२६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ संपूरन सिँघ दे गृह पिण्ड चक निधाना ज़िला फिरोज़पुर
कलयुग कहे धरनीए मेरा गा लै ढोला, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्दां सिफ्त सलाहीआ। मैं चौथा जुग परम पुरख दा बण के आया गोला, गोलक धर्म धार दी तेरे उत्तों ख़ाली दिती कराईआ। मैं माण रहिण दिता नहीं किसे अवतार कला चौदां सोलह, आपणी कल दिती वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी माया ममता मोह दा पा के रौला, धीरज धर्म दिता हिलाईआ। कूड़ कुड़यार विच संसार हट्ट अगम्मा खोल्हा, ख़लक दे मालक मैनूं दिती माण वड्याईआ। मैं झूठ वणजारा बण गया तोला, दीन दुनी तोलां थांउँ थाँईंआ। मैं किसे दे अन्दर भेव रहिण दिता नहीं पर्दा ओहला, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नी तेरे उत्ते सदी चौधवीं अन्त मैं खेलण वाला ख़ून दा होला, हौली हौली आपणा खेल प्रगटाईआ। तूं वायदा तक लै चार जुग दा इकरार कौला, कवल नैणां की तैनूं रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे कलयुगा मेरा परम पुरख भगवन्त, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस
नूं जुग चौकड़ी गाउँदे भगत सन्त, सूफ़ी सोहले ढोले रहे सुणाईआ। जिस दा नाम निधाना अगम्मा मंत, मंतव मेरा हल कराईआ। जो लेखा जाणे जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उह तेरे कूड़ कुड़यार दा करनहारा अन्त, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के बणावे बणत, घड़न भन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। जिस दी महिमा एथे ओथे दो जहान अगणत, कथनी कथ सके ना राईआ। उह तेरा तोड़नहारा गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म सब नूं दए समझाईआ। बुद्धी तों बाहर बोध अगाधा बण के पंडत, तूं मेरा मैं तेरा सिख्या सच दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे धरनीए मैं सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरा मालक ख़ालक वाली दो जहान, जोबनवन्ता श्री भगवन्ता नूर अलाहीआ। जिस ने निरगुण धार मैनूं दिता दान, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। मैं फेरी दरोही विच जहान, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा हुक्म वरताईआ। धर्म रहिण दिता नहीं विच ज़मीं असमान, धवले वेखणा नैण उठाईआ। जिधर तकें मानव ज़ाती तैनूं दिसे बेईमान, बेवा होई ख़लक ख़ुदाईआ। साबत रहिण दिता नहीं किसे दा धर्म ईमान, अमल तकणे थांउँ थाँईंआ। मेरा कूड़ होया प्रधान, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। तूं हो ना जाईं हैरान, हैरानी विच कुरलाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल शरअ शैतान, शरीअत आपणा संग निभाईआ। मैं योद्धा सूरबीर बली बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। धरनी कहे कलयुगा ना ऐवें पा शोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ज़रा तक लै नाल ग़ौर, गहर गम्भीर की हुक्म वरताईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया तेरी दफ़न होवे विच गोर, मढ़ी मसाण रोवण मारन धाहीआ। तेरी सति धर्म दी कटी जाणी डोर, कटाकश प्रभ आपणा नाम लगाईआ। जिस लेखा रहिण नहीं देणा ठग चोर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ । तेरा मेटे अन्धेरा घोर, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। दीन दुनी दा लेखा कर देवे अवर का और, अवर दा अवर रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक गुसाँईंआ। कलयुग कहे धरनीए मैं प्रभ दा पुत नापाक, पाक रहिण कोए ना पाईआ। सब दी मिट्टी उडावां ख़ाक, धूड़ी ज़मीं असमान वखाईआ। मैं चौथा जुग बण के आया चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर मनुआ कीता आक, मन का मणका आप भुआईआ। सच दुआरे खोल्ह सके कोई ना ताक, पर्दा ओहला ना कोए उठाईआ। मैं जगत अस्व चढ़ के पूरे करां तेरे वाक्, वाकिफ़कार बणया ख़लक ख़ुदाईआ । धर्म दा रहिण दिता नहीं कोई सज्जण साक, मीत प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे कलयुगा मेरा मालक अगम्म स्वामी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस तेरे उत्ते निरगुण धार कीती मेहरवानी, मेहरवान महिबान बीदो नूर अलाहीआ। उस ने तेरी मेटणी कूड़ निशानी, निशाना सतिजुग सच झुलाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा अन्तिम दिसे फ़ानी, फ़नाफ़िल्ला दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार झगड़ा मेटणा जिस्म जिस्मानी, रूह बुत अबिनाशी अचुत आपणे रंग रंगाईआ। उह वेस वटाए दया कमाए जोत जगाए जिस नूं पैग़म्बरां किहा बाप असमानी, इस्म आज़म इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा हकीकत वाला कलमा होवे कलामी, कायनात करे पढ़ाईआ। तेरी मेटे रैण अन्धेरी शामी, शमअ नूर जोत करे रुशनाईआ। उह शाहो भूप सुल्तानी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मालक ख़ालक दो जहानी, दोहरी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल वखाईआ।
२७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ करनैल सिँघ, इकबाल सिँघ, राज सिँघ अजैब सिँघ,
नछत्तर सिँघ दे नवित फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते किरपा कर, किरपा निधान नौजवान श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेरा सुहञ्जणा कर दे घर, अबिनाशी करते परवरदिगार सांझे यार तेरी सरनाईआ। दीन दयाल मैनूं दे दे इक्को अगम्मा वर, वारस हो के वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म धार मेरा बणा दे सरोवर सर, दुरमति मैल कलयुग कूड़ कुड़यार धुआईआ। दीन दयाले माया ममता मोह विकार चुका दे डर, हउमे हंगता रहिण ना पाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मैं तेरा भाणा रही जर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निव निव सीस झुकाईआ। मेहरवाना नौजुआना मेरा ख़ाली भण्डारा भर, नाम निधान वस्त अगम्म अथाह आप वरताईआ। दर दरवेशण हो के तेरे दुआरे गई खड़्ह, भिखारन हो के झोली डाहीआ। मेरे उत्तों तोड़ हँकारी गढ़्ह, निम्रता आपणी दे वरताईआ। झगड़ा मुका दे चेतन जड़, चोटी इक्को रंग समाईआ। मैं तेरा पल्लू इक्को ल्या फड़, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते सति धर्म दा घाड़न देणा घड़, सतिजुग सच सच देणा वरताईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा एकँकार तेरे हुक्म विच जाए हड़्ह, धरनी धरत धवल धौल उत्ते रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ । धरनी कहे प्रभू
मेरे उत्ते निगाह मार लै जल्दी, बिन नेत्र लोचन नैणां अक्ख उठाईआ। धार वेख लै कलयुग कल दी, कल काती आपणा फेरा पाईआ। सार पा लै महीअल जल थल दी, थल अस्गाह रोवण मारन धाईआ । मेरी आशा पूरी कर दे बावन धार बलि दी, तृष्ना तेरे चरण टिकाईआ। बेशक तेरी खेल अछल अछल्ल दी, वल छल आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। मैं सच दुआर एकँकार दरगाह साची तेरा मलदी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते धर्म धार उपजा दे जुग, युगती आपणी नाल रलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा लेखा जाए पुग, पूजणयोग तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दी अन्तष्करन उजल कर दे बुद्ध, बिबेक आपणा रंग रंगाईआ। मन कल्पणा दहि दिशा ना जाए कुद्द, कुदरत दे कादर होणा आप सहाईआ। निगाह मार लै टिल्ले थल अस्गाह सागर समुंद, महीअल आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। धरनी कहे प्रभू सतिजुग साचा धर्म दुआरा ला, धर्म दी धार धार वड्याईआ। पुरख अकाले बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणा गवाह, शहादत चार जुग भुगताईआ। ग्रन्थ शास्त्र नाल मिला, सगला संग इक रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठा, त्रैगुण अतीते दया कमाईआ। करोड़ तेतीसा दे हिला, सोया रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्दी आपणा डंक वजा, दो जहानां कर शनवाईआ। राउ रंकां फोल फुला, बचया रहिण कोए ना पाईआ। तूं आदि जुगादी बेपरवाह, रैहबर इक्को नूर अलाहीआ। तूं मालक वाहिद इक ख़ुदा, गाॅड कहि के सीस निवाईआ। काहन कान्हा इक्को रिहा अख्वा, राम रामा रूप समाईआ। मूसा तैनूं रिहा ध्या, ईसा बिन लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद ढोले रिहा गा, चार यारी मिल के वजे वधाईआ। नानक निरगुण सरगुण सति सति नाम रिहा दृढ़ा, डंका गोबिन्द फ़तिह रिहा वजाईआ। अन्त सब ने धरनी कहे मैनूं दिता सुणा, बिन रसना जिह्वा शब्द सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आवे बेपरवाह, बेपरवाह नूर अलाहीआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया दए गुआ, धरनी धरत धवल धौल तेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचे जन्म दए दुआ, सति सति विच्चों प्रगटाईआ। एका नाम कलमा दए पढ़ा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ गुरुदुआर दए वखा, इक्को गृह वजदी रहे वधाईआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवाना दए दृढ़ा, दूसर अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। धरनीए तूं लख लख लैणा शुकर मना, शुकराने विच सीस निवाईआ। उह खेल करे मालक ख़ालक अलाही नूर ख़ुदा, ख़ुदी दा डेरा अन्तिम देवे ढाहीआ। मिट्टी ख़ाके तेरे नालों कदे ना होवे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को फ़रमान
संदेशा देवे सदा, हुक्म इक्को इक जणाईआ। तूं उस नूं सीस देणा निवा, निव निव लागणा पाईआ। तेरी अन्त कन्त भगवन्त कलयुग पकड़े बांह, सिर सर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी रहिण ना देवे वांग काँ, दुरमति मैल देवे धुआईआ । इक्को एकँकारा सारे जपण नाँ, तूं मेरा मैं तेरा कहि के ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख मेरी आ के पा लै सार, सरगुण निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेरा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ लेखा अवर रहे ना राईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा खेल अपर अपार, अलख अगोचर आपणा पर्दा दे खुल्हाईआ। मैं मांगत हो के खड़्ही तेरे दुआर, दुआरका वासी काहन कृष्ण आपणे नाल मिलाईआ। राम रामा दे सहार, दशरथ बेटा मेरी दए गवाहीआ। बावन बिन अक्खरां बण लिखार, शहादत धुर दी दए भुगताईआ। पैग़म्बर तेरा करन इंतज़ार, मूसा ईसा मुहम्मद बैठे नैण उठाईआ। गुर गुर तेरा वेखण नूर उज्यार, जोती जाते कर रुशनाईआ। धरनी कहे मैं रो रो करां गिरयाज़ार, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सम्बल दे मालक जोती जाते हो जा ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणी कर रुशनाईआ। मेरा हौला कर दे अन्त कन्त भगवन्त कलयुग कूड़ कुड़यार दा भार, माया ममता मोह नज़र कोए ना आईआ। मैं दुख्यारन तेरे अगे करां पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं वेखणहारा इक इकल्ला एकँकार, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। मैं चाहुंदी तेरी चरण कवल धूड़ी लावां छार, टिक्के सति सच रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे मेरे आदि जुगादी मेहरवाना, महबूब की तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै आदि जुगादि नौजवाना, निरगुण हो के वेख वखाईआ। मेरे शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हुंदयां क्यों बदल गया ज़माना, ज़मीं ज़मां दोवें रोवण मारन धाहीआ। तूं मालक ख़ालक वसणहार उत्ते असमाना, इस्म आज़म आपणा दे समझाईआ। तेरा संदेशा दे के गए कृष्णा कान्हा, घनईया सईआ पर्दा गया उठाईआ। पैग़म्बरां दिता हक पैग़ामा, यूवी जवां अर्शे नवां फ़र्शे ख़ुदा नूर अलाहीआ। गुरु गुरदेव तेरा वजा के गए दमामा, डंका जगत जहान सुणाईआ। सतिगुर शब्द पहरना बाणा, रूप रंग रेख वेखण कोए ना पाईआ। तेरा इक्को नाम होवे तुरीआ तों बाहर तराना, सुखन सुखोपत जगत समझ कोए ना पाईआ। चारे बाणी तेरा सुणन नाम निधाना, परा पसन्ती मधम बैखरी वेखण नैण उठाईआ। चारे खाणी तैनूं करन परवाना, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर पुरख बलवाना, बल धारी तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशाना, सतिजुग सच
धर्म प्रगटाईआ। तूं मेरा रहीम रहमतां वाला रहमाना, रूह बुतां कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्त अमोलक मेरी झोली पाउणा अगम्मा दाना, जिस नूं दानशवर समझ सके कोए ना राईआ।
२७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ खेम सिँघ दे गृह कोटकपूरा शहर ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभू मेरा दीन दुनी दा तक लै कोट, नव नव चार दे मालक ध्यान लगाईआ। मानस मानव मानुख तेरा नूर अलाही अगम्मी जोत, जोती जाते पुरख बिधाते सति सरूप नज़री आईआ। निरगुण निरवैर निरँकार सब दे अन्दरों कढ दे खोट, मूर्ख मूढ़ अज्ञान आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा समां बीत गया बहुत, सृष्टी दृष्टी अन्दर लेखा लहिणा देणा चुकाईआ। नौ दुआरे जगत वासना धर्म दी धार खोल्ह दे सोत, सोई सुरत अकाल मूर्त आप उठाईआ। परम पुरख परमात्म आत्मा तेरी गोत, दूसर वरन बरन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मैं मांगत खड़्ही हज़ूर, हाज़र हो के सीस निवाईआ। अमृत रस बख्श दे कपूर, पवित्र आपणा नाम प्रगटाईआ। जोती जाते उजाला दे दे नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। मेरा पन्ध मुका दे नेड़ा दूर, दो जहानां वाट रहे ना राईआ। मेरी बेनन्ती बिनय कर मन्ज़ूर, मनसा तेरे चरण टिकाईआ। जो आसा रख के गया मूसा उत्ते कोहतूर, तुरत वेखणा थांउँ थाँईंआ। जो संदेशा दिता सूली चढ़न लग्गयां मनसूर, मनसा तेरे रंग रंगाईआ। मैं दुक्खां विच होई मजबूर, मेहरवान मेरा लहिणा देणा देणा चुकाईआ। मेरे तों कलयुग क्रिया मेट दे कूड़, कूड़ कुटम्ब दे मिटाईआ। मैं चाहुंदी तेरी इक्को धूड़, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, दुरमति मैल धुआईआ। काया माटी तन ख़ाकी रंग चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दो जहानां नौजुआना उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरा इक्को वजे डंका, डौरु जगत नज़र कोए ना आईआ। मेरा सति दुआर सुहा दे बंका, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। माण बख्श दे राउ रंका, शाह कंगालां इक्को संग बणाईआ। उह लेखा लहिणा पूरा कर दे जो संदेशा दे के गया जनका, त्रेता जुग दए गवाहीआ। दीन दुनी दा अन्दरों फेर दे मन का मणका, मनसा मनसा विच्चों बदलाईआ। तूं मालक ख़ालक वासी पुरी घनका, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा
पंडता, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को बणा दे संगता, सगला संगी आप हो जाईआ। झगड़ा मुका दे पंज तत तन का, ततव तत इक्को भेव खुल्हाईआ। लेखा रहे ना ख़ुशी ग़म का, ग़मखार लहिणा देणा देणा मुकाईआ। वणजारा रहे ना कोई दृष्टी चम्म का, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जगत जहान वणजारा होवे इक्को धर्म का, धर्म दी धार देणी प्रगटाईआ। रूप अनूप वखाउणा इक्को ब्रह्म का, पारब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते भेव खोल्ह दे आप, आप आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी मेरे उत्तों मेट संताप, सगले संगी हो सहाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म रहे ना पाप, दुरमति मैल देणी धुवाईआ। जगत अन्धेरा मेट दे रात, शमअ नूर जोत कर रुशनाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी पुछ वात, वातावरन तक ख़लक ख़ुदाईआ। चरण प्रीती इक्को बख्श दे आपणा नात, दूसर संग ना कोए बणाईआ। मेरा कूड़ कुकर्म दा लेखा मुका दे खात, पिछला लहिणा रहे ना राईआ। लेखा लिख दे नाल कलम दुआत, शाही आपणा रंग रंगाईआ। प्रगट हो के विच लोकमात, मातृ भूमी दे वड्याईआ। तूं मेरा स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। बिन नैणां मेरे वल झाक, झाकी मिट्टी ख़ाकी उत्ते आपणी आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सो पुरख निरञ्जण कहे धरनी निरगुण दाता हो के आवांगा, हरि पुरख निरञ्जण हो के वेस वटावांगा। एकँकार हो के भेव चुकावांगा। आदि निरञ्जण हो के डगमगावांगा। अबिनाशी करता हो के फेरा पावांगा। श्री भगवाना हो के वेख वखावांगा। पारब्रह्म आपणा पर्दा आप चुकावांगा। सतिगुर शब्द शब्द उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु संग बणावांगा। जोती जाता पुरख बिधाता हो के डगमगावांगा। चार जुग दा लहिणा देणा तेरी झोली पवावांगा। चार जुग दे शास्त्र फोल फुलावांगा। अक्खर अक्खर लेख लिखावांगा। पत्र पत्र गंढ्ढ पुआवांगा। जो गोबिन्द यारड़ा लथ्था सथर, सेज सुहञ्जणी सोभा पवावांगा। धरतीए मूल वहा ना अथर, तेरे हंझूआं हार बणावांगा। मेरी महिमा सदा अकथण, अकथ कथा आप दृढ़ावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया करके मथन, सतिजुग सच चन्द आप चमकावांगा। तेरी पैज आवां रखण, निरगुण हो के वेस वटावांगा। इक्को ढोला मेरा नाम सारे जपण, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ावांगा। इक्को घाट होवे पतण, सृष्टी इक्को घर सुहावांगा। किसे दा चले कोई ना यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरतावांगा। तेरा पवित्र करके लोकमात दा वतन, बेवतनां आपणा खेल खिलावांगा। सच दुआर दा खोल्ह दे हट्टण, सच नाम इक वरतावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया डोरी आवां कटण, कटाकश आपणा हुक्म समझावांगा। अमृत आत्म निझर
झिरनिउँ बूँद स्वांती आवां झट्टण, बजर कपाटी पर्दा आप खुल्हावांगा। शब्द अनादी नाद घर घर सुणावां नदन, अनहद नादी नाद वजावांगा। जोती दीपक काया मन्दिर अन्दर जगण, नूर नुराना हो के डगमगावांगा। भाग लगा के सृष्टी काया माटी बदन, तन वजूदां वेख वखावांगा। तूं ख़ुशीआं नाल फेर लग्गीं भज्जण, भजन बन्दगी सब दी आप बदलावांगा। इक्को चरण धूड़ करा के मजन, सर सरोवर इक वखावांगा। तेरे पर्दे आवां कज्जण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। तेरा लेखा रहिण ना देवां अद्धण, वखरी वंड ना कोए वंडावांगा। मैं नूर अलाही नज़र इक्को आवां रब्बन, जल्वा जल्वागर आप प्रगटावांगा। जिस नूं कहिंदे गोपाल मूर्त मदन, मोहणी आपणा खेल खिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावांगा। धरनी कहे प्रभू मैं तेरा शुकर मनावांगी। जोती जाते पुरख बिधाते तेरे गुण गावांगी। दीन दयाल दया निध ठाकर, तेरी धूड़ी ख़ाक रमावांगी। अगम्म अथाह मेरे गहर गम्भीर सागर, सरोवर तेरे विच नहावांगी। मेरा निर्मल कर्म करना उजागर, दुरमति मैल मैल धुआवांगी। इक्को नाम दी बणा सौदागर, वणज इक्को इक रखावांगी। तूं मेरा करीम कादर, कुदरत दे मालक तेरी ओट तकावांगी। जो इशारा दे के गया गुर तेग़ बहादर, उह वस्त तेरे कोलों मंग मंगावांगी। तूं मेरा पिदर मादर, मात पित तैनूं इक रखावांगी। मेरी आलस खोल्हणी निंदर, सवाधान हो के तेरा शुकर मनावांगी। मेरे गृह दा कुफ़ल तोड़ना जिंदर, ज़िंदगानी तेरे चरण टिकावांगी। जो आशा रख के गया काहन वासी मथुरा बन बिन्दर, बिन्दू तेरा राह तकावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली डाहवांगी। पुरख अकाल कहे धरनी निरगुण जोत जोत रुशनावांगा। जोती जाता हो के वेस वटावांगा। पुरख बिधाता करनी कार कमावांगा। कलयुग मेट अन्धेरी राता, सतिजुग सति चन्द चमकावांगा। तैनूं बणा के फेर धर्म दी माता, धरनीए तेरा दर्द वंडावांगा। अन्तिम आ के पुछां वाता, वारस हो के खेल खिलावांगा। मैनूं सब ने किहा जोती जाता, जागरत जोत इक प्रगटावांगा । तेरा भेव खुल्हावां बातन अगम्मी सुणावां बाता, जगत विद्या ना कोए दृढ़ावांगा। चरण प्रीती जोड़ के नाता, रिश्ता फ़रिशतिआं बाहर समझावांगा। तेरी कलयुग कूड़ दी मेट के वाटा, अगला मार्ग इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावांगा। धरनी कहे प्रभू जद मेरे उत्ते आउगे। दीन दयाल वेस वटाउगे। जोती जाते जोत जगाउगे। शब्द अनादी नाद सुणाउगे। बोध अगाधी आप पढ़ाउगे। मोहण माधव माधी दरस दिखाउगे। मैं निमाणी कमली कोझी तैनूं रही अराधी, अराधना मेरी लेखे पाउगे। मैं चार जुग दी सिध्धी सादी, सदके वारी तेरे उतों घोली घोल घुमाउगे। मेरे
प्रभू परमात्म जुग बदलण दी तैनूं वादी, की मेरा वायदा पूर कराउगे। उह वेख लओ कलयुग दी कितनी वधी आबादी, जन संख्या केहड़ी खाट सुहाउगे। तेरी खेल प्रभू किस बिध वरतणी डाहढी, भेव अभेद आप जणाउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाउगे। पुरख अकाल कहे धरनी रूप अनूप प्रगटावांगा। शाहो भूप अखावावांगा। सति सरूप दरसावांगा। सतिगुर शब्द दुलारा पूत, इक उठावांगा। जो फिरे तेरी चारे कूट, दहि दिशा आप दृढ़ावांगा । जो हर हिरदे वेखे जूठ झूठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वेख वखावांगा। जिस दा चार जुग दे शास्त्र देण सबूत, सो मालक हो के कार कमावांगा। निगाह मार के विच काया बुत, बुतख़ानयां पर्दा लाहवांगा। तेरे उत्ते सुहञ्जणी करां रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकावांगा। खेल करां बण अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा हुक्म जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरतावांगा । धरनी कहे प्रभू मैं तेरी रखां उडीक, आमद विच ध्यान लगाईआ। मैनूं शब्दी दस्स तरीक, तारीख दे दृढ़ाईआ । किस बिध मेरे उत्तों मेटें अन्धेरा तारीक, कलयुग क्रिया कूड़ दएं गंवाईआ। किस बिध साचे नाम कलमे करे तबलीग़, दीन दुनी दुनी पढ़ाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी करें उम्मीद, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। किस धार नाल चार जुग दा लेखा करें तस्दीक, शहादत आपणा नाम भुगताईआ। तूं सचखण्ड दा वसनीक, मैं धरनी लोकमात तेरा राह तकाईआ। कवण कूटे आएं मेरे नज़दीक, मैनूं सहिज नाल समझाईआ। तूं मालक लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। मैनूं साची दस्स प्रीत, प्रीतम हो के दे समझाईआ। मेरी काया कर दे ठांडी सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ। मेरे उत्तों झगड़ा मिटाउणा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे रीत, रीतीवान तेरी बेपरवाहीआ। तूं हर घट वसणा चीत, मन ठगौरी दे चुकाईआ। झगड़ा रहिण ना देवीं हस्त कीट, ऊचां नीचां गंढ्ढ पुआईआ। बेशक तेरा रूप सदा अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैनूं चाढ़्ह दे रंग बसीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। मेरे वल करवट बदल लै पीठ, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। कलयुग जीव रहिण देणे नहीं कौड़े रीठ, अमृत रस अन्दर देणा भराईआ। हर रसना नाम बख्शणा मीठ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। तूं मालक ख़ालक पतित पुनीत, पावन बावन तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे धरनीए मैं कलयुग कूड़ मिटावांगा। मूर्ख मूढ़्ह सुघड़ बणावांगा। तैनूं बख्श के चरण धूड़, टिक्के सच ख़ाक रमावांगा। कलयुग तोड़ के गढ़्ह ग़रूर, हउमे हंगता मेट मिटावांगा। साचे नाम दा दे सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ावांगा। सनमुख हो के हाज़र हज़ूर,
हज़रतां दे लेखे पूर करावांगा । कलयुग पाए ना तेरे उत्ते फ़तूर, फ़तवा इक्को वार लावांगा। एह जुग मेरे मज़दूर, मज़दूरी सब दी वेख वखावांगा । साची वस्त नाम दे भरपूर, तेरी ऊणता तेरी झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावांगा। धरनी कहे प्रभू निरगुण मेरे उत्ते आएगा। सति अमोलक वस्त इक वरताएगा। मेरी काया गोलक आप टिकाएगा। दीन दुनी ख़ुशी नाल वरताएगा। तेरा लहिणा देणा बीस बीसे एका नाया अवतार उन्नी, उनीसे की आपणी खेल खिलाएगा। तूं वड दाता गुण गुणी, गहर गम्भीर की आपणा हुक्म वरताएगा। तूं लख चुरासी छाणी पुणी, किस बिध सब दे लेखे झोली पाएगा। मैं इक्को सुणनी चाहुंदी तेरी धुनी, धुन आत्मक राग की दृढ़ाएगा। तूं मालक कुंन कुंनी, कुल मालक की हुक्म वरताएगा। मैं तैनूं वेखां किस बिध होवें सुल्हकुली, सब दा साचा संग निभाएगा। झगड़ा मेट के जाप बुल्ल्हीं, अजपा जाप आप जपाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाएगा। पुरख अकाल कहे धरनी मैं आपणा खेल खिलावांगा। जोती जोत नूर रुशनावांगा। भगत सुहेले आप उठावांगा। गुर चेले मेल मिलावांगा। सज्जण सुहेले रंग रंगावांगा। सब नालों वखरे कर नवेले, आपणा भेव दृढ़ावांगा। सज्जण सुहेले संग सुहावांगा। आत्म परमात्म करके मेले, पारब्रह्म ब्रह्म विच रखावांगा। आवण जावण कट के धर्म राय दी जेले, चुरासी पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद पर्दा आप उठावांगा। धरनी, पर्दा आप चुकावांगा। भगत भगवान मेल मिलावांगा। बण के जगत सुहेल संग रखावांगा। दीप जगा के बिन बाती तेल डगमगावांगा। आपणी कल वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वावांगा। धरनी कहे प्रभू मेरी नमो नमो डण्डावत, बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। मेरे उत्तों कलयुग क्रिया कूड़ मेट बग़ावत, बग़लगीर कर ख़लक ख़ुदाईआ। साचे नाम दी दे सख़ावत, सुख़न अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूर कराईआ। धुर दे नाम दी दे अमानत, हक हक मेरे उत्ते टिकाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रैण शामत, सतिजुग सच कर रुशनाईआ। मैं मूर्ख मूढ़्ह अन्जाणत, तूं देवणहार गुसाँईंआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार सही सलामत, सदा सदा दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआर आपणे दे मानत, माण निमाणयां आपणे अंग लगाईआ।
२८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ मग्घर सिँघ दे गृह पिण्ड बरगाड़ी ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे प्रभू मेरे वेख लै डूँग्घे सागर, समुंद सरोवरां ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै साढे तिन्न हथ्थ काया माटी गागर, तन वजूदां फोल फुलाईआ। तेरे नाम दा बणे ना कोए सौदागर, वणज हक ना कोए कराईआ। निर्मल कर्म होए ना किसे उजागर, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सच दुआर एकँकार मिले किसे ना आदर, दरस तेरा वेखण कोए ना पाईआ। तूं करता करीम कादर, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ । आदि जुगादी सूरबीर बहादर, महाबली नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक धुरदरगाहीआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरणा मेरी कदम बोसी, बिन रसना जिह्वा मुख रस आपणे अन्दर टिकाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी होई दोषी, दोष वेखणा थांउँ थाँईंआ। मैं बेहाल होई विच बेहोशी, सुरती सच रही ना राईआ। माण गया जगत विद्या कोशी, कुशलता विच दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। सच प्यार विच रहे ना कोई मधहोशी, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे कर गए ख़ामोशी, नाअरा डंक शब्द ना कोए वजाईआ। दुनिया कूड़ कुड़यार दी धार हो गई पोशी, पेशीनगोईआं तेरीआं समझ किसे ना आईआ। पर्दा लाह ना सके कोई पंडत पांधा जोशी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मस्तक लावां तेरी धूल, धर्म धार वड्याईआ। मेरे उत्तों कूड़ दा मेट असूल, असल वसल दे यार ख़ुदाईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर रसूल, रसना जिह्वा जगत सुणाईआ। सो पुरख अकाले कर कबूल, कामल मुर्शद हो के वेख वखाईआ। मेरा असल चुका दे मूल, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं धुर दा कन्त कन्तूहल, स्वामी ठाकर इक अख्वाईआ। इशारा दे दे शंकर धार त्रिशूल, त्रैगुण अतीते आप दृढ़ाईआ । तेरा हुक्म होवे माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे चरण कवल मेरा होवे सिर सर, तन ख़ाकी माटी तेरी भेंट कराईआ। तूं किरपा निधान किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्तों जाए हड़्ह, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। पवित्र कर दे नारी नर, नर नरायण दया कमाईआ। मैं मांगत होई तेरे दर, दरगाह साची सीस झुकाईआ। तूं पुरख अकाल किरपा मेरे उत्ते कर, करनहार तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग साचा धरनी धरत धवल उत्ते धर, धौल हो के वास्ता पाईआ। इक्को विद्या सृष्टी दृष्टी अन्दर तेरी जाए पढ़, नाम कलमा इक समझाईआ। झगड़ा मुका दे सीस धड़, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। हउमे किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, हँ ब्रह्म दे समझाईआ।
जगत जहान अग्नी अग्ग जाए ना सड़, अमृत मेघ देणा वरसाईआ। परमात्म बंधा लै आपणे लड़, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। मैं सच दुआर एकँकार तेरे ढोले रही पढ़, दरगाह साची सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभू तूं आदि जुगादी देवण योग, युगती तेरी बेपरवाहीआ। मेरा सतिजुग नाल कर संयोग, मेला मेल सहिज सुभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कट दे रोग, हउमे हंगता दूर कराईआ। आपणा दरस दे अमोघ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नाम निधान बख्श दे चोग, चुगली निंदया रहे ना राईआ। चरण प्रीती दे दे जोग, जुगीशरां आपणे रंग समाईआ। आत्म परमात्म तेरा होवे भोग, भस्मड़ हो के खेल खिलाईआ। जगत शरअ पा ना सके वियोग, विछोड़ा अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मेरे उत्ते तेरी मानव ज़ाती माणे मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। तेरे शब्द दी बिन तेरी किरपा ना होवे खोज, खोजत खोजत थक्की सर्ब लोकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सति धर्म दा मेरे उत्ते कर दे चोज, चोजी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जन भगत सुहेले तेरा दर्शन करन रोज़, रोज़ाना आपणा रंग रंगाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे गोझ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म शब्द नाम निधाना अगाध बोध, बुद्धी तों परे भेव देणा जणाईआ।
२८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ११ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड वांदर ज़िला फ़रीदकोट
धरनी कहे सो पुरख निरञ्जण मेरे राजन, शाह सुल्तान नौजवान तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरञ्जण आदि जुगादी साजण, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरी ओट तकाईआ। एकँकार वजावणहार अगम्मी नादन, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी शनवाईआ। आदि निरञ्जण हो मेहरवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अबिनाशी करते देणा दान, दाते दानी आप वरताईआ। श्री भगवान किरपा करनी महान, किरपन हो के मंग मंगाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेरी करीं पहचान, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी नौजवान, सूरबीर बलवान आपणी लै अंगड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दस्सणा खेल महान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बेनन्ती करो परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर रही सुणाईआ। मेरे उत्ते सतिजुग त्रेता द्वापर बीतिआ कलयुग होया मात प्रधान, नव सत्त आपणा खेल खिलाईआ। माया ममता क्रिया कूड़ होई शैतान, शरअ शरीअत आपणी कल वरताईआ। सति धर्म दा नव खण्ड सत्त दीप रिहा ना कोए निशान,
निशानी दीन दुनी बदलाईआ। मैं सदी चौधवीं होई अन्त हैरान, हैरानी विच मेरी दुहाईआ। चार कुण्ट होवीं निगाहबान, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेखणा चाँईं चाँईंआ। चार जुग दे शास्त्र कूक कूक सुणाण, दरोही दरोही कर सुणाईआ। अठसठ तीर्थ जल धारा सांतक सति दिसे ना कोए विच जहान, अमृत मेघ मेघ ना कोए बरसाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ फिरदे बेईमान, गुरुदुआरे चर्चां चरागाहां खोज खुजाईआ। फिर गई दरोही मेरे विच ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक संग ना कोए बणाईआ। सचखण्ड निवासीओ सारे इक्ट्ठे हो के आओ मेरे धर्म वाले मैदान, दूर दुराडे आपणा पन्ध मुकाईआ। आपणे नाम कलमे मन्त्र अक्खरां वाले वेखो कलाम, कायनात अन्दर ध्यान लगाईआ। जो संदेशा दे के गए पेशीनगोईआं विच पैग़ाम, पेशतर पर्दा दयो खुल्हाईआ । निगाह मार लओ आपणे दीन मज़्हब विच ईमान, अमल वेखो ख़लक ख़ुदाईआ। हिरदे वसे ना किसे भगवान, रसना जिह्वा बुल्ल्हां नाल सारे गाईआ। अमृत रस मिले ना किसे पीण खाण, जगत तृष्ना भुख ना कोए मिटाईआ। शब्द अनादी सुणे ना कोए धुन्कान, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। दीपक जोती काया मन्दिर नज़र ना आए महान, बिन तेल बाती डगमगाईआ। मेरा नव खण्ड दुआरा होया सुंञ मसाण, साचा संग ना कोए निभाईआ। धरनी कहे मैं रो रो के चार जुग तों वखरा दयां ब्यान, जिस नूं कलमबन्द सके ना कोए कराईआ । कोई कातब लेख लिखारी लिख सके ना जगत जहान, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा देण लग्गी ब्यान, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक्को इक अलख, अलख अगोचर दयां दृढ़ाईआ। निरगुण धार हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जिउँ भावे मैनूं लैणा रख, रक्षक हो के होणा सहाईआ। धर्म धार दी मेरी झोली वेख लै सख, वस्त नाम नज़र कोए ना आईआ। मैं सच सुनेहड़ा इक्को रही दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जीवां जंतां तेरा रिहा प्रेम ना रस, रस्ता दीन दुनी गई भुलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी शब्द अणयाला तीर मार कस, कसम खा के रही दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा धर्म निशाना गया मिट, मिट्टी ख़ाक हो के दयां दुहाईआ । तेरे चरण कवल धवल हो के रही लिट, लिटां खोल्ह के मेरी दुहाईआ। दुनिया दा इष्ट हो गया पत्थर इट्ट, पाहनां पूजे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे शास्त्र सति धर्म दे ग्रन्थ टकयां उत्ते रहे विक, कीमत हट्टो हट्ट पुआईआ । तेरे नाम निधान दी सुरती विच रही किसे ना सिक, शब्दी शब्द ना कोए समाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरा लेख अगे आपे
लिख, भविख पिछले नाल मिलाईआ। साचा रिहा ना कोए मुरीद सिक्ख, पंडत पांधा तिलक ललाटी जोत ना कोए रुशनाईआ। आह वेख लै मेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली चिट, जिस दा हरफ़ हरूफ़ समझ कोए ना पाईआ। धरनीए तेरे उत्ते कलयुग अन्तिम पुरख अकाला तेरा होणा मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो निरगुण हो के करे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जगत ठगौरी कढ्ढे चित, मनसा मन दूर कराईआ। तेरी सुहञ्जणी करे थित, घड़ी पल आपणे रंग रंगाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा आपे लए नजिठ्ठ, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। आपणा रूप प्रगटाए अनडिठ्ठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। नाम निधाना रस देवे मिठ, अनरस आपणा आप चखाईआ। जुग बदलणा जिस दी धार आदि जुगादि नित, नवित तेरे आवे चल के धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि शाहो भूप पुरख अकाला अबिनाशी अचुत, परवरदिगार सांझा यार एकँकार अकल कलधारी आपणी कल लए प्रगटाईआ।