पुस्तकालयभाग २४

२० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे प्रभू मेरा पूरा कर दे घाटा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी आसा पूर कराईआ। अमृत रस भर दे निरगुण धार गोबिन्द वाले बाटा, अंमिओं रस अगम्म अथाह आपणा अगम्म चुआईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दा लेखा जाए काटा,

कटाकश आपणा नाम लगाईआ। कूड़ी क्रिया खेल मेट बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। सच दुआर एकँकार सतिजुग खोल्ह दे हाटा, वस्त नाम निधान श्री भगवान आप वरताईआ। भाग लगा दे मानव ज़ाती साढे तिन्न हथ्थ काया माटा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर दे कमी, कामला आशा तेरे चरण टिकाईआ। मेरे अन्दरों कढ दे कलयुग कूड़ कुड़यार दी ग़मी, ग़मखार हो के होणा सहाईआ। ममता मोह लालच रहे ना तमी, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। सब दी बदल दे दृष्टी चम्मी, चम्म दृष्टी रहिण ना पाईआ। आपणा नाम जपा दे स्वास दमी, दामनगीर आप अख्वाईआ। मेरे उत्ते सतिजुग धार दे नवीं, नव खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। उह लहिणा पूरा कर दे जो संदेशा दिता गोबिन्द धार बवन्जा कवी, बावन अक्खरी संग मिलाईआ। तूं मालक ख़ालक जोती जाता अवतार चवी, चौबीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा परवरदिगार सांझे यार ज़रूर दवीं, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा दे हिसाब, लहिणा पूरब झोली पाईआ। तूं मालक मित्र मेरा अहिबाब, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। मैं निव निव सजदयां विच करां अदाब, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। सच दुआर एकँकार आपणा वखा अगम्म महिराब, महबूब पर्दा आप उठाईआ। मेरा हकीकत वाला बदल मज़ाज, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक बणा समाज, समग्री नाम हक वरताईआ। सोई सुरती तन वजूदां अन्दर जाए जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। कलयुग जीव हँस बणा फड़ फड़ काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर तेरे प्रेम दा उपजे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म तेरी चरणी जाए लाग, लग मातर डेरा ढाहीआ। बिन तेल बाती कमलापाती जगा चराग़, बिन सूर्या चन्द कर रुशनाईआ। मेरी कोझी कमली दे वड वड कर दे भाग, मंदभागण हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आदि जुगादी तेरे अगे अरज़ोई, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वेख पेशीनगोई, भविख्तां आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। कलयुग अन्तिम सति सच विच रहे ना कोई, सूफ़ी सन्त फ़कीर नज़र कोए ना आईआ। दीनां मज़्हबां चारों कुण्ट फिरी दरोही, दरोही दरोही करे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते अणहोणी होई, होका दे के दयां जणाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण मेरी पत गई खोही, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जगत दुआरे मैनूं मिले किते ना ढोई, मन्दिर

मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआरे रहे कुरलाईआ। तेरी दुनिया तेरे नालों होई निर्मोही, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म सके कोई ना छोही, छौहर बांके तेरा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा देणा कलयुग अन्तिम जग, जोती जाते पुरख बिधाते दयां दृढ़ाईआ। मेरे उत्तों कूड़ कुड़यार बुझा अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। नव सत्त तती वाअ ना जाए वग, पवण पवणां रूप बदलाईआ। जन भगत सुहेले कर अलग, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण धार दर्शन दे उपर शाहरग, नव दुआर दा डेरा ढाहीआ। तूं शहिनशाह सूरा सरबग, हरि करता इक अख्वाईआ। हँस रूप बणा लै कग, काग हँस रूप वखाईआ। धुन अनादी शब्द वजा दे नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत रस प्या दे मध, निझर झिरना बूँद स्वांती कवल नाभ टपकाईआ । तेरा दीपक दीआ जोती जाते जाए जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैं धरनी धरत धवल धौल तेरी सरन सरनाई गई लग्ग, वखरा रूप ना कोए दरसाईआ। मेरे उत्तों कलयुग लेखा मुका दे बगला बपड़ा बग, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे साहिब अगम्म गुसाँईंआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं बख्श अगम्मी धूड़, टिक्का मस्तक नाम रखाईआ। मेरे उत्तों कलयुग मेट दे कूड़, कूड़ कुड़यार रहिण ना पाईआ। जीव जंत चतुर सुघड़ बणा लै मूढ़्ह, मूर्ख आपणे रंग रंगाईआ। नाम निधान चाढ़्ह दे रंग गूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। उह आसा तक लै जो रख के गया मनसूर, ततां वाली खल्ल लुहाईआ। मुहम्मद दी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, जो बन्दगी विच सीस झुकाईआ। लहिणा तक लै मूसा वाला उत्ते कोहतूर, नैण मूंद की दृढ़ाईआ। जिस बिध ईसा तेरा होए मशकूर, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। निरगुण धार सरगुण नानक किहा तेरा लहिणा देणा ज़रूर, लोकमात वेख वखाईआ। जिस गोबिन्द मंन के हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों बाहर दिता समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तक लै अगम्मा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा आदि जुगादि इक दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । धरनी तेरी आसा मनसा पूरी करे पूर, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। इक्को नाम करे मशहूर, कलमा इक्को इक सुणाईआ। दूई दुवैती करे दूर, शरअ शरीअत पन्ध मुकाईआ। जन भगतां बख्श दे जन्म कर्म कसूर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भण्डारा दे नाम भरपूर, अतोट अतुट वरताईआ। तैनूं होणा ना पए मजबूर, मुश्किल तेरी हल कराईआ। कलयुग पन्ध रहे ना दूर, नेरन नेरा दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे मज़दूरी, जुग चौकड़ी तेरी सेव कमाईआ। तूं मालक मेरा हज़ूरी,

हर हिरदे वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरी तक लै सबर सबूरी, साबर हो के ध्यान लगाईआ। मैं कलयुग अन्तिम तेरी आसा रखी ज़रूरी, ज़रूरत अवर ना कोए दृढ़ाईआ। मेरे मेहरवाना नौजुआना श्री भगवाना नव सत्त इक्को बख्श अगम्मी धूड़ी, बिन चरणां टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी बख्श अगम्मी शक्त, शख़सीअत दीन दुनी बदलाईआ। कलयुग वेस वेख लै अन्तिम वक्त, घड़ी पल तेरे चरण टिकाईआ। निगाह मार लै विच जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। बिन तेरी किरपा बणे कोई ना भगत, भगवन भगती विच ना कोए समाईआ। लेखे लगे ना किसे बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी पंज तत कम्म किसे ना आईआ। मेरी इक्को बेनन्ती फ़कत, फ़िकरा ढोला इक्को दयां सुणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आ जा परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। मैं निमाणी कोझी कमली तेरी धरत, धवल हो के मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी कर दे शर्त, जो शरीअत असलीअत विच तेरा लेखा गए समझाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद तेरी इक रखाईआ। मेरा दुख्यारन दा वंड दर्द, दर्दी हो के वेख वखाईआ। मेरे उत्तों शरअ छुरी मेट दे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। इहो बेनन्ती इहो अर्ज़, आशा तेरे अगे रखाईआ। जुग बदलणा तेरा फ़र्ज़, कलयुग सतिजुग लहिणा देणा झोली पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक मेरी इहो ग़रज़, ख़ाहिश आपणी दयां दृढ़ाईआ। मैं तेरा खेल वेखणा चाहुंदी असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। इक्को तेरा नाम निधाना श्री भगवाना दो जहाना मारे गरज, भबक इक्को इक सुणाईआ। मेरे उत्ते सति धर्म दी सिधी कर दे नरद, जो नर सिँघ हो के प्रहलाद गया दृढ़ाईआ। बावन धार मेट दे गरद, बलि दुआरा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा होण ना देवीं हरज, श्री भगवाना आपणे चरणां विच लैणा टिकाईआ।

२० कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ बलवन्त सिँघ दे गृह
पिण्ड तलवंडी जलो के ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों कूड़ दीआं मेट पाबन्दीआं, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों वासना कढ गंदीआं, अमृत रस अंमिओं आप चुआईआ। निज धार एकँकार दे निज अनन्दीआ, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे छन्दीआ, सो पुरख निरञ्जण हँ ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। साचा नूर प्रकाश कर दे चन्दीआ, चन्द

चांदना इक्को डगमगाईआ। कूड़ कुड़यार दीआं अन्दरों ढाह दे कंधीआं, गढ़्ह हँकार देणा मिटाईआ। लेखे तक लै अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वालीआं संधीआं, सँध्या कलयुग नाल मिलाईआ । मेरे पुरख अकाले दीन दयाले आपणे ला लै अंगीआ, अंगीकार आप हो जाईआ। दर भिखारन हो के मंगां मंगीआं, मांगत हो के झोली डाहीआ। केते जुग चौकड़ी मेरे उत्तों लँघीआं, कलयुग अन्तिम होणा आप सहाईआ । मनुआ खेल करे वांग फ़रंगीआं, दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। कूड़ कुड़यार दीआं आयू होईआं लम्बीआं, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना छन्दीआ, सोहला ढोला राग ना कोए दृढ़ाईआ। परवरदिगार सांझे यार दीनां मज़्हबां तक लै डण्डीआं, डण्डावत तेरी विच ना कोए समाईआ। तेरीआं धारां तेरे विछोड़े विच होईआं रंडीआं, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत जहान बणया रूप पाखण्डीआं, भेखाधारी होई सृष्ट सबाईआ। लहिणा देणा कूड़ कुड़यारा मेट दे डम्बीआ, विभचारां लेखा दे मुकाईआ। तूं शाहो भूप सूरा सरबंगीआ, शहिनशाह नूर अलाहीआ। कलयुग किनारा वेख लै अन्तिम कन्ढ्ढीआ, घाट पतण फोल फुलाईआ। विद्या रही ना पांधे पंडीआ, मुल्ला शेख़ मुसायक ना कोए चतुराईआ। तेरीआं प्रीतां जाण किसे ना गंढ्ढीआं, विछोड़ा जगत ना कोए मुकाईआ। सति धर्म होया खण्ड खण्डीआ, नौ खण्ड रोवण मारन धाहीआ। दीन दुनी पूजे करीरां जंडीआं, शाह पातशाह तेरा इष्ट ना कोए मनाईआ। मानव ज़ाती तक लै वंडीआं, मानस मानव मानुख तेरे रंग ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरी हालत तेरे तरसयोग, युगती आपणी नाल बदलाईआ। सति दा रिहा कोई ना जोग, जुगती हथ्थ किसे ना आईआ। हउमे घर घर लग्गा रोग, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे संयोग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सुरती शब्द करे कोई ना भोग, भस्मड़ रूप ना कोए लोकाईआ। नव सत्त होया वियोग, विछोड़े विच सर्ब कुरलाईआ। शब्द दा होवे कोई ना बोध, बुद्धी तों परे ना कोए पढ़ाईआ। हिरदा सके कोई ना सोध, वदी सुदी ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं अन्त अख़ीर तेरा सहारा, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ। तूं परम पुरख मेरा कुदरत कादर करतारा, करीम रहीम नूर अलाहीआ। जल्वागर परवरदिगारा, सांझा यार इक अख्वाईआ। तेरी कदम बोसी विच करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। तूं चरण धूड़ मूर्ख मूढ़्ह बख्शणी छारा, टिक्के धर्म धार रमाईआ। मेरे आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा खेल तकां अँधयारा, निरँकार देणा वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अध्यारा, अन्ध आत्म कर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरे कूक कूक पुकारां,

पुनह पुनह तेरे चरणां सीस निवाईआ । मेरे मेहरवाना नौजवाना मैनूं दे अधारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं कलि कल्की निहकलंक चवीआं अवतारा, चौबीसा जगदीसा इक अख्वाईआ। अमाम अमामा जल्वागर नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा शब्द नाद धुन्कारा, अनहद नादी राग शनवाईआ। तेरा बूँद स्वांती अमृत रस ठंडा ठारा, नाभी कवल कवल टपकाईआ। मैं मांगत हो के दर तेरे बणी भिखारा, ख़ाली झोली अगे ढाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं वस्त दे दे थारा, थिर घर वासी आपणी दया कमाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरब दे दे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी एकँकारा, अकल कल धारी इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तुध बिन अवर ना कोए सहारा, सीस बिन जगदीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरी बेनन्ती मन्ज़ूर करीं निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। धरनी कहे मैं रो रो करया गिरयाज़ारा, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं मेरा शाहो भूप सिक्दारा, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को मंगां तेरा दुआरा, दूसर दर मंगण कोए ना जाईआ।

२१ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड शाह बुक्कर ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे प्रभू एका नाम दृढ़ा दे सो, सो पुरख निरञ्जण आपणी दया कमाईआ। मेरे उत्ते दुतीआ भेव रहे ना को, दूआ एका एका रंग समाईआ। सृष्टी दृष्टी जगत विकारे नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। जीवां जंतां अन्तष्करन दुरमति मैल धो, पतित पुनीत आपणी दया कमाईआ। कूड़ कुड़यारा पंज विकारा अन्दरों मेट दे गरोह, माया ममता मोह देणा चुकाईआ। आत्म परमात्म तेरे नाल सब दी जाए छोह, छौहर बांके मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया कलयुग मेरे उत्तों खोह, सति सच वस्त दे वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी मेरे निगाहबान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं समरथ पुरख वाली दो जहान, परवरदिगार अगम्म अथाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्ते होई प्रधान, नव सत्त आपणा हुक्म वरताईआ। धर्म दा रिहा ना कोए निशान, निशाना धर्म ना कोए झुलाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे ज्ञान, जगत विद्या दीन दुनी वड्याईआ। सुरती शब्द मिले कोई ना काहन, राम रामा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ।

धरनी कहे प्रभू मेरे नेत्रां वगदा नीर, नेत्र लोचन अक्ख रही शरमाईआ। तूं वड दाता गुणी गहीर, गहर गवर धुरदरगाहीआ। मालक ख़ालक पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। आदि जुगादी दस्तगीर, साजण मीत इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ी क्रिया कर अख़ीर, आख़र तेरे अगे वास्ता पाईआ। जो फ़िकरयां विच तेरा संदेशा दे के गए फ़कीर, अलिफ़ ये नाल वड्याईआ। मेरी बदल दे तकदीर, तक्ब्बर दीन दुनी मिटाईआ। मैं दरवेशण होई हकीर, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जो कहि के गया कबीर, कामल मुर्शद तेरी ओट तकाईआ। शरअ शरीअत तोड़ ज़ंजीर, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। तूं मालक मेरा बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। दीन दुनी दा अन्तष्करन बदल ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेहरवान हो के आ जा, आजज़ हो के सीस निवाईआ। दो जहान बण राजा, रईयत वेख ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा धर्म संवार दे काजा, करनी दे करते देणी माण वड्याईआ। उह लेखा तक लै जो इशारा दे के गया खिज़र ख्वाजा, सूह आपणी धार दृढ़ाईआ। मैं बिना ज़बान तों तैनूं मारां आवाज़ा, चौदां तबकां बाहर रही सुणाईआ। तेरा ज़हूर बेनज़ीर तकणा देस माझा, मजलस भगतां संग बणाईआ। तेरा सतिगुर शब्द इक्को होवे जागा, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। ठाकर स्वामी मेरे गृह आ जा भागा, बिन कदमां कदम उठाईआ। मेरे अन्तर उपजे इक वैरागा, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। कलयुग जीव हँस बणा दे कागा, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। मानव जाती आत्म परमात्म मेल मिला लै कन्त सुहागा, नार कन्त आपणा नूर कर रुशनाईआ। जो इशारा दे के गया कृष्ण नूं राधा, रैहबर हो के वेख वखाईआ। सीता धार जिस राम भेव खुल्हाया बोध अगाधा, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। तूं मोहण माधव माधा, मधुर धुन दे सुणाईआ। मेरे उत्ते नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा गुलशन खिड़या होवे बाग़ा, पत्त टहणी फल फुल देणी महकाईआ। बिन तेल बाती कमलापाती दीपक जोत जगा चराग़ा, चरागाहां कर रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी इक्को इक पारब्रह्म ब्रह्म बख्श देस माझा, समग्री सच सच वरताईआ। इक्को तार सितार वजाए रबाबा, रब्बे आलमीन यामबीन तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बादा, बेआबाद आबाद देणा कराईआ।

२१ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ बगीचा सिँघ दे गृह पिण्ड फ़तिह गढ़्ह ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे दुनियादारो जगत जीवण जीउ इन्सानी, तन वजूद माटी ख़ाक अन्दर रखाईआ। कूड़ी क्रिया मन कल्पना ममता मोह कढ्ढो बेईमानी, प्यार मुहब्बत विच सति सति सरूप समाईआ। वस्त अमोलक हक प्रीती बणो दानी, जीव जहान नौजवान मर्द मर्दान हो के दयो वरताईआ। अन्तर आत्म परमात्म आपणी मंज़ल तको रुहानी, रूहेरवां आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा छडो प्राणी, पूरब लेखा रहे ना राईआ। नवें जुग दी नवीं चढ़ो जवानी, जोबनवन्ते हो के लओ अंगड़ाईआ। सति सच दी बणा कमान ते तीर अणयाला मारो निशानी, निशाने जगत जुगत बदलाईआ। उह लेखा लहिणा पूरा कर लओ जो इशारा दिता दुर्गा आदि शक्ति भवानी, अष्टभुज सिँघ शेर शेर गई समझाईआ। जिस दी धार विच बावन दस्सी अगम्म कहाणी, बलि बलि गया जणाईआ। राम ने हथ्थ धर के मस्तक उत्ते पेशानी, पेशतर पर्दा दिता खुल्हाईआ। काहन हो के जाण जाणी, घनईया सईआ भेव रिहा खुल्हाईआ। मूसा जल्वा तक अगम्म नुरानी, कोहतूर संग रलाईआ। ईसा दीन दुनी समझ के फ़ानी, गल सलीब लई लटकाईआ। मुहम्मद चार यारी नाल भेव खोल्ह कुरानी, काया काअबा इक दृढ़ाईआ। नानक निरगुण धार कर मेहरवानी, सरगुण सच सच समझाईआ। गोबिन्द अमृत धार बख्श के ठंडा पाणी, अग्नी तत तत बुझाईआ। मानव ज़ाती इक्को रंग इक्को गृह लैणा पहचानी, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। लेखा मुके चार जुग दी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी, ख़ाना इक्को इक वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे जिज्ञासूओ मेरे उत्ते जीउ सच दा धर्म, धरनी धरत धवल धौल हो के दयां दृढ़ाईआ। तुसीं निरगुण धार प्रभू दा वरन, पारब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। पिछला कूड़ा बदलो आपणा कर्म, करनी दा करता रंग रंगाईआ। जे तुहाडा जनणी दी कुखों होया जरम, माण दयो जणेंदी माईआ। तुहाडी दृष्टी रहे ना चर्म, चम्म दृष्टी लओ बदलाईआ। प्रभू दे प्यार दा रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ लैणा भनाईआ। झगड़ा रखो ना वरन बरन, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। इक्को पुरख अकाले रखो सरन, सरनगति इक जणाईआ। जो निज नेत्र खोल्हे हरन फरन, लोयण आपणा आप वखाईआ। जगत अँगयार कूड़ी क्रिया विच मूल ना सड़न, ततव तत ना कोए तपाईआ। सति सच दी इक्को विद्या सारे पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। शरअ शरीअत विच मूल ना लड़न, नाम कलमा कातिल मक्तूल ना रूप वखाईआ। मंज़ल हकीकी सचखण्ड दुआरे साचे चढ़न, पाँधी बणो थांउँ थाँईंआ। हर हिरदे प्रभू दा भय होवे डरन, मन हंगता दूर कराईआ। लेखा वेखो चोटी जड़न, जड़ चेतन खोज खुजाईआ। लहिणा

तको सीस धड़न, हड्ड मास नाड़ी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे सच्चा मार्ग इक अपार, अपरम्पर स्वामी दए समझाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर करो विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ । सच मुहब्बत मानव मानव वेखो विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख ख़ुशी बणाईआ। अन्तर आत्म आत्म बणो मित्र यार, यारड़ा सेज सर्ब हंढाईआ। आपणी मनसा बणाओ बरख़ुरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। तन वजूद अन्दर रहे ना कोई विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप समझाईआ। धरनी कहे मानव ज़ाती इक्को बणो कबीला, कामल मुर्शद ध्यान लगाईआ। सच प्यार बणाओ वसीला, वसले यार इक रखाईआ। आपणीआं आपणीआं बदलो दलीलां, मन बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। परम पुरख परमात्म इक्को धार सब दा होए वसीला, वसल यार इक रखाईआ। आपणीआं आपणीआं बदलो कूड़ कुकर्म दीआं लीकां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। मानव ज़ाती इक्को धार बणो मनुख, मानव आपणे रंग रंगाईआ। दुनीदार हो के दयो किसे ना दु:ख, दर्दी हो के दर्द लैणा वंडाईआ। सब नाल सांझी करो आपणी भुख, जगत माया ना कोए हल्काईआ। आत्म परमात्म माणो साचा सुख, जगत दर्द ना लागे राईआ । सुफल कराओ जनणी कुक्ख, धन्न होए जणेंदी माईआ। प्रभू प्यार दा मार्ग प्रेमीआं कोलों लओ पुछ, मुहब्बत मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। जगत वासना कीमत समझो तुछ, कल्पना कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। धरनी कहे जिज्ञासूओ आपणी वेखो ज़ात, अज़ाती डेरा ढाहीआ। आपणा रूप तको पारज़ात, पारब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। कलयुग वेखो अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मन कल्पना छडो कमज़ात, कुलखणी संग ना कोए रखाईआ। मानव मानव मानस इक दूजे नाल प्यार दा जोड़ो नात, रिश्ता जग ना कोए वड्याईआ। इक्को सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखो कायनात, नव सत्त आपणा ध्यान लगाईआ। प्रेम प्यार दी सब नाल करो बात, बातन आपणा रंग वखाईआ। बिना नेत्रां तों आपणे अन्दर मारो झात, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। आपणा गृह वेखो प्रांत, हिस्सा साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। जिस विच बैठा इक इकांत, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जो देवणहारा अमृत बूँद स्वांत, अग्नी तत तत बुझाईआ। जिस दा लेखा सदा बहु बिध भांत, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। इक दूजे दी प्यार मुहब्बत विच पुछो वात, वारस हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक नूर अलाहीआ। दीन

दुनिया दी नवीं बणाओ बणत, मानस मानव मानुख आपणा प्रेम बणाईआ। सब दा इक्को सांझा होवे कन्त, कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। आपणा अन्तर आत्म बणाओ सन्त, सतिगुर सिख्या विच समाईआ। गढ़्ह तोड़ो हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पर्दा लैणा उठाईआ। सच विद्या बणो पंडत, जगत अक्खरां लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे नवें जुग दी बणाओ रीती, रीतीवान आप अख्वाईआ। सारे अन्दरों बदलो आपणी नीती, नीतीवान दए वड्याईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे करो प्रीती, प्रीतम इक्को सब दा धुर दा माहीआ। पिछली कहाणी पिच्छे गई बीती, अगला मार्ग इक्को सोभा पाईआ। झगड़ा छडो हसष्त कीटी, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद चाढ़्हो रंग मजीठी, दो जहान उतर कदे ना जाईआ । अगली खेल करो अनडीठी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। रसना बोली करो मीठी, क्रिया कूड़ ना कोए हल्काईआ। त्रैगुण तपो ना मूल अंगीठी, रजो तमो सतो ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा राह इक दरसाईआ। धरनी कहे जिज्ञासूओ दीन दुनी दा बदलो राह, रैहबर इक्को वेख वखाईआ। जो अन्तर आत्म सब दा बणे मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । जिस दे अगे सारे करन दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। उह मालक ख़ालक नूर अलाह, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। जो पूरब लहिणे देणे सब दे दए चुका, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब दे झगड़े दयो गुआ, गवाह सतिगुर शब्द बणाईआ। प्रभू दा इक्को नाम कलमा लओ ध्या, धर्म दी धार इक रखाईआ। जगत नेत्रां गुआओ ना मूल हया, लोचन नैण नैण बिगसाईआ। हँस बुद्धी ना बणाओ काँ, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। मानस ज़ाती मुहब्बत विच कोई ना खाओ सूर गाँ, पशूआं वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला सब दी इक्को माँ, दूजी दिसे ना कोए जणेंदी माईआ। सचखण्ड दुआर इक्को सब दा थाँ, थनंतर साचे वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ । नवें जुग दा रस्ता बड़ा अजीब, अजब निराला नज़री आईआ। जिस नूं मन्नण ग़रीब अमीर, वड्डा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। जिस विच दीनां मज़्हबां मिलणी तरतीब, तरीका प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस विच आसा मनसा पूरी होए उम्मीद, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। मानस मानस इक दूजे नूं सिध्धे रखो दीद, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए बदलाईआ। दीन मज़्हब दी शरअ विच होए ना कोए शहीद, कातिल मक्तूल रूप ना कोए बणाईआ। ग़फ्लत विच्चों आपणी खोल्हो नींद, सोई आपणी सुरती लओ जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वड्याईआ। सच दा मार्ग वेखो

सस्ता, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। प्रभू प्यार दा लभ्भो रस्ता, रैहबर तको नूर अलाहीआ। जेहड़ा आदि जुगादी हर घट अन्दर वसदा, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जो अमृत भण्डारा देवे अगम्मे रस दा, बिन रसना जिह्वा दए चखाईआ। जिस दा खेल अलखणा अलख दा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। उह मार्ग निराला एकँकारा हो के दस्सदा, दहि दिशा दा पन्ध मुकाईआ। तीर अणयाला दो जहानां आपणा कसदा, बिन चिल्ले कमान खिचाईआ। जिस दे प्यार विच जुग चौकड़ी फिरे नसदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। उह जुग जुग जन भगतां पैज रखदा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिज्ञासूओ हुण अगे वेला नहीं रहिणा वख वख दा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते वसणवाली सुणो मनुख ज़ाती, मानुखता वाल्यो दयां दृढ़ाईआ। इक संदेशा सुणो बिना अक्खरां वाली पाती, जिस पत्रका दा लेख ना कोए जणाईआ। नाल तको कलयुग अन्धेरा राती, अन्ध अन्धेरा ना कोए गंवाईआ। तुसीं सारे जन्म ल्या लोकमाती, मानस आपणा रूप बदलाईआ। तुहाडा दीन मज़्हब वख वख भांती, बहु भांती वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा आत्म इक इकांती, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। दुनिया जपे प्रभू दा नाम, नाम निधाना इक अख्वाईआ। जिस विच मेला होए रम्ईआ राम, काहन कान्हा मिल के वजे वधाईआ। जल्वा दिसे अगम्म अमाम, नूर नुराना मिले नूर अलाहीआ । जिस विच उपजे सतिनाम, सति सति विच समाईआ। जिस दी धार फ़तिह डंक दो जहान, जगत हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। उस मार्ग नूं लओ पहिचाण, जिस मार्ग नूं सके ना कोए बदलाईआ। उस दे उत्ते चलो नाल आराम, जगत औकड़ वेखण कोए ना पाईआ। फेर निगाह मारो आपणे काया अन्दर मकान, खेड़ा साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। जिस विच निरगुण धार करे बिश्रराम, जोती जाता आसण लाईआ। ओसे दा मार्ग इक असान, जो मुशिकल सारी हल कराईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र देण ब्यान, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे बोलो बिना ज़बान, रसना रस ना कोए चखाईआ। झगड़ा होवे ना किसे कलाम, कायनात वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी जो करनेहारा इंतज़ाम, बन्दोबस्त उदय असत जुग चौकड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ।

२२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड कादर वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणीआं आपणीआं कढ्ढो भविख्त बाणीआं, बिन अक्खरां जगत विद्या ध्यान लगाईआ। बिन नैणां वेखो अठसठ तीर्थ पाणीआं, जल थल महीअल फोल फुलाईआ। सिख मुरीद तको आपणे धर्म धार दीआं सुआणीआं, सुघड़ सुचज्जे खोज खुजाईआ। अन्तर निरंतर वेखो कर ध्यानीआं, धर्म दी धार नाल सुणाईआ। कवण मिल्या सुरती धार शब्द साचे हाणीआं, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। निगाह मारो जीवत जीव प्राणीआं, प्रीतम प्यारे हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणीआं वेखो पेशीनगोईआं, पेशतर सब नूं दयां दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते खेलां अणहोणीआं होईआं, होका दे के दयां दृढ़ाईआ। तुहाडीआं प्रेम दीआं धारां हर हिरदिउँ गईआं खोहीआं, सति सच संग ना कोए रखाईआ। जिधर वेखो मेरे उत्ते पईआं दरोहीआं, दरोही दरोही करे ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म दुआर मिले किसे ना ढोईआं, सिर सिर हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ । धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी वेखो आण के हालत, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। तुहाडे प्यार दी रही ना कोए अबादत, नाम रस हथ्थ किसे ना आईआ। बुद्धी विच ना रही सच ल्याकत, क्रिया कूड़ कूड़ हल्काईआ । प्रेम दी लुट्टी गई अमानत, अमल विच ना ख़लक ख़ुदाईआ। आत्मा दिसे ना कोए सही सलामत, सच रंग ना कोए समाईआ। पैग़म्बरो अन्त वेखो आउण वाली क्यामत, कायम मुकाम नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आपणीआं वेखो अन्त निशानीआं, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। मेरीआं जुग जुग रीतां आदि जुगादि पुराणीआं, पूरब लेखा दयां दृढ़ाईआ। कोटन वार उतपत होईआं चारे खाणीआं, अन्त रहिण कोए ना पाईआ । तुसीं निगाह मारो मेरे उत्ते करो मेहरवानीआं, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल निमाणीआं, निम्रता विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए निगाह मारीए उत्ते तेरी धरत, धवले ध्यान लगाईआ । निरगुण धार आईए परत, पतिपरमेश्वर संग मिलाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी करीए शर्त, कौल इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। बेशक साडा वसेरा उत्ते अर्श, फर्श वेखीए चाँईं चाँईंआ। निरगुण धार निराकार निरँकार नाल देवे दरस, आदर्श आपणा दए वखाईआ। तेरी नव नौ चार दी मेटे हरस, हवस पिछली दए मुकाईआ। नाम निधाना अमृत

मेघ देवे बरस, जगत तृष्ना अग्न बुझाईआ। तेरा पूरब लहिणा जोती जाता लाहवे कर्ज़, मकरूज़ हो के तेरी झोली पाईआ। तूं खेल वेखणा असचरज, अचरज लीला दए वखाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणे मर्द, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। शहिनशाही सम्मत बारां तेरा वंडे दर्द, दर्दी हो के वेख वखाईआ। शरअ छुरी कत्ल करे कोई ना करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। तेरी बेनन्ती मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे चरण रखाईआ। जुग बदलणा जिस दा आदि जुगादी फ़र्ज़, फ़ाज़ल हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ । अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए तेरा वेखीए आ के धर्म, धर्म दी धार नाल जणाईआ। नव सत्त दा तक्कीए कर्म, कर्म कांड खोज खुजाईआ। तेरा चौथे जुग दा मेटीए भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। धर्म दी धार सतिजुग तेरे उत्ते लए जरम, पुरख अकाल दए माण वड्याईआ। तेरे उत्ते इक्को ज़ात इक्को होवे बरन, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला बख्शे सरन, सरनगति इक जणाईआ। इक्को नेत्र लोचन खोल्हे हरन फरन, लोचन इक्को करे रुशनाईआ। इक्को विद्या ढोले गीत नाम निधान सारे पढ़न, पुस्तक इक्को सोभा पाईआ। इक्को मंज़ल हकीकत हक वाली सारे चढ़न, पौड़ी डण्डा इक्को नज़री आईआ। इक्को सच दुआर एकँकार सारे वड़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी ना कर गिरयाज़ारी, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे शाहो भूप सिक्दारी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी रही इंतज़ारी, बिन जगत आसा मनसा राह तकाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता योद्धा सूरबीर बलकारी, महाबली इक अख्वाईआ। जिस जुग जुग जन भगतां पैज संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उह आवे कलयुग अन्तिम आपणी वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। तेरे उत्तों कलयुग कूड़ी क्रिया दए निवारी, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। तूं इक्को इष्ट दी बणीं पुजारी, पुजारन हो के सीस निवाईआ। इक्को नाम दा लईं अधारी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। इक्को शब्द सुणी धुन्कारी, अनहद नादी नाद करीं शनवाईआ। इक्को अमृत रस पीणा ठंडा ठारी, निझर झिरनिउँ दए झिराईआ। इक्को दीपक जोत करे उज्यारी, कमलापाती डगमगाईआ। धरनीए तूं जाईं उस साहिब दे बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ । जिस नूं सब ने मन्नया निहकलंक अवतारी, कलि कल्की अगम्म अथाहीआ। अमाम अमामा नूर नुराना शाह सिक्दारी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा कर्ज़ सब दे दए उतारी, बाकी रहिण किछ ना पाईआ। सदी चौधवीं जिस दी चरण धूड़ लाउणी छारी, संग मुहम्मद चार यार सीस निवाईआ। ईसा मूसा जिस नूं

वेखण नैण उग्घाड़ी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। उह लहिणा देणा तेरा पूरा करे लेखा वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत समुंद सागर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल सदा जुग चारी, जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाईआ।