२२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ मल सिँघ दे गृह रजीवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे मेरे पुरख अकाले दीना बंधू, बंधप हो के बन्धन मेरे दे तुड़ाईआ। आदि जुगादि दीन दयाल सद बख्शंदू, बख्शिश रहमत निरगुण धार आप कमाईआ। अमृत धार अमोलक रस संधू, सिन्ध सागर एका एक देणा वहाईआ। मेरे ठाकर स्वामी अन्तरजामी मैं तेरा गावां छन्दू, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। परवरदिगार सांझे यार इक संदेशा दे दे शंकर शिव शम्भू, शबे रोज़ दे दृढ़ाईआ। मेरी धार तक लै निरगुण निराकार देश जम्बू, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरा भार उठा लै आपणे कंधू, दो जहानां आपणे कंध उठाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणा कुफ़ल तोड़ दे जंदू, कुंजी इक्को इक लगाईआ। निगाह मार लै मेरे नव नौ खण्डू, सत्त दीप ध्यान लगाईआ। पर्दा लाह दे ब्रह्म धार ब्रह्मण्डू, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। तेरी धार एकँकार मैनूं लग्गे चंगू, चंगी तरह देणी समझाईआ। किस बिध कलयुग अन्त अख़ीर समां लँघू, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा ठाकर स्वामी दीना बंधू, बन्दना विच मंग मंगाईआ। उह तक लै मेरे उत्ते त्रैगुण माया लाया लम्बू, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सब दा भाग होया मंदू, मंदभाग दिसे लोकाईआ। तुध बिन पाए कोए ना ठंडू, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी संगीआ, सगले साथी तेरी सरनाईआ। मैनूं ला लै आपणे अंगीआ, अंगीकार इक अख्वाईआ। मैं निमाणी हो के मंग मंगीआ, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उत्तों मेट शाह फ़रंगीआ, फ़ैसला आपणा हक सुणाईआ। मेरा सीस चोटी होई नंगीआ, ओढण उपर ना कोए रखाईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंदीआ, रहमत आपणी देणी कमाईआ। ओह वेख लै सदी चौधवीं जांदी लँघीआ, मुहम्मद संग चार यार नैण उठाईआ । ईसा दी धार सदी बीसवीं चौथा साल पक्ख पंझीआ, पंझी प्रकृती दए दुहाईआ। मूसा नेत्र नीर वहाए अंझीआ, कोहतूर तूर दुहाईआ। शंकर धार बाणा पहन के दस्से जंगीआ, शस्त्र तेरा नाम जणाईआ। नव सत्त तेरे
हुक्म दीआं दिसण वंडीआ, वंडणहारा इक्को होवे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी निमाणी धवल, धौल हो के सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी मेरा मालक इक्को अवल, एकँकार तेरी वड्याईआ। तेरा रूप अनूपा जिस नूं ना कोई जाणे सुंदर सवल, सांवरीआ भेव कोए ना आईआ। की लेखा जाणे तेरी धार जो ब्रह्मा उपज्या विच्चों कवल, नैण तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना मेरे उत्ते जा मवल, मौला आपणा खेल वखाईआ । तेरा नूर अलाही इक्को तकां सलल, साहिब स्वामी पर्दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे मालक मेरे उत्ते कर दे रहमत, रहीम रहमान दया कमाईआ। मेहरवान मेरे नाल हो सहिमत, सति सच दे मालक दे वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों मिटा दे ज़हिमत, माया ममता दु:ख रोग रहे ना राईआ। मेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी झोली पा दे मेहनत, दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धवल धौले ना कुरला, बिन रसना कूक कूक सुणाईआ। मैं आदि जुगादी मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जोती जाता एकँकारा नूर अलाह, परवरदिगारा सांझा यारा धुरदरगाहीआ। एथे ओथे दो जहानां रहिनुमा, रैहबर हो के वेख वखाईआ। सच संदेशा धुर फ़रमाना देवां सुणा, पैग़ाम इक्को इक जणाईआ। तेरा हिस्सा वंड रहे ना कोई गुणां, वखरी धार ना कोए रखाईआ। तेरी पुकार दातार हो के आप सुणां, निरँकार हो के वेखां थांउँ थाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती छाणां पुणां, घट घट अन्दर वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी ना कर गिरयाज़ारी, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं आदि जुगादी एकँकारी, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। धवले तेरी पावां सारी, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बाद मेरी आई वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। तूं नेत्र लोचन नैण अक्ख उग्घाड़ीं, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेरा रूप अनूपा ना कोई मुच्छ ना कोई दाढ़ी, केस नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी हो के फिरां तेरे पिच्छे अगाड़ी, दो जहानां वेखां चाँईं चाँईंआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वतां लेखे लाईआ। तेरी किस्मत होण ना देवां माढ़ी, माढ़ी मण्डप रहिण कोए ना पाईआ। मैं इक्को हुक्म संदेशा देवां शंकर धार जो लेखा जाणे राय धर्म नाल मौत लाड़ी, चित्रगुप्त आपणी गंढ्ढ पुआईआ। उह नव सत्त तेरे उत्ते वेखे अखाड़ी, दीन दुनी दुनी दा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म
इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे धरनी ना रो वहा अथ्थर, हंझूआं हार बणाईआ। नी तेरे उत्ते मेरा गोबिन्द लथा सथर, यारड़ा सेज हंढाईआ। मैं पूजा मिटाउणी पाहन पत्थर, सिल सिलसला रहिण ना पाईआ। दीन दुनी नूं करना मथन, लख चुरासी रिड़कां थांउँ थाँईंआ। तेरे उत्ते इक चलाउणी कथन, वारता इक्को इक समझाईआ। इक्को ढोला गीत आवां दस्सण, इक्को सिख्या सच पढ़ाईआ। इक्को धर्म चलावां रथन, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। कलयुग मेटां अन्धेरी मस्सन, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे वेख वेख हस्सण, विष्न ब्रह्मा शिव ढोले गाईआ। तूं वी इक्को प्यार दा लैणा रसन, बिन रसना रस बणाईआ। साचा ढोला गाउणा जसन, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सर्ब कला समरथण, अकथ आपणा हुक्म जणाईआ।
२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड गालब रण सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे मैं सदा अनादी, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। एथे ओथे दो जहानां मेरा लेखा ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड वेखां चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी रिहा विस्मादी, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। चार जुग दे शास्त्र मेरी धार रहे अराधी, अक्खरां नाल मिल के सिफ्तां ढोले गाईआ। मेरा भेव अभेदा बुद्धी तों परे बोध अगाधी, जगत अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। मेरी मंज़ल हद हदूद समझे कोए ना हादी, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा खेल सदा तन वजूदां विच बाडी, हड्ड मास नाड़ी आपणा रंग रंगाईआ। मेरी खेल आपणे आप विच्चों सदा जागी, जागरत जोत विच समाईआ। मेरा ताल तलवाड़ा बिना साजां तों अनरागी, अनहद मेरी धुंन बेपरवाहीआ। मैं लत्तां पैरां वाला बणया कदे नहीं पाँधी, कदमां कदमां कदम ना कोए उठाईआ। मेरी आशा अक्खरां विच निरअक्खर धार आपणा आप गांदी, दूसर समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ । शब्द कहे मैं अनहद अगम्मी धुन, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। सरवणां नाल मैनूं सके कोई ना सुण, अणसुणत दयां समझाईआ। मेरा मुख दन्द जिह्वा नहीं, मैं बिना रसना तों मुन, मुनीश्रां भेव ना कोए जणाईआ। मेरा जगत कांड तों बाहर गुण, अवगुण नज़र कोए ना आईआ। मेरा लेखा आदि जुगादी एथे ओथे अगे पिच्छे हुण, घट घट आपणा खेल खिलाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को कुंन, कुल मालक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। अनहद शब्द कहे मेरी धुन्कारी, बिन ताल तलवाड़े सोभा पाईआ। मेरी मंज़ल जगत नेत्रां तों बाहरी, अक्खीआं वेखण कोए ना पाईआ। मेरा भेव खुल्हाया पुरख अकाले जोत निरँकारी, नर नरायण दिती वड्याईआ। मेरी मंज़ल हक दुष्वारी, काया मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। मैनूं कोटन कोटि लभदे फिरन पुजारी, पूज पूज ध्यान लगाईआ। अणगिणत काया रहे ठारी, जलधारा सीस कराईआ। कोटन वसे जंगल जूह पहाड़ी, टिल्ले पर्वतां फेरीआं पाईआ। कोटन कोटि मूंड मुण्डा के मुच्छ दाढ़ी, भज्जे वाहो दाहीआ। कोटन कोटि घर छड के गए लाड़ी, वैरागी त्यागी हो के फिरन वाहो दाहीआ। मेरी खेल शब्द कहे सब तों न्यारी, निराकार दिती वड्याईआ। बिन साजां तों आवाज़ बिन सितारां तों धुन्कारी, बिन हथ्थां हथ्थ शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। अनहद ख़ुशीआं दे नाल हस्सया, हस हस के रिहा जणाईआ। जन भगतो मैं नौ दुआर कदे नहीं वस्या, जगत वासना ना कोए रखाईआ। मेरा लेखा नहीं नाल रैण अन्धेरी मस्सया, कूड़ कुड़यारा वंड ना कोए वंडाईआ। मैं मोह विकारे विच कदे नहीं फसिआ, जगत तृष्ना ना कोए हल्काईआ। मैनूं कूड़ क्रिया किसे नहीं डस्सया, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। मैं बिना कदमां तों फिरां नस्सया, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा इक्को मालक ख़ालक पुरख समरथया, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ । जो मेरा लहिणा देणा रखे आपणे हथ्थया, दूसर डोरी ना कोए फड़ाईआ। मैं हुक्म सुणावां आदि जुगादि इकट्ठयां, जो एकँकार दए दृढ़ाईआ। मेरा गृह मन्दिर टिकाणा साढे तिन्न हथ्थ काया मठिआ, शिवदुआले साचे सोभा पाईआ । जिथ्थे मेरे प्यार दी धार जोत जगे लट लटया, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अनहद शब्द कहे मेरी अगम्म निशानी, जगत निशाना नज़र कोए ना आईआ। मेरी मंज़ल अगम्म रुहानी, रूह बुत नाल मिल के वजे वधाईआ। मेरी आशा आदि जुगादि नहीं कोई बेगानी, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं जद वसां पहली धार पेशानी, पेशतर दयां जणाईआ। मेरी सब तों वखरी जवानी, जोबनवन्त इक अख्वाईआ। मेरी आवाज़ बिन जिह्वा ज़बान तों धुन्कानी, धुनी आपणी दयां प्रगटाईआ। जिस नूं जगत विद्या ना समझे ना कोए जाणे अनुभव दृष्टी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। अनहद शब्द कहे नौ दुआरे वासना ढाह, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। दुरमति मैल मैल धुआ, पतित पुनीत कराईआ। फेर पर्दा आप उठा, ओहला अन्दरे अन्दर उठाईआ। फेर नच्चां टप्पां कुदां नाल चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। रूप अनूपा लवां बदला, सति सरूपी
इक अख्वाईआ। जन भगत सुहेले लवां जगा, गुरमुख मेले मेलां चाँईं चाँईंआ। सुरत सवाणी नाल लवां रला, हाणी हो के संग बणाईआ। फिर आपणी मंज़ल दयां वखा, जिथ्थे दूजा चढ़न कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर बाहरों कहे मस्तक ते मेरा अन्दर नूर रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। फेर मेरे शब्द दी शब्द दए गवाह, शहादत पंचम पंच शब्द भुगताईआ। सब दा मेला होवे सहिज सुभा, सो पुरख निरञ्जण आप कराईआ। हँ ब्रह्म जोड़ जुड़ा, जुगती आपणी दए समझाईआ। पहली मंज़ल पहला राह, रैहबर हो के दयां वखाईआ। दूजे दूई दुवैत चुका, दोहरा आपणा ताल वजाईआ। तीजे तीजा नेत्र नैण खुल्हा, घर घर करां रुशनाईआ। चौथे चौथी मंज़ल आप पहुंचा, पूजण योग इक समझाईआ। पंचम मीता बण के रहिनुमा, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। मेरा शब्द अनादी अनहद जिस नूं अक्ल बुद्धी जाणे कोए ना, विद्या विद्दत विच ना कोए समझाईआ। सन्त भगत सुहेले जिन्हां पल्लू दिता फड़ा, उह मैनूं मिल के जगत गए सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मेरी कीती सिफ्त सलाह, अक्खरां नाल कीती वड्याईआ। चार जुग दे शास्त्र होए गवाह, शहादत मेरी रहे भुगताईआ। मैं कोई जगत रबाब नहीं तन साज नहीं ना कोई मैनूं उंगला नाल सके वजा, वजह सके ना कोए समझाईआ। मैं आपणी धुन आपणी धार विच्चों लवां प्रगटा, आप आपणे विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। अनहद शब्द कहे मेरी धार अनमुली, कीमत जगत कोए ना पाईआ । मेरा लेखा जाणे मालक खालक सुल्हकुली, कुल मालक वेख वखाईआ। मैं गाया जावां ना कदे किसे बुल्ल्हीं, रसना जिह्वा चले कोए ना चतुराईआ। मैं जदों उपज्या प्रगट होया ते होया भगतां दी काया कुल्ली, काअबे आपणा रंग रंगाईआ। हरिजन मेरी फल फुलवाड़ी फुल्ली, लोकमात महके टहिके चाँईं चाँईंआ। मेरी धार कदे ना रुली, जुग जुग मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। अनहद शब्द कहे मैनूं सारे कहिंदे शब्द, शब्द शब्द रूप समाईआ। मेरा सब तों वखरा मज़्हब, ज़ात वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा सब तों वखरा अदब, अदाब विच सारे सीस निवाईआ। मेरा भेव निराला अनोखा दिसे ग़ज़ब, हैरानी विच दयां जणाईआ। जिन्हां मैनूं अन्दरों सुणया उह बाहर होए ना कदे तुअजब, परेशानी विच कदे ना आईआ। मैं जदों करां ते करां भगतां दी मदद, अन्दर मिल के ख़ुशी बणाईआ। मेरे प्यार विच रहे ना कोए तशदद्, झगड़ा कूड़ ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। अनहद शब्द कहे मैं सच दस्सां ना मेरी चोटी ना मेरी जड़, चेतन आपणा रूप जणाईआ। ना मैं अन्दर ना मैं बाहर ना मैं दरवाज़े अगे सकां खड़्ह, इक्को गृह बैठा डेरा
लाईआ। ना कोई अक्खर ना कोई इलम ना कोई विद्या लवां पढ़, आदि जुगादि मेरी अगम्म पढ़ाईआ। ना ततव तत हो के अग्नी जावां सड़, गोरां विच ना डेरा लाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले ऐसा घाड़न दिता घड़, मैनूं जम्मण वाली कोए ना माईआ। ना मेरा कोई सीस ना कोई धड़, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जन भगतो सच पुछो अनहद शब्द कहे मैं हर हिरदे अन्दर बैठा वड़, अन्दर बैठा नज़र किसे ना आईआ। मेरा ताल सितार बिन तालां वजे कड़ कड़, आप आपणी आवाज़ सुणाईआ। जे मेरा सति सरूप तकणा ते मस्तक दी धार तों उपर जाओ चढ़, जिथ्थे चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ नज़र कोए ना आईआ। इक्को वेखो सति पुरख दा टिकाणा अगम्मी गढ़्ह, जिस दी चार दीवार समझ कोए ना पाईआ। अनहद शब्द कहे ना कोई भय ना कोई डर, भउ सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी निरगुण धार जिस ने मैनूं निरगुण धार दिता वर, पुरख बिधाता इक्को मेरा धुर दा माहीआ।
२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गुरतेज सिँघ दे गृह
पिण्ड घल कलां ज़िला फ़िरोज़पुर
नारद कहे धरनीए आ वेख हाहे उत्ते टिप्पी, जिस दी टीका टिपणी समझ किसे ना आईआ। वैरागणे त्यागणे आपणीआं संवार के वेख लिटीं, मेंढी सीस ना कोए रखाईआ। दीन दुनी दी धार तक लै पूजदी पत्थर इट्टीं, पाहनां सीस निवाईआ। प्रभ दी धार दिसे किसे ना चिट्टी, चौथे जुग ध्यान ना कोए रखाईआ। तेरी खेल कमलीए किसे कोलों ना जाए नजिठ्ठी, बिन सम्बल दे मालक संभाल सके कोए ना राईआ। झट धरनी दोहथड़ मार के पिट्टी, मेरी पटने वाले अगे दुहाईआ। मैं मिट्टी ख़ाक उत्ते लिटी, लम्मी पै के दयां सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी जगत तों बाहर वेख लै मिती, मित्र प्यारे खोज खुजाईआ। मेहरवाना नौजवाना तेरी मानव ज़ाती दी विगड़ी असथिती, थित वार रंग ना कोए रंगाईआ। मन कल्पणा सब नूं रही जित्ती, हार विच ख़लक ख़ुदाईआ। प्रेम भावना रही कोई ना मिट्ठी, कुड़ावे रस भरी लोकाईआ। जगत खेल होई अनडिठ्ठी, नेत्र वेखण कोए नाँ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं नारद की कुछ कहिंदा, की भेव रिहा खुल्हाईआ। झट नारद कहे धरनीए तूं संभाल लै आपणा लहिंगा, ओढण सीस सीस टिकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वेख लै धर्म नाल खैहन्दा, दिवस रैण
करे लड़ाईआ। उह झगड़ा तक लै दिशा लहिंदा, ईसा मूसा मुहम्मद रहे टकराईआ। शरअ दा बुरज जांदा ढहन्दा, अगे हो ना कोए बचाईआ। प्रभ दा भाणा अवतार पैग़म्बर सहिंदा, गुरु गुरदेव वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ । नारद कहे धरनीए सदी चौधवीं कर होश, हुशियारी नाल जणाईआ। मैं जुग चौकड़ी रिहा ख़ामोश, रसना बचन ना कोए दृढ़ाईआ। उह वेख लै दीन दुनी दा तन वजूदां लथ्थण वाला पोश, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर कलयुग कूड़ ने लाया दोष, दोषी होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं ख़बर आई अणहोणी, बेख़बरे दयां जणाईआ। तेरी दुरमति मैल प्रभ ने धोणी, पतित पुनीत करे सफ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हर हिरदे अन्दरों खोहणी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जो इशारा दे के गया अवतार मोहणी, मोहण माधव की आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए प्रभ पावणहारा भिख, भिखारने तेरी झोली दए भराईआ। जो इशारा दे के गया देव रिख, रिखव देव अठवां अवतार दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम बिना पुरख अकाल बदले ना कोए भविख, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। साची सिख्या विच बणाए कोई ना सिक्ख, साख्यात नज़र कोए ना आईआ । बिना कलम शाही तों आपणे सीने उत्ते गया लिख, काग़ज़ रंग ना कोए रंगाईआ। अन्दर प्रगटा के अगम्मी इच्छ, आशा आपणी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे, नारद, किरपा करे अगम्मा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरी आसा मनसा लए वर, ख़ाहिश आपणे नाल रखाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करे जो कहिके गया सिँघ नर, नर सिँघ हो के प्रहलाद गया समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सच भण्डार देवे भर, वस्त नाम अतोल अतुल वरताईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के आवे तेरे दर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। दीआ बाती कमलापाती सम्बल नगरी देवे धर, धरनी धरत धवल धौल करे रुशनाईआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त भाणा लैणा जर, सिर सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। करनी दा करता कुदरत दा कादर आपणी करनी लए कर, दूसर संग ना कोए बणाईआ। तेरा भय भउ चुकाए डर, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़े हँकार गढ़्ह, हउमे हंगता दए मिटाईआ। निरगुण धार तेरे अन्तर जाए वड़, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। तूं साची सिख्या धुर दी विद्या लैणी पढ़, बिन अक्खरां दए समझाईआ। तेरा लहिणा देणा मेटे बिना सीस धड़, धरनी धरत धवल धौल धुर दा रंग रंगाईआ। तूं दर्शन करना सच दुआर खड़्ह, सनमुख
हो के सोभा पाईआ । सरन सरनाई बेपरवाही जाणा पड़, सीस जगदीश इक निवाईआ। तेरे उत्ते सतिजुग नवां घाड़न लए घड़, घड़न भन्न्हणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ कुड़यारा तोड़े हँकारी गढ़्ह, हउमे हंगता हँकार विकार रहिण कोए ना पाईआ।
२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सीतल सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़रीदकोट
नारद कहे धरनी सुण मेरी अगम्मी मम्मी, ममता वालीए तैनूं दयां जणाईआ। तेरे उत्ते जोत प्रकाश नूर रिहा किसे ना शमी, शमांदान विच जहान नज़र कोए ना आईआ। साचा नाम कलमा नज़र ना आए पवण स्वासी दमी, दामनगीर शाह हकीर संग ना कोए बणाईआ। ओह तक लै तेरे उत्ते आउण वाली ग़मी, ग़मखार हो के दर्द सके ना कोए वंडाईआ। दीन दुनी दी धार तक लै दृष्टी वाली चम्मी, चम्म दृष्टी सके ना कोए बदलाईआ। कोझीए कमलीए सदी चौधवीं गूढ़्ही नींद मूल ना सवीं, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। तैनूं ख़बर अगम्मी सुणावां नवीं, नव सत्त दयां दृढ़ाईआ। नी बिन तन वजूदां सवाधान हो के बहवीं, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। ओह तक लै की खेल करे जोती जाता पुरख बिधाता अवतार चवी, चौबीसा जगदीसा आपणा हुक्म वरताईआ। तूं उस दे बिन सीस चरणी ढहवीं, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। उह लेखा याद कर लै जो संदेशा दे के गया रवीदास रवी, पानहे गंढ्ढ की दृढ़ाईआ। जिस दी धार विच एका तुक गा के बवन्जा कवी, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द शब्द शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए मैं तैनूं की देवां पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर जणाईआ। की खेल करे अगम्म अमाम, अमलां तों बाहर नूर अलाहीआ। जिस नूं सजदयां विच सारे करन सलाम, सलामालैकम कहि के सीस निवाईआ। उहदा खेल अनोखा, जिस नूं जाणे ना कोए इन्सान, अक्ल आकलां चले ना कोए चतुराईआ। उह परवरदिगार सांझा यार आपणा करन वाला इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरे उत्तों शरअ दे झगड़े मेटे तमाम, तमंना कूड़ रहिण ना पाईआ। मज़्हबां दा रहिण ना देवे कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत सब दे अन्दरों बाहर दए कढ्ढाईआ। इक्को प्रगट करे अगम्मा नाम, नर नरायण आप प्रगटाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी शाम, शाह पातशाह इक्को नूर जोत करे रुशनाईआ। तूं उस दे चरण कवलां करनी प्रणाम, कदम बोसी विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं आई ख़बर हज़ूरी, हज़रतां तों बाहर दृढ़ाईआ। उह मालक ख़ालक जल्वागर नूरी, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। जो निरगुण सरगुण धार सदा दस्तूरी, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। जो सब दी आसा मनसा करे पूरी, पूरब लहिणे दए चुकाईआ। उस दी अवाज़ जिस धार विच मूसा सुणी उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर जणाईआ। मूसा मुसलसल जिस दी कीती मशहूरी, ईसा आपणी गंढ्ढ पुआईआ। मुहम्मद मंज़ल दस्सी नेड़े दूरी, चौदां तबकां खेल खिलाईआ। नानक निरगुण सरगुण धार मोढे रख के भूरी, ज़मीं असमानां पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द अमृत रस चाढ़्ह सरूरी, सुरती सुरत शब्द समाईआ। उह तेरी धार वेखे हज़ूरी, दर ठांडे ध्यान लगाईआ। कलयुग क्रिया मेटे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब दए गंवाईआ। तेरे उत्ते आपणे चरण छुहाए धूड़ी, धूड़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। मानव ज़ाती चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ही, मुगधां आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए मेरी हिलदी वेख लै बोदी, दो जहानां की जणाईआ। जो इशारा दे के गए वेदी सोढी, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वासना होणी लोभी, माया ममता सर्ब हल्काईआ। भगत जन जनणी दिसे किसे ना गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होणी कमली कोझी, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। सति धर्म दी रही किसे ना सोझी, सुदी वदी भेव ना कोए खुल्हाईआ। पंच विकार सब नूं करे रोगी, शफ़ा हथ्थ किसे ना आईआ। मन वासना सब दी होणी भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म मिले मेल ना धर्म संयोगी, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए तूं खेल वेख लै आपणे जग, जग जीवन दाता इक दृढ़ाईआ। की हुक्म देवे सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरे उत्ते मानव जाती होई कग, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। ओह तक लै नौ खण्ड पृथ्मी लग्गण वाली अग्ग, सत्त दीप ना कोए बुझाईआ। बिन पुरख अकाले दीन दयाले दर्शन मिले ना किसे उपर शाहरग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। बिन सतिगुर शब्द नाम निधाना जाम प्याए कोए ना मध, सच ख़ुमार ना कोए चढ़ाईआ। बिन ठाकर स्वामी परवरदिगार शरअ दी मेटे कोई ना हद्द, हदूदां डेरा कोए ना ढाहीआ। बिन परम पुरख पुरखोतम आत्म परमात्म बणाए कोई ना यद, यदी यदप आपणा रंग रंगाईआ। तूं एकँकार इक इकल्ले धुर दे माही सद्द, सद्दा देणा चाँईं चाँईंआ। जिस दे हुक्म विच केते जुग चौकड़ीआं गए लद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। उह मालक ख़ालक नूर नुराना शाह सुल्ताना तेरा माही आवे
रब्ब, रब्बे आलमीन कहि के जिस नूं सारे गाईआ। तेरी सार पाए झब, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। शब्द अगम्म सुणाए नद, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। तूं ख़ुशीआं विच होणा गद गद, ख़ुशी आपणे विच प्रगटाईआ। तेरे उत्ते सभा मलेछां मेटे सभ, सभ्यता इक्को दए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे बध्ध, बधक दा लेखा कृष्ण नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निराकार निरवैर निरँकार आपणा आप बणाए सबब, दूसर आस ना कोए रखाईआ।
२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ जगदीश दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा रखो भरवासा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जो लेखे लावे मानव ज़ाती पवण स्वासा, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर भेव खुल्हाए पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर पर्दा ओहला दए चुकाईआ। सच दुआर एकँकार पाए रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन खेल खिलाईआ। अन्तर निरंतर निरगुण धार करे वासा, वास्ता आपणे नाल जणाईआ। जोती नूर नूर करे प्रकाशा, अन्ध अज्ञान दए गुआईआ। लेखे लावे तन वजूद हड्ड नाड़ी मासा, रक्त बूँद लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ आदि जुगादी जगदीस, जगदीश्र इक अख्वाईआ। जिस दे छत्र झुले अगम्मी सीस, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ । जिस दा इक्को नाम कलमा हदीस, इक्को ढोला सिफ्त सलाईआ। जो लहिणा देणा मेटे कलयुग अन्तिम बीस, इकीसा आपणा खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर लख चुरासी जाए पीस, सिर सर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दर इक वखाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दी इक्को रखो सरन, सरनगति इक जणाईआ। जो मेटणहारा जन्म मरन, मर जीवत रूप दए दरसाईआ । जो आत्म धार परमात्म बन्न्हे आपणे लड़न, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। जिस दी मंज़ल सूफ़ी सन्त फ़कीर चढ़न, दूसर नज़र कोए ना आईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला हार भन्न्हण घड़न, समरथ अकथ इक अख्वाईआ। जो तुहाडा लेखा जाणे चोटी जड़न, जड़ चेतन वेख वखाईआ। जिस दे ढोले आदि जुगादि सारे पढ़न, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। उह निरगुण धार हो के पीआ प्रीतम आया फड़न, फड़ बाहों गले लगाईआ। जिस दा झगड़ा नहीं कोई ज़ात बरन, वरन वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवान हो के खोल्हणहारा नेत्र हरन फरन, निज लोचन करे रुशनाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दा इक्को मंगो दरस, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जो अमृत मेघ देवे बरस, दीन दुनी दी तृखा बुझाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत आपणी सच कमाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस पिछली दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दे चरण कवल करो डण्डावत, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। तुहाडे अन्दरों कूड़ी क्रिया कढ्ढे बग़ावत, बग़लगीर इक अख्वाईआ। नाम निधान दए निआमत, रस अनडिठ्ठा आप चखाईआ। तुहानूं एथे ओथे दो जहान रखे सही सलामत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेटणहारा अन्ध अन्धेर अन्धेरी शामत, शमअ नूर नूर जोत करे रुशनाईआ।
२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे मेरे मालक निगाह मार नबी नूह इन्सान, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा भेव चुकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सृष्टी कायनात तेरा ख़ानदान, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जाते पुरख बिधाते कर पहचान, बेपहचान आपणा भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची कर परवान, मुकामे हक आपणा पर्दा लाहीआ। साचा कलमा धुर दा नाम दे दान, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। बिन नेत्र लोचन नैणां अक्खीआं मार ध्यान, जोती जाते हो के वेख वखाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दर होई सुन्नसान, सच वस्त नज़र कोए ना आईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सुल्तान, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। पिता पूत कर परवान, परम पुरख आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। धरनी कहे परवरदिगार मेरी दुआ, दस्त बदस्त सीस निवाईआ। मुहम्मदे ज़बी अर्शे नवा फ़र्शे मज़ी तोज़ूने ख़ुदा ज़बलो ज़विग मोज़ीने शवा ज़कीतुल ज़मू शमीउल शवय कमुसतो नज़ू वज़ीअते वज़ा जगमे नगिद दीनाए फ़ज़िग नूरे ज़हा रुशनाए ज़वा कुज़ीने कमू ज़मीने ज़विद धरतीए ख़ाक अलाही पाक पतित पुनीत आपणा रंग रंगाईआ। हज़रते मूसा मुविद ज़कूअम ज़विद सनीअल ज़वी अर्शे तवी ज़ोकू ज़ुमा नूरे रहिनुमा मुर्शदे बदू मुरीदे दुआ परवरदिगारे ख़ुदा ख़ुद मालक तेरी बेपरवाहीआ। हज़रते मसीहे मविंन यसूहे कविंन जामअलू मविस्ते रज़ा अगसते दुवा ज़मीउल ज़विद अर्शे कविद अज़ीअन अता तज़ीउल
जपा ज़कवी ज़वू चश्मे नरू जाहिदे मविद जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। ईसाए सलीब तख्ताए नज़ीब नौज़ाने शवी फ़र्शाने वसीह दो जहाने तबी तज़लो ज़म्बू फ़ज़लो वज़ू र्किशमाए कबू कुनिंदाए दवू बरस्ते बराह जुनहा दुवा जकमी ज़वी जोज़ू समी अकीजउल पिताए पिदर दूज़ाए पिसर नूराए बरदर शहाए ज़वदर ज़मीउल जमा चीने ज़वी रुहीने मज़ी मकबराए वज़ू मौजूदे शबू नूरे नूर नुराने ज़मक्क शहिनशाहे शफ़क्क शफ़ते शफ़ी मुजेतजाने रवी वज़ीउल वज़द नज़ूने खज़ुद हज़रते कुज़ा बशरते दुवा दुसरते वज़ा फ़ितरते मुदा मुबीउल मवी कुज़ाने कवी चाज़ूज़मा नूरी ख़ुदा गाॅडे गज़ू गज़ीउल गुमम मुजतामे जुममाजुनीआ जगी ज़ाहू ज़बी जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कमज़न कमू ज़मज़न नवी शाने शबद्द दो जहाने ज़बद ज़ीकी ज़वा फ़र्शे दुवा नूरी ख़ुदा खादमे ख़िदमत ख़ुद मालक लेखे आप लखाईआ।
२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभू मेरे दु:ख भञ्जण, भव सागराँ पार देणा कराईआ। मेरे शाहो भूप आदि जुगादी निरञ्जण, जोती जाते देणी माण वड्याईआ। जन भगतां धूड़ करा दे आपणे मजण, दुरमति मैल देणी धुआईआ। साचा नाम नेत्र पा दे अंजण, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बणा लै सज्जण, साजण हो के मेल मिलाईआ । तेरे सन्त सुहेले कूड़ी क्रिया मात तजण, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। शब्दी धार हो के गज्जण, भय भाओ सिर ना कोए रखाईआ। घर घर तेरे नाम निधानी नाद वजण, बिन ढोलक छैणे कर शनवाईआ। बिन तेल बाती दीपक जगण, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सच प्यार विच करना मग्न, मस्ती नाम ख़ुमार चढ़ाईआ। पवित्र करना गुरमुखां बदन, तन वजूद दुरमति मैल धुआईआ। लख चुरासी विच्चों आया कढण, फड़ बाहों पार कराईआ। लेखे लाउणा नाड़ी मास हड्डण, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ दी मेटणी हद्दण, हदूद आपणी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दर्शन देणा उपर शाह रगण, नौ दुआर एकँकार पन्ध देणा मुकाईआ।
२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गहिणा सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे जन भगतो परम पुरख दा माणो रंग, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। अमृत धार वहाए काया गंग, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। आत्म परमात्म बख्शे संग, सगला साथी आप हो जाईआ। जगत तृष्ना मेटे भुख नंग, वस्त सति सच वरताईआ। जगत विकार करे ना तंग, पंच विकार रहिण ना पाईआ। मनुआ मनसा नाल करे ना जंग, झगड़ा कूड़ दए मिटाईआ। किरपा करे आप सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ । तुहाडी मंज़ल तुहाडे अन्दर वेखे लँघ, नौ दुआर दा डेरा ढाहीआ। तुहानूं सति सरूप आपणा दरसाए हँ, पारब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब होए सहाईआ। धरनी कहे जन भगतो प्रभ दी सरन मंगो सरना, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जो लहिणा देणा दए चुका, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। भाण्डा भरम दए भना, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। साचा मार्ग दए समझा, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। अगम्मी रमज़ दए लगा, नाम इशारा इक समझाईआ। प्रेम दा रस दए चखा, बिन रसना रस जणाईआ। तुहाडी बेनन्ती कबूल करे दुआ, दो जहानां मालक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को इक सदा, सदके वारी जिस तों सारे घोल घुमाईआ।