। तूं आपणा बिन अक्खां नैण उठाईं, चारे कुण्ट फिराईआ। बिन रसना ढोले गाईं, आया धुर दा माहीआ। झट धरनी आवाज़ सुणी चाँईं चाँईं, बिन सरवणां होई शनवाईआ। नव सत्त सुती पई लई अंगड़ाई, आप आपणा ल्या जगाईआ। नाले हस के किहा मेरे बेपरवाही, तेरी बेपरवाहीआ। मैं कद दा राह तकाई, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। मैं संदेसा दिता आपणे थल अस्गाही, समुंद सागराँ समझाईआ। टिल्ले पर्वतां आख्या चाँईं चाँईं, सोया रहिण कोए ना पाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण दिता उठाई, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तुसां निगाह रखणी जिस वेले जोती जाता आवे धुर दा राही, बिन कदमां कदम उठाईआ। नारदा मैं उस प्रभू दे सगन रही मनाई, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। आपणी मेंढी सीस गुंदाई, सोहणा रंग रंगाईआ। दुरमति मैल धो के शाही, पापां करी सफ़ाईआ। सोहणया नारदा मैं सब तों वखरी चार जुग दी अगम्मी सेज विछाई, जिस नूं सम्बल कहि के गोबिन्द गया गाईआ। मेरे धन्न भाग जे उस दी होई आवाजाई, आया पन्ध मुकाईआ। मेरा इक सुनेहड़ा उस नूं देणा सुणाई, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। मैं निमाणी धरनी धरत धवल धौल तेरी धार दी जाई, जिस दा मात पित नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरी अन्तिम पकड़ी बाहीं, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाईआ। नारद किहा धरनीए मैं वास्ता देवां पाई, निव निव लागां पाईआ। नी उह जल्वागर नूर नुराना ख़ुदाई, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। सदा आपणी चले रज़ाई, राज़क रिज़क रहीम बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म विच दो जहान ख़ुदाई, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। नी जिन्ह गोबिन्द नाल कीती सी जुदाई, अन्त मिलावा होया सहिज सुभाईआ। हुण पिछला झगड़ा रिहा नहीं ढईआ ढाई, ढौंका ला के गया वाहो दाहीआ। उस अगली नवीं खेल रचाँई, रचना समझ किसे ना आईआ । निरगुण जोत रिहा चमकाई, जोती जाता बणया धुर दा माहीआ। शब्द संदेशा रिहा सुणाई, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। झट धरनी दोवें उठा के बाहीं, बिन हथ्थां ताली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे धरनीए मैं तेरे नाल हसदा, ख़ुशीआं विच जणाईआ। मैं नव सत्त नसदा, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे कोल भरया भण्डारा जस दा, सिफ्तां ढोले गाईआ। मेरे कोल पन्ध नहीं कोई अक्ख दा, नेत्र ना कोए चतुराईआ।
मैं खेल वेख्या समरथ दा, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। नी उह तेरे उत्ते जोती जाता हो के सम्बल दे विच वसदा, संभाल करे थांउँ थाँईंआ। जिस दे कोल भण्डारा अंमिओं रस दा, बिन रसना दए चखाईआ। नी उह शब्द अणयाला तीर कसदा, बिन चिल्ले कमान चलाईआ। धरनीए मैं हैरान हो गया भगतां दे अन्दर वसदा, होर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे किसे बाहरों लभणा ते रूप वेखणा जट्ट दा, सिध्धा साधा नज़री आईआ। जे प्रकाश तकणा लट लट दा, नूर नुराना डगमगाईआ। नी तेरे उत्ते ओस ने संसार वणजारा बणाउणा इक्को हट्ट दा, वस्त इक्को नाम वरताईआ। मैनूं इयों जापदा उह इक इकल्ला बैठा पिछलीआं डोरीआं सारीआं कटदा, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। मैं ओसे दी ख़ुशी विच टपदा, टापूआं तेरयां उत्ते भज्जां वाहो दाहीआ। मैं उस दा इक्को नाम जपदा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं किसे तप दा, साधनां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ । कारतक कहे धरनीए मैं तैनूं ख़ुशीआं नाल दस्सां कहाणी, कहावत समझ किसे ना आईआ। नी उहदी मंज़लां तों बाहर दी बाणी, बाण अणयाले तीर चलाईआ। जिथ्थे पुज ना सके चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चले ना कोए चतुराईआ। उह शहिनशाह सुल्तानी, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। उह दाता गुण निधानी, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। नी जुग बदलना उहदी आदत पुराणी, पूरन सतिगुर हो के आपणा खेल खिलाईआ। जो अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं भगतां सन्तां ग्रन्थां शास्त्रां दिती निशानी, उह निशाना लै के आया धुरदरगाहीआ। एह कोई लेखा नहीं धरनीए ज़बानी, कलम शाही शहादतां रही भुगताईआ। एह कोई मंज़ल नहीं रुहानी, अद्ध विच बैठे रोवण मारन सारे धाहीआ। एह कोई धार नहीं जिस्मानी, पंजां ततां वंड वंडाईआ। एह इक ते इक्को एहदी मेहरबानी, मेहरबान होवे ते होर किसे दी लोड़ रहे ना राईआ। ना झगड़ा ज़िमीं रहे ना रहे असमानी, ज़मीं असमानां तों बाहर सचखण्ड आपणे चरण दुआर लए टिकाईआ। पर इक एहदे विच वाधा एन तारन लग्गयां एह नहीं वेखणा एह मर्द कि जनानी, बृद्ध बाल बच्चा नौजवान इक्को रंग रंगाईआ। एन एह नहीं वेखणा एहदा मस्तक लेख की है पेशानी, जिसदी पुश्त पनाह हथ्थ टिकाया दरगाह साची विच पहुंचाईआ। ओ ना एह कोई लैण आया कुरबानी, करबले वाल्यां दा लेखा दए भुगताईआ। नारद कहे धरनीए मैं हैरान हो गया एहदी सब तों वखरी ते सब तों निराली जवानी, जोबनवन्ता आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ । नारद कहे कत्तक जी, तुसीं वी गाओ ख़ुशीआं ढोले, पहला प्रविष्टा नाल मिलाईआ। नाले पुराणयां जुगां दे याद कर लओ बोले, जो अणबोलत गया
सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तक लओ जेहड़े धर्म दे बणे तोले, नाम कंडे तराज़ू हथ्थ उठाईआ। जिस दे गा गा गए सोहले, रागां नादां विच जणाईआ। जो निरगुण निराकार निरँकार हो के मौले, मौला आपणा रूप बदलाईआ। उह ज़रूर सृष्टी दी दृष्टी अन्दर वड़ के बोले, बाहरों वेख ना ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। कत्तक कहे धरनीए मैं सुणया तूं धर्म माता, धर्म दी दातीए किथे बैठी धर्म गुआईआ। निगाह मार लै तेरे उत्ते होई अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। विष्नूं भण्डारी दा वेख लै खाता, कोई भुखा मरे किसे दे भण्डारे रिहा भराईआ। ब्रह्मे दी धार नूं वेख लै ब्रह्म नूं वंड दिता विच ज़ाता पाता, ततां नाल तत दिते टकराईआ। शंकर नूं वेख लै किथे बहि रिहा उत्ते कैलाशा, आपणी कल ना कोई वखाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग कूड़ कुड़यार आपणा करे तमाशा, सत्तां दीपां कूड़ कुड़यार रंग रंगाईआ। नारद कहे मैं वेख के होया उदासा, उदासी मेरे अन्दर आईआ। मैं कहवां उह शंकरा जे इहो जेही सृष्टी ए क्यों नहीं चाढ़्ह देंदा लाश उत्ते लाशा, प्रभ तों भुल्लयां दी धरती उत्ते लोड़ ना कोए वखाईआ। जे तूं बच्चू नहीं बदलेंगा पुरख अकाल तैथों हुक्म नाल बदला देवेगा पासा, करवट लैणी पए थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे कत्तक मैं केहड़ा कर्म कमावां, सच दे समझाईआ। कत्तक कहे मैं इक्को बोल दृढ़ावां, जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। पहलों दोवें भुजा उठा लै बाहवां, हथ्थ हथ्थां नाल मिलाईआ। फेर अज्ज तों पिछला सारा छड दे दाअवा, हक हथ्थ ना कोए रखाईआ। प्रभू नूं कहि दे मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैं इक्को तेरा संग रखावां, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। ते मंग मंगीं नाल चावां, ख़ुशीआं नाल झोली डाहीआ। नारद नाल कत्तक कहे मैं वी कहि दऊं वाहवा, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। अगे दा लेखा ते कुछ आपणा एहदी झोली पा दे नावां, ऐसा नाम पाईं जिस नूं चार जुग दे शस्त्र समझ सकण ना राईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह तेरा शुकर मनावां, झुक झुक लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद आ गया, आंहदा ओए कत्तका, बड़ीआं मारदा एं डींगां, उह पंजाब विच आ के पंजाबीआं वाली आकड़ लई बणाईआ। उह वेख लै जुग चौकड़ीआं दीआं लटकदीआं बिना रस्सीआं वालीआं पींघां, हुलारा समझ किसे ना आईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं धारां सुतीआं बिना नींदां, बिन आलस आपणा आप आपणे विच समाईआ। मैनूं एह दस्स एस वेले कौण मरया ते कौण जिउँदा, ते दोहां तों बाहर केहड़ा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे कत्तक चार
जुग विच केहड़ा कीता कर्म, आपणा कर्म कांड दे समझाईआ। केहड़ा वेख्या चंगा धर्म, धर्मी हो के भेव खुल्हाईआ। केहड़ा सोहणा लग्गा वरन, कवण बरन वजे वधाईआ। उह केहड़े सब तों श्रृेष्ट तैनूं लग्गे चरण, अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे उत्ते गए फेरीआं पाईआ। दस्स तूं केहड़ी सिख्या लग्गा पढ़न, कवण सच गया समझाईआ। केहड़ी मंज़ल लग्गा चढ़न, कवण राह भज्जें वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग इक वखाईआ। कत्तक कहे नारदा मैं बहुता कुछ नहीं दस्सणा, सब कुछ तैनूं दयां समझाईआ। मैं अजे इक साल चुप्प चुप्प रह के वसणा, फेर हौली हौली पर्दा दयां उठाईआ। तूं मेरे वल्ले मैं तेरे वल्ले नस्सणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। कलयुग दे कंडयां विच शायद सानूं दोहां नूं पै जाए फसणा, राह नज़र कोए ना आईआ। ओधरों कलयुग दी हो जाणी रैण अन्धेरी मसणा, सूर्या चन्द जोत ना कोए डगमगाईआ। फेर तूं मेरे वल्ले मैं तेरे वल्ले वेख के हसणा, पर दोहां दा चारा चले कोए ना राईआ। हां याद कर लै बावन ने पहली कत्तक वाले दिन किहा सी ओए भगतो हज़ारां सालां दी तपस्या करन वाल्यो रिषीओ जदों कलयुग अन्तिम आप आया इक्को सोहँ जाप पएगा जपणा, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। ना कोई बेड़ी लभणी पए ना कोई लभणा पए पतणा, इक्को मलाह बेपरवाह सब नूं बन्ने दए लगाईआ। नारद कहे वाह कत्तका वाह, ओसे दी बेपरवाहीआ। नाले ख़ुशीआं नाल बोदी दिती हिला, पवण पवणां विच्चों चलाईआ । नारद कहिंदा ए जे कत्तका मेरी बोदी ना हिल्ले ते उनन्जा पवण दा नहीं कोई वसाह, केहड़े वेले बन्द होवे केहड़े वेले भज्जे वाहो दाहीआ। कत्तक कहिंदा नारदा एह की दिता सुणा, मैनूं दे दृढ़ाईआ। नारद कहिंदा मेरी बोदी बड़ी शरारतण, बिन अक्खरां तों इबारतण, बिना वस्तूआं तों तजारतण, पर एहदे विच गुण, इहने सारे वेखे जेहड़े सूर खांदे ते गाँ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। नारद कहे कत्तका मैं ज़रूर सारे प्रभू नूं देणे वखा, नवां खण्डां सत्तां दीपां विच जा जा फेरीआं पाईआ। नाले अवतार पैग़म्बर गुरु बणाउणे मलाह, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। मैं कोई पंडत नहीं मैं कोई जिस्म नहीं ज़मीर नहीं तन नहीं वजूद नहीं माटी ख़ाक नहीं मेरा मन्त्र नहीं कोई सोहँ सुअहा, ओअँग सोहँ मैं नूर ते नूर दा रूप अलाह, ते मेरा मालक बेपरवाह सतिगुर शब्द सदा सहा, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। पर मैं कदे किसे दे अगे मिन्नतां नाल कीती नहीं दुआ, दुआरका वासी मैनूं बथेरे गए समझाईआ। मैनूं राम वशिष्ट ने सद्द के आख्या नारदा सानूं इक्को राग दृढ़ा, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। झट मैं पिठ लई बदला, मुख ल्या भुआईआ। मैं कदे किसे शरीर दे ढोले नहीं गाए ते ना किसे नूं वेख के होया रज़ा, मैं जोती नूर दा प्रकाश ते प्रकाश नूं वेख के उसे दे गुण गाईआ। मेरे उत्ते कोई ना पाइउ दबा, दबदबे विच कदे ना आईआ। क्योंकि मैनूं इक्को
मेरा परमात्म लभ्भा, जिस आपणा रंग दिता रंगाईआ। ओ बाकी, मित्रो दोस्तो राम जी तुहाडी ते धरती उत्ते चार दिन दी सभा, ते फेर सभा लाउण वाल्यो तुहाडा निशान रहिण कोए ना पाईआ। मेरा मालक परमात्म जिस नूं मैं कहिंदा अब्बा, अम्मीजान ओसे नूं कहि के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव चुकाईआ। नारद कहे कत्तक जी मैं कदे नहीं पाया कुड़ता, जुग चौकड़ी ठरूं ठरूं करके आपणा झट लँघाईआ। कत्तक कहे नारद जी मैनूं वी नहीं आया मुड़्हका, पसीना रंग ना कोए रंगाईआ। नारद कहे कत्तका मैं कदे कोई नहीं पढ़या गुटका, अक्खरां ढोले कोए ना गाईआ। कत्तक कहे नारदा मैं कदे रूप नहीं धरया काया बुत दा, ते आदि जुगादि मैनूं सारे कहि कहि गाईआ। नारद हस के कहिंदा, साडा प्यार अबिनाशी अचुत दा, दूसर मेल ना कोए मिलाईआ। कत्तक कहे नारद जी साडा वक्त सुहञ्जणा रुत दा, रुतड़ी प्रभ आपणे नाल महकाईआ। अगला वक्त दिसदा कुछ समां चुप दा, चुप चुपीते रह के झट लँघाईआ। क्यों हुण खेल होणा पुरख अकाल दुलारे सुत दा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। नारद कहे कत्तका मैं नक्षत्र गृह वेखां की उह समां ठीक ढुकदा, संगली सुट के ध्यान लगाईआ। जां निगाह मारी नारद की तकदा, प्रभू दा प्यार ज़िमीं असमान सब दे नालों जाए टुट्टदा, टुटयां सके ना कोए गंढ्ढाईआ। फेर वेख्या शब्द दा तीर अणयाला छुटदा, जो दो जहानां विंन्हे थांउँ थाँईंआ। जिस झगड़ा मिटाउणा काया माटी बुत दा, बुतख़ानयां करे सफ़ाईआ। जन भगतां घर घर फिरे पुछदा, गृह गृह मन्दिर वेखे चाँईं चाँईंआ। कत्तक कहे नारदा उस दा खेल अगे कुछ दे अगे कुछ दा, अवर दा अवर हुक्म वरताईआ। एह ते भगतां नूं समां सब तों वखरा दिता लुट्ट दा, लुटेरे हो के लुट्टण चाँईं चाँईंआ। क्यों प्रभू दा प्रकाश हुण छुपाया नहीं छुपदा, उगण आथण इक्को करे रुशनाईआ। जिस उत्ते असर होणा नहीं किसे छाया धुप्प दा, गर्मी सर्दी वंड ना कोए वंडाईआ। जेहड़ा वणजारा नहीं किसे रुत दा, बारां मास इक्को खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेस वटाए अबिनाशी अचुत दा, चेतन हो के चेतन सब नूं दए कराईआ।
१८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ हरि भगत दुआर जेठूवाल दीवाली दी रात किरपा कीती ज़िला अमृतसर
नारद कहे राम वेख लै आपणी दुनिया वाली दीवाली, दिवाला निकलया ख़लक ख़ुदाईआ। अन्तर निरंतर सब दी धार होई काली, बाहर दीपकां करन रुशनाईआ। घर मन्दिर सोहे ना कोए धर्मसाली, पवित्र गृह नज़र कोए ना आईआ। फल
रिहा ना किसे पत्त डाली, टहणी टहणी रंग ना कोए रंगाईआ। मैं वैरागण हो के बणां सुआली, दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दीवाली कहे सुण मेरे राम रम्ईआ, रमता रमता दयां जणाईआ। संदेशा देवां साचे सईआ, की सुनेहड़ा रिहा दृढ़ाईआ। लेखा वेख लै कढ्ढके आपणी वहीआ, बिन अक्खरां अक्खर ध्यान लगाईआ। जो इशारा कीता माँ मतरेई कैकेईआ, दशरथ संग ना कोए रखाईआ। की धार होणी कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यार दी नईया, मोह विकारा हड़्ह वगाईआ। की आशा रख के गई दुर्गा अष्टभुज मईआ, सिँघ अस्वार ध्यान लगाईआ। की संदेशा दे के गया काहन घनईया, घनी शाम की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे राम जी बाहरों जगदे वेख लै दीवे, तेल बाती नाल दीन दुनी वड्याईआ। तेरी नाम मस्ती विच कोई ना खीवे, साचा रंग ना कोए चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरयों वेख लै हो के नीवें, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। सच प्यार कोई ना जीवे, कूड़ क्रिया जगत हल्काईआ। सब दा लहिणा तक लै अन्तिम साडे तिन्न हथ्थ सीवें, शाह पातशाह बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे राम जी दीवा बाती केहड़े कार, तेल बत्ती की वड्याईआ। जिन्हां दे अन्तर वस्या नहीं निरँकार, हिरदे हरि ना कोए टिकाईआ। उह फिरदे विच अन्ध अँधयार, जगत लोचन ना कोए रुशनाईआ। कलयुग दा तक लै विवहार, की विवहारी कार कमाईआ। जिस ने सृष्टी मानव ज़ाती कीती बेकार, बेरुज़गार होई लोकाईआ। आत्म परमात्म किरत करे ना कोए संसार, साची करनी ना कोए कमाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रोवण धाहां मार, कूक कूक सुणाईआ। हरि भगत दुआरा करे गिरयाज़ार, हाए उफ़ कर जणाईआ। प्रभू दी धार तों जगत जहान होया बाहर, प्यार विच ना कोए समाईआ। दीआ बाती जगत मन्दिरां उत्ते करे उज्यार, काया अन्धेरा दूर ना कोए कराईआ। नाले राम नूं कीती निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। झट राम ने कीता इशार, सहिज नाल सुणाईआ। नारदा सतिजुग कूक रिहा पुकार, दो जहान सुणाईआ। मेरा मार्ग होवे अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। कोई दीवा बत्ती अगे जगाए ना भगत दुआर, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। जो बुझ जाए फिर हो ना सके उज्यार, जगावण वाला नज़र कोए ना आईआ। हरि भगत दुआरे अन्दर हरि भगत उह होण जिन्हां दे अन्दर प्रभू दा दीप सदा रहे तैयार, दिवस रैण इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे राम जी आपणा पुराणा वेखो हिसाब, जगत अंकड़यां बाहर ध्यान
लगाईआ। आपणी कढ्ढके वेखो किताब, बिन हरफ़ हरूफ़ लिखाईआ। सम्मत शहिनशाही बारां दा रिवाज, सहिज नाल समझाईआ। हुक्म देवे ग़रीब निवाज़, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जो हुक्म वरतणा देस माझ, लेखा लिखणा कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। शहिनशाही सम्मत बारां कहे मेरे अन्तर आए अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दीवाली वाले दिन भगत दुआरे वज्जा होवेगा जंद, जंदरा कुंजी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। नौ दिन फेर रहेगा बन्द, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाईआ। एह खेल करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। ढाई साल तक जेठूवाल दी संगत प्रशाद सके कोई ना वंड, भोग घर ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।
१९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गुरमीत कौर दे गृह पिण्ड पहू विंड वाड़ा ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तष्करन खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों पर्दानशीन देणा उठाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करदे वाक्, वाकिफ़कार एकँकार परवरदिगार आपणी दया कमाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले मेरे बणा दे सज्जण साक, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सगला संग जणाईआ। मनुआ कूड़ कल्पना मनसा विच रहे ना आक, निरगुण धार एकँकार मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । मैं आदि जुगादी तेरी सेवक चाकर चाक, धरनी धरत धवल धौल हो के सेव कमाईआ। मेरे उत्ते मानव ज़ाती तन वजूद माटी ख़ाक कर दे पाक, पतित पुनीत आपणा रंग रंगाईआ। मेहरवाना नौजुवाना श्री भगवाना मेरे वल झाक, बिन नेत्र लोचन नैण नैण अक्ख उठाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी पूरब पूरी कर दे घाट, लेखा अवर रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों मुका दे पन्ध वाट, सतिजुग साचा कर रुशनाईआ। मेरी सेज सुहञ्जणी सोहे खाट, आसण सिँघासण पुरख अबिनाशण लैणा बणाईआ। पवित्र कर दे हर हिरदा तन माटी ख़ाक, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म इक्को मंज़ल दस्सदे घाट, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म दा चाढ़्ह दे रंग, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेरे दर दुआरे लँघ, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ । मेरी सेज सुहञ्जणी कर पलँघ, बिन पावा चूल आपणा आसण
लाईआ। तेरा सतिगुर शब्द वजाए मृदंग, नाद अनादी कर शनवाईआ। मैं निमाणी हो के मंगां रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार मेरे उत्ते कट दे भुख नंग, दीन दयाल दीनां अनाथां हो सहाईआ। आत्म अमृत धार वहा दे गंग, गंगा गंगोत्री दी लोड़ रहे ना राईआ। पंच विकार करे ना जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए लड़ाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक आप वंड, बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। निगाह मार लै उत्भुज सेत्ज जेरज अंड, चारे खाणी फोल फुलाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्तों मेट दे भेख पाखण्ड, कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। मैं उच्ची कूक पुकारां पावां डण्ड, डण्डावत विच लम्मी पै के सीस निवाईआ। सति धर्म दी धार सतिजुग मेरे नाल गंढ्ढ, कलयुग नाता कूड़ तुड़ाईआ। मेरा प्यार होण ना देवीं रंड, कन्त सुहागी देणी माण वड्याईआ। करवट बदल आपणी कंड, सनमुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू सति धर्म चला दे रीत, धवल हो के मंग मंगाईआ। आत्म परमात्म बख्श प्रीत, प्रीतम मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा सब दा होवे इक्को गीत, इक्को ढोला देणा दृढ़ाईआ। मानव ज़ाती अन्दरों बदल दे नीत, नीतीवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां कर लै पतित पुनीत, पतित पावन तेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कलयुग अन्तिम मेट दे दु:ख, दुखड़ा तेरे चरण टिकाईआ। माया ममता वाली मेट दे भुख, तृष्ना तृप्त कराईआ। जन भगतां धार बख्श दे सुख, सुखसागर विच समाईआ। हरिजन बणा लै ततां वाले मनुख, मानस आपणी गोद टिकाईआ। मेरी सुफल करदे कुक्ख, भगत सुहेले वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरा उजल होवे मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निगाहबान हो के निरगुण धार आपे पुछ, जोती जाते पुरख बिधाते आपणी दया कमाईआ।