२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सुंदर सिँघ दे गृह पिण्ड फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे प्रभू दीन दुनी उठा दे सुती, सोया जगत रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के धर्म धार सुहा दे रुती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगा दे काया पंज तत बुतीं, बुतख़ानयां कर रुशनाईआ। दीन दुनी मेरे उत्ते रहे कोई ना दुखी, दुखियां दर्द देणा मिटाईआ। मानव ज़ाती कर सुखी, सुख सागराँ विच्चों प्रगटाईआ। प्यार बणा दे मानस मानुखी, मानव आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगा दे काया कुक्खी, भगत जन्म देवे धर्म धार दी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते इक्को जगा दे दीआ बाती, जोती जोत कर रुशनाईआ। मेहरवान हो कमलापाती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। आपणा खेल वखा बहुभांती, बिधाते आपणा भेव चुकाईआ। निगाह मार लै लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। अमृत बूँद बख्श दे स्वांती, अंमिओं रस आप चुआईआ। मेरी कलयुग अन्तिम पुछ
वाती, वारस हो के हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू दीन दुनी दा अन्तष्करन कर शुद्ध, पवित्र तन वजूद कराईआ। निर्मल सब दी करदे बुद्ध, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सच दुआरा एकँकारा तेरा जाए सुझ, दूसर नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा दीपक जाए बुझ, सति सच जोत कर रुशनाईआ। कलयुग वक्त अन्तिम रिहा पुज, पूजण योग तेरी सरनाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे गुझ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ । मैं रो पुकारां निमाणी बसुध, बेसुधा हो के दयां दुहाईआ। मेरे उत्ते तेरे हुक्म दा होणा युद्ध, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। तूं आ के वेखणा ख़ुद, ख़ुद मालक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सहायता करे ना कोई बिन तुध, तुध बिन संगी नज़र कोए ना आईआ।
२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड बस्ती तेगा सिँघ वाली ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे चौदां लोक मेरे बणो हामी, हमसाजण हो के संग बणाईआ। चौदां तबक मेरा सुणो पैग़ामी, पैग़म्बरां दी धार नाल मिलाईआ। बेअन्त कन्त भगवन्त लेखा वेखो दो जहान तमामी, तमअ लालच जगत ना कोए रखाईआ । मेरा घर मन्दिर वेखो मिट्टी ख़ाक ग्रामी, गृह गृह पर्दा आप चुकाईआ। मेरे चार कुण्ट होई अन्धेरी शामी, शमअ नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। माण रिहा ना किसे कलमे नाम कलामी, कायनात गई भुलाईआ। तूं शाहो भूप निरगुण धार आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखणा थांउँ थाँईंआ। मैं निव निव सजदयां विच दयां सलामी, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते नाता जोड़ दे बाहमी, ब्राह्मण गौड़े आपणा रंग रंगाईआ। मेरी मुशिकल कर आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। तूं मेरा शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह जल्वागर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते वखा दे अगम्मी झलक, झाकी दीन दुनी बदलाईआ। तूं दो जहानां मालक, मेहरवान इक अख्वाईआ। दीन दुनी तेरा इशारा वेखे पलक, पलकां दे ओहले पर्दा देणा उठाईआ। की लहिणा देणा तेरा नाल मौत मलक, शंकर राय धर्म की समझाईआ। उह लेखा तक लै जो संदेशा दिता बदेही जनक, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। बेशक तेरा खेल वार अनक, अनक कल धारी तेरी बेपरवाहीआ। तेरा वसेरा वासी पुरी घनक, घनईया तेरा ढोला गाईआ। जोती नूर ला दे तनक, जोती जाते हो सहाईआ। मेरा अन्तष्करन
दा मेट दे शंक, शंका कूड़ देणा मिटाईआ। मेरा सुहा दे दुआर बंक, बंक दुआरी आउणा चाँईं चाँईंआ। इक्को रंग रंगा दे राउ रंक, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा खेल दस्स दे गहरा, गहर गम्भीर भेव चुकाईआ। जगत जहान रहिण देवीं कोई ना बहिरा, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ दीन दुनी बदल दे लहरा, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे मुशाहरा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे ढोला गाईआ। जोती जाते हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी इक्को सतिगुर शब्द दा ला के पहरा, दूसर संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप समझाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक्को सुहा दे बस्ती, दूसर नज़र कोए ना आईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़्ह दे मस्ती, मस्त मस्ताना रूप वखाईआ। धार बख्श दे आपणे रस दी, बिन रसना रस चखाईआ। सृष्टी वणजारन हो जाए तेरे जस दी, सिफ्त सलाही तेरे ढोले गाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेट दे मस दी, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। मैं ख़ुशीआं विच फिरां नसदी, नव सत्त भज्जां वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं फिरां दस्सदी, तेरा ख़ुशीआं ढोला गाईआ। तूं खेल वखा दे आपणी प्रतख दी, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। सतिजुग धार चला दे धर्म धार दे रथ दी, रथवाही हो के सोभा पाईआ। मैं यारड़े तेरा सथर घतदी, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। दीन दुनी वणजारन हो जाए गुरमति दी, मन मति अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। झट नारद कहे धरनीए तूं की मंगें मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरा केहड़ा साचा संग, संगी कवण अख्वाईआ। उठ वेख लै सतिगुर शब्द दा अगम्मी तुरंग, जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी तुरीआ दी धार तों परे दृढ़ाईआ। दो जहानां पार लँघ, पुरीआं लोआं चरणां हेठ दबाईआ। नाल नाम निधान वजाए मृदंग, निरगुण धार करे शनवाईआ। जिस नूं कहिंदे सूरा सरबंग, उह करता धुरदरगाहीआ । जिस ने अन्तिम लेखा मुकाउणा यमुना सरस्वती गोदावरी गंग, गंगोत्री भेव रहे ना राईआ। उस दे कोल अनोखा निराला ढंग, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। उह साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म नाल तेरे उते होणा जंग, जंगजू बणे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए सुण लै धुर दा ढोल ढमक्का, ढईआ गोबिन्द वाला नाल मिलाईआ। जिस दा सदी चौधवीं वायदा इकरार पक्का, संग मुहम्मद चार यार देण गवाहीआ । जो मूसा धार बणया सका, सगला संग रखाईआ। जिस ईसा भेव चुकाया यका, वाहिद इक्को
नूर अलाहीआ। जिस ने निरगुण धार सरगुण नानक वल तका, गोबिन्द पर्दा आप उठाईआ। उहदा अन्तिम लेखा नाल होणा बूरा कक्का, कायनात हुक्म वरताईआ। शरअ दा लेख मुकाउणा लेखा वेखे मदीना मक्का, काअबा इस्माईल नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक धुरदरगाहीआ । नारद कहे धरनीए की रो रो करें पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरे उत्ते बदलण वालीआं बहारां, पत्त टहणी रहे कुमलाईआ। करे खेल हरि अगम्म अपारा, अपरम्पर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस आशा पूरी करनी तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। पैग़म्बरां वायदा जाण कौल इकरारा, करनी दा करता नूर अलाहीआ। जिस गुरुआं लेखा पूरा करना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यारा, दो जहान श्री भगवान करे रुशनाईआ। एका शब्द नाद वजाए नगारा, निरगुण धार आप दृढ़ाईआ। तेरे उत्ते नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शब्दी धार होवे घलूघारा, घायल हुन्दी वेखणी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एकँकारा, अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ।
२५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली फ़िरोज़पुर छाउणी
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्तों मेट कूड़ अन्धेरा, अन्धआत्म परमात्म दे मिटाईआ। इक्को रंग रंगा दे सञ्झ सवेरा, सति सच मिल के वजे वधाईआ। आत्म परमात्म सब नूं नाम जणा दे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा राग नाद ना कोए दृढ़ाईआ। हर घट अन्तर निरंतर प्रेम प्रीती कर दे चाउ घनेरा, चार कुण्ट दहि दिशा आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्त, भगवन तेरी आस रखाईआ। नाम निधाना बख्श अगम्मा मंत, मंतव सब दा हल्ल कराईआ । निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लेखे लाउणा जीव जंत, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि बेअन्त, परवरदिगार सांझे यार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन कर पवित, पतित पुनीत कर ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जाते सब दा बण मित, मित्र प्यारे दया कमाईआ। मानव ज़ाती कर हित, हितकारी
हो के वेख वखाईआ। तेरा लेखा वेखां नित नवित, निव निव लागां पाईआ। तूं आदि जुगादी मेरा पित, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मेरी सुहञ्जणी लोकमात करदे थित, दिवस रैण आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर मेहरवानी, मेहर नज़र नज़र टिकाईआ। मेरा लेखा बदल मस्तक विच पेशानी, पेशीनगोईआं पूरब नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट तुग्यानी, नव सत्त रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी सति धर्म दी बख्श निशानी, निशाना जगत जहान बदलाईआ। सब दी मंज़ल इक्को होवे रुहानी, रूह बुत आपणा भेव चुकाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता नाम दा दाता दानी, वस्त अमोलक इक वरताईआ। चार जुग तों वखरी बोध अगाधे आपणी दस्स दे बाणी, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जल्वागर नूर बख्श नुरानी, दो जहानां कर रुशनाईआ। तैनूं ईसा मन्नया बाप असमानी, मूसा मूँह दे भार ध्यान लगाईआ। मुहम्मद तेरी गाई कलामी, कायनात सुणाईआ। नानक निरगुण सरगुण धार शब्द जणाया सतिनामी, सति सति तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा शाहो भूप अनामी, सचखण्ड वासी इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी शरअ दी कट ग़ुलामी, ज़ंजीर रहिण कोए ना पाईआ। मानव जाती तक तमामी, तमअ लोभ कूड़ हँकार वेख वखाईआ। मेरे अन्तष्करन कट परेशानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभ मैनूं बख्श दे इक्को सति, सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। मानव ज़ाती कूड़ क्रिया विच ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे दे बणाईआ। हर हिरदे बख्श दे ब्रह्ममत, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। आत्म परमात्म जोती धार जोड़ दे नत, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वजे वधाईआ। सच दुआर एकँकार वास्ता रही घत, निव निव लागां पाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू बख्श दे इक्को धर्म, धर्म धार इक प्रगटाईआ। सतिजुग साचे दे दे जरम, कलयुग जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों कढ दे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ । झगड़ा मेट दे ज़ात पात वरन बरन, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। इक्को सति सतिवादी तेरी होवे सरन, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म तेरा ढोला सारे पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा वजदी रहे वधाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी घाड़न घड़न, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। लहिणा देणा एकँकार विच संसार मेट दे सीस धड़न, पंज तत इक्को रंग रंगाईआ। मानव ज़ाती आप बन्हा लै आपणे लड़न, पल्लू गंढ्ढ ना कोए
छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादी करनी करन, करनी दा करता इक अख्वाईआ।
२५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गुरचरण कौर दे गृह हीरा मंडी गेट फ़िरोज़पुर शहर
नारद कहे धरनीए मैं सचखण्ड दुआरयों आया, बिन कदमां आपणा कदम उठाईआ। सतिगुर शब्द दरगाह साची मुकामे हक इक हुक्म जणाया, निरअक्खरां निरअक्खर धार सुणाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं इक्को राग दृढ़ाया, बिन जगत विद्या नाम कलम्यां बाहर सुणाईआ। ख़ुशीआं नाल विष्न ब्रह्मा शिव भेव खुल्हाया, भेव अभेदा दिता समझाईआ। फिर सतिजुग त्रेता द्वापर निउँ निउँ सीस झुकाया, निरमाणता विच रहे दृढ़ाईआ। नारदा जे धरनी धरत धवल धौल उत्ते जाणा खेल वेखणा बेपरवाहया, बेपरवाह की आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे झट मैनूं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा पिछला चेता आया, चेतन हो के दिता सुणाईआ । मेरा पुरख अकाला दीन दयाला लहिणा देणा जाणे सर्ब सबाया, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झट मैं पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार बिन सीस सीस झुकाया, बिन हथ्थां धूड़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। नारद कहे धरनीए मैं दूर दुराडा आया नठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। मेरे अन्तष्करन सतिगुर शब्द ने दिता हठ, धीरज धीर धर्म धार दृढ़ाईआ। मैं तेरे उत्ते तक के आया तीर्थ अठसठ, जल धारा अन्तर निरंतर ध्यान लगाईआ। मैं फिर के आया मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरुदुआरे चर्चां चरागाहां फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सति धर्म दा दिस्या ना किते इक्ट्ठ, दीन मज़्हब प्रेम प्रीती विच ना कोए समाईआ। धर्म दा बुरज तेरे उत्तों गया ढठ, निशाना नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा अग्नी लाई फिरे भठियाला भठ, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म की वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैं सचखण्ड दवारयों आया दौड़ा, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान हो के पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं मैं पन्ध मुका के आया सौड़ा, भीड़ी गली भज्जया वाहो दाहीआ। जां तेरे उत्ते निगाह मारी जीव जहान जगत होया कौड़ा, अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती रस ना कोए टपकाईआ। झट मैनूं हुक्म संदेशा दिता जोती जाते पुरख बिधाते की खेल करे ब्रह्मण गौड़ा, गोबिन्द धार एकँकार आपणी कल वरताईआ। फेर निगाह मारी मैनूं सस्से उपर नज़र आया होड़ा, सो पुरख निरञ्जण आपणा भेव चुकाईआ। हँ ब्रह्म आत्म परमात्म धार
किस बिध होवे जोड़ा, हाहे टिप्पी भगत भगवान मिल के वजे वधाईआ। झट अगम्मी धार विच मैं शब्दी सुणाया इक्को दोहरा, दो जहानां श्री भगवाना आप सुणाईआ। जां निगाह मारी जोती जाता पुरख बिधाता मैनूं नज़री आया इक्को बांका शौहरा, शौहर जिस नूं कहि के सारे सीस निवाईआ। फेर की तक्कया नौ खण्ड पृथ्मी दिसे अन्ध घोरा, अन्ध अज्ञान सके ना कोए मिटाईआ। कलयुग जीवां जगत जिज्ञासुआं मन कल्पणा हो गई वांग चोरा, सति सति विच ना कोए समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। नारद कहे धरनीए मैं आ के तेरे उत्ते तक्कया की, कामल मुर्शद की वखाईआ। पवित्र रिहा कोई ना जी, जीवण जुगती सारे गए भुलाईआ। प्यार रिहा किसे ना पुत्तर धी, पूत गोद ना कोए सुहाईआ। अन्त वासा दिसदा सब दा साढे तिन्न हथ्थ सीं, रवीदास चमारा दए गवाहीआ। धर्म धार दा बीजे कोई ना बी, पत्त टहणी फल फुल नज़र कोए ना आईआ। उह लेखा पूरा होणा जो गुरदास ने किहा वीह इकीह, बीस इकीसा हरि जगदीसा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मैं तेरे उत्ते धर्म धार कोई ना तक्कया, तकवा हक ना कोए रखाईआ। साजण मीत दिसे कोई ना सक्या, सगला संग ना कोए निभाईआ। निगाह मारी मदीना मक्कया, काअब्यां फोल फुलाईआ। झगड़ा वेख्या बूरे कक्कया, ईसा इस्म आपणे विच जणाईआ। सति प्यार रिहा ना जिन्हां गोबिन्द अमृत छकया, प्रीती विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा आपणा खेल करे जगत हथ्थो हथ्थया, लहिणा समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे नारदा जे तूं आएयों दूर दुराडा, निरगुण हो के पन्ध मुकाईआ। निगाह मार लै दीन दुनी पंज तत नाड़ी मास हाडा, तन वजूदां फोल फुलाईआ। हुण भरम भुलेखा काहदा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। सति सच दा सुणे कोए ना नादा, धुन आत्मक राग ना कोए दृढ़ाईआ। शब्द सुणे ना कोए बोध अगाधा, बुद्धी विच जीव जंत भज्जण वाहो दाहीआ। की मेरे उत्ते खेल वरते पुरख पुरखोतम मोहण माधव माधा, मालक ख़ालक की आपणी कार कमाईआ। उह वक्त याद कर लै जो संदेशा दे के गया कृष्ण राधा, राधका कहि के भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए बेशक तूं प्रभ तों मंगां मंगीआं, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरे उत्ते केते जुग चौकड़ीआं लँघीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। कितने अवतार पैग़म्बर गुरु बणाए संगीआ, तन वजूदां वेख वखाईआ। कितनीआं कथां कहाणीआं सुणीआं चंगीआं, चार जुग दे शास्त्र रहे दृढ़ाईआ।
हुण निगाह मार लै प्रकृती पंझीआं, रजो तमो सतो वेख वखाईआ। तेरे उत्ते किसे नूं पता नहीं कितनीआं धारां मंदीआं चंगीआं, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। जगत जिज्ञासुआं नेत्र अक्खीआं होईआं अन्धीआं, निज नेत्र लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर निरंतर मंज़लां मुक ना जावण पन्धीआं, नौ दुआरे डेरा कोए ना ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणे कोए ना छन्दीआं, अनहद नादी राग ना कोए शनवाईआ। ओह वेख लै मेरे कोल जुग चौकड़ी पुराणीआं संधीआं, जिस दी जगत विद्या सार ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता शाह पातशाह सूरा सरबंगीआ, करनी दा करता इक अख्वाईआ।
२५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सरदूल सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी
धरनी कहे प्रभू दीन दुनी दी पवित्र कर बुद्ध, पतित पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। मन कल्पना कूड़ी क्रिया कर शुद्ध, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। पंच विकार एकँकार घर घर करे ना युद्ध, तन वजूद हक महबूब आपणा भेव खुल्हाईआ। मैं रो रो पुकारां धरत निमाणी बसुध, बेसुध हो के तेरे अगे वास्ता पाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ कुड़यारा मेट दे जुग, सतिजुग सति धर्म धर्म प्रगटाईआ। एस दी अन्त अख़ीर बेनज़ीर औध गई पुग, पूजणयोग तेरे अगे वास्ता पाईआ। सच दुआर सर्ब संसार तेरा एका जाए सुझ, आत्म परमात्म मेल मेलणा चाँईं चाँईंआ। दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना आपणा भेव खोल्ह दे गुझ, पर्दा ओहला तन वजूद रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म धार दा चाढ़्ह दे रंग, रंगत कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। जो संदेशा दे के गया साधू सरबंग, सर्ब दे मालक देणी माण वड्याईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बरां तेरा भेव खुल्हाया भुजंग, भुजंगीआं लहिणे देणे पूर कराईआ। मेरे उत्तों कलयुग अन्ध अन्धेरा मेट दे अन्ध, सति सच कर रुशनाईआ। सतिजुग सच चाढ़्ह दे चन्द, जोती जाते कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया सृष्टी दृष्टी अन्दरों कढ दे गंद, मनसा मन होए ना कोए हल्काईआ। हर घट अन्दर जगत दुआर वेखणा लँघ, जोती जाते पुरख बिधाते पन्ध मुकाउणा चाँईं चाँईंआ। मेहरवान हो के आत्म धार परमात्म आपणे ला लै अंग, अंगीकार इक वखाईआ। अमृत सोमा निझर धार वहा दे गंग, बूँद स्वांती नाभ कवल टपकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तूं मेरा मैं तेरा दीन दुनी गाए छन्द, सोहला ढोला इक समझाईआ। मेरा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा
आप उठाईआ । धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सतिजुग कर प्रकाश, प्रकाश होवे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा इक अबिनाश, अबिनाशी करता नूर अलाहीआ। धर्म दी धार मेरे उत्ते पुआ दे रास, आत्म परमात्म गोपी काहन मिल के वजे वधाईआ। मेरा अन्तष्करन ना रहे उदास, चिन्ता ग़मी ग़मखार देणी मिटाईआ। नाम जपाउणा आपणा स्वास स्वास, साह साह आपणी धार प्रगटाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे मालक पृथ्मी आकाश, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिजुग मेरे उत्ते होवे प्रगट, परगणा मेरा दे सुहाईआ। प्रकाश कर दे तन वजूद हर घट, मानस मानव मानुख आपणा भेव चुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर दिसे लट लट, जोती जाते पुरख बिधाते एका नूर देणा चमकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात मेरे उत्ते रहे ना वट्ट, मानव ज़ाती एका रंग रंगाईआ। शरअ शरीअत जगत धार दी डोरी कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सति धर्म दा खोल्ह दे हट्ट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दीन मज़्हब इक्को वस्त वरताईआ। आत्म सेज सृष्टी सुहा दे खट, सिँघासण आसण सोभा पाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणी करवट वट, पासा दीन दुनी बदलाईआ । नाम निधाना अमृत अंमिओं रस चट, धुर दा मेघ आप बरसाईआ। मेरे उत्तों कलयुग कूड़ कुड़यार दा मेट दे फट्ट, शरअ छुरी कसाई नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम कलमा तेरा सृष्ट सबाई लए रट, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे गाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सर्ब कला समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं धरत निमाणी तेरे कोलों मंगां ख़ाली हथ्थ, वस्त अगम्म अथाह देणी वरताईआ। मित्र प्यारे तेरे सथर गई लथ, यारड़े तेरी सेज हंढाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख अगम्म अथाहीआ। मैनूं सच धर्म दी दे दे वथ, वास्ता तेरे अगे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ क्रिया कुड़यार मथ, मथन कर क्रिया कूड़ ख़लक ख़ुदाईआ।
२६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ ब्रह्म कुमारीआं दे आश्रम विच फ़िरोज़पुर शहर
ब्रह्म कुमारी आत्म धार तृप्त, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता एकँकार परवरदिगार वेख वखाईआ। किस मंज़ल गृह टिकाणे होई असथित, आसण सिँघासण कवण डेरा लाईआ। ब्रह्म वेता अन्तर नेता शवै शिव किस दुआरे मिल्या मित, मित्र प्यारा
एकँकारा मिल के वजे वधाईआ। कवण प्यार विच संसार मन कल्पणा रहे ना विच चित, चितवित ठगौरी तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। कवण वेला कवण घड़ी झट वक्त केहड़ी थित, घड़ी पल कवण रंग रंगाईआ। सच दुआर केहड़ा गृह केहड़ा मन्दिर जिथ्थे परमात्म आत्म करे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल नित, नित नवित जीव जंत साध सन्त वेखणहारा साचा चाँईं चाँईंआ। उह आदि धार एकँकार शिव शिवै सब दा मात पित, पिता पूत आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। तृप्त धार जो मेटणहारा तृष्ना, त्रैगुण अतीता बेपरवाहीआ। जिस दी याद विच शंकर शिव ब्रह्मा विष्ना, विश्व दा मालक अगम्म अथाहीआ। जिस दा आदि जुगादि नित नवितना, कलम शाही शाही कागज़ां अक्खरां नाल लेख लिखणा, चार जुग दे शास्त्र सिफ्त सलाहीआ। जिस दे कोल जुग बदलण दी धार आपणी बिधना, अनक कलधारी आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ। तृप्त निगाह मारनी कत्तक दिवस दिहाढ़ा छब्बी, प्रविष्टा सोहणा रंग रंगाईआ। जल्वागर नूर नुराना तकणा रब्बी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा खेल वखाईआ। सब दा मालक धुरदरगाही तबी, जगत रोग सोग दए मिटाईआ। जिस नूं सीस झुकाउँदे सभी, डण्डावत बन्दना सजदयां विच लागण पाईआ । जेहड़ा मिलदा कदी कदी, कदीम दा मालक इक अख्वाईआ। उह सच दुआरे आ गया अभी, सचखण्ड निवासी आपणा नूर जोत कर रुशनाईआ। जेहड़ा भगतां मिलण दा सदा लबी, लालच मुहब्बत वाला रखाईआ। जिस दी ज़िमीं असमानां बाहर गद्दी, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया धरनी धरत धवल धौल उत्तों रिहा कढ्ढी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता मोह विकार विभचार हँकार लैण देवे किसे ना वढी, रिशवत कूड़ ना कोए जणाईआ। उस दी अन्त अख़ीर दो चार दी सब दे वास्ते सदी, सदमे वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने हर तन वजूद शरीर अन्दरों नाम शब्द दी धार नाल कढणी बदी, बदकारी दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तृप्त निगाह मारनी बिन नेत्रां जगत संसार, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता तकणा अगम्म अपार, अलख अगोचर नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा परवरदिगार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस नूं झुकदे रहे तेई अवतार, रामा कृष्णा ढोले गाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द कीता सतिकार, सतिनाम कहि के सिफ्त सलाहीआ। उह कलयुग अन्तिम आ गया जोती जाता हो के ख़बरदार, बेख़बरां रिहा उठाईआ। उठो वेखो नेत्र खोलो्ह जीवो जंतो साधो
सन्तो वेखो शाह पातशाह सची सरकार, सच स्वामी इक्को नज़री आईआ। जिस कलयुग कूड़ा दीन दुनी दे अन्दरों कढणा बाहर, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। उह अगले साल विच होण वाला ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप कराईआ। दूजे साल जोती जोत करे उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। तीजे साल नौ खण्ड पृथ्मी मारे मार, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी सारे रोवण धाहां मार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धरती उत्ते उडे छार, मिट्टी ख़ाक देवे दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ काअबे रोवण ज़ारो ज़ार, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती करे पुकार, तीर्थ संग ना कोए निभाईआ। ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराण अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ अक्खर अक्खर वेखण नैण उग्घाड़, कवण दुआर एकँकार पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दीन दुनी दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा देणा उतार, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। उह आ गया जोत जगा गया शब्द सुणा गया डंक वजा गया सति सरूप हो के विच संसार, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जिहनूं तकदे रहे जुग चार, आसा रखदे गए अवतार, पैग़म्बर झुक के सजदयां विच कहिंदे गए परवरदिगार, गुरु गुरदेव चरण धूड़ी लाउँदे रहे छार, चार जुग दे शास्त्र आस रखाईआ। जिस नूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अमाम अमामा नूर अलाह सब ने मन्नया परवरदिगार, यामबीन कहि के सीस निवाईआ। उह जोती जाता पुरख बिधाता निहकलंका कलि कल्की अवतार, कल कलेश दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक गुसाँईंआ। उह आ गया निरगुण दाता शिव शवै शक्ती, जिस नूं आदि शक्ति सीस निवाईआ । उह भगतां भगवन वेखे काया मन्दिर अन्दर सति सति दी भगती, भगवन हो के खोज खुजाईआ। जो लहिणा देणा तन वजूदां जाणे बूँद रक्ती, हड्ड मास नाड़ी भेव रहे ना राईआ। ओह परम पुरख परमात्म सर्ब आत्मा दा मालक इक्को व्यक्ति, जिस दी गत कहिण किछ ना पाईआ। ओह धरती उत्ते धवल उत्ते धर्म दी धार दा मालक आ गया शरती, शरतीआ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सारयां मन्नणा निधपरती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। उस दी इक दो तिन्न साल दी सोहणी बरसी, बरस बरस दा लेखा दए मुकाईआ। जिस ने सब दी मेटणी हवस हरसी, तृष्ना कूड़ी दए गंवाईआ। उह अमृत मेघ नाम निधाना श्री भगवाना बूँद स्वांती काया मन्दिर अन्दर नाभी कवल उलटा के रिहा बरसी, सांतक सति सति वरताईआ। जिस दी आत्मा निरगुण धार परमात्म होवे दरसी, बिन जगत नेत्रां आपणा दरस दिखाईआ। उस दी किसे गुरमुख विरले कोल सति सच दी पर्ची, प्राचीन दे लेखे वेख वखाईआ। जिस दे कोल सब दी आदि जुगादि दी अर्ज़ी, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को
अगम्म अथाहीआ। उह कलयुग बदलण दा बड़ा ग़रज़ी, ग़रज़ आपणी आपणे विच्चों प्रगटाईआ। पर हुण उस ने बग़ैर किसे दी इच्छया तों वरत लैणी आपणी मर्ज़ी, मरीज़ वेखे ख़लक ख़ुदाईआ । उहदा खेल होणा असचरजी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह शाहो भूप ओह सुल्तान नौजवान श्री भगवान मर्द मर्दान खेल जाणे आपणे घर दी, गृह बैठा वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दी धार आदि जुगादि चोटी जड़ दी, चेतन आपणा भेव चुकाईआ। जिस दी विद्या ग्रन्थ शास्त्रां दी धार नाल जगत मन मति बुद्धी विच पढ़दी, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। उह अन्तिम सृष्टी खेल करे सीस धड़ दी, दृष्टी अन्दर आपणा पर्दा लाहीआ । उह शाहो भूप सुल्तान वड्डा वशिष्टी, विशेषता विच आपणा गुण दए समझाईआ। जिस दी प्यार दी धार बिन अक्खरां तों निरअक्खर धार सब कुछ लिखदी, लेख लेखराज गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कुमारी तृप्त वेखणी त्रैगुण दी धार, त्रैगुण अतीता दए वखाईआ। जो प्रगट होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव आपणा संग बणाईआ। जिस नूं पूजदे रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे नैण उठाईआ। जिस दी आसा रख के गए तेई अवतार, पैग़म्बर गुरु बैठे ध्यान लगाईआ। सो आ गया जोत जगा गया डगमगा गया भेव खुल्हा गया पर्दा लाह गया शब्द वजा गया नाद सुणा गया आप आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल उत्ते आपणा रंग रंगाईआ। उस विश्व दे मालक नूं बिना अक्खां तों वेखणा जो सब दे अन्दर आपणा करे प्यार, प्रीतम हो के आपणा रंग रंगाईआ। उह मित्रां दा मित्र ते यारां दा यार, सज्जणां दा सज्जण इक अख्वाईआ। जदों वसे तन दे अन्दर काया मन्दिर, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। तृप्त ब्रह्म कुमारी, कुमार वेखणा शब्द अनादी धुरदरगाहीआ। जिस दी आत्मा नाल सदा यारी, विछोड़े विच कदे ना आईआ। जेहड़ा प्रेम दा सदा वपारी, वणज इक्को इक कराईआ। जेहड़ा वेखणहारा नौ दुआरी, घर घर अन्दर खोज खुजाईआ। जिस दी मंज़ल नहीं दुष्वारी, दुश्मण पंजे अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। ओह देवणहारा अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती ठण्डी ठारी, अंमिओं रस जाम आप प्याईआ। ओह बख्शणहारा शब्द अगम्मी नाद धुन्कारी, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जेहड़ा जोती जाता पुरख बिधाता जगावे दीप जोत उज्यारी, बिन तेल बाती डगमगाईआ। ओह मंच उत्ते बैठा शाहो भूप शहिनशाह सुल्तान जिस दी आदि जुगादि सिक्दारी, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। ओह निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिगार सांझा यारी, मीत मीता इक अख्वाईआ। ओह ब्रह्म दी धार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल करे अगम्म अपारी, अलख अगोचर
इक अख्वाईआ। जिस नूं शवै शक्ती कहि के सारे करन निमस्कारी, नमो नमो कहि के सारे सीस निवाईआ। ओह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परम पुरख पुरखोतम सर्ब कला जिस दा खेल कलयुग अन्तिम वारी, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा एथे ओथे दो जहानां लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सरगुण निरगुण अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी खेल करे बण वड संसारी, संसार दा स्वार्थ आकारथ आपणे हथ्थ रखाईआ।
२६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ गुरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड तूतां वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते पुकार करदे अस्गाह थल, महीअल तेरा ध्यान लगाईआ। आशा रख के गए बैठे समुंद सागर जल, जलधारा ध्यान लगाईआ। पूरब लहिणा तक लै जो कौल कीता नाल बलि, बावन हो के गया दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त किसे टाहण रिहा ना फल, पत्त टहणी गए कुमलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरे उत्ते वध्या छल, कपट विच ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सच संदेशा मैनूं घल, शब्दी शब्द शब्द दृढ़ाईआ। मैं होवां तेरे वल, तेरा संग इक बणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटां कल, कल कातीआं करां सफ़ाईआ। पंच विकार रहे ना दल, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। दूई दुवैती मेटां सल, आत्म परमात्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढीं, कलयुग अग्नी तत तत बुझाईआ। नाम भण्डारा इक्को वंडीं, चारे कुण्टां आप वरताईआ। मेरी आशा होण ना देवीं रंडी, कन्त सुहाग तेरी सरनाईआ। लेखा रहिण ना देवीं करीर जंडी, इक्को इष्ट देणा प्रगटाईआ। मानस रहे ना कोए पाखण्डी, भाडां भरम भउ देणा भनाईआ। तेरे मिलण दा मार्ग इक्को होवे डण्डी, डण्डावत सब नूं इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों कलयुग अग्न मेट दे तत, ततव तत इक समझाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर बदल दे मति, मनमति दा लेखा दे मुकाईआ। जगत विकार ना उबले रत, रक्त बूँद लेखे लैणी लाईआ। आत्म धार बणा दे नत, परमात्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तूं निरगुण धार मेरे उत्ते आएयों वत, बेवतनां दे मालक दया कमाईआ। तेरे अगे वास्ता रही घत, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों कूड़ कुड़यारा कढ भृष्ट, भाण्डा भरम भउ भनाईआ।
एका मार्ग दस्स दे सृष्ट, श्रृेष्ट आपणा नाम समझाईआ। जोती जाते इक्को तेरा होवे इष्ट, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। लहिणा पूरा कर दे राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर संग निभाईआ। तेरी आदि जुगादी भविख्तां वाली लिख्त, अवतार पैग़म्बर गुरु गए दृढ़ाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ कर दे निष्ट, निशाना दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्तों मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म समझा दे आपणी ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पुछ वात, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे उत्तों झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नूर ज़हूर आपणा बख्श दे कमलापात, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। निगाह मार लै धरनी कहे मेरे उत्ते लोकमात, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत जाम बख्श दे बूँद स्वांत, स्वांती इकांती आपणी इक वरताईआ।
२६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ सुलखण सिँघ दे गृह पिण्ड रुकना मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
नारद कहे धरनीए तेरे उत्ते तक्कया अन्ध घोर, घोरी हो के ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी अन्तष्करन दी धारा हो गई होर दी होर, अवर दा अवर दीन दुनी रूप बदलाईआ। मानस मानव इक दूजे नाल करदे खोर, झगड़े विच दिसी ख़लक ख़ुदाईआ। सच दा मन्त्र फुरना फुरे किसे ना फोर, नाम निधाना नादी नाद ना कोए वजाईआ। मानस जन्म जगत जिज्ञासुआं जाए मूल ना सौर, सतिगुर सच संग ना कोए रखाईआ। मैं हैरान हो गया धर्म दी चारों कुण्ट कटी गई डोर, तन्दव तन्दी तन्द ना कोए बन्हाईआ। झट मैनूं पंच विकारे पै गए चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आपणी लै अंगड़ाईआ। मैं उच्ची कूक पाया शोर, दरोही दिती थांउँ थाँईंआ। मेरा कोई ना चलया ज़ोर, बलहीण हो के दयां दृढ़ाईआ। क्यों दीन दुनी खाण वाली हो गई पंछी ढोर, पशूआं खल्लां रहे लुहाईआ। किसे दा भाग ना दिसे मथोर, मथुरा दा काहन रिहा जणाईआ। मैं प्रभू दा संदेशा देण आया बतौर, आप आपणा फेरा पाईआ। तूं निगाह मार लै कर के ग़ौर, की गहर गम्भीर हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए प्रभू प्यार विच पा गलवकड़ी, बिन बहीआं बाहू उठाईआ। जिस दी मुहब्बत विच आदि जुगादि जकड़ी, ज़ंजीर सक्या ना कोए तुड़ाईआ। तूं होवीं ना दीन दुनी नाल मनमतिड़ी, मनसा कलयुग नाल रलाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान
इक्को तोल तोलणा अगम्मी तकड़ी, जिस दा तराज़ू नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए तूं आपणे वेख लै वाल धौले, धवले बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै इकरार कौले, वायदे पिछले वेख वखाईआ। किस बिध पुरख अकाला तेरे उत्ते मौले, मौला आपणा रूप प्रगटाईआ। अमृत रस तैनूं बख्शे अगम्मी कवले, कवल दी धार ब्रह्मा की समझाईआ। दीन दुनी दे मानव तके पग़ले, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे तके बगले, बपड़े वेखे थांउँ थाँईंआ। नी तेरे लहिणे देणे मुकाए सगले, सगला संगी होए सहाईआ। जिन्ह लेखे लाउणे कोझे कमले कंगले, ग़रीब निमाणयां आपणी गोद टिकाईआ। जो कलयुग अन्त आया गुर अवतार पैग़म्बरां पीरां बदले, जोती जाता हो के फेरा पाईआ। उस दी वेखणी हदूद हक मंज़ले, मंज़ल मंज़ल सारे पन्ध मुकाईआ। जिस दा इक्को ढोला होणा नाम निधान अगम्मी ग़ज़ले, गाइन गा गा आप सुणाईआ। जिस दे शब्द अगम्मी साज़ खड़कणे बिन ढोलक छैणे तबले, तबलीग़ सब नूं दए जणाईआ। उह पुरख अकाला दीन दयाला तेरा पर्दा अन्तिम कज्ज लए, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे धरनीए तूं ख़ुशीआं दे विच भज्ज लै, बिन कदमां कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले तेरे उत्तों आपे लभ लए, जन भगतां खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ।